Δημοσκοπικες εκτοξευσεις (Κυριακατικη Αυγη, 24.5.2009)
24/05/2009, 12:50 πμ
Filed under: Χριστοφορος Παπαδοπουλος | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Οι Οικολόγοι Πράσινοι καταγράφουν αξιόλογες επιδόσεις σε κάθε δημοσκοπική έρευνα την τελευταία περίοδο. Σε μία μάλιστα φαίνεται να παίρνουν κεφάλι έναντι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, να «διεμβολίζουν» δηλαδή τον «μικρό δικομματισμό της αριστεράς», σύμφωνα με δική τους διατύπωση κατά την παρουσίαση του ευρωψηφοδελτίου.

Λογοπαίγνιο για τις ανάγκες της συνέντευξης Τύπου, θα πει ο καλοπροαίρετος αναγνώστης, που δύσκολα όμως κρύβει τις πολιτικές οριοθετήσεις έναντι της αριστεράς, πόσο μάλλον όταν την ίδια στιγμή υπήρξαν αβροί στον υπαρκτό δικομματισμό της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Εκεί τα σύνορα ήταν, αν όχι δυσδιάκριτα, σίγουρα μετριοπαθή και ευγενικά. Ενδεχομένως διότι η συμμετοχή τους σε κυβέρνηση συνεργασίας με τον ένα από τους δύο πόλους του δικομματισμού -κατά προτίμηση με το ΠΑΣΟΚ, αλλά και με τη Ν.Δ. δεν θα έλεγαν όχι- αποτελεί όχι μόνο ενδεχόμενο αλλά διακηρυγμένη επιθυμία τους, όπως διευκρινίστηκε στην ίδια πάντα συνέντευξη.

Τηρουμένων των αναλογιών η δημοσκοπική εκτίναξη των Οικολόγων θυμίζει εκείνη του ΣΥΡΙΖΑ το φθινόπωρο του 2008, όχι βεβαίως στα ίδια επίπεδα, αλλά και οι αφετηρίες ήταν δυσανάλογες υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ: η ανταγωνιστικότητα της πολιτικής ταυτότητας, το πολιτικό προσωπικό και οι οργανωμένες κοινωνικοπολιτικές δυνάμεις δεν μπορούν να συγκριθούν.

Κοινός παρονομαστής στα δυσθεώρητα δημοσκοπικά ποσοστά που καταγράφηκαν, τότε υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα υπέρ των Οικολόγων, η κρίση του πολιτικού συστήματος, η κρίση του δικομματισμού. Διαφορετικές όμως οι εισροές ο ΣΥΡΙΖΑ υποδέχθηκε τους απογοητευμένους του ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα όλους εκείνους που αηδίασαν από το επίπεδο της ενδοκομματικής σύγκρουσης για την προεδρία, κυρίως όμως υποδέχθηκε τον νεανικό ριζοσπαστισμό, τη γενιά των 700 ευρώ, την εργασιακή επισφάλεια, τους πολυπτυχιούχους χωρίς μέλλον, μια κοινωνική κατηγορία που και σήμερα φαίνεται να εκπροσωπείται προνομιακά από τον ΣΥΡΙΖΑ σε ποσοστά εφάμιλλα των κομμάτων εξουσίας.

Αντίθετα οι Οικολόγοι Πράσινοι φαίνεται να υποδέχονται τη δεξιά διαμαρτυρία σε μεγάλο ποσοστό, γεγονός που ενθουσιάζει τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης -κανάλια, μεγαλοδημοσιογράφους, εταιρείες δημοσκοπήσεων- για ευνόητους λόγους. Αποκλίνουσες εξάλλου και οι πολιτικές στρατηγικές, η διαχείριση, αν θέλετε, της δημοσκοπικής ανόδου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο πικ της δημοσκοπικής ανόδου παρέμεινε μια κατεξοχήν αντισυστημική πολιτική δύναμη: όχι μόνο δεν παραιτήθηκε από το μείγμα πολιτικής που κατοχύρωσε όλη την προηγούμενη περίοδο, αλλά το όξυνε, σε στιγμές μάλιστα κοινωνικής έντασης, όπως στην εξέγερση του Δεκέμβρη.

Αντί να «λειάνει» τον πολιτικό του λόγο, να στρογγυλέψει τις πολιτικές αιχμές, να υποδεχθεί τα μεσαία στρώματα που αναζητούσαν πολιτική στέγη -εντός του πολιτικού συστήματος- παρέμεινε προσηλωμένος στις «διαιρετικές τομές» απέναντι στο φθαρμένο πολιτικό σύστημα, στην «κοινωνική μεροληψία» υπέρ του κόσμου της εργασίας. Επιχείρησε μάλιστα να δώσει στρατηγικό βάθος -τη «μεγάλη αφήγηση»- στην πολιτική του πρόταση βαθύνοντας τα ζητήματα του σοσιαλισμού στον παρόντα χρόνο, με κλειδιά τη οικονομία των αναγκών και την επαν-οικειοποίηση των δημόσιων αγαθών.

Στον αντίποδα η διαχείριση των Οικολόγων: πολιτική χαμηλών τόνων, πολυσυλλεκτική, χωρίς αιχμές ακόμα και σε θέματα που στο πρόσφατο παρελθόν είχαν σηκώσει τον πήχη, στα αντιεθνικιστικά για παράδειγμα. Επιδερμική και η κριτική στο πολιτικό σύστημα, εντός πλαισίου, χωρίς κοινωνικές αναφορές, δέσμιοι μιας επιπόλαιας ανάλυσης περί «διαταξικότητας» των περιβαλλοντικών προβλημάτων, η οποία όμως τους εκθέτει, σε περιόδους μάλιστα οικονομικής (και περιβαλλοντικής) κρίσης, δηλαδή σε περιόδους συστημικής κρίσης του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος.

Η αλήθεια είναι ότι οι Οικολόγοι Πράσινοι (Ελλάδας), ενώ ξεκίνησαν ως η «αριστερή» αντιπολίτευση των πράσινων κομμάτων, κριτικοί στον Φίσερ και τον Κον Μπεντίτ, αντιγράφουν πλέον τους Γερμανούς ομόλογούς τους. Τα πράσινα κόμματα στη Δ. Ευρώπη εκπροσώπησαν ένα σπουδαίο κίνημα της δεκαετίας του ’70, που έδωσε αξιοσημείωτους αγώνες ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος και την απειλή του πυρηνικού πολέμου, για να αφομοιωθούν γρήγορα από την Κίρκη του πολιτικού συστήματος και να καταλήξουν στην ενεργή υποστήριξη, από υπεύθυνες κυβερνητικές θέσεις, των βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία και της νεοφιλελεύθερης ατζέντας παρέα με τους σοσιαλδημοκράτες.

Η αριστερά δεν έχει λόγους να εύχεται μια παρόμοια εξέλιξη για τους ημεδαπούς ομολόγους τους (πόσο μάλλον να τους μιμείται), αντίθετα έχει πραγματικούς λόγους να εργάζεται διακηρυκτικά και πολιτικά πρακτικά για τη γόνιμη συνάντησή τους στο πεδίο των οικολογικών αγώνων και για την πολιτική τους χειραφέτηση έναντι του αστικού πολιτικού συστήματος.

Ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Advertisements





Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.



Αρέσει σε %d bloggers: