Η κριση και οι αγωνες στην Ελλαδα και την Ευρωπη (Ενθεματα Κυριακατικης Αυγης, 8.2.2009)
08/02/2009, 6:41 μμ
Filed under: Χριστοφορος Παπαδοπουλος | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Σε τέσσερις μήνες περίπου και οι 25 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα κληθούν να εκλέξουν ταυτόχρονα τους αντιπροσώπους τους –άνδρες και γυναίκες- στην ευρωβουλή. Ευκαιρία και αφορμή για να τεθούν στο δημόσιο διάλογο τα θέματα των ευρωπαϊκών πολιτικών σε μια χρονική συγκυρία που η οικονομική κρίση βάζει σε δοκιμασία το ευρωπαϊκό παραγωγικό μοντέλο και η κοινωνική διαμαρτυρία είναι σε έξαρση.

Στην χώρα μας λίγες βδομάδες μετά την νεανική εξέγερση του Δεκέμβρη τη σκυτάλη πήραν οι αγώνες των αγροτών στήνοντας μπλόκα σε όλη την ελληνική ενδοχώρα διεκδικώντας το αυτονόητο, την επιβίωση. Την ίδια στιγμή μερικότεροι αγώνες ξετυλίγονται παντού: για το σύστημα υγείας, την παιδεία , την επισφάλεια της εργασίας, με αφορμή τη δολοφονική επίθεση στη Βουλγάρα συνδικαλίστρια Κούνεβα, σε εργοστάσια υπό αναστολή, σε κινητοποιήσεις για τους ελεύθερους χώρους, στο Βοτανικό και στην Κυψέλη, απέναντι στη συμμαχία του πολιτικού συστήματος με τις κατασκευαστικές εταιρείες.

Το κύμα ανόδου των κοινωνικών αγώνων στην Ελλάδα δεν αποτελεί την ευρωπαϊκή εξαίρεση, παρόλο που ο θερμός Δεκέμβρης αποτέλεσε το φωτεινό παράδειγμα για τα ευρωπαϊκά κινήματα και  την ίδια στιγμή τον φόβο της «μεταλαμπάδευσης» από τις νεοφιλελεύθερες ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αγώνες αναπτύσσονται από άκρου σε άκρο της «παλιάς» και «νέας» Ευρώπης. Δεν απέχουμε πολλές βδομάδες από το εκπαιδευτικό κύμα στην Ιταλία που σάρωσε τις αντιεκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις του Μπερλουσκόνι, ενώ στη Γαλλία 2.000.000 απεργοί διαδηλώνουν εναντίον της πολιτικής Σαρκοζί, διεκδικώντας μέτρα προστασίας του κόσμου της εργασίας από την οικονομική κρίση. Στην Ισλανδία ανατρέπεται η κυβέρνηση κάτω από το βάρος των κινητοποιήσεων, ενώ πρωτοφανείς συγκρούσεις δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών με την αστυνομία στη Λετονία και τη Λιθουανία υπογραμμίζουν την κοινωνική οργή που προκαλούν τα εξοντωτικά προγράμματα λιτότητας που επιβάλλει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το ίδιο και στη Βουλγαρία και την Ουγγαρία, ακόμα και στη Ρωσία 120.000 απεργοί διαδηλώνουν την αγωνία τους στην απειλητική ύφεση της οικονομίας, ενώ η Ισπανία είναι το καζάνι που βράζει με την ανεργία να πλησιάζει το 16% του ενεργού πληθυσμού.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση που μεταφέρεται από τις τράπεζες και τα τοξικά ομόλογα στην πραγματικά οικονομία, μεταφραζόμενη σε παραγωγική ύφεση, απολύσεις και ανεργία, δρομολογεί ταυτόχρονα την πολιτική αντιπαράθεση στα δομικά ζητήματα του κοινωνικοοικονομικού συστήματος με αίτημα την αντικατάσταση του. Μόνο που αυτή η αντιπαράθεση, η σύγκρουση δηλαδή με τον νεοφιλελεύθερο παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, δεν γίνεται σε συνθήκες κοινωνικής άπνοιας, όπως οι προηγούμενες κρίσεις στις ΗΠΑ, την Ασία, τη Ρωσία ή στην κρίση της νέας οικονομίας. Αντίθετα διαπιστώνουμε ότι στο πεδίο της Ευρώπης διαμορφώνεται ένα ρεύμα κοινωνικής διαμαρτυρίας και αντίστασης που το αποτελούν εργαζόμενοι στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, άνεργοι, μετανάστες και μετανάστριες, νέοι και νέες της επισφάλειας και της εργασιακής περιπλάνησης, ένα κοινωνικό ρεύμα που τροφοδοτεί αγώνες και αντιστάσεις σε πολλά και διαφορετικά μέτωπα του κοινωνικού ανταγωνισμού. Αυτή ακριβώς η κοινωνική δυναμική επιτρέπει στην Αριστερά, στο Συνασπισμό και στο ΣΥΡΙΖΑ, να προτείνει στο πολιτικό του πρόγραμμα μέτρα που υπερβαίνουν τα σχέδια διάσωσης του συστήματος μέσα από την ενίσχυση των τραπεζών, της πολεμικής βιομηχανίας και της αυτοκινητοβιομηχανίας, την ίδια στιγμή που ο κόσμος της εργασίας απειλείται από τις απολύσεις, την ανεργία και τις επαναλαμβανόμενες πολιτικές λιτότητας.

Ο προγραμματικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ, όπως κατατέθηκε στα 15 σημεία, αλλά και το σχέδιο προγράμματος του Συνασπισμού –η ύλη του Διαρκούς συνεδρίου-οργανώνεται με τα δεδομένα της οικονομικής κρίσης, προτείνει και διεκδικεί ταυτόχρονα άμεσα μέτρα ενίσχυσης του εισοδήματος των οικονομικά ασθενέστερων (ενεργή ζήτηση με αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις), επενδύσεις στις κοινωνικές υποδομές, ασφάλεια της εργασίας με κατάργηση της ελαστικής και επισφαλούς εργασίας, φορολόγηση του πλούτου, δραστική μείωση των εξοπλισμών, εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος  με δομές που να διασφαλίζουν τον κοινωνικό έλεγχο και τη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας, με την επανα-οικειοποίηση στο δημόσιο έλεγχο της ενέργειας, των μεταφορών, των επικοινωνιών, των υδάτινων πόρων.

Προγραμματικοί στόχοι και μέτωπα πάλης, θεμελιωμένα σε μια αντικαπιταλιστική έννοια της «οικονομίας των αναγκών», τα οποία εκτεινόμενα στο επίπεδο της Ευρώπης, αρθρωμένα με τα ζητήματα της δομής και των ενεργών πολιτικών (Σύμφωνο σταθερότητας, Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα, ΟΝΕ, Ευρωστρατός, Ευρωσύνταγμα και Σύμβαση της Λισσαβόνας) συνιστούν ένα συνεκτικό πρόγραμμα αντιπαράθεσης στις επερχόμενες ευρωεκλογές απέναντι στο μεγάλο συνασπισμό σοσιαλδημοκρατών και χριστιανοδημοκρατών –στα καθ ημάς Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ- που δημιούργησαν βήμα-βήμα την Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού.

Ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: