Η «υπευθυνη» αριστερα και η διακυβερνηση του τοπου (Αυγή, 24.4.2009)
24/04/2009, 11:51 μμ
Filed under: Αγγελος Τσεκερης

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Το προηγούμενο διάστημα, η δημοσκοπική άνοδος της αριστεράς και η συνολική πτώση του δικομματισμού, έκανε πολύ πιθανό το σενάριο να μην προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση από τις επόμενες εκλογές. Μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο η αριστερά αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να συρθεί σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να αποφύγει τα χειρότερα. ΝΑ χρεωθεί δηλαδή την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης, και στις αμέσως επόμενες εκλογές να αδυνατίσει προς όφελος των δύο μεγάλων κομμάτων.

Το “προοδευτικό” κατεστημένο, που επιθυμεί διακαώς την επάνοδό του στην κυβερνητική εξουσία, θεώρησε πολύ ενδιαφέρουσα την προοπτική να στριμωχτεί ο ΣΥΡΙΖΑ με έναν τέτοιο τρόπο. Χρόνια τώρα η αριστερά πιέζεται να χωθεί στο ντουλάπι της κεντροαριστεράς, εγκαταλείποντας αξίες, αρχές και πολιτική συνέπεια. Αλλά αντιστέκεται. Σε περίπτωση έλλειψης αυτοδυναμίας, θα αναγκαζόταν να το κάνει με το μαχαίρι στον λαιμό. Αρκεί βεβαίως να σοβαρευτεί, να απαλλαγεί από τα βαρίδια του κινηματισμού και να αναλάβει θέλοντας και μη τις ευθύνες που της αναλογούν για τη διακυβέρνηση της χώρας.

Εκεί ακριβώς άρχισαν να πυκνώνουν απ έξω και από μέσα οι φωνές για “υπευθυνότητα”. Ο Συνασπισμός ως υπεύθυνη πολιτική δύναμη, λένε, δεν μπορεί να μην ενδιαφέρεται για τη διακυβέρνηση της χώρας. Και αυτό γιατί η κοινωνία υφίσταται σήμερα τις συνέπειες της νεοφιλελεύθερης δεξιάς στρατηγικής, και η συμμετοχή της αριστεράς θα μπορούσε να αλλάξει την κυβερνητική πολιτική προς όφελος της κοινωνίας. Βολική άποψη αν κάποιος ταυτίζει τον νεοφιλελευθερισμό με τη δεξιά, προσπερνώντας επιδεικτικά τόσο το προηγούμενο των κυβερνήσεων Σημίτη, όσο και την πλήρη συναίνεση δεξιάς και σοσιαλδημοκρατίας παντού στην Ευρώπη.

Αλλιώς ας μην περιμένει να υπερασπιστεί την κοινωνία από τον νεοφιλελευθερισμό, σε συνεργασία με το σημερινό ΠΑΣΟK. Δυστυχώς, η περίφημη διαχωριστική γραμμή “προόδου – συντήρησης” την οποία με τόση έμφαση επικαλείται το ΠΑΣΟΚ, αλλά και κάποια στελέχη του ΣΥΝ, δεν υπάρχει παρά μόνο ως ευσεβής πόθος. Εκτός αν θεωρούμε ότι μια τέτοια διαχωριστική γραμμή περιγράφεται επαρκώς από το τεράστιο ιδεολογικοπολιτικό χάσμα που χωρίζει τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ από τις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας, την αντιπολίτευση που έκανε η Νέα Δημοκρατία από την αντιπολίτευση που κάνει το ΠΑΣΟΚ, τον Κωστή Χατζηδάκη από την Άννα Διαμαντοπούλου, τον Γιώργο Αλογοσκούφη από τον Γιάννο Παπαντωνίου και βεβαίως τον Αναστάση Παπαληγούρα από τον Χρήστο Παπουτσή.

Παρ’ όλα αυτά, το να δείξει ο Συνασπισμός υπευθυνότητα και να επιδιώξει προγραμματικές συγκλίσεις προς όφελος της κοινωνίας είναι μια άποψη. Άποψη εκπεφρασμένη εντός του Συνασπισμού και βεβαίως σεβαστή. Γιατί υπάρχει και μια άλλη, που μας έρχεται απέξω: όπως φωνάζουν με πάθος οι πλέον εκλεκτοί αρθρογράφοι της κεντροαριστεράς, ο τόπος έχει ανάγκη από τολμηρές μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά, το ασφαλιστικό, στην υγεία, στην παιδεία, όλοι καταλαβαίνουμε τι είδους. Και ο Συνασπισμός οφείλει να εγκαταλείψει τον καταγγελτισμό του και τη νεοκομμουνιστική του μετάλλαξη, και αναλαμβάνοντας τις κυβερνητικές του ευθύνες να στηρίξει τις μεταρρυθμίσεις αυτές.

Αυτό είναι απολύτως διαφορετικό από την αντίληψη περί προγραμματικών συγκλίσεων, γιατί αναζητά την υπευθυνότητα του Συνασπισμού εντελώς έξω και αντίθετα από το σημερινό προγραμματικό πλαίσιο της αριστεράς. ΘΑ περίμενε λοιπόν λογικά κανείς, οι δύο αυτές απόψεις, η “από μέσα” και η “απ’ έξω” να συγκρούονται λυσσαλέα. Αλλά όχι. Αλληλοσυμπληρώνονται, αλληλοϋποστηρίζονται και συνεννοούνται μεταξύ τους αρμονικότατα, έχοντας μάλιστα την στήριξη και την προβολή των πιο μεγάλων ΜΜΕ του “προοδευτικού” χώρου.

Στην Ευρωπαϊκή αριστερά μετά το 1989 υπάρχουν δύο εμβληματικές μεταλλάξεις. Αυτή των Γερμανών πρασίνων του Γιόσκα Φίσερ και αυτή των Ιταλών Κομμουνιστών του Ντ’ Αλέμα και του Βελτρόνι. Φαίνεται ότι οι μεταλλάξεις αυτές, παρά την κατρακύλα τους, ασκούν ακόμα και σήμερα μεγάλη γοητεία στους οραματιστές του κεντροαριστερού εγχειρήματος. Όπως ασκούν γοητεία και οι περιπτώσεις σε Ιταλία, Γαλλία και Ισπανία, όπου η αριστερά είτε αναλαμβάνοντας τις κυβερνητικές της ευθύνες, είτε προσφέροντας την περίφημη ψήφο ανοχής, και πάντοτε αναζητώντας προγραμματικές συγκλίσεις, κατάφερε να σβήσει τον εαυτό της από τον πολιτικό χάρτη. Αν μια τέτοιου είδους υπευθυνότητα αναζητάται σήμερα από τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ, ας μας θεωρεί ο Πρετεντέρης ανεύθυνους. Θα το αντέξουμε.

Ο Άγγελος Τσέκερης είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: