Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ (ΑΥΓΗ, 28.12.2008)
28/12/2008, 6:20 μμ
Filed under: Δημητρης Λαβατσης | Ετικέτες:

TOY ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΑΒΑΤΣΗ

Η εξέγερση  που εξελίσσεται από τις 6  Δεκεμβρίου μας υποχρεώνει να ορίσουμε  εκ νέου  αυτό  που μέχρι χτες ήταν  λυμένο ως ξεπερασμένο: Τι εννοούμε λέγοντας εξέγερση.

Η  τωρινή  μας δίνει την απάντηση. Πολυπρισματική, όπως όλα τα κοινωνικά φαινόμενα και συνάμα σαφής έως διάφανη. Έχουμε  «αποκλίνουσες» συμπεριφορές, και  απονομιμοποίηση της αστυνομίας (ακόμα και οι μαθητές πετάνε νεράντζια). Ιστορικά  οι εξεγέρσεις είχαν αυτό το στοιχείο ως πρώτη ύλη τους είτε μας αρέσει είτε όχι.

Η βία που κατά κόρον έπαιξαν  τα κανάλια και οι Πρετεντέρηδες  δεν είναι παρά ένα κομμάτι της εξέγερσης.

Το  «καινούριο» σε αυτή την εξέγερση  είναι  η μεγαλύτερη ανοχή ,η αποδοχή θα λέγαμε που επέδειξαν οι γονείς των μαθητών  αλλά και  μεγάλα τμήματα της κοινωνίας  στα σπασίματα συμβολικών στόχων, τραπεζών και πολυεθνικών.

Και  είναι δείκτης έντονου κοινωνικού θυμού που ανησυχεί  την εξουσία και τα  παπαγαλάκια της, τους Πρετεντέρηδες αλλά και τους προστάτες της  εργατικής οικογένειας, όπως το ΚΚΕ,  η της πατρίδας (ΛΑΟΣ).  Οι κοινωνικές προϋποθέσεις   που την θρέφουν και την  έκαναν υπόθεση εκατοντάδων χιλιάδων  πολιτών-τελικά θέμα  για το οποίο όλοι μιλάνε  και όχι για να περνάει η ώρα είναι που τους φοβίζουν. Είναι  λοιπόν  η εξέγερση έκφραση συμπυκνωμένης  κοινωνικής οργής, είναι μήνυμα , κραυγή, επικοινωνία έστω χωρίς σχέδιο και φυσικά χωρίς σαβουάρ βίβρ.

Είναι ερεθισμός, διαμόρφωση,  μετακίνηση  και κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις επανάσταση συνειδήσεων και όχι μόνο. Άλλωστε  ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ δεν είναι μόνο η απεργία και η διαδήλωση. Είναι  η αέναη σύγκρουση  στο επίδικο του χώρου της παραγωγής, στη μορφή εξουσίας της οικογένειας, στην οργάνωση  της καθημερινής ζωής, στα ζητήματα των καθημερινών φαινομενικά ουδέτερων συνηθειών κλπ.

Οι κοινωνικές προϋποθέσεις διαμορφώνονταν  στην Ελλάδα  τα τελευταία 20 χρόνια: από τότε που  ο σοσιαλιστής Γεννηματάς υπέγραψε το πρώτο νομοθέτημα για την μερική απασχόληση  και άνοιξε δρόμους για  να διαμορφωθεί όλα τα επόμενα χρόνια   μια τεράστια κοινωνική πόλωση.

Στην δεκαετία του  90 όλα φαίνονταν να πηγαίνουν καλά: Ήταν  ο καιρός των μάνατζερ των γιάπηδων, των κοινωνικών ρουφιάνων. Περιοδικά  life-style, όπως το ΚΛΙΚ του παλαιότερα Πασοκτζή Πέτρου Κωστόπουλου, πούλαγαν τρελά. Νέες κοινωνικές συμμαχίες διαμορφώνονταν  με άξιο  εκφραστή τους  το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ. Η Ολυμπιακή υπόσχεση το 1996 και  η  καπιταλιστική  ορμή προς το ευρώ, ένας ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης 3,5-4%, η μεγάλη ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα και μάλιστα  στον χώρο των υπηρεσιών με νέες εργασιακές δομές, όπου το συνδικάτο ήταν άγνωστη λέξη και η δυνατότητα που είχαν οι εταιρείες  με την τεράστια αύξηση κερδών να κάνουν παροχές στο προσωπικό τους οι  οποίες οδηγούσαν σε πόλωση των αμοιβών  των από πάνω  εργαζομένων (εργατική αριστοκρατία) και των από κάτω, η συνακόλουθα εύκολη άλωση των συνδικάτων  σε όσους χώρους υπήρχαν(πχ τράπεζες, κοινή ωφέλεια), όλα τα πάρα πάνω λοιπόν έδειχναν το τέλος της  ιστορίας.

Όμως   η αστάθεια του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού σαν τρόπος ρύθμισης εμπεριέχει  τον δομικό κίνδυνο: το  ασταθές των κοινωνικών συμμαχιών του

Αν  μέχρι το 2001-2002 τα πράγματα πήγαιναν πρίμα για την εξουσία οι διαψεύσεις της ατομικής λύσης πλήθαιναν πολύ. Παράλληλα με το αίτημα της κάθαρσης και μέσα  σ αυτό υπέβοσκε το κοινωνικό αίτημα  για αναδιανομή.

Έτσι κέρδισε η ΝΔ στις εκλογές του 2004.

Μετά από ακινησία των 2 πρώτων ετών την άνοιξη του 2006  η  κυβέρνηση «πήρε εμπρός» με τρόπο που δεν άφηνε καμία αμφιβολία  για την προοπτική που επεφύλασσε σε μεγάλα στρώματα του πληθυσμού. Άνοιξε μέτωπα με όλους: με το σύνολο των μισθωτών χτυπώντας τις προοπτικές και των ανωτέρων στρωμάτων τους και επεκτείνοντας την ανασφάλεια και σ αυτούς (υποβάθμιση ασφαλιστικού συστήματος, φρενάρισμα των αμοιβών, κόψιμο παροχών),με τους μικρομεσαίους που επί πλέον  η πολιτική περιορισμού των αμοιβών της μισθωτής εργασίας είχε αποτελέσματα δυσμενή στην κατανάλωση από την οποία  αυτοί εξαρτώνται, με την απειλή φορολόγησης κλπ

Όλο αυτό το μίγμα –μάγμα κοινωνικής διάψευσης  βιώθηκε ως ταπείνωση και παρήγαγε κοινωνικό θυμό.

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ  ΔΕΝ  ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ- ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ  ΤΟΜΗ

Η γενιά που μπήκε στην παραγωγή μετά το 2001 γνωρίζει μόνο την βαναυσότητα της.Ο μύθος της κοινωνικής προοπτικής εξέλιπε… Γι αυτό σε  αντίθεση με το κίνημα των μαθητών του 1990-91 το φοιτητικό κίνημα των τελευταίων ετών   επηρέασε τα κοινωνικά δρώμενα .

Και για όλους τους παραπάνω λόγους  η εξέγερση είναι  μόνο η αρχή. Ωστόσο είναι, και αυτό θα φανεί σύντομα, κοινωνική τομή

Και επειδή ήρθε ο καιρός πάλι να αποφασίσουμε με ποιους θα μείνουμε και ποιους θα αφήσουμε χωρίς υπεκφυγές για «αταξικές» κοινωνικές και πολιτικές πλειοψηφίες που μπορεί να τις διαπράξει θαυμάσια μια σύμπραξη ΠΑΣΟΚ-ΝΔ καλό είναι να προβληματιστούμε για το εύρος των κοινωνικών συμμαχιών και των πολιτικών δυνατοτήτων που η όξυνση της ταξικής πάλης  θα γεννήσει. Γι αυτό  θα συνεχίσουμε σε επόμενο άρθρο.

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: