Επιθεσεις ανευ λογου στην ευρωπαϊκη ταυτοτητα του ΣΥΡΙΖΑ (Κυριακατικη Αυγη, 5.4.2009)
05/04/2009, 1:13 μμ
Filed under: Χριστοφορος Παπαδοπουλος | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Πολλά γράφτηκαν και πολλά ειπώθηκαν εναντίον του σχεδίου πολιτικού πλαισίου του ΣΥΡΙΖΑ για τις ευρωεκλογές, τα περισσότερα ήταν «στον αέρα», δεν εφάπτονταν με το κείμενο, λες και δεν το είχαν διαβάσει, η κριτική της Άννας Φιλίνη στην Αυγή τα Τετάρτης για παράδειγμα. Άλλα προκειμένου να θεμελιώσουν την απόρριψη του σχεδίου δημιουργούσαν ανυπόστατες κατασκευές, όπως ο ισχυρισμός του Μιχάλη Σαμπατακάκη για παράδειγμα ότι το κοινωνικό κράτος στις χώρες της Ευρώπης είναι κατασκευή των δομών και των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι υπόθεση των αγώνων των εργαζομένων και πολιτικός συμβιβασμός με τις κυρίαρχες τάξεις σε πολλές και διαφορετικές χώρες της Ευρώπης σε μια περίοδο που όχι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπήρχε, ούτε καν η ΕΟΚ. Προφανώς το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ ξεκινά από το τελευταίο, και διαπιστώνει ότι οι πολιτικές της Ε.Ε., τα τελευταία 25 χρόνια υπεροχής του νεοφιλελευθερισμού, αποδομούν το κεκτημένο κοινωνικό μοντέλο και συρρικνώνουν το κοινωνικό κράτος παραδίδοντας τα δημόσια αγαθά στο κέρδος, δηλαδή οξύνοντας τις κοινωνικές ανισότητες ακόμα και στις μητροπόλεις του καπιταλιστικού βορρά της Ευρώπης.

Άλλα –από τα γραφόμενα-είναι πολιτικά θεμιτά, όπως για παράδειγμα η κριτική του Γ. Γεωργάτου,  αφού στοιχειοθετείτε σε μια «μεταρρυθμιστική» λογική που δεν αμφισβητεί τις δομές και τις λογικές του καπιταλιστικού συστήματος, με αυτή την έννοια είναι «νόμιμη» η οργή του στον αντισυστημικό και αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα του σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ. Ναι πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να αλλάξει τον κόσμο (και μάλιστα την Ευρώπη) και πιστεύει ότι αυτό είναι εφικτό. Τέλος υπάρχουν κριτικές, όπως της Ανανεωτικής πτέρυγας για παράδειγμα, που μέσα από την επιθυμία για πολιτική διαφοροποίηση δύσκολα κρύβεται η θεωρητική και συνταγματική ελαφρότητα. Η Ανανεωτική πτέρυγα του Συνασπισμού προσάπτει αντιευρωπαϊσμό στο σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν υιοθετεί την άποψη της ότι η νέα ευρωβουλή που θα προκύψει από τις εκλογές του Ιουνίου οφείλει να μετατραπεί σε συντακτική και η οποία θα εκπονήσει το νέο σύνταγμα της Ευρώπης. Το θεωρητικό έλλειμμα είναι προφανές αφού η «πτέρυγα» ποτέ δεν κατάλαβε τον Νίκο Πουλαντζά όταν ισχυριζόταν ότι στους θεσμούς (και το κράτος) συμπυκνώνεται ο ταξικός συσχετισμός, δηλαδή η ισχύς των από πάνω και οι αγώνες των από κάτω. Δεν μπορεί κατά συνέπεια να κατανοήσει ότι στο δυσμενή σημερινό συσχετισμό το ευρωκοινοβούλιο δεν μπορεί παρά να νομοθετήσει ένα ολιγαρχικό σύνταγμα, όπως οι 2 προηγούμενες απόπειρες με το ευρωσύνταγμα και τη  συνθήκη της Λισαβόνας, δηλαδή μια αρχιτεκτονική των θεσμών της Ε.Ε. αδιαπέραστη από τους κοινωνικούς αγώνες, όπου η Αριστερά και τα κινήματα εξορίζονται καταστατικά από την πολιτική διαμεσολάβηση. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους (ευφυώς) δεν εγκλωβιστήκαμε στην συνταγματική αναθεώρηση της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, γιατί αν το είχαμε κάνει –όπως μας προτείνουν σήμερα για την ευρωβουλή- ούτε το άρθρο 16 για την παιδεία, ούτε το άρθρο 4 για τα δάση, ούτε το Συμβούλιο Επικρατείας θα είχαν μείνει στη θέση τους. Αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει στον «ευρωπαϊκό λαό» -σύμφωνα με την πετυχημένο όρο του Άγγελου Ελεφάντη- ως το υποκείμενο των συνταγματικών μετασχηματισμών και προτείνει μέτρα για τη δημιουργία του, κοινωνικά και πολιτικά. Εργάζεται για τις κοινές ευρωπαϊκές κοινωνικές και κινηματικές δομές  (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, κοινοί εργατικοί και συνδικαλιστικοί αγώνες, πανευρωπαϊκοί συντονισμοί για την κλιματική αλλαγή και το περιβάλλον), όπως για την ενιαία πολιτική έκφραση της Αριστεράς στο ευρωπαϊκό επίπεδο, προτείνοντας το διάλογο και την κοινή δράση των δύο μεγάλων οικογενειών της ευρωπαϊκής Αριστεράς, του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και της Αντικαπιταλιστικής Συσπείρωσης, στην μεγάλη αριστερή και οικολογική ομπρέλα της GUE/NGL. Ζητήματα που θίγονται στο σχέδιο και στα οποία η Άννα συνελήφθη αδιάβαστη. Εν τέλει το σωστό είναι να κριθεί το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την Ευρώπη σε αυτά που προτείνει και δεν είναι άλλα από τα άμεσα ζητήματα που προκύπτουν από την οικονομική κρίση, σε μια πανευρωπαϊκή πολιτική αντιμετώπισής της από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων. Να κριθεί στα άμεσα μέτρα για την ενίσχυση των εισοδημάτων των εργαζομένων και των συνταξιούχων, τη στήριξη των ανέργων, τις επενδύσεις στις κοινωνικές υποδομές, τις εθνικοποιήσεις των τραπεζών και των εταιρειών της ενέργειας, στην κατάργηση του βρόγχου του Συμφώνου Σταθερότητας και του ανεξέλεγκτου από την πολιτική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Να κριθεί σε όλα εκείνα τα στρατηγικά και τα άμεσα (ευρωομόλογα και αύξηση του κοινοτικού προϋπολογισμού) που συνιστούν ένα άμεσο πολιτικό σχέδιο για την Ευρώπη στον αντίποδα των πολιτικών των νεοφιλελεύθερων ελίτ που επιχειρούν να διασώσουν τις  τράπεζες και τις μεγάλες επιχειρήσεις θυσιάζοντας στο βωμό των κερδών εκατομμύρια εργαζόμενους.

Ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Advertisements





Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.



Αρέσει σε %d bloggers: