Πρόταση μελών του ΣΥΡΙΖΑ, ενταγμένων και ανέντακτων σε Συνιστώσες, για την Οργανωτική και Πολιτική Συνδιάσκεψη του Νοέμβρη

Το θετικό εκλογικό αποτέλεσμα, στις γνωστές αντίξοες συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί το τελευταίο διάστημα πριν τις εκλογές (δεν είμαστε όλοι εξίσου υπεύθυνοι γι’ αυτές τις συνθήκες!) αποτελεί μια δεύτερη ευκαιρία και δυνατότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο κόσμος του, έστειλε μήνυμα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αναγκαίος, ότι η ενότητα και η ριζοσπαστική – κινηματική του φυσιογνωμία, μαζί με τον σαφή, ριζοσπαστικό και συνεκτικό πολιτικό λόγο, είναι προϋπόθεση για τις επόμενες μάχες και αγώνες . Στη νέα φάση, θα φανεί αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι συνεπής σε όσα είπε προεκλογικά. Αν θα σταθεί με επάρκεια και χωρίς ταλαντεύσεις, στο πλευρό της «ξεχασμένης» κοινωνίας, στο πλευρό του κόσμου της εργασίας,  των ανέργων, των φτωχών, των νέων, των γυναικών, των μεταναστών, των χωρίς φωνή.

Σε αυτή τη νέα φάση χρειαζόμαστε μια αριστερά ανοιχτή, μαχητική, σύγχρονη, ταξική και ανταγωνιστική, αντικαπιταλιστική, κινηματική, μια αριστερά έτοιμη να υποδεχτεί προωθητικά τη δυσαρέσκεια από την εφαρμοζόμενη πολιτική των διακρίσεων και των ανισοτήτων, μια αριστερά που θα μπορεί να οργανώνεται και να οργανώνει, που θα συμμετέχει ενεργά στα πολύμορφα κινήματα και τους αγώνες.

Υπό αυτή την έννοια είναι αναγκαία παρά ποτέ η ριζική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, η ύπαρξή του παντού, ως πρωτότυπης μορφής συνεργασίας κομμάτων, οργανώσεων, καθώς και αγωνιστών της αριστεράς, της οικολογίας και των κινημάτων, που δεν ανήκουν σε κάποια οργάνωση, αλλά απευθείας εντάσσονται στον ΣΥΡΙΖΑ και στις δραστηριότητές του.

Είναι αναγκαίο σήμερα περισσότερο από ποτέ να αναδειχθεί και να καταξιωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτική έκφραση της κοινωνικής αριστεράς, που καθημερινά σε όλη την  Ελλάδα ανοίγει πολλαπλά μέτωπα, παίρνει πρωτοβουλίες και δρα ενωτικά.

Ο στόχος αυτός απαιτεί αναβάθμιση, επικαιροποίηση, απασαφήνιση και εμβάθυνση του πολιτικού πλαισίου του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτή την αναβάθμιση πρέπει να συμμετέχουν όλες και όλοι, ενισχύοντας τη δημοκρατική οργάνωσή μας.

Στην πολιτική, οργανωτική πανελλαδική συνδιάσκεψη του Νοεμβρίου χρειάζεται να παρθούν αποφάσεις για αλλαγές στην κατεύθυνση ενός μαζικού πολιτικού οργανισμού των μελών, των ρευμάτων και των συνιστωσών, που θα εγγυάται την ισοτιμία όλων των μερών, τον πλουραλισμό, τη συλλογικότητα, τις συλλογικές αποφάσεις, αλλά και τη διαφάνεια. Κυρίως ενός πολιτικού οργανισμού αυθεντικής έκφρασης κοινωνικών συγκροτήσεων. Αποφάσεις, που θα ενισχύουν την οριζόντια επικοινωνία των μελών και την όσμωση των διαφορετικών απόψεων. Αποφάσεις, τέλος, που θα αποτελέσουν το ώριμο και αναγκαίο σημερινό αποφασιστικό βήμα στην κατεύθυνση της ανασύνθεσης και εντέλει της επανίδρυσης της ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής και κινηματικής αριστεράς.

Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, ανέντακτοι/ες και μέλη διαφορετικών συνιστωσών, δεν διεκδικούμε την αποκλειστικότητα. Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν και άλλες, παρόμοιες προσπάθειες με τη δική μας. Ενθαρρυνόμαστε από τις διεργασίες, από πρωτοβουλίες, από το δημόσιο διάλογο που ήδη γίνεται. Το κείμενο αυτό, ωστόσο, εκφράζει, εκτός των άλλων, κοινές μας απόψεις για την προοπτική της δικής μας αριστεράς, της ανασύνθεσης και επανίδρυσής της, μέσα από ένα ενιαίο – πολυτασικό κόμμα.

Σε αυτή τη νέα και ενδιαφέρουσα φάση, καλούμε τον κόσμο που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα τους ανένταχτους και ανένταχτες, παρά τις δικαιολογημένες πικρίες που υπήρξαν, να συμμετάσχει ενεργά στις διαδικασίες για την οργανωτική και πολιτική ανασυγκρότηση του ενωτικού μας εγχειρήματος.

Ενόψει της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης, καταθέτουμε τις εξής προτάσεις:

Για τα Μέλη του ΣΥΡΙΖΑ

Μέλη του ΣΥΡΙΖΑ είναι τα μέλη των συνιστωσών οργανώσεων και κομμάτων καθώς και οι ανέντακτοι και ανέντακτες, που επιβεβαιώνουν τη συμμετοχή τους αυτοπροσώπως στις τοπικές οργανώσεις και παραλαμβάνουν την κάρτα μέλους. Μέσα από αυτή τη διαδικασία διαμορφώνεται το ενιαίο μητρώο μελών ΣΥΡΙΖΑ. Τα μέλη παίρνουν μέρος στη λήψη των αποφάσεων, εκλέγουν και εκλέγονται σε όλα τα συντονιστικά όργανα και τα πανελλαδικά αντιπροσωπευτικά σώματα του ΣΥΡΙΖΑ. Η συμμετοχή τους, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις τους, απορρέουν από τις καταστατικές αρχές του ΣΥΡΙΖΑ. Οι καταστατικές αρχές, κατοχυρώνουν την ισότητα των μελών, την πλουραλιστική έκφραση των συνιστωσών και των ποικίλων ευαισθησιών του εγχειρήματος. Η ελεύθερη διακίνηση των μειοψηφικών απόψεων διασφαλίζεται, όπως και η πολιτική δέσμευση όλων στις συλλογικές αποφάσεις.

Η δομή και οι λειτουργίες

Πυρήνας της δομής και της λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι Οργανώσεις σε τοπικό και κλαδικό επίπεδο, αλλά και οι θεματικές επιτροπές. Βασική λειτουργία των οργανώσεων είναι η συνέλευση, η οποία έχει αποφασιστικές αρμοδιότητες. Σε όλη τη δομή του ΣΥΡΙΖΑ συγκροτούνται θεματικές επιτροπές σύμφωνα με τις προγραμματικές και κινηματικές ανάγκες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τις επιθυμίες των μελών του. Οι θεματικές επιτροπές παράγουν και συμβάλλουν αποφασιστικά στην επεξεργασία των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ και εκπρόσωποί τους συμμετέχουν με ειδική μέριμνα στα πανελλαδικά και συντονιστικά όργανα του εγχειρήματος. Οι θεματικές επιτροπές συγκροτούνται σε τοπική, αλλά και πανελλαδική κλίμακα. Στις θεματικές επιτροπές μπορεί να συμμετέχουν μέλη χωρίς άλλη οργανωτική ένταξη σε τοπική ή κλαδική οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι οργανώσεις εκλέγουν με βάση την αρχή της συναίνεσης και υπολογίζοντας την πλουραλιστική έκφραση (συνιστώσες – ανένταχτοι) Συντονιστικές Επιτροπές. Δημιουργούνται, επίσης, Νομαρχιακά Συντονιστικά τα οποία αποτελούν οι συντονιστικές των οργανώσεων και των θεματικών επιτροπών.

Αντιπροσωπευτικά σώματα

Το Πανελλαδικό Συντονιστικό εκλέγεται από πανελλαδικό σώμα και είναι υπεύθυνο για τον καθορισμό της πολιτικής γραμμής, συζητά και επικυρώνει ψηφοδέλτια και με τη σειρά του εκλέγει τη Γραμματεία.

Η Γραμματεία λογοδοτεί στο Πανελλαδικό Συντονιστικό και ελέγχεται από το σύνολο των μελών του ΣΥΡΙΖΑ. Ταυτόχρονα δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην οριζόντια επικοινωνία μεταξύ των οργανώσεων και των θεματικών επιτροπών, με διαδικασίες που ανατρέπουν το κλασικό ιεραρχικό και πυραμιδικό μοντέλο, ώστε να κατοχυρώνεται η κίνηση ιδεών και η ανάληψη κοινών πρωτοβουλιών, χωρίς όμως να ανατρέπεται η συλλογική διαδικασία λήψης των αποφάσεων.

Λειτουργικά ζητήματα

Η Κοινοβουλευτική Ομάδα λειτουργεί, όχι ως διακριτό πολιτικό όργανο, αλλά στο πλαίσιο της ενιαίας λειτουργίας του εγχειρήματος. Βρίσκεται σε διαρκή επαφή με τη Γραμματεία και τις θεματικές επιτροπές και δημοσιοποιεί το έργο της σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Στο πλαίσιο της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, ορίζεται εκπρόσωπος Τύπου με αντίστοιχο Γραφείο Τύπου, στη βάση της πλουραλιστικής εκπροσώπησης και της ενιαίας έκφρασης.

Η Γραμματεία ορίζει Συντακτική Ομάδα για την έκδοση περιοδικού του ΣΥΡΙΖΑ.

Πως παίρνονται οι αποφάσεις

Τα αντιπροσωπευτικά σώματα: το Πανελλαδικό Συντονιστικό και η Γραμματεία (αποφασιστικό όργανο σε ζητήματα πολιτικής καθημερινότητας) επιδιώκουν τη συναίνεση, παίρνουν αποφάσεις με διευρυμένη πλειοψηφία των 2/3 των μελών και των συνιστωσών. Με την ίδια κατεύθυνση για ευρείες συναινέσεις λειτουργούν και οι οργανώσεις.

Αρχές λειτουργίας

Η εναλλαγή, ο πλουραλισμός, η ανακλητότητα και οι περιορισμένες θητείες, αποτελούν βασικές αρχές για τη συγκρότηση των οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίστοιχες αρχές εφαρμόζονται στο θέμα της συγκρότησης των ψηφοδελτίων με έμφαση στην κινηματική παρουσία και την ισότιμη παρουσία (50%) των γυναικών, όπου αυτό είναι δυνατόν.

Στο επόμενο μεταβατικό διάστημα στο Πανελλαδικό Συντονιστικό τηρείται η ποσόστωση 1/3 ανέντακτοι και ανέντακτες, 1/3 μέλη Συνασπισμού και 1/3 μέλη των άλλων συνιστωσών οργανώσεων και κομμάτων. Η ποσόστωση αυτή ισχύει μέχρι να επιτευχθεί η αναγκαία ώσμωση και εμπιστοσύνη μεταξύ των συνιστωσών και να προστατευθούν ο πλουραλισμός και οι μειοψηφίες.

Η συνδιάσκεψη του Νοέμβρη

Το αποφασιστικό σώμα της πολιτικής και οργανωτικής συνδιάσκεψης του Νοεμβρίου, η οποία θα πάρει νομιμοποιητικές αποφάσεις για τη νέα δομή του ΣΥΡΙΖΑ, συγκροτείται από τα συντονιστικά των οργανώσεων και των θεματικών επιτροπών -εκτός και αν οι συνελεύσεις τους αποφασίσουν διαφορετικά και επιλέξουν άλλους/ες εκπροσώπους-, η οργανωτική και η οικονομική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, η κοινοβουλευτική ομάδα και η γραμματεία. Λαμβάνεται πρόνοια ώστε να εξασφαλιστεί η παρουσία όλων των συνιστωσών, καθώς και των ανένταχτων.

Ταμείο ΣΥΡΙΖΑ

Τα οικονομικά του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζονται στις συνδρομές των μελών και των φίλων του, στις ετήσιες και έκτακτες οικονομικές εξορμήσεις, σε ειδικές εκδηλώσεις και την κρατική επιχορήγηση. Το 25% της κρατικής χρηματοδότησης χορηγείται στο Ταμείο του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να χρησιμοποιηθούν για τις λειτουργικές ανάγκες, τις κεντρικές καμπάνιες, πρωτοβουλίες και δράσεις και την υποστήριξη τοπικών και περιφερειακών πρωτοβουλιών. Στο παραπάνω ποσοστό συμπεριλαμβάνεται και η συμμετοχή των βουλευτών και ευρωβουλευτών.

1.    Αβακουμίδης Πρόδρομος – Ν. Ιωνία
2.    Αβραμίδης Ανδρέας – Αγία Παρασκευή
3.    Αγαθαγγέλου Αγγελική – Αρτέμιδα
4.    Αγγελάκη Έφη – Χανιά
5.    Αγγελάκη Μαρία  Αθήνα
6.    Αγγελόπουλος Άγγελος  Ηλεία
7.    Αγγελόπουλος Βένιος – Αθήνα
8.    Αδάμ Ανδρέας  Πρέβεζα
9.    Αθανασάκης Γιώργος,  Άγ. Ανάργυροι,
10.    Αθανασάκος Νίκος – Πειραιά,
11.    Αθανασίου Κώστας  γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ
12.    Αθανίτου Όλγα  Εξάρχεια
13.    Αϊβαλής Οδυσσέας – Ρέθυμνο,
14.    Αλεβίζου Ελπίδα  Ν. Κόσμος
15.    Αλεξανδράτος Βασίλης – Πειραιάς,
16.    Αλεξοπούλου Κλεονίκη – Πετράλωνα,
17.    Αλμπάνης Γιάννης – Αθήνα
18.    Αναγνωστόπουλος-Παπαδάτος Δημοσθένης – Βύρωνας,
19.    Αναστασίου Κατερίνα  Χαλκίδα
20.    Ανδριτσόπουλος Κώστας  Χαλάνδρι
21.    Ανδρίτσου Χορδάκη Μαρίνα  Μαγνησία
22.    Ανεμογιάννη Μαίρη  Κέρκυρα
23.    Αντωνιάδης Γιάννης – Μαγνησία
24.    Αξής Χρήστος -  Αργυρούπολη,
25.    Απέργης Σπύρος, Αμπελόκηποι,
26.    Αποστολόπουλος Σπύρος – Τρίκαλα
27.    Αραπαντζής Στέλιος  Σέρρες
28.    Αράπης  Χαράλαμπος,
29.    Αράπογλου  Τόνια – Ν. Σμύρνη,
30.    Αρβανιτάκης Γιάννης  Ηλεία
31.    Αρβανίτης  Νίκος – Εύβοια,
32.    Αρβανίτης Λευτέρης Θεσνίκη
33.    Αργαλιώτης Κώστας – Αθήνα
34.    Αργυρός Σπύρος  Κέρκυρα,
35.    Αργυρός Τζίμης  ΑΡΕΝ Πολυτεχνείου,
36.    Αρναούτογλου Ανδρέας – Νίκαια,
37.    Ασβεστάς Σταύρος – Ηλιούπολη,
38.    Ασημακόπουλος Χρήστος – Αθήνα,
39.    Αυγερινός Νίκος – Αρτέμιδα,
40.    Aφεντούλης Βασίλης – ΕΜΠ,
41.    Βαγγελίδης Κωνσταντίνος – Κουκάκι,
42.    Βαθειανάκης Γιώργος  Ηράκλειο
43.    Βαλλιάνος Χρήστος  Αγ. Παρασκευή
44.    Βασιλόπουλος Άρης  Θεματική Παιδείας
45.    Βελιώτη Ματίνα  Ναύπλιο
46.    Βίτσου Ιωάννα  Επιτροπή Εργατικής Πολιτικής
47.    Βλαχόπουλος  Σπύρος – Κέρκυρα,
48.    Βλάχος Σπυρίδων  Κέρκυρα
49.    Βλάχος Χρήστος  ΑΡΕΝ ΤΕΙ Πρέβεζας
50.    Βλάχου Ειρήνη – Λευκίμη,
51.    Βλάχου Ελένη  Κέρκυρα
52.    Βουκάλης Αντώνης  Χανιά
53.    Βουρδούλης Γιάννης, Θεματική Παιδείας
54.    Βρασινοπούλου Μίτση, ΣΥΡΙΖΑ 6ου Διαμερίσματος,
55.    Βωβού Σίσσυ – Κουκάκι,
56.    Γαβρόγλου Κώστας  Πανεπιστημιακός
57.    Γαλιάνου Εύα  Σέρρες
58.    Γανός Δημήτρης  Λάρισα
59.    Γαργάλας Γιώργος  Μαγνησία
60.    Γαρυφαλάκης Θεοδόσης  Σητεία
61.    Γάτσιου Βάσω  Τρίκαλα
62.    Γελέ Φωτεινή – Αρτέμιδα,
63.    Γελές Μανώλης – Αρτέμιδα,
64.    Γερανιός Μανώλης – Αρτέμιδα,
65.    Γερανίου Στεφανία – Αρτέμιδα,
66.    Γερασοπούλου Σοφία -  Τρίκαλα
67.    Γεωργακόπουλος Τάκης – Πάτρα,
68.    Γεωργιάδη Δήμητρα – Κηφισιά,
69.    Γεωργιάδης Γιώργος  Αθήνα
70.    Γεωργιάδης Παναγιώτης – κρατούμενος,
71.    Γεωργιάδου Λίλα – νέα εργαζόμενη,
72.    Γεωργουδής  Ιάκωβος – Πάτρα,
73.    Γεωργούλα Ζωή  Χανιά
74.    Γιαννίκου Μαρία  Λέσβος
75.    Γιαννόπουλος Νίκος – Αθήνα
76.    Γιαννόπουλος Νίκος – Ηλιούπολη,
77.    Γιαννουλάκη Αθηνά  Χανιά
78.    Γιανούτσος Χρήστος – Αγρίνιο,
79.    Γκαντός  Αργύρης – Νάουσα,
80.    Γκέτση Αρτίνα – ΑΡΕΝ Φιλοσοφικής,
81.    Γκιβίσης Δημήτρης  Σκύρος
82.    Γκινοσάτη Γιούλα – Αρτέμιδα,
83.    Γκινοσάτης Γιώργος – Αρτέμιδα,
84.    Γκινοσάτης Κώστας – Αρτέμιδα,
85.    Γκολφινόπουλος Γιάννης  Άγ. Ανάργυροι
86.    Γκόνης Γιώργος  Μεσσηνία
87.    Γουδέλη Μαίρη – Αθήνα
88.    Γρατσάνη Σταματία – Τρίκαλα
89.    Γρατσάνης Σάκης – Τρίκαλα
90.    Γρηγοριάδης Γιάννης  Κοζάνη
91.    Δαλαμάγκα Ελένη – Τρίκαλα
92.    Δανιά  Νικολέτα – Πετρούπολη,
93.    Δαρούσος Βαγγέλης  φοιτητής ΠΑ.ΠΕΙ.
94.    Δεμίρης Γιάννης – Ν. Σμύρνη,
95.    Δερμιτζάκης Δημήτρης  Σητεία
96.    Δημητροπούλου – Λιονάκη  Μαρία – Πάτρα,
97.    Δημητρούδης Πάνος – Θεσσαλονίκη,
98.    Διαλεισμά Άννα  Σύρος
99.    Δούλη Βίκη, Καλλιθέα,
100.    Δρόσος Θανάσης  – Σύρος
101.    Ζαγορίτης Δημήτρης – Βύρωνας
102.    Ζακυνθινός Στάθης, Σκύρος,
103.    Ζαχαριάδης Αδάμος  γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ
104.    Ζαχαριάς Κώστας  Αρκαδία
105.    Ζευγωλατάκος Βρασίδας  Πειραιάς
106.    Ζήση Μαρία – Αρτέμιδα,
107.    Ζήσης Βασίλης – Αρτέμιδα,
108.    Ζινάρ Μιράν – Αθήνα
109.    Ζινδριλής Γιάννης – Αθήνα
110.    Ζούνη Δανάη – μαθήτρια Αθήνα,
111.    Ζούνης Πέτρος  Αθήνα
112.    Ζυγούρης Βασίλης – Τρίκαλα
113.    Ζυρίνης Κώστας – Κουκάκι,
114.    Θανοπούλου Κατερίνα – Σεπόλια
115.    Θανοπούλου Μαρία,
116.    Θεοδοσίου Κώστας – Λαμία,
117.    Θεοδουλίδου Σοφία Θεσνίκη
118.    Θεοδωρακόπουλος Τάσος – Αθήνα
119.    Θεοδωράτου Κατερίνα – Μαρκόπουλο
120.    Θεοδωρίδης Νάσος – Επιτροπή Δικαιωμάτων,
121.    Θεοδωρίδου Μαρία – Θεσσαλονίκη,
122.    Θεοδώρου Σωτήρης – Χίος,
123.    Ιορδάνου Κυριακή – Ύδρα,
124.    Καβελίδης Σίμος – Καστοριά
125.    Καβίρης Παντελής – Χίος,
126.    Καλάκης Δημήτρης – Μεσολόγγι,
127.    Καλογιαννακός Σωτήρης – Ν. Σμύρνη,
128.    Καλογιαντσίδης Θανάσης – Πειραιάς,
129.    Καλούτσα Βασιλική  Μαγνησία
130.    Καλυβιώτη Μαρία – Πετρούπολη,
131.    Καμπανταΐδης Γιώργος – Σέρρες
132.    Καμπυλαυκάς Δημήτρης – Αγία Παρασκευή,
133.    Καραγεώργος Βαγγέλης – γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ
134.    Καραγιάννης Γιάννης – Ιωάννινα
135.    Καραγιάννης Νίκος -  Καισαριανή
136.    Καραγιαννίδη Αθηνά – Δράμα,
137.    Καραγιαννίδης Θόδωρος – Θεσσαλονίκη,
138.    Καραγιαννίδης Χρήστος – Δράμα
139.    Καραΐσκος Θανάσης – Ζάκυνθος
140.    Καράμπελας Τάκης – Πειραιάς,
141.    Καραμπετιάν Γιάννης – Θεσσαλονίκη,
142.    Καραμπινίδης Χρήστος – Ναύπλιο,
143.    Καρανίκα Ξανθούλα – Θεματική Δικαιωμάτων,
144.    Καρατζαφέρη Νέλλη – Γαλάτσι,
145.    Καρίμαλης Τίτος – Ικαρία,
146.    Καστάνη Ελένη – Δάφνη,
147.    Καστρινάκης Μιχάλης  Μαγνησία,
148.    Κατζουράκης Κυριάκος  Πανεπιστημιακός,
149.    Κατσάπης Μάνος  Εξάρχεια,
150.    Κατσαρέλης Κώστας  Θεσσαλονίκη,
151.    Κατσαφάδος Κούλης – Πειραιάς,
152.    Κατσαφάδου Πόπη  φοιτήτρια Γεωλογικού
153.    Κατσιβέλης Παύλος  Πετράλωνα
154.    Κατσορίδας Δημήτρης  ΣΥΡΙΖΑ 7ου Διαμερίσματος
155.    Καψετάκης Γιώργος – Πειραιάς,
156.    Κεραμιδά Ντία Θεματική Δικαιωμάτων
157.    Κερσανίδης Άκης – Θεσσαλονίκη,
158.    Κεφαλογιάννη Τερέζα  ΑΡΕΝ Ιατρικής
159.    Κλαυδιανός Δημήτρης – ΑΡΕΝ Φιλοσοφικής,
160.    Κλαυδιανός Παύλος  Άλιμος
161.    Κλειδοπούλου Αγάπη, Αργυρούπολη
162.    Κλημόπουλος Θωμάς,  Μαγνησία,
163.    Κλοκίτη Κυριακή – Αθήνα,
164.    Κοβάνης Σεραφείμ – Βοιωτία,
165.    Κοκοβλής Γιώργος  Χανιά
166.    Κόλλιας Πάρης – Ρέθυμνο,
167.    Κομιτόπουλος Δημήτρης – Θεσνίκη,
168.    Κομιτόπουλος Τάσος – Πειραιάς,
169.    Κοντονής Σταύρος  Ζάκυνθος
170.    Κοντοπίδης Ανδρέας  Νάξος
171.    Κοντοπίδης Γιώργος  Νάξος
172.    Κοσκολέτος Σωτήρης, μεταπτυχιακός φοιτητής,
173.    Κοσμάς Πάνος  γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ,
174.    Κοτρονόκη Λουκία – Αθήνα
175.    Κούκου Κατερίνα  Κοζάνη
176.    Κουκουλής Γιάννης – Ηλιούπολη,
177.    Κουκούμα Αιμιλία – Πετράλωνα,
178.    Κουλουμπή Νάντια  Πάτρα
179.    Κουρέπης Φάνης – Χίος
180.    Κουτρουβίδης Παναγιώτης – Αργυρούπολη
181.    Κουτρουβίδης Στάθης – Αργυρούπολη,
182.    Κουτρούκης Μάκης – Αιγάλεω,
183.    Κουτσουγούλα Βασιλική – Τρίκαλα
184.    Κουφός Δημήτρης – Μυτιλήνη,
185.    Κρανιώτης Γιάννης – Λαμία
186.    Κρασοπούλου Αλέκα – Θεσσαλονίκη
187.    Κρητικός Γιάννης – Κέρκυρα
188.    Κριωνάς Λάμπρου Έκτορας – μαθητής Ν. Ιωνία
189.    Κρύος Παναγιώτης – Τρίκαλα
190.    Κυβέλος Βαρθολομαίος – Πειραιάς,
191.    Κυπριώτου Σοφία – Αθήνα,
192.    Κυργιαφίνη Λίνα  Θεσσαλονίκη
193.    Κωνσταντινίδου Ηλέκτρα – Βοιωτία,
194.    Κώνστας Σωτήρης – Ερυθρές,
195.    Κωσταράκος Δημήτρης  Θεματική Παιδείας
196.    Λαβατσής Δημήτρης  Χίος
197.    Λαγουτάρης Μανώλης,
198.    Λάδης Θοδωρής – ΑΡΕΝ Φιλοσοφικής,
199.    Λαζαρίδης Θανάσης – Πειραιάς,
200.    Λαμπρίδης Χρήστος  Πειραιάς
201.    Λαμπρίδου Μαρία – Κερατσίνι,
202.    Λασκαρίδης Βασίλης – Ν. Σμύρνη,
203.    Λασκαρίδου Κική – Ν. Σμύρνη,
204.    Λέκκας Γιάννης – Αθήνα
205.    Λεούσης Κώστας – Ηλιούπολη,
206.    Λεούσης Χρήστος  ΑΡΕΝ ΤΕΙ Πειραιά
207.    Λευκαδίτης Κώστας  Ηλεία
208.    Λιβογιάννης Δήμος  Χανιά
209.    Λιονάκη Νεφέλη – Πάτρα,
210.    Λούκας Κώστας  Ιωάννινα
211.    Λύτρας Αλέκος  Άγ. Ανάργυροι
212.    Μάδι Φρέντι – Νάουσα,
213.    Μακρομανώλης Γιώργος  Ύδρα
214.    Μακρυγιάννης Γιάννης  Πρέβεζα
215.    Μαλανδρενιώτη Λιάνα – Αθήνα,
216.    Μαλεκάκης Μάνθος  Χανιά
217.    Μανιάτης Γιώργος – Αθήνα
218.    Μανιός Νίκος – Αθήνα
219.    Μάνος Γιώργος – ΑΡΕΝ ΕΜΠ
220.    Μάνος Θεοφάνης – Αργυρούπολη,
221.    Μανουσάκη Χρυσούλα -  Ρέθυμνο
222.    Μανουσαρίδης Οδυσσέας – Ανάβυσσος,
223.    Μανούσος Στέλιος  Πάρος
224.    Μαντέλος Λάμπρος  ΣΥΡΙΖΑ χρηματοπιστωτικού τομέα
225.    Μανώλης Γιώργος, ΑΡΕΝ Φιλοσοφικής,
226.    Μάργαρης Γιάννης  Θεματική Περιβάλλοντος,
227.    Μαριδάκης Δημήτρης – Χανιά,
228.    Μαριδάκης Λεωνίδας  Αθήνα,
229.    Μαρκατσέλης Γιώργος – Αθήνα
230.    Μαρκόπουλος Νίκος – Αθήνα,
231.    Μαρούδας Λεωνίδας – Χίος,
232.    Μαρτίνος Κώστας – Παγκράτι,
233.    Μάστορα Βούλα – Πειραιάς,
234.    Μαστρογιαννόπουλος Τάκης  γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ
235.    Ματζαράκη Δάφνη – Αθήνα,
236.    Ματθαίου Γιώργος  Γέρακας
237.    Μαυρέλος Βασίλης, Θεματική Παιδείας,
238.    Μαυροειδή Κατερίνα -Πειραιάς,
239.    Μαυρολέων Μανώλης  Αρτέμιδα
240.    Μαυροματάκος Νίκος  Ρόδος
241.    Μαυρομάτης Ανέστης – Αγρίνιο,
242.    Μαχαίρα Εύη Υμηττός
243.    Μελά Βάνα  Πειραιάς
244.    Μέρκος Δημήτρης – Νίκαια,
245.    Μεσσήνης Κώστας – Λευκάδα,
246.    Μητραλιά Σόνια  Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ
247.    Μιχαηλίδου Ανίτα – Καισαριανή,
248.    Μιχαλόπουλος Αργύρης – Αρτέμιδα,
249.    Μιχόπουλος Θόδωρος  Δημοσιογράφος
250.    Μουλούδης Δημήτρης – Αλεξανδρούπολη,
251.    Μουρατίδης Γιώργος  Βέροια
252.    Μούρτζου Γεωργία – Φθιώτιδα,
253.    Μπαγέρης Γιάννης – Αρκαδία,
254.    Μπακιρτζή Κατερίνα – Θεσσαλονίκη,
255.    Μπαλαούρα Όλγα  Καισαριανή
256.    Μπαλαούρας Μάκης  γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ
257.    Μπαλάσκας Βασίλης  Άρτα
258.    Μπαξεβάνου Κατερίνα – Λάρισα,
259.    Μπάρα Σίσσυ  Παρίσι
260.    Μπαρζέφσκι Μάνια  Επιτροπή Δικαιωμάτων
261.    Μπαρτζώκας Γιάννης – Χανιά,
262.    Μπατζούκη Κλεοπάτρα – Μαγνησία,
263.    Μπελαβίλας Νίκος -  πανεπιστημιακός,
264.    Μπελή Ντίνα – Ν. Σμύρνη,
265.    Μπένινγκ Κωστής -  ΑΡΕΝ Αρχιτεκτονικής
266.    Μπένος Αλέξης – Θεσσαλονίκη
267.    Μπερτράν Ισαβέλλα – Θεματική Δικαιωμάτων,
268.    Μπιτσαξή Ελένη – Χαϊδάρι
269.    Μπογιατζόγλου Χρήστος – Κερατέα,
270.    Μποζίκη Φαίδρα – ΣΥΡΙΖΑ 5ου Διαμερίσματος
271.    Μπολώτα Μυρτώ – Θεματική Περιβάλλοντος
272.    Μποσκοΐτης Αντώνης – σκηνοθέτης,
273.    Μπότσης Παναγιώτης – Αθήνα
274.    Μπουγιούκου Ιωάννα – Πάτρα,
275.    Μπουκουβάλας Χρήστος – Ιωάννινα,
276.    Μπούρα Κατερίνα – Αρτέμιδα,
277.    Μπούρας Μήτσος – Βέροια,
278.    Μπουρνάζος Στρατής – Αθήνα,
279.    Μπρίκης Νίκος Μαρκόπουλο,
280.    Μπόρτσης Κώστας – Θεσσαλονίκη,
281.    Μυλωνάς Δήμος – Καλαμάτα,
282.    Μωραϊτοπούλου Χαρούλα – Αρτέμιδα,
283.    Νιάκας Σπύρος -  Χαλάνδρι
284.    Νιαουνάκης Γιώργος – Επιτροπή Δικαιωμάτων,
285.    Νικολάου Ανδρέας  Πρέβεζα
286.    Νικολάου Σταύρος – Παγκράτι,
287.    Νικολάου Χρήστος  Πρέβεζα
288.    Νικολοπούλου Όλγα  Αγρίνιο
289.    Ντίνας Χάρης – Βέροια,
290.    Ντοκόπουλος Δημήτρης  Μεσσηνία
291.    Ντούζγος Κώστας – Λαμία,
292.    Ντούζγος Μούρτζος Δημήτρης  ΑΡΕΝ ΤΕΙ Χανίων
293.    Ντυμένος Γιώργος – Μπραχάμι,
294.    Ξανθόπουλος Κώστας  Θεσσαλονίκη
295.    Ξενιάδη  Εμμανουέλα – Ανέντακτη,
296.    Ξένος  Ντίνoς – Σύρος
297.    Ξεπαπαδέας Φώτης – Καλαμάτα
298.    Οικονομίδης Δημήτρης – Ν. Κόσμος,
299.    Οικονόμου Λίτσα – Μαγνησία,
300.    Οικονόμου Μίλτος -  Θεσσαλονίκη
301.    Ορταντζόγλου Γιώργος -  Ν. Φιλαδέλφεια
302.    Ορφανίδης Κώστας – Πέλλα,
303.    Ορφανός Δημήτρης – Αγία Παρασκευή,
304.    Παγκράτης Σπύρος  Πρέβεζα
305.    Παινέζης Γιώργος – Πειραιάς,
306.    Παλέτσος  Θύμιος  – Λαμία,
307.    Παληκύρας Δημήτρης  Κέρκυρα
308.    Παναγιωτόπουλος Φάνης  Μαγνησία
309.    Παναγιώτου Παρασκευή – Κερατέα,
310.    Παναγόπουλος Αργύρης – Αθήνα,
311.    Πανίδης Απόστολος  Δράμα
312.    Πάνου Κατερίνα, Θεματική Παιδείας , Αθήνα
313.    Παπαγεωργίου Παναγιώτης  Άλιμος
314.    Παπαγεωργίου Φάνης – Αγ. Παρασκευή,
315.    Παπαγιαννάκης Χρήστος – Πειραιά,
316.    Παπαγιαννοπούλου Σύλλα  Ηράκλειο
317.    Παπαδόπουλος Γιάννης  Άνω Λιόσια
318.    Παπαδόπουλος Ηρακλής – Αθήνα
319.    Παπαδοπούλου Ευαγγελία – Κερατέα,
320.    Παπαδοπούλου Νανά  Χαλκιδική
321.    Παπαζεύκου Ουρανία – Τρίκαλα,
322.    Παπαθανασίου Εύη – δασκάλα,
323.    Παπαθανασίου Πόπη – Ν.  Σμύρνη,
324.    Παπαθύμιος Αιμίλιος – Κερατέα,
325.    Παπαθύμιος Γιάννης – Κερατέα,
326.    Παπαθύμιος Κωνσταντίνος  ΑΡΕΝ Φιλοσοφικής
327.    Παπαϊωάννου Δημήτρης – Θεσσαλονίκη,
328.    Παπαϊώννου Σταύρος  Σέρρες
329.    Παπανικολάου Γιώργος  Πάρος
330.    Παπανικολάου Δημήτρης – Κερατέα,
331.    Παπανικολόπουλος Δημήτρης – Πετράλωνα,
332.    Παπανίκος Διονύσης – Πρέβεζα,
333.    Παπαοικονόμου Χριστίνα – Αρτέμιδα,
334.    Παπαστεργίου Βασίλης – Αθήνα,
335.    Παπαχρυσοστομίδης Λάζαρος – Νάουσα
336.    Παπουτσής Θανάσης, Μαγνησία,
337.    Παππάς Γιώργος  Άρτα
338.    Παρασκάκη Κάλια – Γλυφάδα,
339.    Παραστατίδης Σάββας  Ελευσίνα
340.    Παρτάλης Θανάσης,
341.    Πατεράκη Κατερίνα – Χανιά,
342.    Πάτκου Εύη Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ
343.    Παυλίδου Καίτη – Βέροια,
344.    Παχίδου Ολυμπία – Ν. Σμύρνη,
345.    Πετρόπουλος Αργύρης – Τρίπολη,
346.    Πίγκος Νίκος – Πειραιάς,
347.    Πικιώνης Δημήτρης – Κως,
348.    Πιτσιλαδής Ηρακλής – Λέσβος,
349.    Πλωμαρίτης Στρατής – Θεσσαλονίκη,
350.    Πολυμέρου Τάσος – Καβάλα,
351.    Πουλημένη Σταυρούλα – Θεσσαλονίκη,
352.    Πρίφτης Γιώργος Κορωπί
353.    Ραζής Αποστόλης  Ν. Σμύρνη
354.    Ράπτης Θεόδωρος – Αγρίνιο,
355.    Ραπτοτάσιος Σωκράτης  Τρίκαλα
356.    Ράσσου  Μαρτίνα – Ν. Σμύρνη,
357.    Ρέβελα Κατερίνα – Τρίπολη,
358.    Ρήγος Άλκης – Θεματική Παιδείας,
359.    Ριζάκη Ειρήνη – Αθήνα,
360.    Ρόγγας Βασίλης – Πετρούπολη,
361.    Ρουσσιάς Γιάννης – Αθήνα,
362.    Ρωμαίος Γιώργος – Ν. Σμύρνη,
363.    Σαλάτας Γιώργος – μαθητής,
364.    Σαμανίδης Νίκος – Θεσσαλονίκη,
365.    Σαμαντζής Βαγγέλης – Θεσσαλονίκη
366.    Σαπουνά Αγγέλικα – Κυψέλη,
367.    Σαράφη Αγορίτσα -  Μαγνησία,
368.    Σαριγγαλάς Δημήτρης – Τρίκαλα,
369.    Σαρίδης Μπάμπης – Σητεία,
370.    Σαρρή Χριστίνα – Χανιά,
371.    Σαρρής Μανώλης  Πειραιάς,
372.    Σαχτούρης Δημήτρης -
373.    Σδράνης Γιάννης – Ιωάννινα,
374.    Σέμος Κώστας – Πέλλα,
375.    Σερντεδάκις Νίκος – Ρέθυμνο,
376.    Σίμος Χρήστος – Περιστέρι,
377.    Σίμωση Γεωργία -  Εύβοια,
378.    Σιώκος-Μητρόπουλος Παναγιώτης – ΑΡΕΝ Φιλοσοφικής,
379.    Σκλαβάκη Φρόσω -  Πειραιάς,
380.    Σκουντριάνου Δώρα  Βάρη,
381.    Σούρλας Απόστολος – Πατήσια,
382.    Σπαθής Μάκης – γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ,
383.    Σπύρου Σπύρος – Νίκαια,
384.    Στάθης Παναγιώτης – Ρέθυμνο,
385.    Σταματάκη Ελένη – Πειραιάς,
386.    Σταμπουλή Αφροδίτη – Σέρρες,
387.    Σταύρου Πέτρος  Αγ. Παρασκευή,
388.    Σταύρου Σπύρος  Αν. Αττική
389.    Στεργιόπουλος Κώστας – εκπαιδευτικός,
390.    Συμεωνίδου Σταυρούλα  Δράμα
391.    Σωτηροπούλου Ελένη –ΑΡΕΝ παιδαγωγικού
392.    Τζανετέας  Κώστας – Αμπελόκηποι,
393.    Τζάρας Νίκος  Χανιά,
394.    Τζελέπη Χρύσα – Θεσσαλονίκη,
395.    Τζίκας Θράσος – Θεσσαλονίκη,
396.    Τοζίδης Γιώργος – Θεσσαλονίκη,
397.    Τόνια Τσίτσοβιτς – Πατήσια,
398.    Τουμπάνης-Βωβός Παναγιώτης – ΣΥΡΙΖΑ 3ου Διαμερίσματος,
399.    Τριάντος Βαγγέλης -  Άρτα,
400.    Τριάντος Σωτήρης – Άρτα,
401.    Τσαβίδης Κώστας – Πειραιάς,
402.    Τσαγανός  Πάνος – Θεσσαλονίκη,
403.    Τσακίρης Θανάσης – Ηλιούπολη,
404.    Τσαλαπάτης Θωμάς – Κυψέλη,
405.    Τσαμουρά Χριστίνα – Αθήνα,
406.    Τσαουσίδου  Νιόβη – Αγία Παρασκευή,
407.    Τσαουσίδου Σοφία – Σκύρος,
408.    Τσεμπελίκου Πόπη – Πάτρα,
409.    Τσεσμελή Χρυσούλα – Πειραιάς,
410.    Τσιάρας Δημήτρης  Θεσσαλονίκη,
411.    Τσιγαρίδα Μαρία  Πειραιάς,
412.    Τσίτσοβιτς Τόνια – Πατησίων,
413.    Τσούκας Διονύσης  Κέρκυρα,
414.    Τσώλης Δημήτρης – Γαλάτσι,
415.    Φέστας Θόδωρος  Θεσσαλονίκη,
416.    Φονταράς Ευκλείδης  Πρέβεζα
417.    Φράγκου Βαγγέλης – Ν. Σμύρνη,
418.    Φράγκου Γιάννης  μαθητής Ν.Σμύρνη,
419.    Φράγκου Μερόπη – Μυτιλήνη,
420.    Φραντζεσκάκη Αναστασία  Πειραιάς
421.    Φρουζάκης Αριστείδης -  Χανιά,
422.    Φτεργιώτης Διονύσης – Θεσνίκη,
423.    Φώλια Στέλλα – Τρίκαλα,
424.    Φώλιας Κώστας – Τρίκαλα,
425.    Φωτίου Θεανώ – Θεματική Παιδείας,
426.    Χαλάστρας Βαγγέλης -  Άρτα,
427.    Χαλάτσης Δημήτρης  ΣΥΡΙΖΑ 6ου Διαμερίσματος,
428.    Χαλκιαδάκης Δαμιανός – Λασίθι,
429.    Χαρίσης Μάκης – Αθήνα,
430.    Χαρσός Λάκης  Κοζάνη,
431.    Χασαπογιάννης Δημήτρης – Πάτρα,
432.    Χατζημιχάλη Έλενα – Πειραιάς,
433.    Χατζηπαναγιώτου Μανόλης – Χανιά,
434.    Χατζηχρήστος Γιάννης – Παλαιό Φάληρο,
435.    Χειμώνα Χρυσάνθη – Βύρωνας,
436.    Χελάκης Γιώργος  Καλλιθέα,
437.    Χονδρός Γιώργος  Τρίκαλα,
438.    Χρηστίδης Λάκης – Ύδρα,
439.    Χριστοδουλοπούλου Τασία  γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ,
440.    Χριστόπουλος Γιάννης – Τρίκαλα,
441.    Χρονά Εύη – Πειραιάς,
442.    Χρονάς Δημήτρης – Πειραιάς,
443.    Χρονόπουλος Κώστας  Εύβοια,
444.    Χρυσάφης Νίκος  Λέσβος,
445.    Χρυσός Βασίλης  Επιτροπή Δικαιωμάτων,
446.    Χρυσός Πάρης  Παρίσι,
447.    Χρυσοχοΐδου Αναστασία – υπάλληλος ΑΤΕ,
448.    Ψαλιδάκος Παύλος – Πειραιάς,
449.    Ψαράς Μιχάλης – Κολωνός,
450.    Ψυκάκος Δικαίος  Επιτροπή Εργατικής Πολιτικής,
451.    Ψωμαδάκη Μαρία

Δηλώσεις για το κείμενο των 200

Θ. Δρίτσας:

….θεωρώ πως το κείμενο με τίτλο « Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., για να ζήσει πρέπει να προχωρήσει», που συνυπογράφουν 200 συντρόφισσες και σύντροφοι από όλη την Ελλάδα, και το οποίο δημοσιεύτηκε στην ΕΠΟΧΗ της Κυριακής, 8/11/2009 και στην ΑΥΓΗ της Τρίτης 10/11/2009 αποτυπώνει τη συνθετική μεταβατική πρόταση που έχουμε ανάγκη για να προχωρήσουμε. Στις βασικές του θέσεις και προτάσεις με καλύπτει και το προσυπογράφω…

Β. Μουλόπουλος

Αλλά επειδή μεταξύ μέσου και σκοπού υπάρχει η ίδια σχέση με εκείνη του σπόρου και του δέντρου, πιστεύω ότι το κείμενο με τίτλο «Ο ΣΥΡΙΖΑ για να ζήσει πρέπει να προχωρήσει», που συνυπογράφουν 200 συντρόφισσες και σύντροφοι από όλη την Ελλάδα, και το οποίο δημοσιεύτηκε στην «Εποχή» της περασμένης Κυριακής και στην «Αυγή» της 10ης Νοεμβρίου 2009, έχει μια σημαντική αξία ως βάση συζήτησης για τη δεύτερη φάση του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν θέλω να σταθώ στο οργανωτικό μέρος της, στις προτάσεις, στον τρόπο και στην αριθμητική σχηματισμού οργάνων και στον τρόπο λήψης αποφάσεων. Πάνω σε αυτά μπορούν να εγερθούν επιφυλάξεις, μπορεί να προσθαφαιρεθούν προτάσεις, μπορεί να αλλάξουν οι αριθμοί. Αλλά πιστεύω ότι πίσω από το οργανωτικίστικο ύφος της, υπάρχει μια πολιτική βούληση και μια αγωνία για να ανταποκριθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στα αιτήματα του λαού του ΣΥΡΙΖΑ. Για να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ ο φορέας μια νέας ηγεμονικής πρότασης της αριστεράς στην κοινωνία του 21ου αιώνα.Και σε αυτά με βρίσκει σύμφωνο. …

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΣΚΟΥ

TOY ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΑΒΑΤΣΗ

Ο  προϋπολογισμός  σαν  κορυφαία  συνολικοποίηση  των  δημοσίων  οικονομικών του συλλογικού  κεφαλαιοκράτη, του  κράτους,  είναι  σε  κάθε  περίπτωση  το  πεδίο όπου  οι  προτεραιότητες, προερχόμενες από  το  βασίλειο  των  αναγκαιοτήτων  του, απαιτούν εθνικά  υπεύθυνη αντιπολίτευση. Επειδή  όμως  εμείς  στοχεύουμε στο βασίλειο  της  Ελευθερίας οφείλουμε  να    διαβάζουμε τους  πολιτικούς χειρισμούς που  αυτός  υποκρύπτει

Προτεραιότητα 1^η: νοικοκύρεμα, και  μείωση  του  χρέους. Αυτό  βεβαίως  μεγάλωνε  γιατί    τα  κέρδη  ήδη  από  το 1990,( ολωσδιόλου  τυχαία!) αυξάνονταν  με  ποσοστό  πολύ  μεγαλύτερο  από    της  αύξησης του  ΑΕΠ.

Αυτή  η  αύξηση  και  η  μόνιμη  αναδιανομή  σε  βάρος  των  μισθών, με  πραγματικές  μειώσεις  για  μεγάλες  κατηγορίες  εργαζομένων, η μη  παρακολούθηση  της  αύξησης  της  παραγωγικότητας, οι  μειούμενοι  φορολογικοί  συντελεστές επί   των  κερδών και η φοροδιαφυγή,  δημιουργούσαν  ελλείμματα  που με  την  σειρά  τους  μετέπιπταν  σε  χρέη. Το  νοικοκύρεμα    σημαίνει  εκ  νέου  και  σε  συνέχεια  της  προηγούμενης  φάσης  μείωση  του εισοδηματικού  μεριδίων  των μισθωτών για  να  χρηματοδοτηθεί  το  χρέος. Διότι  βεβαίως το  χρήμα παραμένει   ισχυρό  ως  απαίτηση αποπληρωμής, δανείου  προς  την  τράπεζα ή   «ικανοποιητικής»  κερδοφορίας  των  επιχειρήσεων. Έτσι   εξηγούνται  οι  λεονταρισμοί που  καταλήγουν  σε  έκτακτη  εισφορά  των  ευεργετών  του  έθνους(οι  μεγάλες  επιχειρήσεις) και  οι  περίπου  συμβολικές  αλλαγές  που  θα  κουβαλήσει  το  φορολογικό.

Έτσι  νοικοκύρεμα  σημαίνει  περικοπή  δαπανών  από  τα  ασφαλιστικά  ταμεία  κατά  1,2  δις,  κατάργηση  του  ταμείου  για  τη  φτώχεια. Το  νοικοκύρεμα   όμως  σταματάει  εδώ. Τα  ασφαλιστικά  ταμεία  οφείλουν  εκβιαζόμενα  από  την πραγματικότητα  να  δανεισθούν. Το  ίδιο  και  τα  νοσοκομεία  τα  οποία  δεν  έχουν  αλλά   πρέπει  να  πληρώσουν  τους  παντοδύναμους  προμηθευτές  τους. Θα  δανειστούν  και  αυτά…

Και   θα  έρθει  πάλι  του  χρόνου  το  αυξημένο  χρέος, και  θα  έχει  ειπωθεί  σε  όλους  τους  τόνους σε  νοσοκομεία, εκπαιδευτικά  ιδρύματα, ασφαλιστικά  ταμεία,  συνταξιούχους  και  άλλους  ενοχλητικούς: κόφτε  το  λαιμό  σας .

2^ο ζήτημα:  Η  μη  διέξοδος. Η  μη  ανάπτυξη. Όταν  το  προσχέδιο  προβλέπει   Δημόσιες επενδύσεις  στο  4,2%  του  ΑΕΠ ενώ τα προηγούμενα  10  χρόνια   ο  μέσος  όρος  ήταν 4,5% ,όταν  σε   άλλες  χώρες  της  Ε.Ε  έχουμε και  υπερδιπλάσια,  του  παραπάνω,  ποσοστά για  ποια  τόνωση  της  οικονομίας  μιλούν; Την  στιγμή  που  στον  τουρισμό  θα  συνεχιστεί  η  μείωση, οι  εξαγωγές δεν  προβλέπεται  να  αυξηθούν, η  κρίση    λειτουργεί  πτωτικά  και  για  τις  εισροές  από  ναυτιλία,  τι  απομένει;

Η  ιδιωτική  κατανάλωση που  και  αυτή  ήδη  μειώνεται  λόγω  κλίματος  ανασφάλειας,  μηδενικών  αυξήσεων  των  μισθών  και  συντάξεων φέτος  και  θα  μειωθεί κι  άλλο. Με  αυξήσεις μισθών στο  ύψος  του  πληθωρισμού, (και  όχι  του  τιμαρίθμου!),  το  2010, με  συντάξεις  που  θα  ταπεινωθούν  περισσότερο  με  αύξηση  της  ανεργίας  και  της  επισφάλειας η  ιδιωτική  κατανάλωση  θα  έχει  σοβαρή  μείωση. Με  αυτά τα  δεδομένα είναι  αναμενόμενο να υπάρξει και  μείωση  των  ιδιωτικών  επενδύσεων. Αυτά  με  την  σειρά  τους  θα  σημάνουν  μείωση  εσόδων  δηλαδή  μη  εκτέλεση  του  προϋπολογισμού  για  μια  ακόμα  φορά..

Πέρα  από  τα εύκολα συμπεράσματα οι  δύσκολες, όσο  και  αναγκαίες, προτάσεις  της  αριστεράς:

Η  αποεμπορευματοποίηση  του  χρήματος. Το  χρήμα εκτός  από  μέσον  ανταλλαγής(έτσι  υπήρξε  σε  όλες  τις  προκαπιταλιστικές  κοινωνίες)  μεσολαβεί  την «κρυμμένη»  σχέση της  καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Αυτή  η  σχέση  στον νεοφιλελεύθερο  καπιταλισμό της  ηγεμονίας  του  χρηματοπιστωτικού  κεφαλαίου  δηλαδή  του  εμπορίου  χρήματος  αναπαράγει  ως  αίτιο την  κρίση.

Η  απάντηση   σε  αυτήν  επομένως  δεν   βρίσκεται  σε   νοικοκυρέματα  της  ισχύος, και  τακτοποιήσεις  της  κοινωνικής  δυστυχίας, αλλά  στην  ανατροπή  της  ισχύος  αυτής. Και  ο  Γκαλμπρέηθ  και  άλλοι  σοσιαλδημοκράτες  και  μαρξιστές  οικονομολόγοι  μίλησαν  για  την  ανάγκη  να  φτηνύνει  το  χρήμα, να  πάψουν  οι  εμπορικές  τράπεζες  να  λειτουργούν  ως  επενδυτικές. Για  αναδιανομή  εισοδήματος. Η  αριστερά  οφείλει  να  πάει  πιο  μακριά ,στην  ανατροπή  αυτής  της  ισχύος. Να  μιλήσει όχι  μόνο  στην  βουλή  αλλά  κυρίως  στα  συνδικάτα, στους  εργασιακούς  χώρους, στην κοινωνία  των  από  κάτω  για  αντιστροφή  αυτής  της  ισχύος. Άλλωστε  δεν  πρέπει  να  φοβόμαστε μην  φύγουν  οι  τράπεζες. Δεν  μπορούν  να  φύγουν όπως  οι  κλασσικές  βιομηχανίες. Έτσι  έχουμε  ακόμα  έναν λόγο, ακόμα  έναν βαθμό ελευθερίας να  μιλάμε για  αποεμπορευματοποίηση  και  για  κοινωνική  ανυπακοή

Γιατί  μόνο  αυτή  τη  γλώσσα  καταλαβαίνει  η  κοινωνική  εξέλιξη  σε  κυνικούς  καιρούς…

Για την οργανωτική ανασυγκρότηση και τη δημοκρατία στο ΣΥΡΙΖΑ

Το ζήτημα που θέτει η νέα περίοδος, που άνοιξε με την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ και την συντριβή της Νέας Δημοκρατίας, μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: Με ποιο τρόπο θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπολίτευση στο ΠΑΣΟΚ και τι οργανωτικές δομές απαιτούνται για κάτι τέτοιο; Το μεγάλο στοίχημα του ΣΥΡΙΖΑ, από δω κι εμπρός, είναι η διατύπωση μιας γενικής πολιτικής πρότασης και ακόμα περισσότερο, κατά πόσο οι κεντρικές ιδέες αυτής της πρότασης μπορούν να αποτελέσουν πειστικά κινηματικά εργαλεία. Από τις  κατευθύνσεις της οικονομικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ προκύπτει ότι οι επιθέσεις σε μισθούς ,συντάξεις και ασφαλιστικά δικαιώματα θα συνεχισθούν και θα ενταθούν. Δεν υπάρχει πολιτική βούληση αντιμετώπισης της καλπάζουσας ανεργίας, της υποαπασχόλησης, της μαύρης εργασίας και της ακρίβειας ,που θα πλήξει ακόμη περισσότερο τα λαϊκά εισοδήματα με τη σχεδιαζόμενη αύξηση των έμμεσων φόρων. Οι κοινωνικές αντιστάσεις είναι περιορισμένες, κυβερνητικός και εργοδοτικός  συνδικαλισμός στο επίπεδο  των κορυφαίων οργανώσεων παροπλίζουν το συνδικαλιστικό κίνημα. Ο συσχετισμός δυνάμεων κεφαλαίου εργασίας είναι δραματικά δυσμενής.

Για να είναι αποτελεσματικός ο ΣΥΡΙΖΑ και να ανταποκριθεί στις λαϊκές προσδοκίες πρέπει να πραγματοποιήσει ριζικές αλλαγές στις δομές και τον τρόπο λειτουργίας του. Εκτός από τη μαχητική και ασυμβίβαστη με το νεοφιλελευθερισμό αντιπολίτευση στη Βουλή απαιτείται συστηματική και έντονη προσπάθεια οργάνωσης στους χώρους εργασίας και κατοικίας. Με στόχο την αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων στο συνδικαλιστικό κίνημα ,την τοπική αυτοδιοίκηση, τους αγροτικούς συλλόγους ,την ενίσχυση πρωτοβουλιών ενεργών πολιτών και την οργάνωση, από τα κάτω, μαζικών ταξικών αγώνων και αντιδράσεων στα αντιλαϊκά μέτρα και  την πολιτική του δικομματισμού.

Αναγκαία συνθήκη η δημοκρατική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ με τη συμμετοχή των μελών, όχι μόνο στην εκτέλεση, αλλά στη λήψη των αποφάσεων. Γιατί οι αποφάσεις κορυφής, οι τεχνικές της ομοφωνίας και των διαπραγματεύσεων που ακολούθησε ο ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη περίοδο έχουν αποτύχει.  Από την άλλη η ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ είναι αναγνωρίσιμη και ανταγωνιστική όχι μόνο στο νεοφιλελεύθερο δικομματικό πολιτικό σύστημα αλλά και ιδιαίτερη απέναντι στις άλλες εκδοχές της Αριστεράς. Το ίδιο και το «σώμα» του ΣΥΡΙΖΑ που το αποτελούν οι ενταγμένοι σε συνιστώσες και οι ανέντακτοι, άνδρες και γυναίκες, που απέδειξε σε όλες τις πολιτικές μάχες ότι αποτελούν την ελπίδα για την ανασύνταξη και την ανασύνθεση της Αριστεράς. Με δυο λόγια έχουμε σήμερα τις 2 απαραίτητες προϋποθέσεις για να προχωρήσουμε σε ρεαλιστικά βήματα, κοινής αποδοχής, τόσο για την οργανωτική ανασύνταξη του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και για τη δημοκρατική του εμβάθυνση. Συνεκτιμώντας τις προτάσεις που έχουν κατατεθεί στο Συνασπισμό,  στη Γραμματεία  του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το δημόσιο διάλογο που διεξάγεται στις γραμμές της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς εκτιμούμε ότι μπορούμε στην Συνδιάσκεψη του Νοέμβρη να συνομολογήσουμε τα παρακάτω ώριμα βήματα ώστε να πετύχουμε τις ευρύτερες δυνατόν συναινέσεις:

ΜΕΛΗ: Ενιαίο μητρώο μελών που το αποτελούν τα μέλη των συνιστωσών και οι ανένταχτοι-ες χωρίς εξαιρέσεις και αποκλεισμούς. Τα μητρώα συγκροτούνται στις τοπικές, κλαδικές, Νομαρχιακές και θεματικές επιτροπές και κάθε μέλος διαθέτει την κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ. Η άσκηση των πολιτικών δικαιωμάτων των μελών υλοποιείται στις συνελεύσεις των επιτροπών και στα αντιπροσωπευτικά σώματα του ΣΥΡΙΖΑ.

ΔΙΚΤΥΩΣΗ: Ο οργανωτικός ιστός του ΣΥΡΙΖΑ αποτελείται από τις τοπικές, κλαδικές, θεματικές και Νομαρχιακές επιτροπές, τα οποία αποτελούν τα βασικά πολιτικά και οργανωτικά κύτταρα του. Οι γραμματείες των επιτροπών δεν είναι αποφασιστικά όργανα επιτελούν εκτελεστικούς και συντονιστικούς ρόλους.

ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΑ ΣΩΜΑΤΑ: Τα αντιπροσωπευτικά σώματα είναι: η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή και η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ τα οποία είναι αποφασιστικά. Στα αντιπροσωπευτικά σώματα εξασφαλίζεται η πλουραλιστική εκπροσώπηση των συνιστωσών και των ανέντακτων σε συνιστώσες με ποσοστώσεις. Οι συνθέσεις των αντιπροσωπευτικών σωμάτων συγκροτούνται με συναίνεση και εκλογή.

ΛΗΨΗ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ: Κανόνας στη λήψη των αποφάσεων είναι η επιδίωξη των συναινέσεων, σε περίπτωση αδυναμίας αναζητούνται οι μεγαλύτερες δυνατόν συναινέσεις. Ιδιαίτερα για τα αντιπροσωπευτικά σώματα σε περίπτωση διαφωνιών στη λήψη των αποφάσεων απαιτείται πλειοψηφία 2/3 ή ¾

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ: Ειδικά για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Νοεμβρίου το συνεδριακό σώμα πρέπει να αποτελείται από τη Γραμματεία, το Οργανωτική Επιτροπή και την Κοινοβουλευτική ομάδα, καθώς επίσης από τα συντονιστικά των τοπικών, κλαδικών και θεματικών επιτροπών. Αναπληρώσεις των αντιπροσώπων γίνονται με ευθύνη των Επιτροπών. Η Πανελλαδική συνδιάσκεψη του Νοεμβρίου είναι ανοικτή σε συμμετοχή στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε άλλη περίπτωση η Πανελλαδική συνδιάσκεψη συγκροτείται από την ανάδειξη των αντιπροσώπων με μέριμνα για την πλουραλιστική έκφραση όλων των ρευμάτων που συγκροτούν το ενωτικό μας εγχείρημα. Η Πανελλαδική συνδιάσκεψη αποτελεί το κορυφαίο αντιπροσωπευτικό σώμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Στα αυτονόητα της προώθησης του ενωτικού μας εγχειρήματος είναι η υλοποίηση των ομόφωνων αποφάσεων των προηγούμενων Πανελλαδικών Συνδιασκέψεων, ιδιαίτερα τα κεφάλαια που αφορούσαν τις εκπροσωπήσεις στα ΜΜΕ και το Γραφείο Τύπου, καθώς και την έκδοση περιοδικού του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα μέλη της ΚΠΕ του Συνασπισμού

Σίσσυ Βελισαρίου, Χριστόφορος Παπαδόπουλος, Δημήτρης Παφίλης, Βαγγέλης Πιλάλης

ΤΟΥ ΑΝΤΟΝ ΠΑΝΝΕΚΟΥΚ

(Δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 1933, στο PERSDIENST VAN DE GROEP VAN INTERNATIONALE COMMUNISTEN No 7)

Μετάφρ. : Γ. Παπαπαναγιώτου

Ο Άντον Πάννεκουκ (1873-1960) γεννήθηκε στην Ολλανδία. Σπούδασε μαθηματικά και αστρονομία. Όπως έλεγε, μαρξιστής έγινε επειδή πίστευε στην επιστήμη. Έμεινε στην ιστορία σαν ένας από τους κύριους θεωρητικούς του ριζοσπαστικού εργατικού κινήματος των συμβουλίων αλλά και σαν μαθηματικός και αστρονόμος με παγκόσμια αναγνώριση. Δραστηριοποιήθηκε στην Ολλανδία και την Γερμανία. Ανήκε στην τάση των κομμουνιστών των εργατικών συμβουλίων, που, από το 1920 ήδη, διαχώρισαν τη θέση τους από την Τρίτη Διεθνή, εκφράζοντας τους ενδοιασμούς τους για τον τρόπο με τον οποίο οικοδομούνταν ο σοσιαλισμός στη Ρωσία. Από το πλήθος των άρθρων και των βιβλίων που έγραψε, στα ελληνικά έχει εκδοθεί μόνον το «Ο Λένιν ως φιλόσοφος», στις εκδόσεις Ύψιλον.

Τα δύο άρθρα που ακολουθούν, «Οι ατομικές πράξεις και η πάλη των μαζών» και «Οι καταστροφές σαν μέσο πάλης», γράφηκαν τον Μάρτιο του 1933, εν θερμώ, αμέσως μετά τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ (του γερμανικού κοινοβουλίου), στις 27 Φεβρουαρίου, από τον κομμουνιστή Μαρίνους Βαν ντερ Λούμπε, που ήθελε με αυτόν τον τρόπο να διαμαρτυρηθεί για την άνοδο των ναζί στην εξουσία (οι ναζί πήραν το 33,1% των ψήφων στις εκλογές του Νοέμβριου του 1932 και τους δόθηκε εντολή να σχηματίσουν κυβέρνηση – εντελώς νόμιμα- στις 30 Ιανουαρίου του 1933).
Σχετικά με το γεγονός, διατυπώθηκαν από τους ιστορικούς πολλές εκδοχές. Μερικοί ισχυρίζονται ότι τη νύχτα της 27ης Φεβρουαρίου, ένα τμήμα των ναζιστικών ταγμάτων εφόδου, χρησιμοποιώντας ένα υπόγειο διάδρομο από την κατοικία του ναζί υπουργού εσωτερικών (του Γκαίρινγκ) έως το κοινοβούλιο, πήγαν εκεί και διασκόρπισαν πολύ εύφλεκτα υλικά. Η παρουσία του Βαν ντερ Λούμπε, την ίδια στιγμή και σ’ εκείνο το σημείο, την ώρα που έβαζε κι αυτός φωτιά, ήταν απλώς μια σύμπτωση. Σύμφωνα με μιαν άλλη εκδοχή, κάποιοι μυστικοί πράκτορες των ναζί παρέσυραν επιτήδεια τον Βαν ντερ Λούμπε στο απονενοημένο του διάβημα. Το σίγουρο είναι ότι ο Χίτλερ αξιοποίησε με μεγάλη επιδεξιότητα την παρουσία του στον τόπο του εγκλήματος.

Άντον Πάννεκουκ
Οι ατομικές πράξεις και η πάλη των μαζών

Για τον εμπρησμό του Ράϊχσταγκ (σ.τ.μ., του γερμανικού κοινοβουλίου) από τον Van der Lubbe, διατυπώθηκαν πολλές και διαφορετικές απόψεις. Στα όργανα της κομμουνιστικής αριστεράς (Spartacus, De Radencommunist), η πράξη χαρακτηρίστηκε ως πράξη ενός επαναστάτη κομμουνιστή. Να επιδοκιμάζεις και να χειροκροτείς μια τέτοια πράξη σημαίνει ότι την φέρνεις σαν παράδειγμα προς μίμησιν, ότι προτείνεις να επαναληφθεί. Αξίζει, λοιπόν, να μπούμε στον κόπο να καταλάβουμε ποια ήταν όντως η χρησιμότητά της.

Πως θα μπορούσε να έχει νόημα μια τέτοια πράξη; Μόνον εάν είχε ως στόχο και αποτέλεσμα να δώσει ένα χτύπημα και να αποδυναμώσει την κυρίαρχη αστική τάξη. Στην περίπτωση αυτή, τέτοιο ζήτημα δεν τίθεται. Η αστική τάξη δεν πληγώθηκε ούτε τόσο δα από τον εμπρησμό του Ράϊχσταγκ, η κυριαρχία της δεν απειλήθηκε καθόλου, απ’ όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς. Ίσα-ίσα, η κυβέρνηση των ναζί άρπαξε την ευκαιρία να ενισχύσει σημαντικά τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και την τρομοκρατία της εναντίον του εργατικού κινήματος – και πρέπει να μελετηθούν με προσοχή οι μελλοντικές συνέπειες αυτής της νέας κατάστασης[1].

Ακόμη, όμως, κι αν μια τέτοια πράξη όντως έπληττε ή αποδυνάμωνε την κυρίαρχη αστική τάξη, η μόνη συνέπειά της θα ήταν να οδηγήσει τους εργάτες στο συμπέρασμα ότι για την απελευθέρωσή τους τέτοιες ατομικές πράξεις θα ήταν αρκετές από μόνες τους. Η μεγάλη αλήθεια που πρέπει να αφομοιώσουν και να πιστέψουν, ότι μόνον η μαζική δράση ολόκληρης της εργατικής τάξης μπορεί να νικήσει την αστική κυριαρχία, αυτή η στοιχειώδης αλήθεια του επαναστατικού κομμουνισμού θα αποσιωπηθεί και θα συγκαλυφθεί, και αυτό θα τους οδηγούσε μακριά από την αυτόνομη μαζική ταξική δράση. Οι επαναστατικές μειοψηφίες, αντί να συγκεντρώνουν όλες τους τις δυνάμεις στην προπαγάνδιση των θέσεών τους στις μάζες των εργαζομένων, θα τις σπαταλούσαν σε ατομικές πράξεις, οι οποίες, ακόμη κι όταν εκτελούνται από μια πολυάριθμη ομάδα με την μεγαλύτερη αυταπάρνηση, δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να ταρακουνήσουν την κυριαρχία της αστικής τάξης. Στην πραγματικότητα, η αστική τάξη μπορεί εύκολα να αντιμάχεται τέτοιες ομάδες, χάρη στις ισχυρότατες δυνάμεις καταστολής που διαθέτει. Είναι δύσκολο να βρει κανείς στην ιστορία επαναστατική ομάδα που να έδρασε με τόση αυταπάρνηση όσην έδειξαν οι ρώσοι νιχιλιστές, κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Κάποιες στιγμές, μάλιστα, είχε φανεί πως, μέσω μιας σειράς από καλά οργανωμένες ατομικές απόπειρες, θα κατόρθωναν να ανατρέψουν τον τσαρισμό. Στο τέλος, όμως, ο τσάρος κάλεσε έναν γάλλο αστυνομικό να αναλάβει την αντιτρομοκρατική εκστρατεία, στη θέση της ανίκανης ρωσικής αστυνομίας· αυτός, μέσα σε λίγα χρόνια, κατάφερε να εξαρθρώσει τελείως το κίνημα των νιχιλιστών, χάρη στην ενεργητικότητα και την χαρακτηριστικά δυτική μεθοδικότητά του. Αυτό που, τελικά και οριστικά, ανέτρεψε το πανίσχυρο τσαρικό καθεστώς ήταν το κίνημα των μαζών που αναπτύχθηκε τις επόμενες δεκαετίες.

Κι όμως, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς, μια τέτοια πράξη δεν έχει άραγε την αξία της σαν διαμαρτυρία εναντίον της ελεεινής ψηφοθηρικής πολιτικής που αποπροσανατολίζει τους εργάτες από τον κύριο αγώνα τους;
Μια διαμαρτυρία έχει αξία μόνον στο μέτρο που βοηθάει στη δημιουργία αυτοπεποίθησης στους εργάτες, δίνοντάς τους την εντύπωση ότι είναι δυνατοί, ή, αλλιώς, επειδή αναπτύσσει τη συνειδητοποίησή τους. Πώς, όμως, μπορεί κανείς να ισχυρίζεται ότι ένας εργαζόμενος, ο οποίος επί χρόνια πίστευε ότι ψηφίζοντας σοσιαλδημοκράτες ή κομμουνιστές υπερασπίζονταν τα συμφέροντά του, θ’ αρχίσει να αμφιβάλλει για την ψηφοθηρική πολιτική μόνον και μόνον επειδή κάποιοι έβαλαν φωτιά στο κοινοβούλιο; Εντελώς αστεία πράγματα. Η ίδια ή αστική τάξη κάνει πολύ περισσότερα για να γιατρέψει τους εργαζόμενους από τις οποιεσδήποτε ψευδαισθήσεις μπορεί να τρέφουν για τον κοινοβούλιο, αποδυναμώνοντας το, διαλύοντάς το και αφαιρώντας του κάθε αποφασιστική και ουσιαστική λειτουργία (σ.τ.μ. Βλ. προηγούμενη υποσημείωση). Ορισμένοι γερμανοί σύντροφοι ισχυρίστηκαν ότι αυτό έχει μόνον θετικές πλευρές, αφού, κατ’ αυτόν τον τρόπο, κλονίστηκε η εμπιστοσύνη των εργαζομένων στον κοινοβουλευτισμό. Αναμφίβολα. Δικαιούμαστε, όμως, να αναρωτηθούμε μήπως βλέπουν λίγο απλοϊκά τα πράγματα, διότι, σ’ αυτή την περίπτωση, οι δημοκρατικές ψευδαισθήσεις θα εισχωρούσαν απλώς από άλλο μονοπάτι. Εκεί όπου δεν υπάρχει δικαίωμα ψήφου, εκεί όπου το κοινοβούλιο είναι ανίσχυρο, η κατάκτηση της «πραγματικής δημοκρατίας» γίνεται κεντρικό αίτημα και οι εργαζόμενοι νομίζουν ότι αυτό είναι το μόνο πράγμα για το οποίο αξίζει να παλέψουν. Αντίθετα, το αποτέλεσμα μιας συστηματικής προπαγάνδας, που από κάθε γεγονός προσπαθεί να αναπτύσσει μια συνειδητοποίηση της πραγματικής σημασίας του κοινοβουλίου και της εξέλιξης της ταξικής πάλης, είναι ότι δεν αφήνει ποτέ την εργατική τάξη να παραπλανηθεί ή να χάσει το δρόμο της και αυτό είναι πάντοτε το ουσιώδες.

Μήπως όμως, η ατομική πράξη μπορεί να έχει αξία σαν σινιάλο για εξέγερση, σαν μια ισχυρή ώθηση που θέτει σε κίνηση την πάλη των μαζών;
Είναι γνωστό από την ιστορία ότι η δράση ενός ατόμου σε στιγμές κοινωνικής έντασης μπορεί να έχει το αποτέλεσμα που έχει μια σπίθα πάνω από ένα βαρέλι με μπαρούτι. Σίγουρα, πλην όμως, η προλεταριακή επανάσταση δεν έχει τίποτε το κοινό με την έκρηξη ενός βαρελιού με μπαρούτι. Ακόμη κι αν το Κομμουνιστικό Κόμμα προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του και όλους τους άλλους ότι η επανάσταση μπορεί να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή, ξέρουμε ότι το προλεταριάτο έχει ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει μέχρι να εκπαιδευτεί καλά σ’ αυτόν το νέο τρόπο πάλης, την πάλη των μαζών.
Επιπλέον, στις απόψεις αυτές διακρίνουμε έναν ρομαντισμό αστικού τύπου. Στις αστικές επαναστάσεις, η ανερχόμενη αστική τάξη – και ο λαός που την ακολουθούσε- βρισκόταν αντιμέτωπη με τους ηγεμόνες ως άτομα και τους απολυταρχικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς τους· μια απόπειρα με στόχο τον ίδιο το βασιλιά ή κάποιον υπουργό του ήταν δυνατόν να ισοδυναμεί με σινιάλο για εξέγερση. Η άποψη ότι, ακόμη και σήμερα, μια ατομική πράξη θα μπορούσε να θέσει σε κίνηση τις μάζες βασίζεται στην αστική έννοια του αρχηγού, όχι του εκλεγμένου αρχηγού του κόμματος, αλλά του αρχηγού που ορίζει ο ίδιος τον εαυτό του αρχηγό και που με τη δράση του παρασύρει τις μάζες. Η προλεταριακή επανάσταση δεν έχει τίποτε το κοινό μ’ αυτόν τον απαρχαιωμένο ρομαντισμό του αρχηγού. Η εργατική τάξη προχωρεί στους αγώνες της ωθούμενη από μαζικές κοινωνικές δυνάμεις, και όχι επειδή την παρακινούν κάποια άτομα με τους λόγους ή τις πράξεις τους· κάθε πρωτοβουλία, λοιπόν, πρέπει να εκπορεύεται από την εργατική τάξη και μόνον.

Ωστόσο, θ’ αναρωτηθεί κανείς, η μάζα, εντέλει, δεν αποτελείται κι αυτή από άτομα και οι μαζικές δράσεις δεν είναι το σύνολο ενός μεγάλου αριθμού ατομικών δράσεων;
Βεβαίως, κι εδώ φτάνουμε στην πραγματική αξία της ατομικής πράξης. Αποκομμένη από τη μαζική δράση, η πράξη ενός ατόμου, που νομίζει ότι από μόνος του μπορεί να πραγματοποιήσει κάτι πολύ σπουδαίο, είναι άχρηστη. Όταν, όμως, αποτελεί μέρος ενός μαζικού κινήματος, τότε η αξία της είναι πραγματικά πολύ σπουδαία. Η εργατική τάξη την ώρα της πάλης δεν είναι ένα σύνταγμα από ομοιόμορφες μαριονέττες, που προχωρούν με στρατιωτικό βηματισμό και που μεγαλουργούν καθοδηγούμενες από την τυφλή δύναμη της ίδιας τους της κίνησης. Αντίθετα, είναι μια μάζα από πολλές και διαφορετικές προσωπικότητες, που ωθούνται από μια και μόνη θέληση, που συμπαραστέκονται ο ένας τον άλλον, που παροτρύνει ο ένας τον άλλον, που ενθαρρύνει ο ένας τον άλλον. Η ακατανίκητη δύναμη ενός τέτοιου κινήματος βασίζεται ακριβώς στις διαφορετικές δυνάμεις πολλών ανθρώπων που όλοι μαζί συντείνουν προς τον ίδιο σκοπό. Σ’ αυτό το πλαίσιο, η τόλμη των γενναιοτέρων από αυτούς θα βρει την ευκαιρία να εκφραστεί με ατομικές θαρραλέες πράξεις, ενώ η νηφαλιότητα των άλλων θα οδηγεί αυτές τις πράξεις προς τον κατάλληλο στόχο, έτσι ώστε να πιάνουν τόπο και να μη χάνονται στο βρόντο. Επίσης, σ’ ένα ανερχόμενο δυναμικό κίνημα, αυτή η αλληλεπίδραση δυνάμεων και πράξεων έχει πολύ μεγάλη αξία όταν καθοδηγείται από μια ξεκάθαρη αντίληψη σχετικά με το τι είναι αυτό που κινητοποιεί τους εργαζόμενους τη συγκεκριμένη στιγμή, τι είναι αναγκαίο να γίνει και το πώς ν’ αναπτύξουν τη μαχητικότητά τους. Σ’ αυτήν την περίπτωση, όμως, χρειάζεται πολύ περισσότερη δουλειά, επιμονή, τόλμη και θάρρος, απ’ όσο χρειάστηκε για να βάλει κάποιος φωτιά σ’ ένα κοινοβούλιο.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΑΒΑΤΣΗ

Απαραίτητο  στοιχείο κάθε  αστικής  κυβέρνησης-είτε του  ΠΑΣΟΚ είτε  της ΝΔ  στην  Ελλάδα-είναι  η  προσπάθεια  της να  πείσει  ότι  το σχέδιο που  προτείνει,  δηλαδή  το  πολιτικό  της  πρόγραμμα , είναι επωφελές για  όλους, για  όλες  τις  κοινωνικές  τάξεις  και  στρώματα,  και  εργοδότες  και  εργαζόμενους. Γι’  αυτό οφείλει  να  υποκρύπτει  τις  κοινωνικές  αντιθέσεις, με  την  ειλικρίνεια  αυτού  που  έχει  αποδεχθεί  την υπάρχουσα  κατάσταση  πραγμάτων σαν  μοναδική  και  αιώνια..

Όταν    αυτές  οξύνονται και  παράγουν  προβλήματα  που  δεν  μπορούν  να  κρυφτούν,τα  απαξιώνει. Οι  κοινωνικές  αντιδράσεις και  οι  αγώνες  «για  να  αλλάξουν  τα  πράγματα»  αντιμετωπίζονται  είτε α)  με  αυταρχισμό, σαν  περίπου  ποινικά   κολάσιμες  πράξεις- και  εδώ  η  πλειοψηφία  των  ΜΜΕ   μιλάει  για  τα  προβλήματα  που  δημιουργεί  η  απεργία  ή  η διαδήλωση  και  αποσιωπά   τα  κοινωνικά  προβλήματα  που  δημιούργησαν  την   απεργία  ή  την  διαδήλωση, είτε β) με  ενσωμάτωση παρουσιάζοντας σαν  τεχνικές  δυσκολίες  τις πολιτικές  επιλογές της  αστικής  διακυβέρνησης.

Γι’ αυτό  υπάρχει  ο  μαγικός  όρος: ο  πολιτικός ρεαλισμός, που  επαναλαμβάνουν  κουνώντας  -συνήθως  απειλητικά  το  δάχτυλο- οι  διάφοροι  Πρετεντέρηδες, οι  από  τηλεοράσεως δάσκαλοι μας.

Ο  πολιτικός  ρεαλισμός  λοιπόν, των  οικονομικών  μεγεθών, οι  διατάξεις των νόμων  εθνικών  και  ευρωπαϊκών, πάντα  ορατές οι  συνέπειες τους…oι αριθμοί  της « οικονομικής  επιστήμης»… οι λογιστικές  διευθετήσεις…

Βεβαίως  οι  ρεαλιστές  με  τις  σοβαροφανείς  αναλύσεις  τους αδυνατούν  να  μας  εξηγήσουν  πως  γίνεται να  αυξάνεται  η  πραγματική παραγωγή  της  χώρας ίσως  και  κατά  60% μέσα  σε  25  χρόνια και  ταυτόχρονα  να  έχεις 20%  φτώχεια(1  στους  4  διπλανούς  μας ή  εμείς  οι  ίδιοι).

Δεν  μας  λένε  ποιος  πολιτικός  ρεαλισμός επιβάλλει να  έχουμε μονίμως  το  15%  του  ενεργού  πληθυσμού στην  ανεργία. Πράγμα που  σημαίνει τον  έσχατο  ξεδιάντροπο παραλογισμό: να  θέλεις «να  δώσεις  και  να  σου  ανταποδώσουν» αλλά  το  σύστημα του  κέρδους να  μην  σε  αφήνει, να  σε  πετάει  στο  χαντάκι  της  «λεωφόρου  της  ανάπτυξης».

ΚΑΙ  ΒΕΒΑΙΑ  ΕΧΟΥΜΕ  ΤΗΝ  ΚΡΙΣΗ  ΩΣ  ΜΠΑΜΠΟΥΛΑ

Σαν  μεταφυσικό  γεγονός  που  πρέπει  να  αντιμετωπίσουμε με « δέος, σωφροσύνη και  ταπεινότητα». Δηλαδή  ταπεινώνοντας τις  στοιχειώδεις  απαιτήσεις των  ανθρώπων  που  μονίμως  είναι σε  κρίση  εργασίας-εδώ  και 20  χρόνια  που  αυξάνεται η  ανεργία.

Γιατί  είναι  ταπείνωση το  εφάπαξ  των  300  ευρώ, άντε  και  του  χιλιάρικου. Είναι  απαξίωση  της  ζωής τους. « Ζωή  είναι, θα  περάσει!».

Απ  την  άλλη  μεριά ο  πολιτικός ρεαλισμός  βέβαια  και  τα  ασφυκτικά  όρια  της  οικονομίας  δεν εμπόδισαν  τους  κιμπάρηδες  της  προηγούμενης  κυβέρνησης  να  ενισχύσουν  τους  υπαίτιους  της  κρίσης, τις τράπεζες,  με  28  δισεκατομμύρια  ευρώ. Όπως  δεν  εμποδίζει  τους  τωρινούς    κιμπάρηδες να  επικυρώνουν  την  αισχρή  ιδιωτικοποίηση  του  λιμανιού  του  Πειραιά  «εξυπηρετώντας» εφοπλιστές  στις  συναλλαγές  τους  με  την  Κίνα.(1) Ένα  ρουσφετάκι  που  συνεχίζεται… χάριν  της  ανάπτυξης. Και  να  είμαστε  σίγουροι  ότι  η  τωρινή  έκτακτη  χορηγία  των  σύγχρονων  εθνικών  ευεργετών-ή  εισφορά του  10%  επί  των  κερδών  των επιχειρήσεων του  2008- θα εξαγοραστεί  πολλαπλά: η  κυβέρνηση  φυσικά  και  δεν  μιλάει  για  αύξηση  του  μειωμένου  στο 25% φορολογικού  συντελεστή  επί των κερδών των επιχειρήσεων. Και  φυσικά  θα  συνεχίσει να ενισχύει  σκανδαλωδώς  τις  τράπεζες.(2)

Ο, προς  εμάς, πολιτικός  ρεαλισμός,  βέβαια,  διανθίζεται με  λόγια  κατανόησης  και  συμπάθειας.

Πασπατεύεται  από  τεχνοκράτες  μαγείρους που  παραμερίζουν  ακόμα  και  το  κυβερνητικό  κόμμα σαν  εκφραστή (με  στρεβλό τρόπο  και  άποψη για  τον  γράφοντα- αλλά  δεν  είναι  το  ζήτημα  μας  αυτό)  των  κοινωνικών  προβλημάτων. Οι  τεχνοκράτες  στην  εξουσία και  τα  κόμματα  μόνο εκλογικοί  -ψηφοθηρικοί  μηχανισμοί: αυτή  είναι  η  δημοκρατική  διακυβέρνηση  του  GAP (Γ  Παπανδρέου) ή  των  επιγόνων  του νεώτερου «τελειωμένου»  πρωθυπουργού (Καραμανλή).

ΤΟ  ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ είναι  ότι  απέναντι  στην απάτη  των  οικονομικών  της  εξουσίας αρχίζουν  να οργανώνονται  οι  κοινωνικές  ανάγκες: δημιουργήθηκαν  σωματεία   των  εργαζομένων  με  stage.Επισφαλείς, συμβασιούχοι, ενοικιαζόμενοι  εργαζόμενοι  κινητοποιούνται μην  ελπίζοντας  στο  ατομικό  βόλεμα αγωνίζονται  φτιάχνοντας σωματεία για  αξιοπρεπή  εργασία  και  ζωή. Χώροι  που  απειλούνται  με  την  βαναυσότητα  των  ιδιωτικοποιήσεων   αφυπνίζονται και αντιδρούν  (όπως  οι  λιμενεργάτες).

Με  όλες  τις  δυσκολίες: της  ανεργίας, του  σταμπαρίσματος και  της  τρομοκρατίας  των εργοδοτών, ενάντια  στους  εργοδοτικούς  συνδικαλιστές που  σε  πολλούς  εργασιακούς  χώρους  κατάφεραν  να  επιβάλλουν  τα  αφεντικά.

Με  όλες  τις  κόντρες  της συνδικαλιστικής  γραφειοκρατίας  όπως  του  εξωφρενικά  αδιάντροπου  Παναγόπουλου  της ΓΣΕΕ που  παριστάνει  τον  τροχονόμο  της  ανεργίας λερώνοντας  τη  λέξη  συνδικαλισμός.  Που  κατάντησε  να  ζητάει  δίκαιη  ανεργία στη  θέση  της  πλήρους  απασχόλησης.

Και  εδώ  βρίσκονται  τα  καθήκοντα  των  δυνάμεων που  μάχονται  για  εργατική  αξιοπρέπεια  και  κοινωνική  χειραφέτηση:

ΟΙ  ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ  ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ  ΟΦΕΙΛΟΥΝ, χωρίς μικροκομματικές πρακτικές  και  προσδοκίες για  πρόσκαιρα οφέλη

• Να  ενισχύσουν  με  κάθε  τρόπο-ηθικά ,ιδεολογικά, θεωρητικά, πρακτικά-όλες  τις  κοινωνικές αντιστάσεις  και  κινήσεις  που  αναπτύσσονται  σε  αυτήν  την  κατεύθυνση
• Να  κολυμπήσουν  στη  θάλασσα  του  κοινωνικού  αρχιπελάγους με  τόλμη  και  αυταπάρνηση
• να  εμπνεύσουν  για  την  δυνατότητα αυτών  των  αγώνων  να αλλάξουν  τη  ζωή  μας
• Να προτείνουν  ένα συνολικό σχέδιο  κοινωνικής χειραφέτησης ,δηλαδή  ριζική αλλαγή  με  πρόγραμμα που  ξεκινάει  σαν  απάντηση  στην  βαρβαρότητα  των  ρεαλιστών  και  Όραμα  για μια  κοινωνία  δικαιοσύνης, αλληλεγγύης, ισότητας  ελευθερίας

Να  πείσουμε  ότι  ΟΛΑ  ΕΙΝΑΙ  ΔΥΝΑΤΑ, ότι  η  κοινωνική  χειραφέτηση  είναι  η  ομορφιά  της  ζωής  απέναντι  στην (αν)ασφάλεια του υποταγμένου ατόμου

Γιατί  η  μάχη  του  πολιτισμού  απέναντι  στην βαρβαρότητα, είναι η μάχη για έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός.

1. Δείτε  την  εμπεριστατωμένη  έρευνα  του  «Ιού  της  Κυριακής» εφ  «Ελευθεροτυπία» 01/11/09 (εδώ)

2. Θα  υπάρξει  σχετικό  άρθρο  από  τον  γράφοντα  το  παρόν

Σύνοψη της Ολομέλειας του Κοκκινοπράσινου Δίκτυου της 3ης Νοεμβρίου 2009

Το μετεκλογικό τοπίο στα όργανα του Συνασπισμού, δηλαδή στην Πολιτική Γραμματεία και στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, μπορεί να συνοψιστεί σε μια πρωτοφανέρωτη συμμαχία μεταξύ της Ανανεωτικής Πτέρυγας και τμήματος του Αριστερού Ρεύματος με αίτημα και πολιτικό διακύβευμα «να μην αλλάξει τίποτα», ούτε στο Συνασπισμό, ούτε και στο ΣΥΡΙΖΑ. Το πεδίο της συμφωνίας αφορά πρωτίστως την απόρριψη οποιουδήποτε μετασχηματισμού στη δομή και τη λειτουργία τόσο του Συνασπισμού, όσο και του ΣΥΡΙΖΑ. Η νέα συμμαχία είναι «χειραφετημένη» έναντι των παλιών ανταγωνισμών και αυτονομημένη έναντι της «αριστερής στροφής». Δεν είναι τυχαία, ούτε «σεμνότυφη» αφού έχει το θάρρος να αποτυπώνεται η συναίνεσή τους σε κρίσιμες ψηφοφορίες, όπως για το έκτακτο συνέδριο ή την κριτική στη λειτουργία των τάσεων. Όταν μάλιστα πάμε στα πιο επιτακτικά και απαιτητικά όπως η προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ, τα μέτρα για τον εκδημοκρατισμό και την κοινωνικοποίησή του, όλα όσα δηλαδή δεσμευτήκαμε προεκλογικά ενώπιον των μελών και των ψηφοφόρων του συμμαχικού μας σχήματος, τότε οι πολιτικές συναινέσεις φορτίζονται με τον απαραίτητο κομματικό πατριωτισμό και υπερακοντίζουν σε εξουθενωτική κριτική τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για τους ανένταχτους τους επιφυλάσσουν συμπληρωματικούς ρόλους, που δεν αλλάζουν συσχετισμούς και δομημένους ρόλους, ελεημονώντας τους με ψήγματα συμμετοχής και με ελάχιστα πολιτικά δικαιώματα στη λήψη των αποφάσεων.

Προσχήματα και συσκοτίσεις

Στην πραγματικότητα εκείνο που με επιμέλεια προσπαθούν να συσκοτίσουν είναι ότι τα μέτρα εκδημοκρατισμού του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορούν μόνο ή πρωτίστως τους ανένταχτους και τις ανένταχτες στις συνιστώσες, αλλά τα ίδια τα μέλη των συνιστωσών και κυρίως τα μέλη του Συνασπισμού. Με το προσχηματικό και ανιστόρητο επιχείρημα, ότι τα μέτρα που κατοχυρώνουν την πολιτική συμμετοχή των μελών συνιστούν διολίσθηση σε Ενιαίο κόμμα -   λες και δεν έχουμε δεκάδες εμπειρίες, τόσο στο παρελθόν όσο και πρόσφατες, της ευρωπαϊκής Αριστεράς, που, στο πλαίσιο συμμαχικών σχηματισμών Κομμουνιστικά και Αριστερά κόμματα, εκχωρούν στα μέλη πολιτικά δικαιώματα και υποχρεώσεις χωρίς να θίγεται ούτε η αυτονομία ούτε η ιδεολογική ταυτότητα των συνιστωσών. Ο ισχυρισμός γίνεται ακόμα περισσότερο προσχηματικός αν αναλογιστούμε ότι η ιδρυτική πράξη (και η απειλητική εμμονή της Ανανεωτικής πτέρυγας) του Συνασπισμού μιλά για κόμμα «πολιτικής ενότητας» και απορρίπτει το κόμμα ιδεολογικής ενότητας στο οποίο η «σκληρή του ταυτότητα» θα απειλούταν από την ανταλλαγή με άτομα «ύποπτης» ιδεολογικής προέλευσης.

Οι τάσεις και τα στελέχη

Πραγματικά ο εκδημοκρατισμός του ΣΥΡΙΖΑ (και του Συνασπισμού βεβαίως) έχει ηττημένους εν τοις όροις: κινδυνεύουν οι τάσεις και τα «προβεβλημένα» στελέχη. Κινδυνεύουν οι τάσεις όχι ως ρεύματα ιδεών αλλά ως μέθοδος υποκατάστασης της θέλησης των μελών και ως μηχανισμοί ανάδειξης στελεχών και εκπροσωπήσεων (βουλευτικών, αυτοδιοικητικών, κομματικών). Κινδυνεύουν τα επώνυμα πολιτικά στελέχη αφού αμφισβητείται, δια της μεγάλης συμμετοχής, η δυνατότητα να εκφωνούν πολιτική για την πάρτη τους. Πολιτική άνευ εγκρίσεων, δεσμεύσεων, λογοδοσίας, συνδιαμόρφωσης, αμφισβητείται δηλαδή εν τοις πράγμασι το ολιγαρχικό δικαίωμα του ηγεμόνα, Ο Συνασπισμός έχει την τυπική δομή ενός δημοκρατικά οργανωμένου κόμματος, διαθέτει Πολιτικές Κινήσεις, Νομαρχιακές, Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, Πολιτική Γραμματεία, Τμήματα της ΚΠΕ για την εργατική πολιτική, τα γυναικεία, τα δικαιώματα, τα διεθνή, ακόμα και επιτροπή Πολιτικού σχεδιασμού έχει σε ισχύ. Θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς ότι είναι δομημένος ως «κόμμα νέου τύπου», χωρίς δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και με τάσεις. Στην πραγματικότητα όλη η προηγούμενη διάρθρωση, στην καλύτερη περίπτωση, έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα, όλες του οι δομές –ακόμα και η Π.Γ.- συνιστούν μορφές διαβούλευσης και όχι πολιτικής απόφασης. Η απόφαση είναι στην αρμοδιότητα των επιτελείων των τάσεων και των κεντρικών πολιτικών στελεχών, ακόμα και όταν ενδύονται την εισήγηση-απόφαση της ΚΠΕ στις Πολιτικές Κινήσεις. Συνήθως εκ των υστέρων, χωρίς καμιά διαδραστικότητα και με τις τάσεις να αναλαμβάνουν την πειθάρχηση των μελών (συνήθως με την μορφή της πόλωσης και των πολιτικών διλημμάτων). Με άλλα λόγια η δημοκρατία ως πρόσχημα ενός ιεραρχικού κόμματος, ενός κόμματος στελεχών. Μόνο που αυτή η δομή και κυρίως αυτή η λειτουργία έχει φθάσει στα όρια της, ίσως επειδή τα τελευταία χρόνια άλλαξε το παράδειγμα με τις εξωστρεφείς πολιτικές δράσεις από τα κάτω, ενδεχομένως επειδή ο κόσμος του Συνασπισμού χειραφετήθηκε και απέκτησε πολιτική αυτοπεποίθηση κάνοντας πολιτική δια του ΣΥΡΙΖΑ με ίδια μέσα (χωρίς τη διαμεσολάβηση των ΜΜΕ και των κεντρικών πολιτικών στελεχών). Σε κάθε περίπτωση επειδή αντιλήφθηκε ότι το σχήμα της υποκατάστασης και της διαμεσολάβησης δημιουργεί κρίσεις που ευτελίζουν την ίδια την πολιτική και τη στράτευση των μελών, όπως την κρίση που βιώσαμε μετά τις ευρωεκλογές. Αυτή ακριβώς τη χειραφέτηση φοβούνται η Ανανεωτική Πτέρυγα και μερίδα του  Αριστερού Ρεύματος προσφεύγοντας στην «ιερή συμμαχία» ώστε να μην αλλάξει τίποτα.

Η αλλαγή της ατζέντας και η αυτοϋπονόμευσή της

Στην τελευταία Π.Γ του Συνασπισμού ο Αλέξης Τσίπρας αιφνιδίασε, όταν πρότεινε την αλλαγή της ατζέντας των συζητήσεων στο ΣΥΡΙΖΑ, θέτοντας την αναβάθμιση του συμμαχικού πολιτικού σχήματος σε «ενιαίο πολυτασικό κόμμα», προτείνοντας τα κεφάλαια στα οποία πρέπει να συνομολογηθεί το πολιτικό και στρατηγικό πλαίσιο και ορίζοντας τον χρονικό ορίζοντα του επανιδρυτικού συνεδρίου στους έξι μήνες ή στον ένα χρόνο. Την ίδια στιγμή, όμως, υπονόμευσε την εμβέλεια και την αξιοπιστία της πρότασής του στο βαθμό που τη χρησιμοποίησε, ως αφορμή, για να εκδηλώσει μια μετωπική επίθεση προς όλες ανεξαιρέτως τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, εντείνοντας τις πολώσεις, βάζοντας λάθος διαχωριστικές και ενθαρρύνοντας τον κομματικό πατριωτισμό. Σε κάθε περίπτωση, όμως, χωρίς να του αμφισβητούμε τις προθέσεις, στο βαθμό, μάλιστα, που στο πρόσφατο παρελθόν έχει «εκμυστηρευθεί» ιδιωτικά και δημόσια την επιθυμία του για «επανιδρυτικό» συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, η πρόταση είναι ανεπεξέργαστη (για παράδειγμα, όταν θέτει ως προαπαιτούμενα την ύλη της συζήτησης, δηλαδή την ανασύνθεση της Αριστεράς) και στερείται μεταβατικότητας. Όλοι εμείς που, εδώ και πολλά χρόνια, έχουμε βάλει το ζήτημα της επανίδρυσης και ανασύνθεσης της Αριστεράς -και το οποίο θα υπερασπιστούμε με θέρμη και σήμερα- δεν υποτιμούμε καθόλου τα ώριμα δημοκρατικά και πολιτικά βήματα που μπορεί να κάνει το ενωτικό πολιτικό μας εγχείρημα. Τα βήματα δεν διαρρηγνύουν τις συναινέσεις σε πρόθυμους και απρόθυμους και, ταυτόχρονα, διασφαλίζουν τη συμμετοχή, τον έλεγχο και τη λογοδοσία των οργάνων. Θεωρούμε υπερώριμο το ζήτημα των μελών ΣΥΡΙΖΑ χωρίς αποκλεισμούς και εξαιρέσεις, τα αντιπροσωπευτικά όργανα -όπως το Πανελλαδικό Συντονιστικό και η Γραμματεία- με διασφαλισμένο τον πλουραλισμό της σύνθεσής τους, τις συλλογικές πολιτικές αποφάσεις με ψηφοφορίες και διευρυμένη πλειοψηφία. Χωρίς αυτά καταδικάζουμε τον ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική αναξιοπιστία, δηλαδή στο να μην παράγει πολιτική, στην απόρριψη των ανθρώπων που θέλουν να συμμετάσχουν, στο συγκεντρωτισμό της Γραμματείας και στην πολιτική εμπλοκή σε κάθε διαφωνία, ακόμα και για τα επουσιώδη.

Ανυπόστατα διλήμματα: το οργανωτικό και το πολιτικό

Καλοπροαίρετοι σύντροφοι μάς καταλογίζουν ότι συγχέουμε τη δημοκρατία με την πολιτική, ισχυρίζονται ότι τα ζητήματα δημοκρατίας αφορούν το Συνασπισμό –συμφωνώντας ότι απαιτούνται βαθιές δημοκρατικές τομές- ενώ τον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να τον απασχολεί αμιγώς το πολιτικό και όλα τα άλλα είναι ζητήματα διευθετήσεων και πλαισίου λειτουργίας του. Κατά την άποψή μας, δεν κατανοούν την κρίση του κομματικού φαινόμενου, που την ίδια στιγμή είναι κρίση της πολιτικής και κρίση των κοινωνικών εκπροσωπήσεων.

Το πρόβλημα ξεκινά με τη μετατροπή των κομμάτων εξουσίας από μαζικά και πολυσυλλεκτικά, που ήταν κάποτε, σε κόμματα-καρτέλ, δηλαδή κρατικά κόμματα που δεν εκπροσωπούν τόσο κοινωνικά συμφέροντα αλλά, κυρίως, μεταφέρουν κρατικές ιδεολογίες, με τη βοήθεια των ΜΜΕ, στην κοινωνική βάση. Το κόμμα καρτέλ δεν χρειάζεται τη «βάση» για να λειτουργήσει, τουναντίον έχει φροντίσει να τη διαλύσει, και αρκείται σε έναν πυρήνα «οργανικών» διανοουμένων που αντλεί από μια ευρύτερη δεξαμενή υπερκομματικών τεχνοκρατών. Η ανάδειξη αρχηγού στη Νέα Δημοκρατία από μια βάση που είναι αδύνατον να προσδιοριστεί, είναι ακριβώς το πρόβλημα της μετατροπής της σε κόμμα καρτέλ. Το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη αποτέλεσε τον πιλότο της μετατροπής του παραδοσιακού μαζικού και πολυσυλλεκτικού  κόμματος σε κρατικό κόμμα καρτέλ. Το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου εξελίσσει περαιτέρω το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη με συνέπειες όχι μόνο πάνω στην κομματική δομή, αλλά και στην ίδια τη δομή του πολιτεύματος. Τα κόμματα–καρτέλ, όπου οι «αποκάτω» δεν έχουν τρόπο να διατυπώσουν το όποιο πολιτικό αίτημα (οι κομματικές οργανώσεις βάσης έχουν διαλυθεί), στερούν τα λαϊκά στρώματα από στοιχειώδη πολιτικά εργαλεία Σε αυτή την κρίση των εκπροσωπήσεων, την κρίση της πολιτικής, η Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ανοσία, την προσλαμβάνει κυρίως ως κρίση συμμετοχής των λαϊκών στρωμάτων στην πολιτική διαδικασία.

Το ζήτημα που θέτει η νέα περίοδος, που άνοιξε με την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ και την συντριβή της Νέας Δημοκρατίας, μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: Με ποιο τρόπο θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπολίτευση στο ΠΑΣΟΚ και τι οργανωτικές δομές προαπαιτούνται για κάτι τέτοιο; Το μεγάλο στοίχημα του ΣΥΡΙΖΑ, από δω κι εμπρός, είναι η διατύπωση μιας γενικής πολιτικής πρότασης και ακόμα περισσότερο, κατά πόσο οι κεντρικές ιδέες αυτής της πρότασης μπορούν να αποτελέσουν πειστικά κινηματικά εργαλεία, παρά το ποιες αντιπολιτευτικές κινήσεις πρέπει να γίνουν μέσα στο κτήριο της βουλής.

Για να σχηματοποιηθούν όμως αυτές οι κεντρικές ιδέες χρειάζεται η ενίσχυση της πολιτικής συμμετοχής και εδώ οι τεχνικές της ομοφωνίας και των διαπραγματεύσεων που ακολούθησε ο ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη περίοδο έχουν αποτύχει. Με τι θα τις αντικαταστήσουμε;  Γιατί κάποια στιγμή θα πρέπει να συμφωνήσουμε και σε κάτι που να αποτελεί προωθητική θέση στρατηγικού χαρακτήρα και όχι απλώς σημείο ισορροπίας στο ελάχιστο δυνατό.

Υστερόγραφο

Ο Αλέκος Αλαβάνος επανήλθε μετά από δίμηνη σιωπή και αποχή από την εκλογική μάχη, αναθερμαίνοντας όλα όσα είχε πει κατά την περίοδο της κρίσης; δηλαδή για την μεγάλη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, τις αποκλειστικές ευθύνες της ηγεσίας του Συνασπισμού, τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ… Δικαίωμά του αναφαίρετο, όπως και δικό μας δικαίωμα να διαφωνούμε τόσο με τα επιχειρήματα, όσο και με τις πρακτικές του. Μάλιστα δεν απαιτούμε καν αυτοκριτική, αυτό θα προϋπόθετε ανεπτυγμένο κριτήριο αυτογνωσίας. Διαφωνούμε με τον Α. Αλαβάνο στο πώς αντιλαμβάνεται τον ανοδικό κύκλο της Αριστεράς. Για μας είναι προϊόν μιας σειράς κοινωνικών και πολιτικών δεικτών (το επίπεδο της αυτοργάνωσης και των αγώνων, η ποιότητα και η καθολικότητα των αιτημάτων, η επικοινωνία του πολιτικού με το κοινωνικό κ.α.) για εκείνον είναι η ανταπόκριση στις δημοσκοπικές προτιμήσεις ή στις πολιτικές προσδοκίες. Γι’ αυτό εξ άλλου θεώρησε και θεωρεί καταστροφή ένα εκλογικό ποσοστό (πυροδοτώντας μια αδιανόητη κρίση), αγνοώντας ή συσκοτίζοντας το γεγονός ότι οι εκλογές δεν είναι παρά μια φωτογραφία της γνώμης στη δεδομένη στιγμή. Δεν παράγουν οι ίδιες αυτή τη γνώμη. Αυτή διαμορφώνεται ουσιαστικά έξω από την εκλογική σφαίρα, μέσα στις κοινωνικές πρακτικές, ακόμα και όταν βρίσκει ερείσματα στην εκλογική καμπάνια. Ο σ. Αλαβάνος έχει κάθε δικαίωμα να είναι όσο επικριτικός θέλει στην ηγεσία του Συνασπισμού, θα τον συμβουλεύαμε όμως να εγκαταλείψει την προσπάθεια να δημιουργήσει μέτωπο οργανώσεων εναντίον του Συνασπισμού καθώς έτσι βλάπτει εξ αντικειμένου τον ΣΥΡΙΖΑ. Καταρρακώνει και τη δική του διαδρομή όταν επινοεί νέες διαχωριστικές γραμμές, εκ των υστέρων, όπως η συγκυβέρνηση του 1989. Αυτά είναι καλά για αυτάρεσκους επιφυλλιδογράφους και οπαδούς. Εμείς τουλάχιστον, αλλά και πολλές από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, τα έχουμε λύσει από τότε,  μάλιστα, επειδή φοβόμαστε τις «επαναλήψεις», φροντίσαμε όλα αυτά τα χρόνια να προτάξουμε την κριτική στον κυβερνητισμό, όταν ο ίδιος θεωρούσε ώριμη την «εξουσία με πυρήνα τη ριζοσπαστική Αριστερά».

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΣΚΟΥ

Πηγαίνοντας προς τη νοεμβριανή σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ εντείνεται η συζήτηση αναφορικά με το λεγόμενο οργανωτικό ζήτημα. Άλλωστε, ως μέλη του ΣΥΝ, είμαστε υποχρεωμένοι να το συζητήσουμε διεξοδικά, μια και θα πρέπει να έχουμε καταλήξει στην κομματική μας πρόταση στην ΚΠΕ που θα πραγματοποιηθεί στα μέσα του μηνός.

Μια βασική διαχωριστική γραμμή μεταξύ των απόψεων που αντιπαλεύουν μέχρι στιγμής είναι αυτή που διακρίνει όσους θεωρούν πως τα πράγματα θα πρέπει να μείνουν ως έχουν μέχρι τώρα και τους άλλους, μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων, που θεωρούν πως θα πρέπει να προχωρήσουμε σε ριζικές αλλαγές επί ποινή ολοκληρωτικής διάλυσης του πιο -με τις χίλιες αδυναμίες του- φιλόδοξου και ελπιδοφόρου εγχειρήματος για την ανασύνταξη της ελληνικής αριστεράς εδώ και δεκαετίες.

Όσοι ισχυρίζονται το πρώτο ανήκουν (φαινομενικά;) σε δύο κατηγορίες: την Ανανεωτική Πτέρυγα, που ευλογότατα αισθάνεται πως οποιαδήποτε διαδικασία δημοκρατικής εμβάθυνσης των διαδικασιών του ΣΥΡΙΖΑ την περιθωριοποιεί πολιτικοϊδεολογικά -όχι οργανωτικά- σε βαθμό που δεν μπορεί ν’ αντέξει και ένα σημαντικό τμήμα του Αριστερού Ρεύματος -και της πάλαι ποτέ (και αλήστου μνήμης ίσως;) «Αριστερής Πλειοψηφίας»- που φαίνεται να θεωρεί όλα αυτά ανούσιες περιπλοκές, στο μέτρο που «το πολιτικό είναι το ζήτημα και όχι το οργανωτικό», αν επιλυθεί το πρώτο θα έλθει και το δεύτερο στα σωστά κιλά του.

Πρόκειται περί καραμπινάτης υπεκφυγής, τα κίνητρα της οποίας δεν είναι, για ένα μέρος τουλάχιστον των εκφραστών της, δύσκολο να εξιχνιαστούν. Το αφήνω στους ντετέκτιβ του μέλλοντος. Αυτό που θέλω εδώ να σχολιάσω είναι πως τα πράγματα που λέμε «οργανωτικά» έχουν πολλές φορές τόσο εκτεταμένα πολιτικά αποτελέσματα, που εκπλήσσουν ακόμη και τους πιο ευφάνταστους.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα στην ιστορία είναι τα περιστατικά που οδήγησαν στη διάσπαση του ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος σε μπολσεβίκους και μενσεβίκους. Μια διάσπαση που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ρωσική πολιτική ιστορία, άρα στην έκρηξη και την πορεία της ρωσικής επανάστασης, άρα στην ιστορία ολόκληρου του πλανήτη για έναν αιώνα. Η διάσπαση, λοιπόν, εκκίνησε από τις διαφωνίες που ανέκυψαν σχετικά με τον ορισμό του μέλους του κόμματος.

Η πρόταση του Λένιν για την πρώτη παράγραφο του προσχέδιου του καταστατικού όριζε ως μέλος του κόμματος όποιον «δέχεται το πρόγραμμα του κόμματος και το στηρίζει με υλικά μέσα και με προσωπική συμμετοχή σε μια από τις κομματικές οργανώσεις». Ο Μάρτοφ πρότεινε την εξής διατύπωση: μέλος του κόμματος είναι όποιος «δέχεται το πρόγραμμα του κόμματος και το στηρίζει με υλικά μέσα και με τακτική προσωπική σύνδεση υπό τη διεύθυνση κάποιας από τις κομματικές οργανώσεις». Σιγά τα αυγά; Ρωτήστε τον πλανήτη, ρωτήστε τον αιώνα.

Δεν θα μπω στη συζήτηση επί του θέματος της ρωσικής διάσπασης. Σημειώνω, απλώς, πως αυτή δεν προέκυψε λόγω ιδεολογικών ή στρατηγικών διαφορών ανάμεσα στα δύο ρεύματα της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας. Την εποχή εκείνη Μάρτοφ και Λένιν σε ελάχιστα διέφεραν από αυτήν την άποψη. Οι διαφορές διαμορφώθηκαν μετά και όχι πριν τη διάσπαση. Το θέμα τότε ήταν το μέλος κι άλλα τέτοια ασήμαντα, «οργανωτικά».

Επιστρέφοντας στο παρόν, λοιπόν, ας έχουμε λίγο μεγαλύτερο σεβασμό για τα «οργανωτικά» κι ας κατανοήσουμε πως όταν ανακύπτουν είναι μεγάλα τα πολιτικά διακυβεύματα. Δεν ξέρω αν η μετεξέλιξη, αναπαλαίωση ή διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το ίδιο καθοριστική για τον πλανήτη όσο η ρωσική διάσπαση. Σίγουρα, όμως, θα είναι μεγάλες οι επιπτώσεις της στα ζητήματα της ελληνικής αριστεράς, τη μοίρα της οποίας αντικειμενικά θα επηρεάσει για καιρό. Όποιος εθελοτυφλεί, υπεκφεύγει, κάνει μπλόφες ή ταρζανιές προσφέρει πολύ κακές υπηρεσίες τόσο στο ΣΥΡΙΖΑ όσο και στο ΣΥΝ.

Απευθύνομαι, λοιπόν, στο τμήμα εκείνο των συντρόφων και των συντροφισσών που πίστεψαν και εργάστηκαν για την, χωρίς καμιά αμφιβολία σωτήρια, αριστερή στροφή του κόμματος και ξέρουν πόσο στενά είναι αυτή δεμένη με την επιλογή ΣΥΡΙΖΑ και τους καλώ να σκεφτούν τι σημαίνει η κάθε τους επιλογή.

Επιλογές που φαίνονται «μέσες» δεν είναι στην πραγματικότητα τέτοιες στο μέτρο που δεν απαντούν στην ανάγκη για μέλη ΣΥΡΙΖΑ με πραγματικές δυνατότητες συμμετοχής στα ουσιώδη, διαδικασίες και θεσμούς που να υλοποιούν αυτές τις δυνατότητες, ρυθμίσεις που διαφυλάσσουν την αυτονομία των συνιστωσών, αποδοχή της μεγάλης σημασίας που έχει η διαμόρφωση χώρων υποδοχής για τον μεγάλο κόσμο της αριστεράς, που δεν βρίσκεται ακόμη μέσα, αλλά θα το ήθελε.

Αυτά τα κάνει η πρόταση του Κοκκινοπράσινου με τη μέγιστη σαφήνεια που μπορεί να υπάρξει. Γι’ αυτό και δεν χρειάζεται δέκα σελίδες για την έκθεσή της. Φτάνει μία. Από την άλλη, βάσει όσων προτάσεων έχουν μέχρι στιγμής κατατεθεί, φαίνεται να μπορεί να αποτελέσει σημείο σύγκλισης για τις περισσότερες.

Αποτελεί, λοιπόν, τη βάση στην οποία μπορούμε να στηρίξουμε μια σοβαρή πρόταση του κόμματος, που θα δίνει λύση στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε: όχι «οργανωτικό», αλλά πρόβλημα δημοκρατίας. Όποιος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ενισχύει την υπάρχουσα κατάσταση δουλεύει στην πραγματικότητα για τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Η Ανανεωτική Πτέρυγα πολιτεύεται ορθολογικά από αυτήν την άποψη. Όσοι δεν είναι Ανανεωτική Πτέρυγα τι ακριβώς κάνουν;

Για να τελειώνω: Το τρίλημμα είναι δίλημμα. Ή ριζικός εκδημοκρατισμός ή αναπαλαίωση, δηλαδή διάλυση. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Ήδη τα καλύτερά μας μέλη, στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ, ετοιμάζονται σιγά σιγά για αποχώρηση. Θα τους δώσουμε λόγο να παραμείνουν ή θα τους κουνήσουμε το μαντήλι; Σε αυτό υποχρεωμένοι να απαντήσουν πρώτοι είναι όσοι με κάθε ευκαιρία εκφράζουν τη δυσφορία τους για το γεγονός πως ασχολούμαστε με τα «ανούσια», ενώ το «θέμα είναι η πολιτική και η κοινωνία» και την ίδια στιγμή επιλέγουν μια στάση που περιπλέκει τα «ανούσια» τόσο που να κακοφορμίζουν άλυτα και διαρκώς επανερχόμενα.

ΥΓ. Το Κοκκινοπράσινο Δίκτυο είναι σταθερά προσανατολισμένο στην ιδέα πως ο ΣΥΝ, με τις δομές και τις λειτουργίες του, είναι το μέγιστο των προβλημάτων. Γι’ αυτό και επιμένει πως το Συνέδριο του κόμματος άμεσα, αν ήταν δυνατόν και αύριο, είναι απόλυτη αναγκαιότητα. Θα επανέλθουμε και με πρωτοβουλίες σε αυτήν την κατεύθυνση.

ΤΗΣ ΤΑΣΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

Λέμε ότι το οργανωτικό είναι πολιτικό. Γιατί πάντα, πίσω από κάθε συζήτηση για το οργανωτικό, αναζητιούνται με πολιτικούς όρους, οι μορφές οργάνωσης που θα υπηρετούν τους εκάστοτε πολιτικούς στόχους. Το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ λέγαμε και λέμε ότι είναι πρωτότυπο, γιατί συνιστώσες με διαφορετική πολιτική καταγωγή και ιδεολογική αφετηρία, με διαφορετικό μέγεθος και ειδικό βάρος στην κοινωνία, κατάφεραν να συνυπάρχουν σε ένα κοινό πολιτικό και οργανωτικό πλαίσιο. Η απήχηση αυτού του εγχειρήματος στράτευσε ανθρώπους, με επίσης διαφορετική πολιτική καταγωγή και ιδεολογική αφετηρία, που δεν ανήκαν, ούτε ήθελαν να ενταχθούν σε κάποια από τις συνιστώσες.

Από το 2007, ο ΣΥΡΙΖΑ περιλάμβανε δυο δυναμικά στοιχεία, πολιτικές συνιστώσες της αριστεράς από τη μια και ανένταχτους, που συμβόλιζαν και εκπροσωπούσαν την κοινωνική αριστερά, από την άλλη. Η μαζική στράτευση των ανένταχτων στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν έγινε όμως κατανοητή ως μια δυναμική πραγματικότητα, που όφειλε να έχει και τις αντιστοιχίσεις της στο οργανωτικό επίπεδο. Έτσι στον ΣΥΡΙΖΑ, οργανώθηκε κατά βάση η ηγεμονία των συνιστωσών. Αυτό το σχήμα υπηρέτησε περισσότερο τη συνεργασία παρά την ενότητα, με αυτό πορευτήκαμε και με αυτό λύσαμε ή δεν μπορέσαμε να λύσουμε ζητήματα συμμετοχής και εκπροσώπησης στις τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, στις οποίες λάβαμε μέρος αυτά τα δύο χρόνια.

Αυτό το σχήμα όμως, είχε ως αποτέλεσμα, μια αδιαφανή και γραφειοκρατική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ταυτόχρονα τα αδιέξοδα που προκαλούσαν οι οριακές διαφορετικές ανάγκες των συνιστωσών, γίνονταν μη διαχειρίσιμες. Σ’ αυτές τις καταστάσεις κρίσης, ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, παρέμενε θεατής, χωρίς να μπορεί να καθορίσει τις εξελίξεις. Σήμερα πια, μετά το εκλογικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και την κρίση που το ακολούθησε, με αποκορύφωμα την όξυνση παραμονές των βουλευτικών εκλογών, η οποία απείλησε ακόμα και με διάσπαση το ΣΥΡΙΖΑ. Μαζί με το θετικό εκλογικό αποτέλεσμα της 4ης Οκτωβρίου, έχουν διαμορφώσει ένα νέο ώριμο πλαίσιο αιτημάτων και αναγκών, για τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Χθες ίσως ήταν νωρίς, αύριο ίσως θα είναι αργά. Τώρα, στην τρίτη πανελλαδική συνδιάσκεψη, πρέπει να αποφασιστούν οι αναγκαίες τομές για την οργανωτική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ.

Η κρίση της αριστεράς, μεταξύ άλλων έχει θέσει σε κρίση και τις βεβαιότητες και τα «κεκτημένα» που κουβαλάμε. Σε αυτό το μεταβατικό στάδιο, που παραμένουν ανοιχτά ζητήματα θεωρίας και στρατηγικής, πρέπει να δοκιμαστούν νέες ανοιχτές μορφές οργανωτικής λειτουργίας. Η μικρή ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ, έχει καταγράψει τα αρνητικά και τα θετικά. Στη συστηματική αξιολόγηση και των δυο , θα πρέπει να στηριχτούμε για να σχεδιάσουμε το μέλλον του. Όχι μόνο εκλογικό ΣΥΡΙΖΑ. Όχι μόνο ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών, με κέντρο βάρους τις ανάγκες τους και όχι τις συλλογικές ανάγκες.

Πρώτο αναγκαίο βήμα λοιπόν, για αυτό το ώριμο πλαίσιο ενωτικής λειτουργίας, θα πρέπει κατά τη γνώμη μου να είναι η επικαιροποίηση του κοινού πολιτικού πλαισίου και η ανάλογη θέσπιση νέων κανόνων λειτουργίας. Πρέπει να μεταφέρουμε το κέντρο βάρους στις οργανώσεις βάσης του ΣΥΡΙΖΑ (τοπικές, κλαδικές, θεματικές) για να οργανώνουν αυτές, την ενωτική παρέμβαση μας στην κοινωνία και για να επεξεργάζονται πολιτικές απαντήσεις για τον χώρο ευθύνης τους. Μετά τη μεταπολίτευση, που ήταν η περίοδος των μαζικών στρατεύσεων στα κόμματα και στις οργανώσεις της αριστεράς, είναι η πρώτη φορά που καταγράφηκε διάθεση στράτευσης σε αριστερό σχήμα. Και αντί να τη χαιρετήσουμε και να την υποδεχθούμε, κάναμε τα πάντα για να την περιθωριοποιήσουμε και να ακυρώσουμε τη σημασία της. Αυτό πρέπει να αλλάξει και να αλλάξει με ψύχραιμη συζήτηση.

Η συζήτηση για την ιδιότητα του μέλους ΣΥΡΙΖΑ, έτσι όπως διεξάγεται, υποτιμά ή υπερτιμά τις πραγματικότητες του ΣΥΡΙΖΑ. Χρεώνεται στους μεν, ότι θέλουν τον ΣΥΡΙΖΑ ενιαίο κόμμα, χρεώνεται στους δε, ότι πάσχουν από φοβικά σύνδρομα. Παραμονές της πανελλαδικής συνδιάσκεψης και οι αποκλίνουσες προσεγγίσεις καλά κρατούν. Όμως έτσι, το επίδικο παραμένει μη προσεγγίσιμο και η συζήτηση δεν μπορεί να γίνει επί της ουσίας. Αυτή η καταζητούμενη ουσία είναι κατά τη γνώμη μου η απάντηση στο ερώτημα, με ποια οργανωτική λειτουργία μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ, να γίνει μαζικός και αποτελεσματικός, ώστε να υπηρετήσει τους συμφωνημένους κοινούς στόχους.

Αντί να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, αναζητούμε λύσεις εντός των ασφυκτικών ορίων των συνιστωσών και ειδικά του ΣΥΝ. Με αυτό τον τρόπο όμως ακυρώνουμε τη δυναμική που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ ή τη στριμώχνουμε σε εφήμερους συσχετισμούς. Όσο κατανοητές και σεβαστές κι αν είναι -και είναι- οι ανάγκες εσωτερικής ισορροπίας και οι ρυθμοί των μεγάλων και μικρών συνιστωσών, αν το πεδίο υπέρβασης και σύνθεσης δεν είναι ο ανοικτός, δημοκρατικός και συναινετικός ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορούμε να κάνουμε βήμα παραπέρα.

Γι’ αυτό μπροστά στην τρίτη πανελλαδική συνδιάσκεψη, πρέπει με ειλικρίνεια να τοποθετηθούν οι συνιστώσες, μικρές και μεγάλες, στο τι θέλουν και στο τι μπορούν. Αν επιμένουν στο εγχείρημα και την εμβάθυνση της ενότητας. Διαφορετικά, ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξελιχθεί σε ένα εκλογικό σχήμα, που ελλείψει εκλογών, θα φθίνει και θα περιθωριοποιείται. Γιατί ένα εκλογικό σχήμα πράγματι δεν έχει ανάγκη από μέλη και δεν έχει ανάγκη από συλλογικές και συμμετοχικές διαδικασίες, αλλά από διευθετήσεις.

Το 1981 με το ΠΑΣΟΚ, η αριστερά μπήκε σε μεγάλη δοκιμασία και η κριτική υποστήριξη που επέλεξε σαν αντιπολιτευτική στάση, ήταν στην πραγματικότητα και η απαρχή της κρίσης της. Παρόλα αυτά η ζωή επιβεβαίωσε την αναγκαιότητα του διαχρονικού ρόλου της και η αριστερά, αν και τραυματισμένη, επέζησε και αναγεννήθηκε. Τριάντα περίπου χρόνια μετά, αναζητώντας το είδος της αντιπολίτευσης που θα ασκήσουμε στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, βρισκόμαστε μπροστά στον κίνδυνο να ακυρώσουμε όσα κατακτήσαμε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Ήδη καταγράφονται ηχηρές απουσίες και αποστασιοποιήσεις εκπροσώπων της κοινωνικής αριστεράς, που μας πλαισίωσαν στην αρχή. Από τις αποφάσεις μας για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, θα κριθεί και η τύχη του.

Δεν έχουν μόνο όρια οι συνιστώσες, έχει κι ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ. Μην δοκιμάσουμε κι άλλο τις αντοχές του. Μαζική πρόσκληση στον κόσμο της αριστεράς για ένταξη στον ΣΥΡΙΖΑ και συνδιαμόρφωση του πολιτικού και οργανωτικού μας πλαισίου. Διαφάνεια και ισοτιμία στη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να αποκατασταθούν οι σχέσεις εμπιστοσύνης και συντροφικότητας. Η ισοτιμία μεταξύ μεγάλων και μικρών συνιστωσών, μεταξύ συνιστωσών και ανένταχτων, μεταξύ ηγεσίας και βάσης, μεταξύ νέων και παλιότερων, μεταξύ γυναικών και ανδρών, απαιτεί σαφές μίνιμουμ ενιαίο πολιτικό πλαίσιο και καθαρό οργανωτικό πλαίσιο ουσιαστικής συμμετοχής..

Διεκδικούμε να αλλάξουν τα πράγματα, για να αλλάξουμε κι εμείς. Μην ξεχνάμε ότι η κρίση της αριστεράς είναι παρούσα και απαιτεί γενναίες παρεμβάσεις. Οι ευκαιρίες που χάνονται, δεν επανέρχονται. Οι επιμέρους βεβαιότητες του καθένα, δεν μπορούν να γίνουν συλλογικές βεβαιότητες. Μόνο ως υλικά αποδόμησης λειτουργούν. Άλλωστε το καθοριστικό κριτήριο για την αξιολόγηση κάθε πολιτικού εγχειρήματος, είναι η ποιότητα παρέμβασης του στην κοινωνία. Ας αναζητήσουμε με τόλμη τις πολιτικές και οργανωτικές λειτουργίες, που θα κάνουν αυτή την παρέμβαση εφικτή και αποτελεσματική.