Διαρθρωτικα προβληματα της ελληνικης οικονομιας; (Αυγή, 23.4.2009)
23/04/2009, 11:15 μμ
Filed under: Χρηστος Λασκος | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΣΚΟΥ

Είναι γνωστό σε όλους πια πως, σε ό,τι αφορά τις απαντήσεις στην κρίση, ΗΠΑ και Ε.Ε., με όλες τις συγκλίσεις τους, φαίνεται να διαμορφώνουν δύο διαφορετικές λογικές. Ο Ομπάμα, έστω και λίγο ως πρωταγωνιστής σε όπερα μπούφα στο μέτρο που το οικονομικό του επιτελείο αποτελείται από τους κλιντονικούς κέρβερους της ακραία νεοφιλελεύθερης «Συναίνεσης της Ουάσιγκτον», φαίνεται να νιάζεται για την «πραγματική οικονομία» και να αδιαφορεί προσώρας για τα ελλείμματα και τα χρέη, ενώ οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι του ευρωπαϊκού κεφαλαίου κάνουν ό,τι μπορούν για να φεσώσουν την κρίση στους μισθωτούς μέσα από την πολιτική της δημοσιονομικής «σύνεσης».

Η χώρα μας, πρωτοπόρος όπως πάντα, πάγωσε κατά πρώτον μισθούς και συντάξεις στο δημόσιο, για να δείξει πως σε ζητήματα σύνεσης και σωφροσύνης δεν αστειεύεται καθόλου -αι δαπάναι θα παταχθούν! Γιατί, ως γνωστόν και πάλι, το κοινωνικό μας κράτος υπήρξε εδώ και δεκαετίες πρότυπο παγκοσμίως σε ό,τι αφορά τις υπηρεσίες που πρόσφερε, οι δε δημόσιοι εκπαιδευτικοί και γιατροί μας είναι οι καλύτερα αμειβόμενοι στην Ευρώπη.

Γιατί, όμως, τόση επιμονή στη σύνεση; Η απάντηση είναι απλή: αιτία της κακοδαιμονίας μας είναι τα πολλαπλά μας ελλείμματα -μεγάλο δημόσιο έλλειμμα, υπέρογκο δημόσιο χρέος, ογκώδες και επιδεινούμενο έλλειμμα στο εξωτερικό ισοζύγιο. Και πάρτε και τους ακριβείς αριθμούς, γαι να τρομάξετε οριστικά: 5%, 100%, 16%… Οποιοσδήποτε, λοιπόν, ισχυρίζεται πως θα πρέπει το κράτος να δαπανήσει φροντίζοντας για την προστασία των εργαζόμενων, των ανέργων και των φτωχών είναι λαϊκιστής. Το επιχείρημα, μάλιστα, είναι τόσο πειστικό φαίνεται που ο χαρακτηρισμός αυτός -λαϊκιστής- μου προσάφθηκε ακόμη και στο πλαίσιο συζήτησης κομματικού οργάνου του ΣΥΝ, όταν έλεγα κάτι ρεφορμιστικά αυτονόητα. Το σχήμα είναι περίπου το εξής: -Πού πας, ρε Καραμήτρο, με τόσα χρέη πάνω σου;

Είναι ψέμα, όμως, η κακή κατάσταση των δεικτών που αναφέρονται τρομοκρατικά όλο και περισσότερο; Αδιαφορεί η αριστερά γι’ αυτά τα πράγματα προσδοκώντας την επανάσταση; Ή, ακόμη καλύτερα, αισθάνεται να την ευνοεί οτιδήποτε δυσχεραίνει την οικονομική κατάσταση; Υποστηρίζει, άραγε, άρρητα έστω, μια θεωρία κοινωνικού μετασχηματισμού, που βασίζεται στην συνεχή απαθλίωση μέχρι τελικής έκρηξης; Ουδέν αναληθέστερον! Αυτό που στην πραγματικότητα ισχύει είναι πως η αριστερά κατανοεί αυτό που όσοι επικαλούνται τους κακούς δείκτες κρύβουν, είτε συνειδητά ως κοινοί απατεώνες -και υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι- είτε ιδεολογικά φενακισμένοι από την ίδια τους την εμμονή.

Αυτό που ξέρει, λοιπόν, η αριστερά -και είναι κρίσιμο να το μάθει όλος ο κόσμος- είναι πως τα χρέη και τα ελλείμματα είναι συμπτώματα και όχι αιτίες. Η βασική αιτία του οικονομικού προβλήματος είναι το κοινωνικό ζήτημα -το κύριο διαρθρωτικό πρόβλημα είναι η ακραία κοινωνική ανισότητα. Έτσι, το έλλειμμα του ισοζυγίου εξωτερικών πληρωμών οφείλεται εν πολλοίς σε μια διάρθρωση της κατανάλωσης, στηριγμένη στον χειρότερο δείκτη εισοδηματικής ανισότητας στην Ε.Ε., που επιβάλλει τεράστιες εισαγωγές πολυτελών αγαθών, όπως, π.χ., οι τζιπούρες. Αν ο δείκτης εισοδηματικής ανισότητας έπεφτε από 6.5 σε 4, αυτό θα είχε άμεση και θετικότατη αντανάκλαση στο ισοζύγιο. Ο πραγματισμός και όχι η επανάσταση, λοιπόν, επιβάλλει μια τολμηρή αναδιανεμητική πολιτική. Η τελευταία, μάλιστα, θα μείωνε και το δημόσιο έλλειμμα στο μέτρο που θα μείωνε ακριβώς εκείνα τα εισοδήματα, που εύκολα κρύβονται και φοροκλέβουν -μεταβιβάζοντας χρήματα σε μισθωτούς, που συνεισφέρουν αυτόματα στα έσοδα του κράτους. Σκεφτείτε μόνο πως έλλειμμα 4,5% αντιστοιχεί σε 11 περίπου δισ. ευρώ, όταν η ετήσια φοροδιαφυγή είναι πάνω από 20 δισ.! Βλέπετε οι πενόμενοι «μικρομεσαίοι» δήλωσαν φέτος ετήσιο εισόδημα μικρότερο από το αφορολόγητό τους με ρέκορντμεν τους ιδιοκτήτες μπαρ, που περνούν τη χρονιά τους οικογενειακώς με 5000 ευρώ -προφανώς, θα πρέπει πάραυτα να τους συνδράμουν εισοδηματικά οι συνταξιούχοι του ΙΚΑ. Η κυβέρνηση φρόντισε μειώνοντας τα τέλη ταξινόμησης των πολυτελών αυτοκινήτων.

Θα μπορούσα να δώσω χιλιάδες στοιχεία και το συμπέρασμα θα ήταν ένα. Το διαρθρωτικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι η ανισότητα. Η μόνη υπεύθυνη πολιτική είναι η δραστική της μείωση -την κρίση πρέπει να πληρώσουν αποκλειστικά όσοι έχουν εισοδήματα από κέρδη ή από υψηλά μπόνους. Όλα τα άλλα είναι προσχήματα, που συγχέουν τον ρεαλισμό με την υποταγή στο υπάρχον.

ΥΓ.: Και μην πιστέψετε πως οι κρατούντες ενδιαφέρονται πραγματικά για τη μείωση του χρέους. Φτάνει να δείτε ποιοι είναι οι αγοραστές των ομολόγων, που κερδίζουν από τα μεγάλα επιτόκια που πληρώνει το ελληνικό κράτος… λόγω του υψηλού χρέους.

Ο Χρήστος Λάσκος είναι καθηγητής Λυκείου

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: