Οι κοινωνικοι αγωνες στην Ελλαδα και την Ευρωπη (Φορουμ Πρεβεζας, Φεβρουαριος 2009)
27/02/2009, 6:50 μμ
Filed under: Χριστοφορος Παπαδοπουλος

ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Στην χώρα μας λίγες βδομάδες μετά την νεανική εξέγερση του Δεκέμβρη τη σκυτάλη πήραν οι αγώνες των αγροτών στήνοντας μπλόκα σε όλη την ελληνική ενδοχώρα διεκδικώντας το αυτονόητο, την επιβίωση. Την ίδια στιγμή μερικότεροι αγώνες ξετυλίγονται παντού: για το σύστημα υγείας σε υποχρηματοδοτούμενα και διαλυμένα από τις περικοπές νοσοκομεία, στην επισφάλεια της εργασίας, με αφορμή τη δολοφονική επίθεση στη Βουλγάρα συνδικαλίστρια Κούνεβα, κινήσεις πολιτών παλεύουν για τους ελεύθερους χώρους, στο Βοτανικό και στην Κυψέλη απέναντι στη συμμαχία του πολιτικού συστήματος με τις κατασκευαστικές εταιρείες που θέλουν να οικοδομήσουν και την τελευταία σπιθαμή αδόμητης γης. Άλλοι, στην Κρήτη, την Καλαμάτα, το Βόλο, αγωνίζονται για να διαφυλάξουν τους ελεύθερους χώρους και το φυσικό περιβάλλον από τη σύμπραξη μεγάλων τουριστικών συμφερόντων με το κράτος και την εκκλησία που εκχωρούν τεράστιες δημόσιες εκτάσεις για γήπεδα γκολφ και φαραωνικές τουριστικές μονάδες.

Τα ΣΔΙΤ, η σύμπραξη δηλαδή του δημόσιου και  του ιδιωτικού, δεν πείθουν πλέον κανένα ότι είναι ένα εργαλείο ανάπτυξης, αντίθετα όλοι καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για ένα ακόμα μηχανισμό εκχώρησης των δημόσιων αγαθών στην κερδοφορία του κεφαλαίου και αυτό είναι επαρκής λόγος για να συσπειρώνει ανθρώπους, να δημιουργεί κοινωνικές αντιστάσεις και πρωτοβουλίες ανυπακοής είτε μιλάμε για το άλσος της Κυψέλης, τον αυτοκινητόδρομο της Πάτρας, τα δημόσια σχολεία και νοσοκομεία. παντού. Το κύμα ανόδου των κοινωνικών αγώνων στην Ελλάδα δεν αποτελεί την ευρωπαϊκή εξαίρεση, παρόλο που ο θερμός Δεκέμβρης αποτέλεσε το φωτεινό παράδειγμα για τα ευρωπαϊκά κινήματα και  την ίδια στιγμή τον φόβο της «μεταλαμπάδευσης» από τις νεοφιλελεύθερες ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αγώνες αναπτύσσονται από άκρου σε άκρου της γηραιάς Ηπείρου. Δεν απέχουμε πολλές βδομάδες από το εκπαιδευτικό κύμα στην Ιταλία που σάρωσε τις αντιεκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις του Μπερλουσκόνι, ενώ στη Γαλλία 2.500.000 απεργοί διαδηλώνουν εναντίον της πολιτικής Σαρκοζί, διεκδικώντας μέτρα προστασίας του κόσμου της εργασίας από την οικονομική κρίση. Στην Ισλανδία ανατρέπεται η κυβέρνηση κάτω από το βάρος των κινητοποιήσεων, ενώ πρωτοφανείς συγκρούσεις δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών με την αστυνομία στη Λετονία και τη Λιθουανία υπογραμμίζουν την κοινωνική οργή που προκαλούν τα εξοντωτικά προγράμματα λιτότητας που επιβάλλει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το ίδιο και στη Βουλγαρία και την Ουγγαρία, ενώ η Ισπανία είναι το καζάνι που βράζει με την ανεργία να πλησιάζει το 16% του ενεργού πληθυσμού. Η παγκόσμια οικονομική κρίση που μεταφέρεται από τις τράπεζες και τα τοξικά ομόλογα στην πραγματικά οικονομία, μεταφραζόμενη σε παραγωγική ύφεση, απολύσεις και ανεργία, δρομολογεί ταυτόχρονα την πολιτική αντιπαράθεση στα δομικά ζητήματα του κοινωνικοοικονομικού συστήματος με αίτημα την αντικατάσταση του. Μόνο που αυτή η αντιπαράθεση, η σύγκρουση δηλαδή με τον νεοφιλελεύθερο παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, δεν γίνεται σε συνθήκες κοινωνικής άπνοιας, όπως για παράδειγμα η χρηματιστηριακή κρίση των ΗΠΑ το 1987-9, η Ασιατική κρίση το 1997, η Ρώσικη το 1998 ή η κρίση της νέας οικονομίας το 2000. Αντίθετα εύκολα διαπιστώνουμε ότι στο πεδίο της Ευρώπης διαμορφώνεται ένα ρεύμα κοινωνικής διαμαρτυρίας και αντίστασης που το αποτελούν εργαζόμενοι στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, άνεργοι, μετανάστες και μετανάστριες, νέοι και νέες της επισφάλειας και της εργασιακής περιπλάνησης, ένα κοινωνικό ρεύμα που τροφοδοτεί αγώνες και αντιστάσεις σε πολλά και διαφορετικά μέτωπα του κοινωνικού ανταγωνισμού, ένα κοινωνικό ρεύμα που πλαισιώνει κινήματα  και αποτελεί εν δυνάμει την πολιτική βάση της Αριστεράς και ιδιαίτερα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Αυτή ακριβώς η κοινωνική δυναμική επιτρέπει στην Αριστερά και στο ΣΥΡΙΖΑ να προτείνει στο πολιτικό του πρόγραμμα μέτρα που ξεπερνούν τα μέτρα ανακούφισης των κοινωνικών στρωμάτων που θίγονται από την κρίση και από τα σχέδια διάσωσης του συστήματος (ενίσχυση των τραπεζών, πολεμικής βιομηχανίας, αυτοκινητοβιομηχανίας από τη μια-λιτότητα για τους μισθωτούς από την άλλη).

Ο προγραμματικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ, όπως κατατέθηκε στα 15 σημεία, οργανώνεται με τα δεδομένα της οικονομικής κρίσης, προτείνει και διεκδικεί ταυτόχρονα άμεσα μέτρα ενίσχυσης του εισοδήματος των οικονομικά ασθενέστερων (ενεργή ζήτηση με αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις), επενδύσεις στις κοινωνικές υποδομές (νοσοκομεία, σχολεία, πανεπιστήμια)φορολόγηση του πλούτου, δραστική μείωση των εξοπλισμών, εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος  με δομές που να διασφαλίζουν τον κοινωνικό έλεγχο και τη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας, επανα-οικειοποίηση στο δημόσιο έλεγχο της ενέργειας, των μεταφορών, των επικοινωνιών, των υδάτινων πόρων, ανάκτηση δημόσιων χώρων ώστε να αποκαθίσταται το περιβαλλοντικό ισοζύγιο, βιώσιμη ανάπτυξη με επενδύσεις στις ανανεωμένες πηγές ενέργειας. Μέτωπα πάλης και προγραμματικοί στόχοι δηλαδή που μετασχηματίζουν το υπάρχον κοινωνικοοικονομικό σύστημα και φέρνουν ποιο κοντά την υπόθεση του σοσιαλισμού.

O Χριστόφορος Παπαδόπουλος είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ και της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Advertisements





Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.



Αρέσει σε %d bloggers: