Περι αριστερου ευρωπαϊσμου και ευρωπαϊκου αριστερισμου
09/04/2009, 12:13 πμ
Filed under: Αγγελος Τσεκερης | Ετικέτες: , ,

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Την δεκαετία του ’70 και του ’80, το κεντρικό δίλημμα σε σχέση με τα ευρωπαϊκά ήταν “μέσα ή έξω από την ΕΟΚ”. Απέναντι στο δίλημμα αυτό, η ανανεωτική κομμουνιστική αριστερά περιέγραψε την Ευρώπη ως ένα νέο πεδίο κοινωνικών συγκρούσεων, ευρύτερο από τα όρια του εθνικού κράτους. Έτσι, απορρίπτοντας την γραμμή του εθνικού απομονωτισμού, μετέτρεψε το δίλημμα σε “ΕΟΚ των μονοπωλίων ή Ευρώπη των εργαζομένων”. Από τότε όμως έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια.

Στο διάστημα αυτό, και ειδικά μετά την κατάρρευση του ’89, οι συσχετισμοί που διαμορφώθηκαν στην Ευρώπη μάς απομάκρυναν πάρα πολύ από την “Ευρώπη των εργαζομένων”. Αντί γι’ αυτό, διαμορφώθηκε μια Ευρώπη που συμμετείχε ή στήριζε επιθετικούς πολέμους, και επέβαλλε στα κράτη – μέλη έναν σκληρό νεοφιλελευθερισμό. Η απορρύθμιση των αγορών, οι ιδιωτικοποιήσεις, η προώθηση της ελαστικής απασχόλησης, η διάλυση του κοινωνικού κράτους σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, είναι αποτελέσματα μιας στρατηγικής που διαμορφώνεται στις Βρυξέλλες και στην Φραγκφούρτη, από ανθρώπους που δεν λογοδοτούν πουθενά. Η συνθήκη της Μπολόνια για την εκπαίδευση, η οδηγία Μπολκεστάιν για την προς τα κάτω εξομοίωση των εργασιακών δικαιωμάτων, η στρατηγική της Λισσαβώνας για την γενίκευση της ελαστικής απασχόλησης, προωθούνται κεντρικά από τα διευθυντικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πράγμα πολύ πρακτικό, αφού καμία κυβέρνηση δεν θα αναλάμβανε την ευθύνη της υλοποίησης μιας τέτοιας πολιτικής χωρίς να καταβάλει ένα υψηλότατο πολιτικό κόστος.

Η ιδεολογική αντιπαράθεση με μια τέτοια Ευρώπη είναι εξαιρετικά λεπτή υπόθεση. Κανένα κέντρο εξουσίας δεν εμφανίζεται δημοσίως να είναι υπέρ των σκληρών δημοσιονομικών περιορισμών και της ανασφάλιστης εργασίας, έτσι, για γούστο. Όλοι εκφράζουν τη λύπη τους και θεωρούν ότι τέτοιου είδους αντικοινωνικά μέτρα είναι δυστυχώς αναγκαία, προκειμένου να διασφαλιστεί η ανταγωνιστικότητα, η παραγωγικότητα, η ανάπτυξη και ο εκσυγχρονισμός. Απέναντι στα αιτήματα των λαών για υπεράσπιση των κοινωνικών κατακτήσεων, διεύρυνση των δημοσίων αγαθών και περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, δεν αντιπαρατίθεται ο αλαζονικός θατσερικός νεοφιλελευθερισμός. Αντιπαρατίθεται ο “ρεαλισμός”.

Τούτου δοθέντος, μια αριστερή πολιτική για την Ευρώπη δεν νοείται ως τέτοια, αν δεν διαφοροποιείται ξεκάθαρα από αυτό τον “ρεαλισμό”, αν δεν τον ξεσκεπάζει, αν δεν τον αποδομεί, αν δεν συγκρούεται μαζί του. Διαφορετικά, δεν μιλάμε για αριστερό ευρωπαϊσμό, αλλά για ευρωπαϊσμό γενικώς και αορίστως. Το να οριοθετείς τον αριστερό σου ευρωπαϊσμό απέναντι σε δυνάμεις που υποστηρίζουν την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει δυσκολία. Το ερώτημα είναι πώς οριοθετείσαι από δυνάμεις που αποδέχονται τους σημερινούς συσχετισμούς στην Ευρώπη και συμβιβάζονται πλήρως μαζί τους. Ή, για να το πούμε με απλούστερα λόγια, να μπορείς να εξηγήσεις στους ανθρώπους πού τελειώνει ο δικός σου ευρωπαϊσμός και που αρχίζει ο ευρωπαϊσμός του Σημίτη και της Άννας Διαμαντοπούλου.

Η απάντηση βρίσκεται βεβαίως σε αυτό που λέγαμε και το ’81: στην αντίληψη της Ευρώπης ως πεδίου κοινωνικών συγκρούσεων, κάτι που θα ήταν εντελώς έξω από την οπτική της κεντροαριστεράς. Αυτό που κρίνεται σήμερα στην Ευρώπη είναι το αν τα κοινωνικά κινήματα θα καταφέρουν να ανατρέψουν το Σύμφωνο Σταθερότητας, να ανακόψουν την Μπολόνια και να υπερασπιστούν τις εργασιακές σχέσεις από την flexicurity. Και ο αγώνας αυτός δεν δίνεται με όρους αριστερής ευρωπαϊκής ιδεολογικής καθαρότητας. Έχουν σε αυτόν θέση όλες οι δυνάμεις που κινούνται στην λογική των κοινωνικών αγώνων από αριστερή σκοπιά. Άλλωστε ούτε στο Ευρωπαϊκό Φόρουμ ούτε στο κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς υπάρχει μόνο πούρος “αριστερός ευρωπαϊσμός”. Υπάρχουν επίσης και συλλογικότητες που είναι κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή έχουν διαφορετικές απόψεις για τις θεσμικές αλλαγές στην Ευρώπη. Αλλά συνεννοούμαστε μια χαρά μαζί τους στα άμεσα πολιτικά μέτωπα, στην στρατηγική των κοινωνικών αντιστάσεων και στην γραμμή της ενότητας.

Το ίδιο ακριβώς προσπαθούμε να κάνουμε και στην Ελλάδα, μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό -και πέρα από τις αδυναμίες του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίες κάποτε κάποτε γίνονται εξόχως δυσάρεστες- δεν υπάρχει κανένα απολύτως ιδεολογικό ή πολιτικό πρόβλημα στο να πάρει την δεύτερη θέση υποψήφιος της ΚΟΕ. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για μια νέα γυναίκα από τον χώρο της ελαστικής απασχόλησης, δηλαδή για μια υποψηφιότητα που ο Συνασπισμός, λόγω άλλων προτεραιοτήτων, δεν είναι σε θέση να προωθήσει.

Ο Άγγελος Τσέκερης είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: