Τι στ’αληθεια φοβουνται οι αστοι; (Αυγη, 2.2009)
08/01/2009, 11:31 μμ
Filed under: Χρηστος Λασκος | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΣΚΟΥ

Μέσα στα πολλά που γράφτηκαν και λέχτηκαν το τελευταίο διάστημα, από εχθρούς και φίλους, για το ΣΥΡΙΖΑ νομίζω πως αξίζει να ξεχωρίσουμε το παρακάτω παράθεμα. Δημοσιεύθηκε στο τελευταίο κυριακάτικο Βήμα της χρονιάς σε παραπολιτική –χιουμοριστική (;) στήλη και υπογράφεται από μια κάποια Πανδώρα, η οποία φαίνεται να εκφράζει το συγκρότημα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο συντάκτη –και σίγουρα περισσότερο από τους γνωστούς περιώνυμους λυσσασμένους. Αναφέρεται στα 15 σημεία –άμεσους προγραμματικούς στόχους, που παρουσίασε η γραμματεία, λοιδωρώντας τους ως περίπου ανέφικτα μπαρμπούτσαλα και  καταλήγει:

«Ξεχωρίζω επίσης… το στόχο για «πλήρη και σταθερή απασχόληση για όλους». Εδώ στέκομαι και θαυμάζω τη σοβαρότητα της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αν ήταν λαϊκιστές και δημαγωγοί, θα έθεταν τον στόχο της πλήρους και σταθερής εργασίας για όλους και για πάντα. Αλλά είναι συνετοί και ρεαλιστές. Εξάλλου, αυτό που υπόσχονται στην πραγματικότητα, αλλά το αποφεύγουν από ταπεινότητα, είναι ότι υπόσχονται το τέλος της εργασίας. Διότι πλήρης και σταθερή δουλειά για όλους σημαίνει ίσο μισθό, ανεξαρτήτως προσπάθειας, προσόντων και παραγωγικότητας. Με απλά λόγια το τέλος της εργασίας. Επιστροφή στα σπήλαια και στο κυνήγι…».

Δεν είναι αποκαλυπτικά εντυπωσιακό; Επιλέγει να επιτεθεί σε κάτι που επί δεκαετίες υπήρξε ακόμη και συνταγματική επιταγή μερικών από τα καπιταλιστικότερα, χωρίς αμφιβολία, κράτη του πλανήτη. Η πλήρης και σταθερή απασχόληση δεν θεωρήθηκε παρά πολύ πρόσφατα –στην εποχή της ακραίας νεοφιλελεύθερης αντίδρασης- προβληματική ιδέα από τους κέρβερους του συστήματος. Έπρεπε οι γραφικότητες του αιώνα περί εκούσιας ανεργίας και της τεμπελιάς ως βασικής ιδιότητας των ανέργων να γίνουν ο κύριος άξονας της αστικής ιδεολογίας, για να πειστεί ακόμη και το εξωνημένο  πολιτικό και δημοσιογραφικό προσωπικό πως δεν μπορεί, ρε παιδί μου, να δουλεύουν όλοι και καλά –πώς θα γίνει, δηλαδή; Έκτοτε, βέβαια, όλο το αστικό τεμπελχανείο μας νουθετεί πως αν δεν σηκώσουμε τα μανίκια να δουλέψουμε …δουλειά δεν γίνεται. Πρέπει να αυξηθεί η πίτα και τότε όλοι θα ζήσουμε καλύτερα. Αφήνω τις προβλέψεις αυτές στη χλεύη των πραγμάτων: ξέρουμε πια καλά πόσο προκόψαμε με την αύξηση της πίτας τους, σε λίγο ούτε συντάξεις θα παίρνουμε. Αφήνω, επίσης, στην άκρη το γεγονός πως όσοι τα λένε αυτά συνήθως δεν έχουν σηκώσει τα μανίκια τους ούτε όταν πλένονται στο νιπτήρα.

Θα μείνω στην ουσία της δήλωσης, δηλαδή στο ό,τι η πλήρης και σταθερή δουλειά για όλους είναι όχι αίτημα ανέφικτο, αλλά κάτι το κακό. Κάτι που επ’ ουδενί θα έπρεπε να επιτευχθεί επί ποινή του «τέλους της εργασίας».  Μας προειδοποιεί η Πανδώρα: πλήρης και σταθερή απασχόληση σημαίνει ίσο μισθό, ανεξαρτήτως προσπάθειας, προσόντων και παραγωγικότητας. Βέβαια, πλήρης απασχόληση δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη τίποτε από όλα αυτά. Θέλει, μάλιστα, περίσσιο θράσος ή βλακεία για να θεωρείς πως οι αμοιβές στον καπιταλισμό καθορίζονται βάσει των κριτηρίων που τίθενται εδώ, λες και ο Αϊνστάιν π.χ. έπαιρνε το ένα εκατομυριοστό των χρημάτων του Ροκφέλερ εξαιτίας μικρότερης προσπάθειας ή λιγότερων προσόντων.

Τα παραπάνω, ωστόσο, δεν σημαίνουν πως έχει εντελώς άδικο η ιδεολόγα συντάκτρια.  Το ταξικό της αισθητήριο σωστά τη προειδοποιεί πως η πλέμπα αν ξεκινήσει από κάτι τέτοια θα απαιτήσει κι άλλα πολλά: και ίσο εισόδημα και λόγο στην παραγωγή και σοσιαλισμό ακόμη. Και σωστά θεωρεί πως στο τέλος αυτής της ιστορίας έρχεται η «επιστροφή στα σπήλαια και στο κυνήγι» -μεταφορικώς, βέβαια, και όχι μόνο γιατί ως οικολόγοι δεν είμαστε με το κυνήγι. Το κύριο είναι πως εκεί στην αρχή των χρόνων της  ανθρωπότητας υπήρχε κάτι σαν αυτό που προσδοκούμε και με το τέλος της προϊστορίας που σημαδεύει ο καπιταλισμός: μια πρώιμη κομμουνιστική αδελφότητα. Αυτά τα κομμουνιστικά φοβούνται οι αστοί –ακόμη και οι αστείοι αστοί. Γι’ αυτό δεν χρειάζεται να τους καθησυχάζουμε. Ας δηλώνουμε σε όλους τους τόνους πως πράγματι επιδιώκουμε αυτά που τους φοβίζουν. Και πλήρη απασχόληση, και σταθερή δουλειά, και ίσο εισόδημα, και πολύ μικρότερο χρόνο εργασίας από τον τωρινό (εύκολο αν αρχίζουν κι αυτοί να δουλεύουν) και όλα όσα βοηθούν να γράψει ξανά η ανθρωπότητα στις σημαίες της «στον καθένα και στην καθεμιά ανάλογα με τις ανάγκες της, από τον καθένα και την καθεμιά ανάλογα με τις δυνατότητές της».

Ο Χρήστος Λάσκος είναι καθηγητής Λυκείου

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: