Ο αληθινος επιχειρηματιας (Εντος Εποχης, 14.9.2008)
14/09/2008, 10:35 μμ
Filed under: Χρηστος Λασκος

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΣΚΟΥ

Αντίθετα με μια στάση που εδώ και κάποια χρόνια έχει κυριαρχήσει, δεν σέβομαι καθόλου ούτε και υπολήπτομαι τους επιχειρηματίες. Και μιλάω όσο γενικότερα γίνεται. Πέρα από το γεγονός πως η κοινωνική τους θέση βασίζεται στην εκμετάλλευση των εργαζόμενων γι’ αυτούς, αντιδρώ μέσα μου και στην επιλογή τους να γίνουν αυτό που είναι. Θέλω να πω, μου φαίνεται πολύ φθηνό και αξιοκατάκριτο να επιλέξει κάποιος να περάσει τη ζωή του ως επιχειρηματίας, όταν υπάρχουν τόσες χρήσιμες δυνατότητες, παρόλους τους περιορισμούς της παρούσας κοινωνικής συνθήκης. Δεν σέβομαι, λοιπόν, καθόλου μια τέτοια ατομική επιλογή.

Δεν είναι κυρίως ο μαρξισμός που με οδηγεί σ’ αυτήν την ψυχολογική στάση. Είναι, πρωτίστως, η προσωπική εμπειρία μου από εργοδότες (sic) υπεύθυνη γι’ αυτό. Κι έτσι κάθε φορά που ακούω το μεθυσμένο Ντίνο Ηλιόπουλο να φωνάζει «κάτω οι κλέφτες» δεν  είναι ο Μαρξ, αλλά ο Προυντόν που ξυπνάει μέσα μου: η ιδιοκτησία είναι κλοπή. Κι ας είναι ο Μαρξ πολύ σπουδαιότερος του Προυντόν. Η συναισθηματική στάση συντονίζεται πολύ καλά με το προυντονικό μότο.

Στα φοιτητικά μου χρόνια έχω κάνει αρκετά μεροκάματα σε εργοστάσιο που ανήκε εκείνη την εποχή –τη δεκαετία του ’80- στον τότε πρόεδρο του ΣΕΒ Βορείου Ελλάδος. Η προηγούμενη εμπειρία μου από άλλους «εργοδότας» ήταν κακή, αλλά και πάλι δεν με είχε προετοιμάσει για τον κυνισμό που επρόκειτο να γνωρίσω αντιμετωπίζοντας πρόσωπο με πρόσωπο το συγκεκριμένο πρόεδρα. Γρήγορα κατάλαβα πόσο η ίδια η φιλοδοξία που υλοποιούσε ως ηγέτης των βιομηχάνων ήταν συμβατή με την ποιότητα του χαρακτήρα του.  Νόμιζα, λοιπόν, πως στο συγκεκριμένο θέμα τα είχα δει όλα. Μέχρι που πριν από λίγα χρόνια –μέσω του τηλεοπτικού μου δέκτη αυτήν τη φορά- γνώρισα το σημερινό πρόεδρο των συντοπιτών μου βορείων βιομηχάνων, το διάσημο πια μετά την απαγωγή του κύριο Μυλωνά. Η ταξική έπαρσή του –με όλη την προπαίδειά μου στο θέμα- με εξέπληξε: εξηγούσε(!) κραυγάζοντας γιατί θα πρέπει αμέσως να γίνουν ζώνες ελεύθερης επιχειρηματικής δράσης  στα σύνορα, όπου οι εργάτες θα αμείβονται βάσει των δεδομένων της χώρας καταγωγής τους και όχι με τις συμβάσεις της χώρας μας. Κοινώς απαιτούσε με προπαίτεια πρωτοφανή να προσλαμβάνει ο γάτος αυτός επιχειρηματίας εργάτες στο εσωτερικό της Ελλάδας με μηνιαίους μισθούς των 100 ευρώ. Αυτό που με εξέπληξε δεν ήταν βέβαια η πρόταση αυτή καθεαυτή: οι καπιταλιστές όλου του κόσμου είναι απολύτως σύμφωνοι επ’ αυτού και στην Ευρωπαϊκή μας Ένωση όλοι ξέρουμε πια το Μπολκεστάιν. Αυτό που με τρόμαξε ήταν ο τρόπος της απαίτησής του και το ύφος που φορούσε προκειμένου να μας την κοινοποιήσει. Επρόκειτο για τον ιδεότυπο του επιχειρηματία: αναίδεια, ακραία ταξική μισανθρωπία, άρρωστος καπιταλιστικός εγωισμός για να διδάσκεται σε σεμινάρια. Ο νικηφόρος νεοφιλελευθερισμός είχε βρει το εκφραστικότερο δυνατό πρόσωπό του. Και το πιο καθαρό. Πριν από λίγες μέρες τα «Νέα» τον ονομάζουν κατεξοχήν εκπρόσωπο του νέου καπιταλισμού παραθέτοντας τα λόγια του: «Να υπάρχει ευελιξία, με τους επιχειρηματίες να έχουν τη δυνατότητα να διαμορφώνουν τα επιχειρηματικά τους σχέδια χωρίς περιορισμούς από το υφιστάμενο εργασιακό καθεστώς». Όσοι είδατε τη ζούγκλα μπρος στα μάτια σας μέσα είστε!

Τον ξαναείδα πριν από λίγες μέρες να κάνει δηλώσεις βγαίνοντας από μια συνάντησή του με τον Καραμανλή. Ο ίδιος άνθρωπος, το ίδιο ύφος, ο ίδιος λόγος. Κι όμως τον είχα ακούσει να λέει τη μέρα της απελευθέρωσής του πόσο τον είχε αλλάξει η εμπειρία της απαγωγής, πόσο είχε διαφορετικά πια κάνει αξιολόγηση της ζωής του –των σπουδαίων και των μικρών. Είχε ανακοινώσει, μάλιστα, την παραίτησή του από την προεδρία του ΣΕΒ. Σχεδόν τον είχα πιστέψει. Η αριστερή μου αφέλεια βλέπετε. Και να τώρα που τον έχω πάλι στην τηλεόρασή μου σε νέα επίδειξη ταξικής εμπάθειας. Για να αποδειχθεί πώς για κάποιους αυτό που σε έναν κανονικό άνθρωπο –η γειτνίαση με τον δικό τους προσωπικό θάνατο, δηλαδή- θα ήταν αφορμή διαρκούς υπαρξιακής επερώτησης γίνεται μια «χρυσή» ευκαιρία μεγάλης δημοσιότητας, μια ακόμη επιχειρηματική ευκαιρία, δηλαδή. Πόσο απέραντα τοξική είναι, αλήθεια, η τάξη, ιδίως όταν είναι άρχουσα! Και πόσο διάφανο το συμπέρασμα που μας προτείνει –να καταφέρουμε ως αριστερά οι εργάτες να έχουν την ίδια οξεία ταξική συνείδηση, που φαίνεται χωρίς αμφιβολία να διαθέτει ο εκπρόσωπος των βιομηχάνων. Σε οτιδήποτε άλλο ίσως όχι, αλλά σε αυτό θα πρέπει ανυπερθέτως να τον αντιγράψουν!

Ο Χρήστος Λάσκος είναι καθηγητής Λυκείου

Advertisements





Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.



Αρέσει σε %d bloggers: