Το σαβουαρ βιβρ και η δημοκρατια ως εξελιξη των αντιθεσεων (Αυγη, 15.5.2009)
15/05/2009, 12:01 πμ
Filed under: Δημητρης Λαβατσης | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΑΒΑΤΣΗ

Η έξαρση της έτσι ή αλλιώς ατέρμονης συζήτησης για τη βία τον τελευταίο καιρό ακολουθεί την ένταση του ίδιου του φαινομένου της πολιτικής και μη πολιτικής βίας.

Η κρίση των συστημικών αξιών (κοινωνική και οικονομική κρίση) και η συνακόλουθη αδυναμία των ιδεολογικών μηχανισμών του αστισμού να πείσουν την κοινωνική πλειοψηφία ότι οι προτάσεις του θα μας κάνουν τη ζωή ευτυχισμένη και όμορφη αυξάνουν τον κρατικό αυταρχισμό.

“Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος”….

Οι καθημερινοί άνθρωποι, αυτοί που ζουν την ιστορία σαν παραγωγή και αναπαραγωγή της καθημερινής ζωής που αλλιώς λέγεται (γιατί να μην το λέμε;) ταξική πάλη, οι καθημερινοί άνθρωποι λοιπόν αντιμετωπίζουν την έξαρση της βίας σε όλο το πλέγμα των πρακτικών τους, ακόμα και στον χώρο του “ιδιωτικού”: σχέσεις, εργασία, οικογένεια, ελεύθερος χρόνος, ψυχαγωγία, ανάγκες υγείας, παιδείας κ.λπ.

Η βία αυτή ως νόμιμη λέγεται ανασφάλεια, ανέχεια υποτίμηση, φτύσιμο.

Γιατί στο σύστημά μας είναι νόμιμη η έλλειψη θέσεων εργασίας, δηλαδή το να εμποδίζεσαι να παράγεις και να ανταλλάξεις αυτήν την παραγωγή.

Όπως είναι νόμιμο να πληρώνεσαι με κοροϊδία, να σε βλέπει σαν κουνούπι ο εργοδότης, να μην έχεις ιατρική κάλυψη εκτός κι αν πληρώσεις (αλλιώς μπορεί και να πεθάνεις), να μην έχεις σπίτι ανθρώπινο εκτός κι αν δανειστείς για μια ζωή…

Και όλα αυτά μετά από μία περίοδο 40 ετών τουλάχιστον συνεχούς έντονης καπιταλιστικής ανάπτυξης. Επίσης μετά από μία περίοδο 20 ετών εντεινόμενης πόλωσης των εισοδηματικών ανισοτήτων.

Η βία του κέρδους, η βία του δημοκρατικού κράτους μας λέγεται Νόμος.

Αυτή η βία που λέγεται νόμος φυσικά δεν διαβουλεύεται με τη φωνή των αποκάτω. Είναι η βία του ολοκληρωτισμού. Είναι η βία του καθημερινού εκφασισμού που πνίγει τους χωρίς χαρτιά, πνίγει και τους πολίτες της μικρής μας δημοκρατίας: το (πάντα ταξικό) κράτος έχει εγγενή ροπή προς τον ολοκληρωτισμό… Και ξέρουν πολύ καλά οι διανοούμενοί του πού σταματάει το σαβουάρ βίβρ για να μιλήσει το ταξικό συμφέρον -μεταμφιεσμένο πάντα- σε εθνικό. Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος είχε εξυμνήσει την Μακρόνησο ως νέο Παρθενώνα.

Απέναντι σε αυτήν την καθημερινή βία κάποιοι καθημερινοί άνθρωποι που δεν έχουν τις πιθανές καβάτζες άλλων (όπως και του υπογράφοντος) φθάνουν στο απροχώρητο.

Kαι τότε αρχίζει η άλλη βία, η βία των αποκάτω. Πολλές φορές ασυντόνιστα, κάποιες φορές “ακραία” φαινομενικά χωρίς νοηματοδότηση. Είναι το ουρλιαχτό αυτών που τους πνίγουν τη φωνή. Γιατί βεβαίως στη δημοκρατία μας μπορείς να μιλάς αλλά δεν σε υπολογίζουν.

Άντε να βρεις το δίκιο σου που λένε… στον κάθε Σανιδά. Είναι η βία τού σε απόγνωση αδύναμου που δεν θα την ακούσει κανείς, δεν θα γράψει κανείς γι’ αυτόν αν δεν γίνει είδηση κλείνοντας τους δρόμους ή μπλοκάροντας την όποια κοινωφελή παραγωγή (αλήθεια, ποια δεν είναι;) εκβιάζοντας -ναι, εκβιάζοντας!- την προσοχή μας. Γιατί αν για τον “απέξω” η αδικία μετριέται σε ποσοστά, γι’ αυτόν που την υφίσταται ισχύει το απόλυτο: 100%!

Η βία λοιπόν κλιμακώνεται ευθέως ανάλογα με την κοινωνική αδικία και πόλωση. Με αυτούς τους συλλογισμούς μπαίνω στον πειρασμό να συμφωνήσω με τον Σ. Κουρουζίδη σε πρόσφατα άρθρα του: Πράγματι τα μέσα αγιάζουν το σκοπό. Και τα μέσα (που αυτός απορρίπτει) είναι άγια όσο κι αν φαίνονται άγρια. Γιατί είναι κραυγή ζωής, αίτημα διαλόγου, “εκβιασμός” για Δημοκρατία. Είναι ο θυμός αυτών που ο ολοκληρωτισμός της αστικής δημοκρατίας μας αγνοεί και καταργεί.

Και είναι υπόθεση της Αριστεράς, της μόνης πολιτικής δύναμης που οφείλει να δηλώνει και να αναπαράγει την ταξική της μεροληψία, η ανάδειξη των αντιθέσεων, το αίτημα αυτών που δεν έχουν φωνή για Δημοκρατία.

Γιατί το όραμα της Αριστεράς και η πορεία μας για τον δημοκρατικό κομμουνισμό του 21ου αιώνα σημαίνει ότι αναγορεύει σε υπέρτατη αξία την αντιπαράθεση, την έκφραση των αντιθέσεων, τη διαρκή Επανάσταση.

Απέναντι στο “Να τα αλλάζουμε όλα για να μην αλλάξει τίποτα“ των αστών, εμείς, με αφετηρία το σύνθημα του τοίχου “Όταν η αδικία γίνεται νόμος, η ανυπακοή είναι καθήκον”, οφείλουμε στην Δημοκρατία των κοινωνικών αγώνων να αγωνιζόμαστε με σκοπό το δίκαιο και η κοινωνική αξιοπρέπεια να παράγονται σαν προϊόντα – αξίες ενός ατέρμονα συγκρουσιακού διαλόγου χωρίς υπεκφυγές.

Γιατί το καθήκον της αριστεράς δεν είναι να προτείνει ένα μοντέλο ζωής. Είναι να ανοίγει τις χαραμάδες της βαρβαρότητας και με τις προτάσεις της που βασίζονται στους χυμούς της συλλογικής προσπάθειας, προτείνοντας τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη να επιταχύνει την κοινωνική απελευθέρωση.

Ο Δημήτρης Λαβατσής είναι μέλος του ΣΥΝ Χίου

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: