Γαλλία, 29 Ιανουαριου 2009: «ni pauvre ni soumis » (ούτε φτωχοι ούτε υποτελεις) (Κυριακατικη Αυγη, 15.2.2009)
15/02/2009, 11:33 μμ
Filed under: Γεωργια Πετρακη | Ετικέτες:

ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΠΕΤΡΑΚΗ

Η ροή της πορείας από τη Βαστίλη μέχρι την Πλατεία της Δημοκρατία, όπου περίμενα, μαζί με φίλη Γαλλίδα, τη διέλευση του διαμερίσματος της Εσσόν (Essone), διήρκεσε 8-9 ώρες. Ήταν μια πορεία συγκινητική και γιγάντια, νομίζω ότι δεν έχω δει μεγαλύτερη. Τα νούμερα που δόθηκαν είναι 300 χιλιάδες για το Παρίσι και 2,3 εκατομμύρια για όλη τη Γαλλία. Οι μεγάλες πορείες στο Παρίσι είναι πάντα εντυπωσιακές, γιατί οι συλλογικότητες που συμμετέχουν δημιουργούν διακριτά καλλιτεχνικά σύνολα που πορεύονται: σκίτσα, χορευτικά, πιρουέτες, μουσικές. Και σ ΄ αυτή τη γιγάντια πορεία συνάρπαζε η δημιουργικότητα, η πολιτική σάτιρα, η φαντασία. Τα συνθήματα αντλημένα από όλα τα πεδία που αποτελούν στόχο των πολιτικών εκσυγχρονισμού της «καθυστερημένης» Γαλλίας. Την υγεία, την παιδεία (Κάτω τα χέρια από το μπακαλορεά), την έρευνα, τα πανεπιστήμια, τη Δικαιοσύνη, τα ΜΜΕ, την απασχόληση, τη λαϊκή στέγη.

Μαθητής πορεύεται με τη πλάτη φορτωμένη «Nous sommes mecontents», (είμαστε δυσαρεστημένοι), πανώ «grrrrrrrr…..»,«tire toi petit-con» (τραβήξου παλιομαλάκα, λόγια του Σαρκοζύ προς κάποιον που τον πλησίασε εν μέσω πλήθους για να διαμαρτυρηθεί), «nous sommes tous de schizophrènes» (απάντηση στη μεταρρύθμιση των ψυχιατρικών υπηρεσιών που μεταφέρει μέρος των ψυχικά ασθενών στην αρμοδιότητα του σωφρονιστικού συστήματος), «les grèves personnes s’ en rend compte» (διατύπωση του Σαρκοζύ σύμφωνα με την οποία κανείς δεν παίρνει είδηση τις απεργίες), «ni dieu ni maitre»(ούτε θεός ούτε αφέντης), «ni pauvre ni soumis» (ούτε φτωχοί ούτε υποταγμένοι), «rêve générale» (γενικευμένο όνειρο) λογοπαίγνιο με το «grève générale» που πρωτοβγήκε από το κίνημα των νέων ενάντια στην Πρώτη Σύμβαση Εργασίας το 2005.

Μυρωδιά μπαρούτης στον αέρα, έγραφε αρθρογράφος του περιοδικού Μαριάννα στις 24 Ιανουαρίου αναφερόμενος στα μεγάλα κοινωνικά ηφαίστεια που βρυχώνται, ενώ ο Γκάρτιαν στις 31 Ιανουαρίου συνέχιζε: «Revolt in the air, Governments across Europe tremble as angry people take to the streets»(Εξέγερση στον αέρα, κυβερνήσεις ανά την Ευρώπη τρομάζουν από το θυμό των λαών που κατεβαίνουν στους δρόμους) και ενέτασσε τη γαλλική κινητοποίηση στην αλυσίδα των ευρωπαϊκών  εξεγέρσεων των τελευταίων μηνών (Ισλανδία, Ελλάδα, Ισπανία, Λετονία, Βουλγαρία, Λιθουανία).

Ξαναζώντας στο Παρίσι μετά από πολλά χρόνια νιώθεις τη διαφορά. Η γαλλική κοινωνία αλλάζει προς το χειρότερο Στο πλούσιο Παρίσι είναι ορατή πλέον η φτώχια και αυτό δεν αφορά μόνο τους πλέον φτωχούς. Η κοινωνική ανασφάλεια-που τη νιώθεις στις κουβέντες, δηλώνεται και από τους αριθμούς. Το 62% των Γάλλων αισθάνονται ότι η κοινωνική και οικονομική τους κατάσταση υποβαθμίζεται(Institut Viacom). Η ανάπτυξη σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπεται αρνητική για το 2009 (-1,8%) και η ανεργία 10,6% το 2010.

Δεν είναι τυχαία η προσωρινή απόσυρση της μεταρρύθμισης του λυκείου, η πρώτη απόσυρση νόμου, από την έναρξη της 5ετους προεδρίας. Η μεγάλη κινητοποίηση των μαθητών του λυκείου και η σύμπτωση των κινητοποιήσεων τους με την ελληνική εξέγερση των νέων δημιούργησαν φόβο για μια γενικευμένη εξέγερση των νέων μια κατηγορία πληθυσμού που δυσκολεύεται να ενταχθεί και κατ εξοχή υφίσταται την ανεργία. Οι ερευνητές καταγράφουν το γενικευμένο μπλοκάρισμα των προσλήψεων στους κάτω των 25 ετών. Μια ολόκληρη γενιά απειλείται να παραμείνει «εκτός» απασχόλησης. Επιπλέον, οι νέοι μεταξύ 18-25 ετών είναι τα πρώτα θύματα του πρεκαριάτου και οι λιγότερο προστατευμένοι από το σύστημα κοινωνικής προστασίας. Στη χαίνουσα πληγή των συνοικιών δεν φαίνεται να έχουν γίνει σπουδαία πράγματα, αφού ο ίδιος ο νεοδιορισθείς επίτροπος για την ισότητα ευκαιριών (Yazid Sabeg) κατήγγειλε το «κοινωνικό απαρτχάιντ».

Όμως και τα μεσαία  στρώματα λυγίζουν υπό τη πίεση των μεταρρυθμίσεων: Οι διευθύνοντες φοβούνται ένα νέο είδος σύγκρουσης που την ονομάζουν   «la greve d’ ingenieurs» (η απεργία του μηχανικού). Φαίνεται πώς οι παραδοσιακές φιλίες μεταξύ επιχειρηματιών και στελεχών έχουν ξεθωριάσει. Τα στελέχη υφίστανται επίσης τις συνέπειες των αναδιοργανώσεων ενώ ζουν υπό την πίεση αύξησης των κερδών των μετόχων. Παρόμοια δυσφορία παρατηρείται και στους υπαλλήλους των τραπεζών. Η κατηγορία αυτή που συνήθως δεν διαμαρτύρεται αισθάνεται απειλημένη: μείωση των θέσεων εργασίας, συνεχής αύξηση των στόχων για μπόνους και επί πλέον βρίσκεται στο στόχαστρο δυσαρεστημένων πελατών που ή ζητούν τα χαμένα λεφτά τους ή διεκδικούν ματαίως δάνειο. Άλλωστε τα τελευταία χρόνια η απόσταση στους μισθούς μεταξύ εργατών και ενδιάμεσων κατηγοριών έχει μειωθεί κατά 35%.

Ο υπερπρόεδρος της Γαλλικής δημοκρατίας όπως τον αποκαλούν πολλοί σχολιαστές έχει δείξει πολλά σημάδια περιφρόνησης των δημόσιων θεσμών και έχει προκαλέσει το θυμό ακόμα των πλέον καλοπροαίρετων: Οι δικαστές υπογράφουν προκηρύξεις διαμαρτυρίας, οι αστυνομικοί ετοιμάζονται για δικές τους κινητοποιήσεις (τους εμειώθησαν οι αμειβόμενες διακοπές κατά μία εβδομάδα), οι διευθυντές και πρόεδροι των νοσοκομείων δεν βλέπουν με συμπάθεια τη σύμπτυξη των δημόσιων νοσοκομείων.

Το πλαίσιο της διαδήλωσης ήταν κοινό και για τις 8 συνδικαλιστικές ενώσεις της Γαλλίας, συμπεριλαμβανομένων και των συνδικάτων των στελεχών επιχειρήσεων (CGC) ενώ οι ευρύτατες κοινωνικές συμμαχίες ήταν ορατές στην πορεία: δημόσιο και ιδιωτικό, υπάλληλοι, εργάτες-με έντονη την παρουσία των εργατών αυτοκινητοβιομηχανίας, δάσκαλοι, καθηγητές, ακαδημαϊκό προσωπικό, ερευνητές, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, ηθοποιοί, μουσικού, γιατροί, παραϊατρικά, νοσοκομειακά επαγγέλματα κλπ. Ο τεράστιος γαλαξίας της μισθωτής εργασίας σ’ όλες της τις διαστρωματώσεις, βρέθηκε ενωμένος σ’ αυτή τη πορεία.  Όμως στο πολιτικό επίπεδο η υστέρηση είναι ορατή. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα στην πορεία μοίραζε προκηρύξεις για τις ευρωπαϊκές εκλογές και οι παρεμβάσεις του στο δημόσιο χώρο ασαφείς, το κομμουνιστικό κόμμα αναδιοργανώνει επί το κομματικότερο το 3% που του έμεινε ενώ το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (Μπεζανσενό) πορεύεται αυτάρεσκα και μοναχικά ελπίζοντας να αρδεύσει από τη κρίση της αριστερής πολιτικής εκπροσώπησης.

Από την άλλη στην γαλλική κοινωνία πολλές ιδέες του νεοφιλελευθερισμού είναι πλέον, μετά από τόσα χρόνια πλύσης εγκεφάλου περί ανταγωνιστικότητας, παρούσες στη κοινή λογική

Οι υπηρεσίες υγείας της Γαλλίας είναι πολύ ακριβές και σπάταλες, μου είπε φίλη, οικολόγος ακτιβίστρια. Δεν είναι δυνατό να έχουμε παντού υπερσοφιστικές ιατρικές εγκαταστάσεις». Ερευνητές του IRES (Ινστιτούτο Οικονομικών και Κοινωνικών Μελετών) συζητούν την αξιολόγηση των καθηγητών-ερευνητών με βάση το νέο νόμο (τα περιοδικά του ΙRΕS δεν περιλαμβάνονται στις τοπ επιστημονικές εκδόσεις)  και εκτιμούν ότι ίσως έτσι, με το νέο νόμο, δεν θα περιθωριοποιηθούν στο διεθνές πεδίο. Η  ανάγκη «της Γαλλίας που νικάει» και η άποψη ότι η κρατικιστική Γαλλία οφείλει να εκσυγχρονιστεί, ίσως έχει περάσει στις σκέψεις πολλών ανθρώπων που αναφωνούν μαζί με την πρόεδρο του MEDEF (γαλλικό ΣΕΒ) Περιζό «πώς θα συνεχίσουμε να είμαστε μια πλούσια χώρα;». Όμως στη χώρα αυτή, στην οποία οι εργοδότες καταγράφονται ως οι πλέον απαισιόδοξοι του πλανήτη, το κράτος πρόνοιας ανθίσταται πολύ καλύτερα στην οικονομική κρίση και, σύμφωνα με την Le Monde, «η γαλλική καθυστέρηση» είναι παράγοντας εξισορρόπησης στη κρίση»(Le Monde, 31, Ιανουαρίου).

Η Γεωργία Πετράκη είναι καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: