Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ (ΣΥΝΑΤΗΣΕΙΣ ΑΥΓΗΣ, 27.3.2010)
27/03/2010, 9:01 μμ
Filed under: Αγγελος Τσεκερης

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

«Η Ελλάδα απέδειξε την ισχυρή της θέληση και τη δυνατότητα έγκαιρης αντίδρασής της στην κρίση… Οι κόποι και οι θυσίες του ελληνικού λαού πιάνουν τόπο… Η Ελλάδα βγαίνει πιο ισχυρή… Πείσαμε διεθνείς αγορές και Ευρωπαίους εταίρους ότι έχουν να κάνουν με μία αξιόπιστη Ελλάδα, που έχει σχέδιο…». Όλα αυτά δεν είναι από κάποια βράβευση Ολυμπιονικών. Είναι οι δηλώσεις του πρωθυπουργού ευθύς μόλις η Ευρωπαϊκή Ένωση κατέληξε στον μηχανισμό με τον οποίο θα στηρίξει οικονομικά την Ελλάδα. Ο μηχανισμός αυτός θα ενεργοποιηθεί εάν και μόνο εάν τα επιτόκια δανεισμού της χώρας γίνουν αφόρητα και θα μας προσφέρει μια εναλλακτική πηγή δανεισμού με εξίσου αφόρητους όρους.

Συνέχεια ανάγνωσης



Ησυχια! Οι αγορες θελουν κοινωνικη ειρηνη… (ΑΥΓΗ, 24.2.2010)
24/02/2010, 10:54 πμ
Filed under: Αγγελος Τσεκερης | Ετικέτες: , ,

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Τα βασικά επιχειρήματα με τα οποία βομβαρδιζόμαστε το τελευταίο διάστημα από παντού είναι δύο: Πρώτον, δεν υπάρχουν λεφτά. Τα λεφτά είναι στις αγορές και το επιτόκιό τους πανύψηλο. Επομένως, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να κάνουμε αυτό που μας ζητάνε. Δεύτερον, οι αντιδράσεις προέρχονται από ευνοημένες ομάδες, οι οποίες προσπαθούν να διασφαλίσουν απαράδεκτα προνόμια, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Αναρωτιέται κανείς, τι είναι πιο εξοργιστικό. Τα ίδια τα μέτρα ή η υποτίμηση της κοινής νοημοσύνης;

Συνέχεια ανάγνωσης



Πίσω, γορίλες (AYΓΗ, 6.2.2010)
06/02/2010, 10:49 μμ
Filed under: Αγγελος Τσεκερης | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

«Όταν πρέπει να δανειστείς περίπου 40 δισ. ευρώ από τις αγορές τους επόμενους μήνες, οφείλεις να κάνεις προσαρμογές. Οι διεθνείς αγορές έχουν τους κανόνες τους. Οι κανόνες αυτοί πολλές φορές είναι κανόνες άγριοι… Δυστυχώς, έτσι είναι τα πράγματα.» Αυτά είπε ο υπουργός Οικονομίας, κ. Παπακωνσταντίνου, για να δικαιολογήσει την αιφνίδια κυβερνητική απόφαση για αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.

Συνέχεια ανάγνωσης



Οι αριστερές ταυτότητες (ΑΥΓΗ, 6.1.2010)
06/01/2010, 3:38 μμ
Filed under: Αγγελος Τσεκερης

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Η μεταπολίτευση του 1974 αποτελεί ορόσημο για την αριστερά. Οι δυνάμεις της βγήκαν από μια μακρά περίοδο διώξεων και παρανομίας, διαθέτοντας αυξημένο κύρος, λόγω της αντίστασης στην δικτατορία. Εκείνη την περίοδο, όπου η ιδεολογική και πολιτική διαμάχη μέσα στον χώρο της αριστεράς ήταν σημαντικότερη από οτιδήποτε άλλο, συγκροτήθηκαν οι πρώτες αριστερές ταυτότητες, φυσικά απολύτως ανταγωνιστικές μεταξύ τους.

Συνέχεια ανάγνωσης



Χρυσοχοϊδης, ταξις και ασφαλεια (ΑΥΓΗ, 11.12.2009)

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Το βασικό πλεονέκτημα του κ. Χρυσοχοΐδη είναι το εξής: τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δεν τη χρεώνεται η δική του κυβέρνηση, αλλά η προηγούμενη. Το γεγονός αυτό του επιτρέπει να υπερασπίζεται μεν το όργιο αστυνομικής αυθαιρεσίας που παρακολουθήσαμε τις προηγούμενες μέρες, υιοθετώντας όμως παράλληλα διατυπώσεις ευαισθησίας για το δικαίωμα των νέων στη διαδήλωση και τη διαμαρτυρία.

Συνέχεια ανάγνωσης



Ο Νοεμβρης και οι πρωτοποριες (ΑΥΓΗ, 17.11.2009)
17/11/2009, 3:16 μμ
Filed under: Αγγελος Τσεκερης

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Το 1972 η χούντα έδειχνε να χαλαρώνει λίγο τα λουριά. Ανέκδοτα, νούμερα επιθεώρησης, ακόμα και κάποιες εκδόσεις βιβλίων έσπαγαν κάπως το κλίμα της στρατοκρατίας. Οι αριστεροί παρακολουθούσαν τα βήματα φιλελευθεροποίησης του Μαρκεζίνη (τον οποίο πάντως κανείς πλην κάποιων ιστορικών μας ηγετών δεν έπαιρνε σοβαρά) περιμένοντας κυρίως να δοθεί αμνηστία και να κλείσουν οι εξορίες.

Συνέχεια ανάγνωσης



Με το μπροστα και το αυριο ή με το χτες και το πισω;
24/09/2009, 4:02 μμ
Filed under: Αγγελος Τσεκερης | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Ομολογώ ότι, στην πορεία προς τις εκλογές, δυσκολεύομαι όλο και περισσότερο να παρακολουθήσω τον Γιώργο Παπανδρέου. Από την τηλεοπτική του αντιπαράθεση με τον Καραμανλή, ιδού ένα κορυφαίο δείγμα της πολιτικής του σκέψης: «Θα έχουμε μια κυβέρνηση που θα συνεχίσει να σπαταλά το χρήμα με πελατειακές εξυπηρετήσεις ή θα έχουμε μια κυβέρνηση που θα νοικοκυρέψει τον τόπο, με δίκαιο φορολογικό σύστημα και θα δώσει ανάσα στην αγορά; Θα έχουμε μια κυβέρνηση  που θα παγώσει και θα γονατίσει την οικογένεια, ή μία που θα της δώσει ελπίδα και ευμάρεια;». Χμ. Δύσκολα μας βάζετε, κύριε πρόεδρε. Πόσο χρόνο έχουμε να το σκεφτούμε;

Συνέχεια ανάγνωσης



Για τον Συνασπισμο (Αυγη, 10.6.2009)
10/06/2009, 1:09 μμ
Filed under: Αγγελος Τσεκερης | Ετικέτες: , ,

TOY ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Το αποτέλεσμα των εκλογών δεν ήταν καλό για την αριστερά. Η γραμμή μας για την κρίση δεν πέρασε στον κόσμο. Η αποδοκιμασία στον δικομματισμό εκφράστηκε ως συνολική απαξίωση του πολιτικού συστήματος, συμπαρασύροντας και εμάς. Και σε ζητήματα κομβικά για τη φυσιογνωμία μας, όπως οι μετανάστες, βρισκόμαστε σε άμυνα απέναντι σε μια ακροδεξιά που αυξάνει με ευκολία την απήχησή της. Συνέχεια ανάγνωσης



Μενουμε Αθηνα (Γαλερα, τευχος Μαϊου 2009)
05/05/2009, 1:00 πμ
Filed under: Αγγελος Τσεκερης, Γιωργος Κυριτσης | Ετικέτες:

ΤΩΝ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΥΡΙΤΣΗ ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Με το νέο ρυθµιστικό σχέδιο, όλοι οι Έλληνες θα έχουν επιτέλους την ευκαιρία να ζήσουν τον µύθο τους στην ευρύτατη περιοχή πρωτευούσης.

Ένα σύγχρονο πρόσωπο για το λεκανοπέδιο της Αττικής υπόσχεται το Νέο Ρυθµιστικό Σχέδιο Αθήνας-Αττικής, που παρουσίασε µε συνέντευξη Τύπου ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Γ. Σουφλιάς.
Όπως τόνισε ο υπουργός, βασικές επιδιώξεις τού Νέου Ρυθµιστικού είναι, µεταξύ άλλων, η βιώσιµη χωρική ανάπτυξη, η συνετή διαχείριση και προστασία των φυσικών πόρων, η ισόρροπη οικονοµική ανάπτυξη, η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, η βελτίωση της ποιότητας της ζωής των κατοίκων, η διασφάλιση της οικονοµικής και κοινωνικής συνοχής, η προστασία τού περιβάλλοντος, ο σοσιαλισµός µε δηµοκρατία, ελευθερία και αυτοδιαχείριση, η κατάργηση κάθε διάκρισης λόγω φυλής, φύλου ή σεξουαλικών προτιµήσεων, η καταπολέµηση του φαινοµένου του θερµοκηπίου, η πάταξη της διαφθοράς, η καταδίκη τής βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται, η προώθηση της ανακύκλωσης και η καταπολέµηση της πείνας στον πλανήτη.

Το Νέο Ρυθµιστικό Σχέδιο Αθήνας-Αττικής βασίζεται σε επτά βασικούς άξονες. Ο πρώτος αφορά την ενίσχυση της προστασίας τού φυσικού (αστικού και περιαστικού) περιβάλλοντος, ο δε δεύτερος την προώθηση ενός πολυκεντρικού πρότυπου αστικής ανάπτυξης και τον περιορισµό τής αστικής εξάπλωσης. Ως εκ τούτου, βασική επιλογή τού σχεδίου είναι η προστασία των δασικών εκτάσεων και των υγροβιοτόπων τού Λεκανοπεδίου, και των σπάνιων ειδών τού ζωικού και του φυτικού βασιλείου που διαβιούν στο τροπικό δάσος µεταξύ Παλλήνης και Κάντζας, καθώς και η δηµιουργία πάρκου αγρίων ζώων στους καταρράκτες του Γέρακα. Στο πλαίσιο της πολιτικής αυτής, προβλέπεται η άµεση νοµιµοποίηση όλων των αυθαιρέτων που θα χτιστούν τα επόµενα είκοσι χρόνια, µε έκτακτη ρύθµιση που θα προωθηθεί πριν από τις προσεχείς εκλογές. Προβλέπεται επίσης να ληφθούν µέτρα για την άµεση νοµιµοποίηση των µοναδικής φυσικής οµορφιάς ηµιυπαίθριων που αφθονούν στην ευρύτερη περιοχή.

Ειδική µέριµνα λαµβάνεται για τον Υµηττό, και ειδικά για το πρόβληµα των αναψυκτηρίων τύπου Μαγγίνα, τα οποία έχουν εξελιχθεί σε µάστιγα. Όπως δήλωσε ο κ. Σουφλιάς, στο νέο Προεδρικό Διάταγµα που προωθείται θα προβλέπονται µέχρι εννέα δηµοτικά αναψυκτήρια στο σύνολο του ορεινού όγκου, µε εµβαδόν και αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά που να ταιριάζουν στο περιβάλλον. Ο υπόλοιπος Υµηττός θα στρωθεί µε δρόµους ταχείας κυκλοφορίας, τους οποίους θα κατασκευάσει και θα εκµεταλλεύεται για τα επόµενα 300 χρόνια η «Αχόρταξ» Κατασκευαστική ΑΕ κατόπιν ανοιχτού διαγωνισµού που έγινε στη θαλαµηγό τού διευθύνοντος συµβούλου τής εταιρείας, κατά τη διάρκεια ηµερήσιας κρουαζιέρας στην Ερµιόνη. Η ασφαλτόστρωση του Υµηττού επελέγη ως η καλύτερη µέθοδος αξιοποίησης των καµένων δασικών εκτάσεων, προκειµένου να αποφύγουµε οικολογικές καταστροφές σαν αυτή του 2007, ενώ αποτελεί και πάγιο αίτηµα των ιδιοκτητών γης, που διαθέτουν σχετικά φιρµάνια από τον Σουλτάνο.

Ο τρίτος άξονας συνίσταται στον εκσυγχρονισµό τής παραγωγικής βάσης τής Αττικής για την ανάδειξή της σε οικονοµικό κέντρο διεθνούς κύρους. Για τον σκοπό αυτό, προβλέπεται η ελεύθερη ανέγερση κτιρίων γραφείων και εµπορικών κέντρων, µε ελεύθερο συντελεστή δόµησης, καθώς και η επέκταση της εµπορικής ζώνης τού αεροδροµίου των Σπάτων µέχρι το Λαύριο. Ο τέταρτος άξονας στοχεύει στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής τής πόλης και για τον σκοπό αυτό προβλέπει την πρόσληψη 70.000 αστυνοµικών, καθώς και τη δηµιουργία ιδιωτικών εταιρειών security, µε πλήρες δικαίωµα οπλοφορίας. Ιδιαίτερο ρόλο στη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής θα παίξει όµως και η κατάργηση των ασφαλιστικών ταµείων, που δροµολογείται παράλληλα από το υπουργείο Οικονοµικών. Ο πέµπτος άξονας αφορά την ανάδειξη της ιστορικής και πολιτιστικής ταυτότητας της περιοχής, και για τον σκοπό αυτό θα διπλασιαστούν οι πινακίδες «Λιβ γιορ µυθ» κατά µήκος τής Αττικής Οδού και των µελλοντικών της επεκτάσεων. Περιοχές αρχαιολογικού ενδιαφέροντος που βρίσκονται σε αξιοπρεπή κατάσταση θα παραχωρηθούν σε ιδιώτες προς εκµετάλλευση, ενώ όσες έχουν απλώς διάφορες πέτρες τη µία πάνω στην άλλη, (ερείπια νεολιθικού οικισµού και καλά…) θα επαναξιολογηθούν και είτε θα ενσωµατωθούν σε σύγχρονες κατασκευές είτε θα µπαζωθούν και θα ενταχθούν στο σχέδιο πόλης.

Ο έκτος άξονας αφορά την επέκταση του Μετρό, ώστε να καλύψει το 80% τής υπό ανάπλαση περιοχής. Θα κατασκευαστούν 25.000 χιλιόµετρα νέου δικτύου µε 420 σταθµούς που θα συνδέουν το Πικέρµι µε τη Δραπετσώνα, το Λαύριο µε τον Ωρωπό και τα Οινόφυτα, την Κηφισιά µε το Μενίδι, τις Μικροθήβες µε τα Παλιοφάρσαλα, τη Ραφήνα µε την Κύθνο και τον Νέο Βουτζά µε την Άνδρο. Το έργο θα έχει ολοκληρωθεί στα επόµενα 70 χρόνια, ενώ προβλέπεται και ανταπόκριση µε την εκτροπή τού Αχελώου. Και εδώ θα παίξει καθοριστικό ρόλο ο Αχόρταξ, λόγω διεθνούς εµπειρίας και στενών φιλικών σχέσεων µε τον υπουργό. Το master plan τού έργου θα έχει ολοκληρωθεί µέχρι τις εκλογές, όταν θα υποβληθεί ο σχετικός φάκελος, από το τµήµα Δηµιουργίας Φανταχτερών Προεκλογικών Εντυπώσεων, που επεξεργάζεται ήδη νυχθηµερόν τις ανάγκες σε µετρό στο λεκανοπέδιο.

Τέλος, µε τον έβδοµο άξονα προωθούνται νέες µορφές χωρικής οργάνωσης, που προάγουν τη συνεργασία και τη συµµετοχή, όπως η κατασκευή γηπέδων, ξενοδοχειακών µονάδων, µεγάλων εµπορικών κέντρων, πολύ µεγάλων εµπορικών κέντρων, εξοργιστικά µεγάλων εµπορικών κέντρων, ιδιωτικών πανεπιστηµίων, και µεγαλοπρεπών ναών, αποκλειστικά µε κοινοτικά κονδύλια. Στον άξονα αυτόν εντάσσεται και η ιδιωτικοποίηση όλων των παραλίων, τουλάχιστον κατά τους καλοκαιρινούς µήνες. Η στρατηγική αυτή θα αναµορφώσει πλήρως την περιοχή τού λεκανοπεδίου, που σήµερα παρουσιάζει µια εικόνα Άγριου Γουέστ, στο έλεος των πολιτισµικά καθυστερηµένων Ινδιάνων, των λαθρεµπόρων ουίσκι, των µαυριδερών Μεξικανών ληστών και της άναρχης πολεοδοµικής ανάπτυξης. Σύµφωνα µε τον κ. Σουφλιά, στρατηγικός στόχος παραµένει, εκτός από την εξαφάνιση κάθε ίχνους δάσους από το λεκανοπέδιο, η δέσµευση όλων των εθνικών και κοινοτικών πόρων των δύο επόµενων δεκαετιών σε έργα οικοδοµής µεταξύ Σταυρού και Ραφήνας, καθώς και η συγκέντρωση στην περιοχή ολόκληρου του πληθυσµού της Ελλάδας µέσα στα επόµενα 20 µε 25 χρόνια. Έτσι προωθείται µε ριζοσπαστικό τρόπο το στρατηγικό όραµα της αποκέντρωσης, που θα αντιµετωπίσει το πρόβληµα της περιφερειακής ανισότητας στην Ελλάδα. Το πρόβληµα υποανάπτυξης της υπαίθρου θα αντιµετωπιστεί µε την κατασκευή µονάδων ηλεκτροπαραγωγής λιθάνθρακα για την ηλεκτροδότηση του λεκανοπεδίου, πυρηνικών εργοστασίων, επίσης για την ηλεκτροδότηση του λεκανοπεδίου, καθώς και µε τη δηµιουργία νέων γηπέδων γκολφ, επίσης µε κοινοτικά κονδύλια.

Όπως σηµειώνουν συνεργάτες τού κ. Σουφλιά, το σχέδιο αποτελεί µεγαλύτερης κλίµακας εφαρµογή τού αντίστοιχου σχεδίου που εκπόνησε ο Σκυλίτσης για την Ακτή Μιαούλη στον Πειραιά, και το οποίο δεν προχώρησε λόγω στατικών προβληµάτων τού ουρανοξύστη και λόγω πτώσεως της χούντας.

Οι Άγγελος Τσέκερης και Γιώργος Κυρίτσης είναι συντάκτες (και) της Γαλέρας



Η “υπευθυνη” αριστερα και η διακυβερνηση του τοπου (Αυγή, 24.4.2009)
24/04/2009, 11:51 μμ
Filed under: Αγγελος Τσεκερης

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Το προηγούμενο διάστημα, η δημοσκοπική άνοδος της αριστεράς και η συνολική πτώση του δικομματισμού, έκανε πολύ πιθανό το σενάριο να μην προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση από τις επόμενες εκλογές. Μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο η αριστερά αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να συρθεί σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να αποφύγει τα χειρότερα. ΝΑ χρεωθεί δηλαδή την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης, και στις αμέσως επόμενες εκλογές να αδυνατίσει προς όφελος των δύο μεγάλων κομμάτων.

Το “προοδευτικό” κατεστημένο, που επιθυμεί διακαώς την επάνοδό του στην κυβερνητική εξουσία, θεώρησε πολύ ενδιαφέρουσα την προοπτική να στριμωχτεί ο ΣΥΡΙΖΑ με έναν τέτοιο τρόπο. Χρόνια τώρα η αριστερά πιέζεται να χωθεί στο ντουλάπι της κεντροαριστεράς, εγκαταλείποντας αξίες, αρχές και πολιτική συνέπεια. Αλλά αντιστέκεται. Σε περίπτωση έλλειψης αυτοδυναμίας, θα αναγκαζόταν να το κάνει με το μαχαίρι στον λαιμό. Αρκεί βεβαίως να σοβαρευτεί, να απαλλαγεί από τα βαρίδια του κινηματισμού και να αναλάβει θέλοντας και μη τις ευθύνες που της αναλογούν για τη διακυβέρνηση της χώρας.

Εκεί ακριβώς άρχισαν να πυκνώνουν απ έξω και από μέσα οι φωνές για “υπευθυνότητα”. Ο Συνασπισμός ως υπεύθυνη πολιτική δύναμη, λένε, δεν μπορεί να μην ενδιαφέρεται για τη διακυβέρνηση της χώρας. Και αυτό γιατί η κοινωνία υφίσταται σήμερα τις συνέπειες της νεοφιλελεύθερης δεξιάς στρατηγικής, και η συμμετοχή της αριστεράς θα μπορούσε να αλλάξει την κυβερνητική πολιτική προς όφελος της κοινωνίας. Βολική άποψη αν κάποιος ταυτίζει τον νεοφιλελευθερισμό με τη δεξιά, προσπερνώντας επιδεικτικά τόσο το προηγούμενο των κυβερνήσεων Σημίτη, όσο και την πλήρη συναίνεση δεξιάς και σοσιαλδημοκρατίας παντού στην Ευρώπη.

Αλλιώς ας μην περιμένει να υπερασπιστεί την κοινωνία από τον νεοφιλελευθερισμό, σε συνεργασία με το σημερινό ΠΑΣΟK. Δυστυχώς, η περίφημη διαχωριστική γραμμή “προόδου – συντήρησης” την οποία με τόση έμφαση επικαλείται το ΠΑΣΟΚ, αλλά και κάποια στελέχη του ΣΥΝ, δεν υπάρχει παρά μόνο ως ευσεβής πόθος. Εκτός αν θεωρούμε ότι μια τέτοια διαχωριστική γραμμή περιγράφεται επαρκώς από το τεράστιο ιδεολογικοπολιτικό χάσμα που χωρίζει τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ από τις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας, την αντιπολίτευση που έκανε η Νέα Δημοκρατία από την αντιπολίτευση που κάνει το ΠΑΣΟΚ, τον Κωστή Χατζηδάκη από την Άννα Διαμαντοπούλου, τον Γιώργο Αλογοσκούφη από τον Γιάννο Παπαντωνίου και βεβαίως τον Αναστάση Παπαληγούρα από τον Χρήστο Παπουτσή.

Παρ’ όλα αυτά, το να δείξει ο Συνασπισμός υπευθυνότητα και να επιδιώξει προγραμματικές συγκλίσεις προς όφελος της κοινωνίας είναι μια άποψη. Άποψη εκπεφρασμένη εντός του Συνασπισμού και βεβαίως σεβαστή. Γιατί υπάρχει και μια άλλη, που μας έρχεται απέξω: όπως φωνάζουν με πάθος οι πλέον εκλεκτοί αρθρογράφοι της κεντροαριστεράς, ο τόπος έχει ανάγκη από τολμηρές μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά, το ασφαλιστικό, στην υγεία, στην παιδεία, όλοι καταλαβαίνουμε τι είδους. Και ο Συνασπισμός οφείλει να εγκαταλείψει τον καταγγελτισμό του και τη νεοκομμουνιστική του μετάλλαξη, και αναλαμβάνοντας τις κυβερνητικές του ευθύνες να στηρίξει τις μεταρρυθμίσεις αυτές.

Αυτό είναι απολύτως διαφορετικό από την αντίληψη περί προγραμματικών συγκλίσεων, γιατί αναζητά την υπευθυνότητα του Συνασπισμού εντελώς έξω και αντίθετα από το σημερινό προγραμματικό πλαίσιο της αριστεράς. ΘΑ περίμενε λοιπόν λογικά κανείς, οι δύο αυτές απόψεις, η “από μέσα” και η “απ’ έξω” να συγκρούονται λυσσαλέα. Αλλά όχι. Αλληλοσυμπληρώνονται, αλληλοϋποστηρίζονται και συνεννοούνται μεταξύ τους αρμονικότατα, έχοντας μάλιστα την στήριξη και την προβολή των πιο μεγάλων ΜΜΕ του “προοδευτικού” χώρου.

Στην Ευρωπαϊκή αριστερά μετά το 1989 υπάρχουν δύο εμβληματικές μεταλλάξεις. Αυτή των Γερμανών πρασίνων του Γιόσκα Φίσερ και αυτή των Ιταλών Κομμουνιστών του Ντ’ Αλέμα και του Βελτρόνι. Φαίνεται ότι οι μεταλλάξεις αυτές, παρά την κατρακύλα τους, ασκούν ακόμα και σήμερα μεγάλη γοητεία στους οραματιστές του κεντροαριστερού εγχειρήματος. Όπως ασκούν γοητεία και οι περιπτώσεις σε Ιταλία, Γαλλία και Ισπανία, όπου η αριστερά είτε αναλαμβάνοντας τις κυβερνητικές της ευθύνες, είτε προσφέροντας την περίφημη ψήφο ανοχής, και πάντοτε αναζητώντας προγραμματικές συγκλίσεις, κατάφερε να σβήσει τον εαυτό της από τον πολιτικό χάρτη. Αν μια τέτοιου είδους υπευθυνότητα αναζητάται σήμερα από τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ, ας μας θεωρεί ο Πρετεντέρης ανεύθυνους. Θα το αντέξουμε.

Ο Άγγελος Τσέκερης είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ



Περι αριστερου ευρωπαϊσμου και ευρωπαϊκου αριστερισμου
09/04/2009, 12:13 πμ
Filed under: Αγγελος Τσεκερης | Ετικέτες: , ,

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Την δεκαετία του ’70 και του ’80, το κεντρικό δίλημμα σε σχέση με τα ευρωπαϊκά ήταν “μέσα ή έξω από την ΕΟΚ”. Απέναντι στο δίλημμα αυτό, η ανανεωτική κομμουνιστική αριστερά περιέγραψε την Ευρώπη ως ένα νέο πεδίο κοινωνικών συγκρούσεων, ευρύτερο από τα όρια του εθνικού κράτους. Έτσι, απορρίπτοντας την γραμμή του εθνικού απομονωτισμού, μετέτρεψε το δίλημμα σε “ΕΟΚ των μονοπωλίων ή Ευρώπη των εργαζομένων”. Από τότε όμως έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια.

Στο διάστημα αυτό, και ειδικά μετά την κατάρρευση του ’89, οι συσχετισμοί που διαμορφώθηκαν στην Ευρώπη μάς απομάκρυναν πάρα πολύ από την “Ευρώπη των εργαζομένων”. Αντί γι’ αυτό, διαμορφώθηκε μια Ευρώπη που συμμετείχε ή στήριζε επιθετικούς πολέμους, και επέβαλλε στα κράτη – μέλη έναν σκληρό νεοφιλελευθερισμό. Η απορρύθμιση των αγορών, οι ιδιωτικοποιήσεις, η προώθηση της ελαστικής απασχόλησης, η διάλυση του κοινωνικού κράτους σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, είναι αποτελέσματα μιας στρατηγικής που διαμορφώνεται στις Βρυξέλλες και στην Φραγκφούρτη, από ανθρώπους που δεν λογοδοτούν πουθενά. Η συνθήκη της Μπολόνια για την εκπαίδευση, η οδηγία Μπολκεστάιν για την προς τα κάτω εξομοίωση των εργασιακών δικαιωμάτων, η στρατηγική της Λισσαβώνας για την γενίκευση της ελαστικής απασχόλησης, προωθούνται κεντρικά από τα διευθυντικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πράγμα πολύ πρακτικό, αφού καμία κυβέρνηση δεν θα αναλάμβανε την ευθύνη της υλοποίησης μιας τέτοιας πολιτικής χωρίς να καταβάλει ένα υψηλότατο πολιτικό κόστος.

Η ιδεολογική αντιπαράθεση με μια τέτοια Ευρώπη είναι εξαιρετικά λεπτή υπόθεση. Κανένα κέντρο εξουσίας δεν εμφανίζεται δημοσίως να είναι υπέρ των σκληρών δημοσιονομικών περιορισμών και της ανασφάλιστης εργασίας, έτσι, για γούστο. Όλοι εκφράζουν τη λύπη τους και θεωρούν ότι τέτοιου είδους αντικοινωνικά μέτρα είναι δυστυχώς αναγκαία, προκειμένου να διασφαλιστεί η ανταγωνιστικότητα, η παραγωγικότητα, η ανάπτυξη και ο εκσυγχρονισμός. Απέναντι στα αιτήματα των λαών για υπεράσπιση των κοινωνικών κατακτήσεων, διεύρυνση των δημοσίων αγαθών και περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, δεν αντιπαρατίθεται ο αλαζονικός θατσερικός νεοφιλελευθερισμός. Αντιπαρατίθεται ο “ρεαλισμός”.

Τούτου δοθέντος, μια αριστερή πολιτική για την Ευρώπη δεν νοείται ως τέτοια, αν δεν διαφοροποιείται ξεκάθαρα από αυτό τον “ρεαλισμό”, αν δεν τον ξεσκεπάζει, αν δεν τον αποδομεί, αν δεν συγκρούεται μαζί του. Διαφορετικά, δεν μιλάμε για αριστερό ευρωπαϊσμό, αλλά για ευρωπαϊσμό γενικώς και αορίστως. Το να οριοθετείς τον αριστερό σου ευρωπαϊσμό απέναντι σε δυνάμεις που υποστηρίζουν την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει δυσκολία. Το ερώτημα είναι πώς οριοθετείσαι από δυνάμεις που αποδέχονται τους σημερινούς συσχετισμούς στην Ευρώπη και συμβιβάζονται πλήρως μαζί τους. Ή, για να το πούμε με απλούστερα λόγια, να μπορείς να εξηγήσεις στους ανθρώπους πού τελειώνει ο δικός σου ευρωπαϊσμός και που αρχίζει ο ευρωπαϊσμός του Σημίτη και της Άννας Διαμαντοπούλου.

Η απάντηση βρίσκεται βεβαίως σε αυτό που λέγαμε και το ’81: στην αντίληψη της Ευρώπης ως πεδίου κοινωνικών συγκρούσεων, κάτι που θα ήταν εντελώς έξω από την οπτική της κεντροαριστεράς. Αυτό που κρίνεται σήμερα στην Ευρώπη είναι το αν τα κοινωνικά κινήματα θα καταφέρουν να ανατρέψουν το Σύμφωνο Σταθερότητας, να ανακόψουν την Μπολόνια και να υπερασπιστούν τις εργασιακές σχέσεις από την flexicurity. Και ο αγώνας αυτός δεν δίνεται με όρους αριστερής ευρωπαϊκής ιδεολογικής καθαρότητας. Έχουν σε αυτόν θέση όλες οι δυνάμεις που κινούνται στην λογική των κοινωνικών αγώνων από αριστερή σκοπιά. Άλλωστε ούτε στο Ευρωπαϊκό Φόρουμ ούτε στο κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς υπάρχει μόνο πούρος “αριστερός ευρωπαϊσμός”. Υπάρχουν επίσης και συλλογικότητες που είναι κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή έχουν διαφορετικές απόψεις για τις θεσμικές αλλαγές στην Ευρώπη. Αλλά συνεννοούμαστε μια χαρά μαζί τους στα άμεσα πολιτικά μέτωπα, στην στρατηγική των κοινωνικών αντιστάσεων και στην γραμμή της ενότητας.

Το ίδιο ακριβώς προσπαθούμε να κάνουμε και στην Ελλάδα, μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό -και πέρα από τις αδυναμίες του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίες κάποτε κάποτε γίνονται εξόχως δυσάρεστες- δεν υπάρχει κανένα απολύτως ιδεολογικό ή πολιτικό πρόβλημα στο να πάρει την δεύτερη θέση υποψήφιος της ΚΟΕ. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για μια νέα γυναίκα από τον χώρο της ελαστικής απασχόλησης, δηλαδή για μια υποψηφιότητα που ο Συνασπισμός, λόγω άλλων προτεραιοτήτων, δεν είναι σε θέση να προωθήσει.

Ο Άγγελος Τσέκερης είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ



Θα μασησει ο Συνασπισμος; (Αυγη, 12.3.2009)
12/03/2009, 12:10 πμ
Filed under: Αγγελος Τσεκερης | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Τόσο το διαρκές συνέδριο του Συνασπισμού όσο και το πρόσφατο εσωκομματικό δημοψήφισμα, αποτελούν διαδικασίες αδιανόητες για τα υπόλοιπα κόμματα. Είτε αυτό αρέσει σε κάποιους είτε όχι, πρόκειται για τον μοναδικό πολιτικό χώρο που μπορεί να συζητάει, να διαφωνεί και να αποφασίζει σε πλατειά βάση, με άψογο τρόπο, χωρίς το παραμικρό διαδικαστικό πρόβλημα. Παρ’ όλα αυτά, για δεύτερη φορά μέσα σε ενάμιση μήνα, ο Συνασπισμός γίνεται θέμα στα κυρίαρχα ΜΜΕ, ως πεδίο θυελλωδών συγκρούσεων. “Μαλλιά κουβάρια στον ΣΥΝ” ήταν το πρωτοσέλιδο χτύπημα των χθεσινών ΝΕΩΝ, για σύγκρουση μιλούσε, επίσης στην πρώτη σελίδα της, η Ελευθεροτυπία.

Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, η υπερψήφιση του προγράμματος του ΣΥΝ από το διαρκές συνέδριο, με πλειοψηφία 81%, είχε παρουσιαστεί με τίτλους όπως “βαθαίνει το ρήγμα στον ΣΥΝ”. Αλλού, η αυξημένη πλειοψηφία σχολιαζόταν ως “μπρεζνιεφικού τύπου ποσοστό”, ενώ στιγματίστηκε και η πρωτοφανής αντιδημοκρατική κίνηση να καταμετρηθεί το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Τέλος δεν έλειψαν και τα δημιουργικά μαθηματικά: Από τους 1211 συνέδρους του τακτικού συνεδρίου, βρέθηκαν στο διαρκές οι 737, επομένως το ποσοστό του 81,41% είναι κατασκευασμένο, διότι υπολογιζόμενο επί του συνόλου των συνέδρων, μας δίνει 49.55%. Άρα ο Συνασπισμός καταρρέει.

Στην περίπτωση του προχθεσινού δημοψηφίσματος, μία διαδικασία που ξέφυγε σε αξιοσημείωτο βαθμό από τις εσωκομματικές περιχαρακώσεις, εμφανίζεται σήμερα ως μεγάλη ανατροπή στο εσωτερικό του κόμματος. Το αποτέλεσμα, αντίστροφο αυτού που είχε προκύψει στο ανάλογο δημοψήφισμα του 2004, και με πέντε φορές μεγαλύτερη διαφορά από τότε, περιγράφεται ως απόλυτη ισοπαλία και ως ανοιχτή αμφισβήτηση της εσωκομματικής ισορροπίας. Ως εκ τούτου ο Συνασπισμός καλείται, υπαναχωρώντας από την μόλις προς ολίγων εβδομάδων απόφαση του συνεδρίου του, να κρατήσει τις δύο πρώτες θέσεις του ευρωψηφοδελτίου για την πάρτη του. Και προφανώς να τα σπάσει οριστικά με τους συμμάχους του στον ΣΥΡΙΖΑ.

Τέλος, μια καταστατική ρύθμιση του 4ου Συνεδρίου για την εφαρμογή περιορισμών στις θητείες των βουλευτών, εμφανίζεται σήμερα ως εργαλείο εσωκομματικών εκκαθαρίσεων και διώξεων. Και αυτό χωρίς να μπαίνει κανείς στον κόπο να σημειώσει ότι οι “θιγόμενοι” από τη διάταξη δεν ανήκουν σε μία κοινή εσωκομματική άποψη. Ακόμα περισσότερο, ότι έχουν ψηφίσει οι ίδιοι τη συγκεκριμένη καταστατική ρύθμιση, η οποία είχε εγκριθεί με ευρύτατη πλειοψηφία, αφού προηγουμένως διευκρινίστηκε ξεκάθαρα ότι η έναρξη της ισχύος της είναι από τις εκλογές του 2004.

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί μια ενδεχόμενη άνοδος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, θέτει σήμερα σε πολύ σοβαρό κίνδυνο τις ισορροπίες του δικομματικού συστήματος. Για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο, πρέπει να συμβούν τρία πράγματα. Η να συρρικνωθεί ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ σε ποσοστά που δεν επηρεάζουν την αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, ή να ενσωματωθεί πλήρως στην ιδεολογική γύμνια της σοσιαλδημοκρατίας, ή να διασπαστεί με πιλότο το εξαιρετικά επιτυχημένο εγχείρημα της ΠΟΣΔΕΠ. Καλό θα ήταν να συμβούν και τα τρία. Στην προσπάθεια να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, ενώνουν τις δυνάμεις τους κανάλια, συγκροτήματα, εφημερίδες του προοδευτικού χώρου και γίγαντες της εκσυγχρονιστικής δημοσιογραφίας.

Είναι λοιπόν καιρός να μάθουμε τι σημαίνει πραγματικά “να ενοχλείς το σύστημα”. Αν ενοχλείς το σύστημα, θα σε ενοχλήσει και αυτό. Και η μέθοδος που διαθέτει για να το κάνει είναι χειραγωγώντας τις αδυναμίες σου και διαστρεβλώνοντας τη φυσιογνωμία σου, δια των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Κανένα πρόβλημα. Το σύστημα κάνει τη δουλειά του. Ας κάνει λοιπόν και η αριστερά τη δική της, συνειδητοποιώντας ότι το κλειδί για την αύξηση της απήχησής της είναι το κατά πόσο θα “μασήσει”. Η κατά πόσο θα σταθεί ώριμη, δυνατή και συγκροτημένη απέναντι σε αυτή την πρωτοφανή επίθεση, υπερβαίνοντας τις δομικές της ανεπάρκειες και βαδίζοντας προς τους στόχους που έχει θέσει στον εαυτό της.

Ο Άγγελος Τσέκερης είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ



ΚΚΕ και δημοκρατια (Ενθεματα Κυριακατικης Αυγης 22.2.2009)

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Η τριτοδιεθνιστική παράδοση του ΚΚΕ το έχει προικίσει με ορισμένα πολύ διακριτά χαρακτηριστικά. Το ένα είναι η συνετή και πειθαρχημένη στάση του απέναντι στον “ταξικό εχθρό” και τους πολιτικούς του εκφραστές. Στάση που παίρνει πολύ συχνά την μορφή ανέξοδης διαμαρτυρίας ή ελεγχόμενης επαναστατικής γυμναστικής, προκειμένου να μην ξεφύγει από τον έλεγχο η “ταξική σύγκρουση”, να μην εκτραπεί το οργανωμένο σχέδιο ανατροπής του καπιταλισμού, να μη δοθεί λαβή για χτυπήματα από τον αντίπαλο, να μην απομονωθεί το εργατικό κίνημα από τα –άκρως συντηρητικά– μεσαία στρώματα. Το δεύτερο είναι η απόλυτη ιδεολογική εχθρότητα απέναντι σε κάθε άλλη αριστερή δύναμη, οργανωμένη ή κινηματική. Όσο πιο κοντά στο ΚΚΕ βρίσκεται κάποιος τόσο πιο επικίνδυνος σοβαρός αντίπαλος θεωρείται. Τέλος, το τρίτο χαρακτηριστικό είναι η απόλυτη προσήλωση στο καθοδηγητικό κέντρο, ακόμα και σήμερα, που το κέντρο αυτό δεν υφίσταται.

Η εξάρτηση από το ΚΚΣΕ

Η πρώτη και τελευταία σύγκρουση του ΚΚΕ με το διεθνές καθοδηγητικό κέντρο έγινε από τον Ζαχαριάδη και την πλειοψηφία της Κομματικής Οργάνωσης Τασκένδης τις παραμονές του ιστορικού 20ού Συνεδρίου. Η εντυπωσιακή ανατροπή του Ζαχαριάδη από την ίδια του την Κεντρική Επιτροπή, που μέχρι εκείνη τη στιγμή τον ακολουθούσε τυφλά σε κάθε εκτροπή, εδραίωσε μια ισχυρή εξάρτηση του ΚΚΕ από το ΚΚΣΕ, που δεν διαταράχτηκε ποτέ μέχρι τη διάλυση του τελευταίου. Με πρωτοβουλία του ΚΚΣΕ διαλύθηκαν το 1958 οι παράνομες κομματικές οργανώσεις του ΚΚΕ (και μάλιστα, όπως υποστηρίζεται από στελέχη της εποχής, προκειμένου να διευκολυνθεί η εμπορική προσέγγιση της Σοβιετικής Ένωσης με την Ελλάδα). Με πρωτοβουλία του ΚΚΣΕ εξορίστηκε και πέθανε στη Σιβηρία ο Ζαχαριάδης, χωρίς να έχει παραβεί κάποιον νόμο του σοβιετικού κράτους και χωρίς να είναι καν σοβιετικός πολίτης. Με πρωτοβουλία του ΚΚΣΕ εξαφανίστηκε από το προσκήνιο ο Κολιγιάννης –ο οποίος μάλιστα δεν επέστρεψε ποτέ στην Ελλάδα, παρότι απέκτησε αυτό το δικαίωμα ως πολιτικός πρόσφυγας– και αντικαταστάθηκε αιφνιδιαστικά από τον Χαρίλαο Φλωράκη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το ζήτημα της απόλυτης εξάρτησης από τους Σοβιετικούς δεν υπάρχει στην ατζέντα της βαθύτατης εσωκομματικής διαίρεσης, η οποία οδήγησε στη διάσπαση του 1968, παρά μόνο μεμονωμένα, δειλά και περιστασιακά. Για παράδειγμα, το ζήτημα των μαζικών συστηματικών διώξεων που υπέστησαν από το σοβιετικό καθεστώς οι αγωνιστές της Τασκένδης, ως πρόβλημα της σχέσης ανάμεσα στον σοσιαλισμό και τη δημοκρατία δεν απασχόλησε κανέναν απολύτως στο εσωτερικό ή το εξωτερικό, εκτός ίσως από τον Μίκη Θεοδωράκη. Και η αμφισβήτηση της Σοβιετικής Ένωσης άρχισε μόνο όταν η ομάδα των στελεχών που αποκλείστηκε από την 12η Ολομέλεια απέτυχε να αποσπάσει το χρίσμα των Σοβιετικών και κινήθηκε προς τους ευρωκομμουνιστές της Δυτικής Ευρώπης. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Δ. Παρτσαλίδης υπήρξε το στέλεχος που είχε μακράν τις στενότερες σχέσεις με τους Σοβιετικούς στην ιστορία του ΚΚΕ, σχέσεις που παρέμειναν αδιατάρακτες καθ’ όλη τη διάρκεια της σταλινικής αλλά και της χρουτσοφικής περιόδου.

Η διάσπαση του ’68 και η συγκρότηση του ΚΚΕ εσωτερικού εντός του ευρωκομμουνιστικού ιδεολογικού ρεύματος εδραιώνει ακόμα περισσότερο την εξάρτηση του ΚΚΕ από τη Σοβιετική Ένωση. Η μακρά παραμονή της ηγεσίας στην προσφυγιά ίσως παίζει κάποιον ρόλο. Αυτό όμως είναι κάτι που ποτέ δεν ίσχυσε για την ανάλογη περίπτωση του ΚΚ Ισπανίας.

Ενάντια σε αριστεριστές και αναθεωρητές

Το 1974, η μεταπολίτευση και η κατάργηση του ν. 509 αφήνει στο ΚΚΕ ανοιχτό το πεδίο της νόμιμης δράσης, για πρώτη φορά μετά από τριάντα χρόνια. Η τελευταία απόπειρα του ΚΚΕ να συνδυάσει τον ταξικό αγώνα με μια ομαλή ενσωμάτωση στο πολιτικό σύστημα –μια προσπάθεια που ο Ζαχαριάδης θα εισηγηθεί στο 7ο Συνέδριο του 1945, αρκετά χρόνια πριν το κάνει στην Ιταλία ο προσωπικός του φίλος Παλμίρο Τολιάτι– είχε πνιγεί μέσα στη σκληρή μεταβαρκιζιανή τρομοκρατία και στον τελικό προσανατολισμό προς την εμφύλια σύγκρουση. Τριάντα χρόνια μετά, η κατάσταση είναι διαφορετική. Και το ΚΚΕ της μεταπολίτευσης έχει δύο σοβαρά πολιτικά θέματα να αντιμετωπίσει.

Το ένα είναι η πλήρης κατοχύρωση της νομιμότητας, σε συνθήκες που ο εμφύλιος είναι ακόμα εν πολλοίς ζωντανός, τόσο στον κρατικό μηχανισμό όσο και σε ιδεολογικό επίπεδο. Η προσπάθεια για εδραίωση στη νόμιμη πολιτική δράση θα οδηγήσει το κόμμα σε αποστάσεις από τους αυθόρμητους αγώνες που ξεσπάνε με τη μεταπολίτευση σε χώρους παραγωγής και, λίγο αργότερα, στα πανεπιστήμια. Η άμεση ανάγκη να ελεγχθεί αυτό το ξέσπασμα και να τεθεί κάθε είδους κινητοποίηση υπό τη στενή κηδεμονία των οργανωμένων δυνάμεων του ΚΚ το οδηγεί σε ένα οξύτατο μέτωπο απέναντι σε κάθε είδους αριστεριστές, οργανωμένους ή μεμονωμένους, οι οποίοι ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια μέσα στους κοινωνικούς χώρους. Αποκορύφωμα της τακτικής αυτής είναι η στρατιωτική επίθεση με καδρόνια στην κατάληψη του Χημείου, το 1979. Μια ενέργεια που, όπως και πολλές άλλες ανάλογου ύφους, δεν στρέφεται προφανώς εναντίον των κυβερνήσεων και του συστήματος, αλλά κάθε αριστερού αυτόνομου πόλου μέσα στα κινήματα. Κάτι ανάλογο θα γίνει και στον εργατικό χώρο, όπου με τη μέθοδο των κλαδικών σωματείων ελέγχονται οι απείθαρχοι και οι απείθαρχες στα εργοστάσια. Στην πορεία αυτή, τα πιο δυναμικά και ριζοσπαστικά στοιχεία, στα πανεπιστήμια και την παραγωγή, απομακρύνονται από το κόμμα, είτε διά της εθελουσίας εξόδου είτε με διαδοχικά κύματα μαζικών διαγραφών.

Για την υπεράσπιση του σοσιαλισμού

Το δεύτερο ζήτημα είναι η υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης. Η μεγάλη σοσιαλιστική πατρίδα έχει να βγάλει πέρα την παγκόσμια διπολική σύγκρουση απέναντι στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα, πρέπει να υπερασπιστεί το εσωτερικό της καθεστώς και τη σφαίρα κυριαρχίας της, αλλά και να διευρύνει την επιρροή της σε κομμάτια του Τρίτου Κόσμου, που απελευθερώνονται μετά την κατάρρευση της αποικιοκρατίας. Μια πρόσθετη σκοτούρα είναι τα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα που συγκροτούν το ρεύμα του ευρωκομουνισμού. Τα κόμματα αυτά δείχνουν να συμβιβάζονται με την υπαγωγή των χωρών τους στην δυτική σφαίρα επιρροής και ειδικά στο ΝΑΤΟ, ενώ ταυτόχρονα προωθούν δραστικά την ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, που η σοβιετική πλευρά δεν αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη θέρμη. Κυρίως όμως, και ιδιαίτερα μετά την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, υψώνουν τους τόνους της κριτικής απέναντι στο σοβιετικό καθεστώς και ανοίγουν τα ζητήματα δημοκρατικών ελευθεριών στην Ανατολική Ευρώπη. Είναι κάτι που την Σοβιετική Ένωση την ενοχλεί ιδιαίτερα, καθώς ο αντίκτυπος της ευρωκομμουνιστικής κριτικής είναι απολύτως ενθαρρυντικός για τα ρεύματα της εσωτερικής αντιπολίτευσης τα οποία διαμορφώνονται στο ανατολικό μπλοκ.

Η κατάσταση αυτή αναδεικνύει τα κεντρικά πολιτικά καθήκοντα της περιόδου για το ΚΚΕ: Τη συνεπέστατη πάλη για ανεξαρτησία από το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και τα δυτικά πολυεθνικά κεφάλαια. Την, με κάθε κόστος, υπεράσπιση της σοβιετικής πραγματικότητας, τόσο στο εσωτερικό του ανατολικού μπλοκ όσο και σε επίπεδο διεθνών πρωτοβουλιών, ακόμα κι αν πρόκειται για εισβολές στο Αφγανιστάν, για τη στρατιωτική καταστολή των εργατικών αγώνων στην Πολωνία ή ακόμα και για την υποστήριξη της χούντας στην Αργεντινή. Και, τέλος, ένα πολύ σκληρό ιδεολογικό μέτωπο απέναντι στον εγχώριο ευρωκομουνισμό / οπορτουνισμό / ρεφορμισμό / αναθεωρητισμό.

Έτσι, η σύγκρουση με τον αριστερισμό στο πεδίο των κοινωνικών αγώνων και με τον ευρωκομουνισμό στο πεδίο της δημοκρατίας θα είναι τα μοναδικά στοιχεία της πολιτικής του ΚΚΕ που έχουν πραγματικά δυναμικά χαρακτηριστικά. Όπως το έθεσε και ένα στέλεχος που αποχώρησε το 1989 με το ΝΑΡ, “τόσα χρόνια εδώ μέσα κοιτάζουμε πώς θα τσακίσουμε τους αριστεριστές και πώς θα τσακίσουμε τους αναθεωρητές. Τον καπιταλισμό τον έχουμε μονίμως σε δεύτερο πλάνο”.

Το πρόβλημα της δημοκρατίας και η νεκρανάσταση του Στάλιν

Η αδιάλλακτη υπεράσπιση του σοβιετικού καθεστώτος, η προσπάθεια επιβολής της κομματικής γραμμής στους μαζικούς χώρους και η ιδεολογική σύγκρουση με τον ευρωκομουνισμό απομάκρυναν το ΚΚΕ από κάθε ιδεολογική προσέγγιση της δημοκρατίας. Η γκορμπατσοφική παρένθεση (που οδήγησε στην συγκρότηση του Συνασπισμού, αλλά και στην απίθανη οπορτουνιστική ακροβασία της κυβέρνησης Τζαννετάκη) τελείωσε οριστικά με την κατάρρευση του “υπαρκτού” και τη διάσπαση του 1991, αποκρυσταλλώνοντας ακόμα περισσότερο την απόσταση του κόμματος από κάθε δημοκρατική αντίληψη. Και δεν εννοούμε τους δημοκρατικούς αγώνες στο κοινωνικό πεδίο, όπου το ΚΚΕ έχει παίξει σοβαρό ρόλο, παρότι ενδεχομένως δεν το συνειδητοποιεί καν. Εννοούμε τη δημοκρατία ως αντίληψη για την Αριστερά: τη συνύπαρξη, δηλαδή, τη ζύμωση, ακόμα και τον διάλογο με άλλες αριστερές αντιλήψεις, τη δημοκρατία μέσα στο κόμμα ή το συνδικάτο, και κυρίως τη δημοκρατία ως συστατικό στοιχείο του σοσιαλισμού. Τέτοια πράγματα αντιπροσωπεύουν για τον Περισσό κινδύνους ιδεολογικής και πολιτικής διάβρωσης και υποχωρητικότητα απέναντι στην αστική ιδεολογία. Ως αποτέλεσμα της μονολιθικότητας αυτής, το ΚΚΕ δεν κατάφερε ποτέ να ενσωματώσει καμία απολύτως θεωρητική επεξεργασία μεταγενέστερη του κλασικού τρικέφαλου των Μαρξ-Ένγκελς και Λένιν.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η αναστήλωση του Στάλιν. Όχι επειδή ο Στάλιν κέρδισε τον πόλεμο ενάντια στον φασισμό, ούτε επειδή το πέτυχε δίνοντας μια ώθηση στην τεχνολογική και παραγωγική ανάπτυξη του σοβιετικού κράτους. Αλλά επειδή εξόντωσε τους διαφωνούντες. Επειδή σύμφωνα με τους ενθουσιώδεις κνίτες, “ζει και σπέρνει εφιάλτες σε ρεφορμιστές και αντεπαναστάτες”. Και, υπό την έννοια αυτή, η αποκατάσταση του Στάλιν με 53 χρόνια καθυστέρηση είναι ένα ισχυρό συμβολικό μήνυμα που επιδιώκει να εγείρει την αίσθηση του “πολιορκημένου κάστρου”, να ενισχύσει την αντίληψη ότι “όλοι έξω από εμάς είναι εχθροί και η στρατηγική τους στοχεύει εναντίον μας”. Και το μήνυμα αυτό απευθύνεται κυρίως σε όσους οπαδούς και μέλη του ΚΚΕ βλέπουν, στις σημερινές συνθήκες, καθαρά την ανάγκη για ενότητα, κοινή δράση και συνεννόηση ανάμεσα σε ολόκληρη την Αριστερά.

Ο Άγγελος Τσέκερης είναι δημοσιογράφος, συνεργάτης της “Αυγής”




Follow

Get every new post delivered to your Inbox.