Με αφορμή το επεισόδιο της Εύβοιας..
21/11/2006, 12:43 μμ
Filed under: Ευη Πατκου | Ετικέτες:

Θεσσαλονίκη, 12 Νοεμβρίου 2006

της Εύης Πάτκου


Με αφορμή το επεισόδιο της Εύβοιας, έρχεται και πάλι στο προσκήνιο η συζήτηση για τη βία κατά των γυναικών. Κοινωνικό πρόβλημα ανομολόγητο, αλλά πολύ πραγματικό, που βιώνουν πολλές γυναίκες και τις συνέπειές του τις υφίσταται όλο το κοινωνικό σύνολο. Γιατί με τη βία εδραιώνεται ο φόβος, η καχυποψία και εχθρότητα μεταξύ των φύλων και κυρίως συντηρείται η ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών. Παρόλο που το πρόβλημα δεν είναι πια αόρατο, οι γυναίκες που κακοποιούνται, δεν καταγγέλλουν συνήθως την κακοποίηση. Και υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτό. Ίσως να φοβούνται τον διασυρμό, πως δεν θα τις πιστέψουν, να φοβούνται την εκδίκηση, τον κίνδυνο να μην έχουν δουλειά, να φοβούνται την απομόνωση, τη στάση που έχουν και γυναίκες ακόμα, ότι έτσι είναι όλοι οι άνδρες και το φταίξιμο ανήκει σ’ αυτές…
Το γυναικείο κίνημα ήταν το πρώτο που μίλησε ανοιχτά για την έμφυλη βία μετά από αιώνες σιωπής, φόβου και ενοχής απαιτώντας να μη συνιστά πια ιδιωτική υπόθεση και να αναγνωριστεί ως κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών και ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά προβλήματα, το οποίο αντανακλά και συντηρεί τις πατριαρχικές δομές σε όλο τον πλανήτη. Ως μηχανισμός ελέγχου και καθυπόταξης των γυναικών η κακοποίηση αφορά όλα τα κοινωνικά, οικονομικά και μορφωτικά στρώματα Η ανοχή στην άσκηση βίας ή την απειλή βίας πλήττει το βιοτικό επίπεδο, την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των γυναικών.
Έτσι αποκτά ιδιαίτερη σημασία η καταγγελία του κοριτσιού από την Αμάρυνθο. Πολλά έχουν ειπωθεί για το θέμα, και δε θέλω να τα επαναλάβω. Για το εξαιρετικά ευάλωτο του θύματος, γιατί είναι νεαρή γυναίκα και μετανάστρια, για τις προσβολές εκ μέρους των ενόχων, για τη εξουθενωτική πίεση που δέχεται επειδή είναι υποχρεωμένη να «ξαναζεί» την ιδιαίτερα τραυματική αυτή εμπειρία, μέσα από περιγραφές και αμφισβητήσεις -πέρα από την δύσκολη ποινική διαδικασία. Για την απαράδεκτη στάση των καθηγητών της. Αυτό, όμως, που θάθελα να τονίσω είναι, ότι η βία κατά των γυναικών πρέπει να συνδεθεί με την υπάρχουσα ανισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών, όσο και αν σε νομικό και τυπικό επίπεδο η ισότητα έχει κατακτηθεί . Παρά τις αλλαγές, οι κοινωνικές συμβάσεις συνεχίζουν να λειτουργούν περιοριστικά ως προς τις επιλογές των γυναικών και ο φόβος της ανδρικής βίας υπάρχει πάντοτε μ’ ενα τρόπο ανεπαίσθητο και διάχυτο. Το κοινωνικό περιβάλλον στο σύνολό του, όπως η οικογένεια, τα ΜΜΕ (τηλεόραση, έντυπα, διαφήμιση), η εκκλησία, το σχολείο, συμβάλλουν στην αναπαραγωγή των ανισοτήτων και τροφοδοτούν την ανοχή της βίας κατά των γυναικών. Και τα έχουμε δεί όλα αυτά στην περίπτωση του κοριτσιού από την Αμάρυνθο.
Παρατηρούμε, ωστόσο, οτι έχει αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον (και αυτό κατά πολύ οφείλεται στην άμεση κινητοποίηση των γυναικείων οργανώσεων) για τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να υπάρξει μια διαφορετική διαπαιδαγώγηση μέσα στο πλαίσιο της τυπικής εκπαίδευσης, ώστε να αποφεύγονται συμπεριφορές που την πιο ακραία τους εκδοχή είδαμε στην Αμάρυνθο. Στο σημείο όμως αυτό ανακύπτουν σύνθετα ερωτήματα. Ποιό ρόλο παίζουν οι πρακτικές και οι λόγοι που αναπτύσσονται στα ποικίλα εκπαιδευτικά πλαίσια (όπως της οικογένειας, της κοινότητας, των ΜΜΕ) στη διαμόρφωση της κουλτούρας και τη μεταβίβαση των έμφυλων σχέσεων εξουσίας; Τι ρόλο, και πώς, μπορεί να παίξει η εκπαίδευση σε μια κίνηση για την κατάργηση των διακρίσεων και αυτού του τύπου ορισμού της σεξουαλικότητας; Το παιδί δεν μιμείται πρότυπα αλλά πράξεις, και μ’ αυτό τον τρόπο αποκτά ένα σύστημα νοημάτων και κοινωνικών αξιών. Πόσο μπορεί λοιπόν η εκπαίδευση να μεταβάλλει αντιλήψεις και συνήθειες που τα παιδιά αποκτούν ήδη μέσα από άλλους μηχανισμούς;

Θα μπορούσε τα ερωτήματα αυτά να γίνουν επίκεντρο μιας συζήτησης, που, αν της παρέχονταν ο χρόνος και η σοβαρότητα που της αναλογεί θα ήταν δυνατόν να δώσει και τις απαιτούμενες λύσεις. Θα μπορούσε, αλλά συνήθως δεν μπορεί. Φοβάμαι πως και αυτό το γεγονός, όπως πολλά άλλα, αφού τροφοδοτήσει τις διενέξεις στα κανάλια, θα εξαντληθεί ως θέμα και θα ξεχαστεί, ώσπου να ξανασυμβεί το επόμενο. Πότε θα αναλάβει ο καθένας και η καθεμιά, μαζί και η πολιτεία, τις ευθύνες που τους αντιστοιχούν; Πότε αυτά θα συζητηθούν στο φυσικό τόπο της πολιτικής, στο χώρο της δουλειάς, της γειτονιάς, του σχολείου…;
                                                                                                        Νοέμβριος 2006

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: