Η βια ως «δημοσια ταξη». Και η αλληλεγγυη, το οπλο μας (Αυγη, 14.2.2009)

ΤΟΥ ΔΗΣΜΟΘΕΝΗ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ-ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Τις μέρες που συμπληρώνονταν 40 χρόνια από το γαλλικό Μάη, κοντά στα λευκώματα, τις μαρτυρίες και τις γραπτές συμβολές διανοουμένων και πρωταγωνιστών της εξέγερσης, κυκλοφορούσε στα βιβλιοπωλεία και μια ειδική έκδοση του Liaisons, του περιοδικού που εκδίδει το αρχηγείο της γαλλικής αστυνομίας. Στο «εκτός σειράς» τεύχος, μπορούσε κανείς να βρει ενδιαφέροντα ντοκουμέντα από την «απέναντι πλευρά» των οδοφραγμάτων: υπηρεσιακά έγγραφα της εποχής, μαρτυρίες αστυνομικών που πήραν μέρος στην καταστολή της εξέγερσης, «στατιστικά» συλλήψεων και τραυματισμών, πρωτοσέλιδα εφημερίδων για καταστροφές και φωτογραφίες με σπασμένα πεζοδρόμια.

Αν κρίνουμε από τη δυσανεξία του προέδρου Σαρκοζί («να τελειώνουμε πια με το Μάη του ‘68»), η έκδοση δεν ήταν μια ανιδιοτελής προσφορά στον ιστορικό του μέλλοντος ή απλώς μια καταγραφή γεγονότων. Το Liaisons «είδε» το ’68 από συγκεκριμένη σκοπιά και με τον ίδιο τρόπο που οι από πάνω βλέπουν τις εξεγέρσεις: ως -θεαματικό, έστω- σκηνικό βίας, ως καταστροφή και ως απειλή για τη δημόσια τάξη. Με αφορμή τη στρογγυλή επέτειο λοιπόν, το αρχηγείο της γαλλικής αστυνομίας θέλησε να επέμβει στην εξηνταοχτωλογία και να επιβάλει αυτήν την τροπή στη μνήμη. Όχι από αδυναμία να καταγράψει τον πλούτο της εξέγερσης, αλλά γιατί ως εκεί μπορούσε να δει και, κυρίως, γιατί αυτό ήθελε να κάνει. Αν και ακίνδυνη για όσα ανήκουν πια στο παρελθόν, η μνήμη των εξεγέρσεων είναι σημείο αναφοράς για τους δυνάμει εξεγερμένους (το είδαμε και στην Ελλάδα: Fuck May ’68: fight now). Ακόμα, λοιπόν, κι αν ο υπόλοιπος κόσμος συνεχίσει να βλέπει το ’68 ως συνώνυμο της αντίστασης, οι Γάλλοι θα πρέπει, κατά την αστυνομία, να το θυμούνται με θυμό και φόβο, ως κάτι εγκληματικό και απεχθές.

Στην Ελλάδα έχουν περάσει μόλις δύο μήνες μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, οι τοίχοι γράφουν ακόμα συνθήματα του δεκεμβριανού «Μάη» και η επιχείρηση «να τελειώνουμε με την εξέγερση» έχει ήδη ξεκινήσει. Δεν είναι η ώρα των λευκωμάτων. Η επιχείρηση είναι σαφώς πιο βίαιη, ιδίως τώρα που η εξέγερση βρίσκεται στην άμπωτη και που η κρίση εντείνει τη δυσαρέσκεια και προοιωνίζεται αγώνες. Αντί λευκωμάτων, επίδειξη τσαμπουκά, λοιπόν: με χημικά και ξύλο σε δημοσιογράφους και δικηγόρους, με την ίδια συνταγή για αγρότες και αντιεξουσιαστές, με το «ιδιώνυμο» της κουκούλας δια χειρός Μαραγκοπούλου, με την επίθεση στους διαύλους ενημέρωσης που δεν ελέγχονται και δεν ορίζονται από την κερδοσκοπία, με διαρροές στον Τύπο για πολεμικές ετοιμασίες (βλ. εξοπλισμό -βομβίδες, σκυλιά, όπλα Taser, υδραντλίες-, αλλά και εμπλοκή του στρατού στην καταστολή διαδηλώσεων), με στοχοποίηση από την Ασφάλεια ενός στα δέκα σχολεία της Αθήνας. Αλλά και με συλλήψεις στο σωρό, φυλακίσεις και διώξεις, ακόμα και στη βάση του αντιτρομοκρατικού νόμου.

Σήμερα θα μας φαινόταν αστείο οι εξεγερμένοι του ’68 να διώκονται ως τρομοκράτες και τουλάχιστον εξωφρενικό μαθητές να βολιδοσκοπούνται από τις υπηρεσίες. Όμως αυτό το εξωφρενικά αστείο συμβαίνει στην Ελλάδα και επαληθεύει τις προβλέψεις όσων το 2001 ζητούσαμε να αποσυρθεί ο (πασοκικός) τρομονόμος. Πρόκειται για την πιο σοβαρή ίσως, αλλά όχι τη μόνη διάσταση του ζητήματος. Δίπλα σ’αυτήν, υπάρχει και το πιο «κλασικό» κατασταλτικό ρεπερτόριο: σωρηδόν συλλήψεις και απαγγελίες κατηγοριών με κατασκευή στοιχείων, στοχοποίηση μεταναστών ως των πλέον αδύναμων θηραμάτων, καταθέσεις «καρμπόν». Τα «μεμονωμένα περιστατικά» Δημόσιας Τάξης συνεχίζονται σαν τίποτα να μην άλλαξε και, εν προκειμένω, συνεχίζονται με δικαστικά μέσα.

Η αποκατάσταση της δημόσιας τάξης (κρατικής βίας) δια της ματατζίδικης μπότας και της δικαστικής τηβέννου, δεν αφορά μόνο τους συλληφθέντες. Αφορά όσους αναγνωρίσαμε και υπερασπιστήκαμε την εξέγερση. Αφορά όσους ζητήσαμε να απαγορευθούν τα χημικά, να διαλυθούν τα στρατιωτικά σώματα της αστυνομίας, να καταργηθεί ο τρομονόμος –όσους ζητήσαμε, δηλαδή, περισσότερη ελευθερία. Γι’ αυτό και το μεσημέρι του Σαββάτου θα είμαστε στα Προπύλαια. Για την εξέγερση και την αλληλεγγύη, για την απελευθέρωση των συλληφθέντων, για την απελευθέρωση όλων μας.

Ο Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος είναι μεταπτυχιακός φοιτητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

Advertisements





Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.



Αρέσει σε %d bloggers: