Πισω στα ιδια; Με τιποτα (ιστολογιο του κοκκινο-πρασινου δικτυου του συνασπισμου, 19.6.2009)

ΤΩΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΒΩΒΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ-ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Πριν από μόλις δέκα μέρες, που τώρα μοιάζουν μήνες, ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθούσε μέσα σε βαρύ κλίμα να συζητήσει και να διαπιστώσει τις αιτίες ενός εκλογικού αποτελέσματος κατώτερου των προσδοκιών του. Το βαρύ κλίμα δεν αφορούσε μόνο στο αποτέλεσμα, ούτε μόνο στη διάψευση των καλλιεργημένων προσδοκιών. Αφορούσε και κάτι πιο προσωπικό.

Η μάχη της προεκλογικής περιόδου

Ο κόσμος αυτός έδωσε τη μάχη της προεκλογικής περιόδου με παραστάσεις και προσδοκίες που του έδιναν φτερά και τσαμπουκά. Και την έδωσε απέναντι σε ένα πρωτοφανή πόλεμο κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό σημαίνει ότι για πρώτη φορά πόνταρε πραγματικά σε αυτήν. Τσακώθηκε, χώθηκε σε χαρακώματα, έδωσε απαντήσεις, δεσμεύτηκε, επιτέθηκε, αμύνθηκε, έκανε προγνώσεις, υπερασπίστηκε, δεν κράτησε πισινές, εκτέθηκε χωρίς τσιγκουνιές, με περηφάνια: σε φίλους, γνωστούς, συναδέλφους, περαστικούς, γείτονες, συμφοιτητές, αντιπάλους. Κι όλα αυτά, γιατί είχε την ελπίδα ότι κάτι άλλαξε στη «δικιά μας αριστερά». Αυτός ήταν κι ο λόγος που είδαμε τις μεγαλύτερες προεκλογικές συγκεντρώσεις από ποτέ.

Και οι άλλες μάχες: κομμουνισμός και δημοκρατία από σήμερα

Επιπλέον, και για πρώτη φορά σε αυτή την έκταση από το 2007, χιλιάδες απλά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ έδωσαν διαρκείς μάχες σε διάφορα κοινωνικά μέτωπα. Ίδρωσαν, κουράστηκαν, έχασαν χρόνο και ηρεμία, «κόψανε» την προσωπική τους ζωή, άφησαν πίσω τις υποχρεώσεις τους, απειλήθηκαν από φασίστες και χούλιγκαν, θυσιάστηκαν πραγματικά. Γιατί όχι μόνο πίστεψαν στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στον κινηματικό του χαρακτήρα. Πίστεψαν (και συχνά δικαιώνονταν) ότι δεν επρόκειτο για ένα εκλογικό σχηματισμό αποκλειστικά κεντρικής πολιτικής, αλλά για μια νέα αριστερά, που οικοδομείται στη βάση της κοινωνίας. Ότι μπορούσαν να επηρεάσουν αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία και την αριστερά.

Όπως θα έπρεπε να καταλαβαίνει και ο τελευταίος μέσα στη «δική μας αριστερά» (πόσο μάλλον η «κορυφή»…), αυτές οι ιδιαιτερότητες καθιστούν σήμερα τον κόσμο αυτό ευάλωτο, πληγωμένο, ίσως και ταπεινωμένο – περισσότερο και βαθύτερα από κάθε άλλη φορά, ιδίως μετά το 2004. Για να μπορεί να το καταλάβει κανείς αυτό, πρέπει να έχει επαφή με τη βάση και πέρα από τις δημοσκοπήσεις και, πάνω απ’ όλα, να σέβεται αυτή τη βάση, να μην τη θεωρεί δεδομένη.

Το μετεκλογικό τοπίο ή «άνοιξε την τηλεόραση, να δούμε τι κάνουμε…»

Δυστυχώς, οι προκλητικοί μετεκλογικοί χειρισμοί, με προνομιακό «φυσικά» πεδίο, όχι τις εσωκομματικές διαδικασίες, αλλά τα κανάλια, τα ραδιόφωνα και άλλα ΜΜΕ, έδειξαν πως αυτή η επαφή και αυτός ο σεβασμός δεν υπάρχουν. Πώς να ένιωθε άραγε κάποιος που, έχοντας δώσει τη μάχη με τους όρους που περιγράψαμε, πριν καλά-καλά πέσει η αυλαία, γινόταν θεατής σε καραμπόλες κορυφής που τον έκαναν να ντρέπεται να αντιμετωπίσει τα ερωτήματα φίλων, γνωστών και αντιπάλων; Δεν είναι άραγε ντροπή για ένα απλό μέλος να μην μπορεί να απαντήσει, να αλλάζει το θέμα της κουβέντας, να αποφεύγει να δει ειδήσεις ή να διαβάσει εφημερίδες;

Αυτή είναι η μεγάλη ήττα για την αριστερά μας. Και είναι μπροστά σ’ αυτήν που το εκλογικό αποτέλεσμα μοιάζει δευτερεύουσας σημασίας: είπαμε «να δώσουμε φωνή σε αυτούς που δεν έχουν φωνή» και φτάσαμε να μην έχει φωνή ούτε η βάση του κόμματός μας.

Σκέφτεται κανείς το Σεπτέμβρη;

Δεν είναι ιδέα μας: κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει, όπως δεν αντιλήφθηκαν και τι συνέβαινε στην κοινωνία προεκλογικά. Έπειτα από ένα κακό αποτέλεσμα (αν και απ’τα καλύτερα στην ιστορία του χώρου μας), αυτό που αυτονόητα θα έπρεπε να προκρίνεται είναι η συγκράτηση φυγόκεντρων τάσεων στην βάση: να ξανακερδηθεί η ελπίδα, η αυτοπεποίθηση και η εμπιστοσύνη, ώστε το Σεπτέμβριο, στα τοπικά γραφεία, να ξαναβρεθούν οι ίδιοι κι όχι οι μισοί. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, να χάσεις το σύνολο της βάσης για να μην μπορείς να κάνεις πια πολιτική ή να δώσεις μια εκλογική μάχη: για να είσαι στρατηγός χωρίς στρατό, δέσμιος της εικόνας που σου κατασκευάζουν τα ΜΜΕ (άρα πιο επιρρεπής σε πιέσεις), αρκεί μόνο να χάσεις τη δυναμική σου, μια χούφτα μόνο δραστήριων ανθρώπων.

Αντί λοιπόν να στρέφεται εκεί η προσοχή, γίνεται …αυτό που γίνεται. Σε παροιμιώδη αναντιστοιχία με «τις ανάγκες των πολλών», εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ.

Κατά παραγγελία «εξωστρέφεια», δηλαδή άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε

Ως αντίβαρο, για να συσπειρωθεί ο κόσμος, κάποιοι επισύρουν τον κίνδυνο μιας επικείμενης νέας εκλογικής μάχης, ενώ άλλοι μηχανεύονται, διογκώνουν ή γέρνουν ευχάριστα πάνω σε υπαρκτά και μη προβλήματα με τις συνιστώσες, κάνοντας ασκήσεις τόνωσης του κομματικού πατριωτισμού. Όμως τα προβλήματα δε λύνονται ούτε με φόβητρα ούτε με αγκιτάτσια. Όσο για τα περί «προβοκάτσιας κατά του κόμματος», τα έχει αγκαζάρει το ΚΚΕ: δεν είναι για μας.

Και πάλι ως αντίβαρο, για να συσπειρωθεί ο κόσμος, «πρέπει να είμαστε εξωστρεφείς» και παρόντες στα κοινωνικά μέτωπα. Ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει; Κανείς. Αλλά ποιος και με ποια πολιτική ψυχολογία θα μπορούσε να υλοποιήσει αυτή την «εξωστρέφεια», κάνοντας σα να μην έχει συμβεί τίποτα από την επομένη των εκλογών;

Αν επίκεινται εκλογές και αν χρειάζεται εξωστρέφεια (που χρειάζεται, ανεξαρτήτως εκλογών), αυτοί είναι λόγοι όχι για αόριστες εκκλήσεις, αλλά για να παρθεί συλ-λο-γι-κά μια πρωτοβουλία που θα αναβαθμίσει τον ΣΥΡΙΖΑ, θα αναπτερώσει τις ελπίδες του κόσμου του και θα του ξαναδώσει την έγκυρη αίσθηση ότι μπορεί να επηρεάσει αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία και στην αριστερά. Χωρίς μια τέτοια προοπτική, χωρίς να εξοπλιστεί ο κόσμος με όσα είναι απαραίτητα για να δώσει μάχες, ΔΕΝ θα υπάρξει δυστυχώς εξωστρέφεια, όσες εκκλήσεις κι αν γίνουν στον (κομματικό) πατριωτισμό των ΣΥΡΙΖΑίων.

Εσείς είστε με τον Τσίπρα, τον Αλαβάνο, το Σαμπατακάκη, τον…;

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, που έδωσαν έναυσμα και στον κάθε πικραμένο να χλευάσει ή να …συμπονέσει τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι πολύ σοβαρά για να πάμε παρακάτω με μερεμέτια και εργασιοθεραπεία. Για χρόνια επιχειρηματολογούσαμε με περηφάνια – και το κάνουμε ακόμα αυτές και τις προηγούμενες μέρες – ότι η αριστερά δεν είναι, δεν πρέπει να είναι αρχηγοκεντρική· η κίνηση Αλαβάνου να παραιτηθεί από την προεδρία του ΣΥΝ και να προτείνει τον Αλέξη Τσίπρα, πέραν της ηλικιακής ανανέωσης, εγγραφόταν και στην επιχειρηματολογία του «ουδείς αναντικατάστατος». Κι όμως, οι σημερινές κινήσεις, κάθε άλλο δείχνουν παρά ότι ΔΕΝ είμαστε μια αρχηγοκεντρική αριστερά κι ότι ΔΕΝ είναι όλοι ίδιοι. Το αντίθετο: μαρτυρούν ότι η κρίση της πολιτικής και το μιντιακού τύπου κους-κους για πρόσωπα (αντί της συζήτησης για ιδέες, πολιτικές και στρατηγικές) αφορούν και τη «δική μας αριστερά».

Μετά τις μεγάλες μάχες, το Ελληνικό, το «16», την εξέγερση, δεν μπορείς να λες τη μία μέρα ότι η βάση είναι χρυσάφι, την άλλη να μην πας στην ΚΠΕ, μετά ότι έχουμε «μετασεισμούς που θα τελειώσουν» (απαξιώνοντας τη νέα ηγετική ομάδα στα ΜΜΕ) και την επόμενη των «μετασεισμών» να δηλώνεις παραίτηση εν είδει …«δημιουργικού σοκ». Κι όλα αυτά, έπειτα από ένα «ανανεωτικό» επικοινωνιακό κρεσέντο, αναλόγου κάλλους και υπευθυνότητας…

Σε καιρούς μιντιακής δημοκρατίας, η ιδέα ότι μπορεί κανείς να πολιτεύεται έτσι στην αριστερά δεν ταιριάζει σε μια αντίληψη που αναγνωρίζει στις συλλογικές διαδικασίες την εγγύηση για την (πραγματική) δημοκρατία μέσα στο κόμμα.

Και τώρα, πάλι από την τηλεόραση;

Το ερώτημα, έπειτα απ’όλα αυτά, δεν είναι αν θα μείνει ή όχι ο Αλέκος Αλαβάνος στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ποια είναι η γνώμη του καθενός μας για τις κινήσεις του. Η μέχρι τώρα προσφορά του στο χώρο αναγνωρίζεται από φίλους και αντιπάλους. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι αριστερά είναι αυτή που τροφοδοτεί και επιτρέπει τέτοια φαινόμενα και που δημιουργεί την αίσθηση ότι ο καθένας (ειδικά στην «κορυφή», όπου θα’πρεπε να προσέχει διπλά), μπορεί να λέει και να κάνει ό,τι θέλει, να μην υπολογίζει τις συνέπειες των κινήσεών του για τη δημόσια εικόνα του κόμματος και τον κόσμο της βάσης αυτού του κόμματος. Από το βράδυ των εκλογών και μετά, αυτό συμβαίνει. Έτσι, όμως, δεν «αλλάζουμε το τοπίο». Έτσι δεν πάμε ούτε μέχρι απέναντι.

Αυτά που γίνονται …δεν υπάρχουν

Καταγγείλαμε σε όλους τους τόνους την επίθεση που δεχτήκαμε αυτούς τους μήνες από τα ΜΜΕ και φτάνουμε να γινόμαστε εμείς οι πιο συστηματικοί τροφοδότες του αντιαριστερού κανιβαλισμού τους. Τι σημαίνει για την αυτοεκτίμηση του κόσμου της αριστεράς, η βάση να «ενημερώνεται» από τα ΜΜΕ για κρίσιμες κινήσεις της ηγεσίας, να ψαχνόμαστε στα τηλέφωνα, τα e-mail, τα καφενεία και τα γραφεία της δουλειάς για να ανταλλάξουμε ψήγματα πληροφοριών και φήμες, όπως ανταλλάζαμε πιτσιρικάδες χαρτάκια με ποδοσφαιριστές;

Όταν αυτά συμβαίνουν, δεν υπάρχουν ούτε κόμμα, ούτε συντροφικότητα. Υπάρχουν μόνο μηχανισμοί και οι εκπρόσωποί τους, που έχουν χάσει κάθε αίσθηση του μέτρου, ακόμα και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, θεωρώντας ότι είναι αθάνατοι. Υπάρχει άθροισμα φιλόδοξων στελεχών και προσωπικών στρατηγικών, και κατά καμία έννοια συλλογικό υποκείμενο και κόμμα. Γι’ αυτό και το θέμα δεν είναι αν θα μείνει ο Αλαβάνος: είναι ότι αυτός ο ΣΥΝ, αυτή η αριστερά, με αυτές τις αντιλήψεις δεν μπορεί να μας πάει παραπέρα. Δεν μπορεί να εμπνεύσει ούτε τον εαυτό του, πολύ περισσότερο την κοινωνία.

Ωραία. Και τώρα τι να κάνουμε;

Η αριστερά είναι δυναμική και οργανωμένη ελπίδα – όχι υπολογισμοί και κόλπα. Παλέψαμε δέκα χρόνια, από τις Ευρωπορείες και τη Γένοβα, μέχρι το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ της Αθήνας, για να φέρουμε την ελπίδα της ενότητας της αριστεράς με τον ΣΥΡΙΖΑ. Για να βγάλουμε κόσμο από την αποστράτευση και να τον ξαναβάλουμε στην πολιτική δράση, με όρους όχι μόνο ποσοστών, εδρών και συμβούλων, αλλά διακυβευμάτων μέσα στην κοινωνία. Και ως ένα βαθμό τα καταφέραμε. Είδαμε παλιούς να ξαναγουστάρουν και καινούριους να βρίσκουν ότι η φάση έχει νόημα. Στην περιφέρεια μαζεύτηκαν ξανά. Είχαμε νίκες, αλλά ακόμα κι όταν χάναμε, κάναμε απολογισμούς με ανοιχτές πόρτες. Δουλέψαμε για το Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ με συλλογικότητες και ανθρώπους που δεν ανήκαν στις γραμμές μας. Μιλήσαμε και δουλέψαμε για όλα (απ’ την επισφάλεια ως το λιθάνθρακα, απ’ τους μετανάστες ως το Μακεδονικό, απ’τις φυλακές ως τους γάμους στην Τήλο) – και προσπαθήσαμε να μιλήσουμε αλλιώς. Φτιάξαμε ένα ψηφοδέλτιο για τις Ευρωεκλογές με στέιτζ και κούριερ, μειονοτικές, Ευρωπαίους και Παλαιστίνιες, συνδικαλίστριες και συγγραφείς. Φτιάξαμε αυτοσχέδιες αφίσες, έντυπα, blog, οργανώσεις, σωματεία. Γράψαμε, διαβάσαμε, τσακωθήκαμε, επινοήσαμε, πιέσαμε, προτείναμε.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι δεν μπορούμε να πάμε πίσω στα ίδια κι ότι στο εξής, η υπόθεση «δικιά μας αριστερά» πρέπει να φύγει από τα χέρια μηχανισμών και κορυφών και να γίνει δικιά μας υπόθεση. Ο ΣΥΡΙΖΑ των από κάτω, με ιδιότητα μέλους και εκπροσώπηση σε όργανα, με ανοιχτή αμφισβήτηση της γραφειοκρατίας, του παραγοντισμού και της μιντιακής πολιτικής, η δυνατότητα δηλαδή να αποφασίζουμε εμείς, είναι ο μόνος τρόπος να υπερασπιστούμε όσα κάναμε ως τώρα, τη νέα, κοινή μας ταυτότητα. Πίσω στα ίδια, πάντως, δε γυρνάμε με τίποτα.

Advertisements

14 Σχόλια so far
Σχολιάστε

Σύντροφοι,

Μου άρεσε το κείμενό σας, συμφωνώ μαζί σας σε πολλά, αλλά κάποια πράγματα εγώ θα τα έλεγα πιο ωμά, γιατί δεν πάει άλλο και δεν τους αντέχω πιά αυτούς που ενώ πρέπει να λογοδοτήσουν για την κατάσταση που έφεραν, σφυρίζουν άλλα λόγια για να αγαπιόμαστε. Είμαι μαζί σας,

–Μωυσής

Σχόλιο από Μωυσής Μπουντουρίδης

Σύντροφοι συμφωνώ αλλά με κάποιο τρόπο πρέπει να περάσουμε απο τις ευχές στην δράση. Όλος ο κόσμος στον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και μια μικρή μερίδα ανανεωτικών σκέφτεται όπως εσείς. Ας υπάρξει μια πρωτοβουλία απο τα κάτω, κάτι, είτε για Καταστατικό Συνέδριο στον ΣΥΝ να καταργηθούν οι τάσεις, είτε για άμεση οργανωτική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ κι εκλογή ηγεσίας απο τα μέλη, είτε και τα δύο!

Σχόλιο από ioannis64

to miso diavasa, mias kai prospathw mpas kai diavasw edw sto anagnwstirio ki exw katalavei ti ennooun kai se poioi klima grafoun oi syggrafeis!
tha sumfwnisw me tin kritiki pou ginetai kai tha pw oti den einai kati pou peftei san keraunos en aithria sta dika mou matia! an auto isxuei gia tous suggrafeis tou keimenou pou agwnizontai mesa apo ton politiko xwro tou suriza, tote egw tha pw KALIMERA stous sunagwnistes kai kali sunexeia stin eustoxi kritiki pou vlepw sto keimeno auto! isws na einai kapws epifaneiako s ena vathmo to sxoleio mou sto vathmo pou den proxwrw se eis vathos analusi, alla pragmatika einai mia kritiki pou kairo ginetai ston suriza oson afora to mpalatzarisma twn politikwn tou apofasewn pou ton fernoun kata ti gnwmi mou pisw apo tis ekselikseis, afou i grammi tou einai upo sunexi diapragmateusi! to kako den einai oti suzitiountai kai sundiamorfwnontai oi apopseis, alla oti auto den ginetai me pragmatikous orous telika! kataligei na einai ena morfwma me diafores organwmenes taseis, oi opoies den sugkrotoun epi isois orois auto to morfwma, alla kapoies apo autes(riza) summetexoun apo tin arxi me meionektikous orous sto egxeirima! meionektikoi oroi pou prokuptoun apo tin ligoteri mazikotita tous(lathemeno), mias kai auto fainetai oti einai to timima pou plirwnoun gia na summetexoun ston suriza-sunaspismo(tha elega), kai tin koinwniki anagnwrisi pou eixe o sunaspismos idi otan ekanan tin epilogi auti! milaw loipon gia provlima sto pws sugkrotithike o syriza, to opoio odigei kai sti duskolia na uparksei koini syndiamorfwmeni grammi metaksu olwn ton synistwsws, poso mallon otan den mporei na uparksei tetoia grammi metaksu twn tasewn tou sunaspismou! opote kratiste xamila ton amane sunagwnistes kai koitakste perissotero alla pragmata kai ustera tin kathe fora eklogiki douleia kai tis dimodkopiseis! poso polu apotupwnetai auti i logiki stin epilogi alavanou na stiriksi apotoma ton tsipra, aponomimopoiwntaw ton sti sunexeia arketes fores kai ftanontas twra na apoxwrei akrivws meta apo mia EKLOGIKI itta! einai mia kritiki pou tin kanoume kairo ston suriza pantws! filia!

Σχόλιο από babis

twra pou diavasa kai to upoloipo, m aresei to teleiwma! kali tuxi loipon! egw eimai ston xwro tis ANTARSYA, alla nomizw oti i anasunthesi tou xwrou tis rizospastikis aristeras isoutai me sumperifores politikou xaraktira kai sigoura oxi me ksafnikes epiloges san ki autes tou alavanou, oi opoies fernoun ton xwro se amihania! tetoies kiniseis prepei na ginontai se xrono oso to dunanton perissotero apallagmeno apo entaseis kai poso mallon, na min sundeontai me eklogika apotelesmata! akomi ki an tha ithela na proseggisoun ton diko mou xwro taseis tou suriza, tha ithela auto na ginei me politikous orous, kati pou einai makroprothesmo, oso makroprothesmi einai kai oi apotupwsi twn politikwn kai twn duo morfwmatwn stin koinwnia(suriza-antarsya)! opote emeis exoume upomoni sunagwnistes, i sumperifora tou suriza oson afora to pws sugkrotithike opws eipa kai prin, kai i sugkekrimeni alavanou, den apotupwnei kati tetoio. sumfwnw loipon idiaiterws me tin kririki pou egine parapanw, peri sundesis vasis kai igesias! geia sou dimo!

Σχόλιο από babis

[…] Ολόκληρο το άρθρομε τίτλο: ” Πίσω στα ίδια; Με τίποτα… […]

Πίνγκμπακ από Κατά παραγγελία «εξωστρέφεια», δηλαδή άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε « ΣΥΡΙΖΑ Αλίμου

[…] Πισω στα ιδια; Με τιποτα (ιστολογιο του κοκκινο-πρασινο…ΑΡΙΣΤΕΡΑ: Δεν υπάρχουν πολλοί δρόμοιΓιορτή […]

Πίνγκμπακ από Ελα να σοβαρευομαστε… « Black Cat ★ Red Cat

Δεν είμαι μέλος του ΣΥΝ, του ΣΥΡΙΖΑ ή όποιου άλλου κομματικού σχηματισμού. Συμμετέχω σε ένα από τα κινήματα πόλης. Στον ΣΥΡΙΖΑ είδα μια ελπίδα για πολιτικές που ακούν και την βάση έτσι ώστε ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. Τόγραψα με κεφαλαία γιατί αυτό είναι το μέτρο με το οποίο κρίνω και βλέπω πολύ κόσμο γύρω μου να κρίνει. Να πω ότι είμαι στην 6η δεκαετία της ζωής μου — αν αυτό ενδιαφέρει τον νεαρό ή νεάζοντα κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ.

Το εκλογικό αποτέλεσμα έτσουξε, καλό ή καλλίτερο από άλλα, έτσουξε. Γιατί είχαν ήδη τσούξει πολλές συμπεριφορές του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Δεκέμβρης έτσουξε. Γιατί αυτό που έγινε τον Δεκέμβρη ήταν αδιεξοδικό. Και ο ΣΥΡΙΖΑ εισέπραξε ολόκληρο το αδιέξοδο. Φίλοι, αφού μιλάμε για αρχές, βάσει ποιων αρχών είναι αποδεκτή η τακτική του να γίνεται η ζωή της χώρας άνω κάτω για ένα μήνα χωρίς, εντελώς νομοτελειακά φυσικά, να αλλάζει τίποτε στις δομές που οδήγησαν στον φόνο του Γρηγορόπουλου? Η «εξέγερση» ήταν αδιεξοδική και το βλέπαμε όλοι ότι ήταν έτσι, εκτός αν πάσχουμε από εξεγερσιολαγνεία, θού Κύριε. Όπως είδατε, το εκλογικό σώμα πάσχει από θαλασσολαγνεία πάντως. ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΑΛΑ, ΜΙΑ ΖΩΗ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ. Εκτός αν δεν σας ενδιαφέρει το εκλογικό σώμα, οπότε εντάξει όλα, η αδιαφορία είναι αμοιβαία… Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για διακομματική επιτροπή όσον αφορά τα θέματα των Σωμάτων Ασφαλείας ήταν η πιο θετική άποψη που διατυπώθηκε, πλην όμως πήγε στα αζήτητα. Ας σκεφτεί ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί συνέβησαν αυτά και γιατί έπεσε τόσο εύκολα θύμα των ΜΜΕ εκείνη την περίοδο. Να σας πω πάντως ότι υπάρχει διάχυτο το παράπονο σε πολλούς που δεν ανήκουν πουθενά, όπως εγώ, πως ένα παιδί σκοτώθηκε (όπως και άλλα στο παρελθόν) αλλά αυτό που ακούστηκε σαν λόγος ήταν το «συνεχίστε να σκοτώνετε γιατί γουστάρουμε να παίζουμε κλέφτες και αστυνόμους». Και ο νοων, νοείτω για το ποιοι πήραν τα πάνω τους τον Δεκέμβρη, εφάρμοσαν ταχτικές συγκεκριμένες και τις φορτώθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ (όσοι βεβαίως υιοθετούν αυτές τις ταχτικές, έχουν τον ΣΥΡΙΖΑ στην μπούκα του κανονιού, ξανά ο νοών νοείτω).

Ευρωεκλογές. Δεν ήταν προσωπικό το θέμα, ήταν πάλι η ανικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ να προτείνει θετικά πράγματα. Θα εξηγήσω τί σε ένα λεπτό. Όχι ότι τα άλλα κόμματα πρότειναν τίποτε αλλά αυτοί προτείνουν εξουσία. Κατά τα άλλα ο ΣΥΡΙΖΑ εξομοιώθηκε με τους υπόλοιπους χωρίς υποσχέσεις εξουσίας (άρα και κάποιας πράξης) και χάθηκε στην μεγάλη σούπα ως προς αυτό το σημείο. Ποιο ήταν το λάθος κατά την γνώμη μου. Προτάθηκαν άνθρωποι οι οποίοι δεν δημιουργούσαν την εμπιστοσύνη ότι θέλουν να πάνε στην Ευρωβουλή για να πρεσβεύσουν αποτελεσματικά το συμφέρον της χώρας μας. Αφού αυτοί οι άνθρωποι χαρακτηρίζονται από ένα γενικό ΔΕΝ, ΕΞΩ ΑΠΟ, ΚΑΤΩ ΟΙ/ΤΑ/…., ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ, και λοιπές γενικότητες από τις οποίες φίλτατοι έχουμε μπουχτίσει. Εντάξει, είναι όλοι κακοί εκεί αλλά μια και δεν θέλουμε να γίνουμε εδώ Εμβερ Χότζα (μπρρρ Παναγίτσα μου!!!), γίνεται να εκπροσωπηθούμε από ανθρώπους που ενδιαφέρονται για το τεχνικό μέρος του θέματος και είναι σε θέση τις καλές προθέσεις που έχουν για την χώρα μας, άντε και την Ευρώπη, να τις προωθήσουν πρακτικά? Δεν μοιάζαν για τέτοιοι οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ.

Μετανάστες: το βασίλειο της γενικότητας. Παιδιά, όλους τους αγαπάμε μέχρι που αρχίζουν και μας κάνουν την ζωή δύσκολη και τότε, αν μας παίρνει, τους στέλνουμε στο διάολο εξόχως άκομψα. Αν βγαίνει και κανένας Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης και λέει «αγαπάτε αλλήλους» του ρίχνουμε μερικές σβουνιές και μετά από δυο τρεις αιώνες τον ανακηρύσσει η Εκκλησία Άγιο. Πάντως αυτό δεν είναι πολιτική. Οι μετανάστες είναι από μια άποψη βολικοί και από μια άλλη κακό σπυρί. Και το λέω έτσι για να ειπωθούν μερικά πράγματα με το όνομά τους. Αν θέλουμε να κάνουμε πολιτική και όχι ευχολόγια. Εφόσον η Αριστερά που βλέπει τους μετανάστες ως ανθρώπινα όντα και όχι ως μαυριδερά αντικείμενα τους αφήνει ακάλυπτους ουσιαστικά (αφού τους προσφέρει μόνο ευχολόγια τα οποία απαιτεί να υλοποιήσουν οι άλλοι), έρχεται ο Καρατζαφέρης και λέει την απλούστερη λύση: γδάρτε τους, ψήστε τους και στείλτε τους στον διάολο. Πρέπει να παραδεχθείτε ότι και κατά Φρόυντ η λύση του Καρατζαφέρη είναι η χαμηλοτέρου κόστους και η υψηλότερης ηδονής και άρα η πιο πιθανή. Άρα, τί προτείνετε? Πήξαμε παιδιά, πρέπει να μειωθεί ο αριθμός τους, πρέπει να φύγουν με κάποιο τρόπο. Τουλάχιστον ας φύγουν ολόκληροι, όχι κομμένοι σε κομμάτια. Προτάσεις για αυτό υπάρχουν? Πείτε τις φωναχτά, με το «αγαπάτε αλλήλους» αφήνετε ακάλυπτους τους μετανάστες.

Και μια και πιάσαμε το θέμα των ευχολογίων και την απαίτηση να τα κάνουν οι άλλοι όλα σωστά, αλήθεια πώς θα φαινόταν στον ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαζόταν με το ΠΑΣΟΚ με την προγραμματική δέσμευση να αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ το θέμα της μετανάστευσης?

Επίτηδες το είπα αυτό, ξέρω ότι κινδυνεύω να εισπράξω το μπερντάχι μου, αλλά έτσι, για να δείτε γιατί τελικά το εκλογικό σώμα πάει για μπάνιο… η αμοιβαία αδιαφορία που λέγαμε.

Ένα μεγάλο μέρος της ουσίας είναι ΣΤΟ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΕΘΕΙΜΕΝΟΣ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ. Γιατί με τα κινήματα μόνο κανένα επιτυχημένο ΟΧΙ να διατυπώσει.

Δεν είναι μόνο η στροφή στη βάση…στροφή στη βάση έκανε και ο Καρατζαφέρης και προτείνει σε επίπεδο πολιτικό και ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ, να υλοποιηθούν οι αισχρότερες ηδονικές βλέψεις της βάσης. Δεν είναι ο λαός εξ ορισμού καλός, μπορεί να είναι, και πάρα πολύ συχνά είναι, πάρα πολύ κακός.

Σχόλιο από Στέλλα Μαρκαντωνάτου

Γενικά συμφωνώ, ωστόσο επειδή πρέπει να είμαστε συγκεκριμένοι, στην κρίση των τελευταίων ημερών υπάρχουν πολιτικές διαφορές ή τα πάντα είναι αρχηγισμοί, εγωισμοί και ηγεμονικές συμπεριφορές;
Γιατί αν υιοθετούμε μια τέτοια ερμηνεία, αυτόματα:
1. Απαξιώνουμε εμμέσως και στο όνομα της βάσης τη μέχρι σήμερα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, με μη-πολιτικό τρόπο, με μπηχτές περί προσωπικών βλέψεων κλπ.
2. Στρώνουμε το έδαφος για να συνεχίσουμε ακριβώς όπως πριν. Τα κομματικοπατριωτικά συνεχίζουμε, εμπρός, δεν λυγίζουν ωρέ οι αριστεροί, ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται, καλά είναι για εσωτερική κατανάλωση, αλλά δεν θεραπεύουν την κατάσταση.
Έχω την γνώμη ότι υπάρχει πολιτικό ζήτημα στη μέχρι σήμερα πορεία του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.
Δείτε στο
http://syriza.wordpress.com

Σχόλιο από syriza

Στέλλα
Δεν έχει νόημα να πω αν συμφωνώ ή διαφωνώ μαζί σου, γατί το πρόβλημα είναι ακριβώς ότι το ετερόκλητο πιθανά πλήθος των διαφορετικών προβληματισμών σχετικά με τις απόψεις και στάσεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν φτάνει απάνω. Δεν με πειράζει να πιστεύεις ότι θες ως λάθος. Το θέμα για τον ΣΥΡΙΖα είναι αν υπάρχει κανείς να το ακούσει και να το λάβει υπ’ όψη. Γι’ αυτό οι δημοκρατικές και μη αρχηγοκεντρικές διαδικασίες είναι προϋπόθεση για να έχει νόημα η κουβέντα μας.

Φίλε syriza.wordpress.com

Το θέμα εδώ είναι ότι έχουμε τους «ανανεωτικούς» με μία πολιτική πλατφόρμα, σεβαστή, αλλά που προσπαθούν να μας την φορέσουν καπέλο μαστιγώνοντας μας μέσα από τα ΜΜΕ.
Από την άλλη έχουμε όπως φαίνεται μια κόντρα του Αλαβάνου, με τον Τσίπρα, τον οποίο ο ίδιος ανέδειξε, πίεσε, πρότεινε κλπ. Επίσης έχουμε έναν Αλαβάνο ο οποίος κινούμενος εκτός διαδικασιών κατηγορεί τον Τσίπρα ότι κινήθηκε εκτός διαδικασιών! Κανείς δεν μπορεί να πει με σαφήνεια τι πρεσβεύει ο ένας, διαφορετικό από τον άλλο. Εγώ να υποστηρίξω, τον έναν ή τον άλλο, ή κανέναν, αν ακούσω πολιτικές πλατφόρμες και σχέδια. Που είναι αυτά ή που είναι οι διαφορές τους;

Σχόλιο από Ένας από εσάς

Αν ρίξεις μια ματιά στο μπλογκ μου θα δεις ότι ήμουνα πολύ κριτικός έως και ερειστικός με τους χειρισμούς Αλαβάνου την περίοδο που ήταν ο αδιαμφισβήτητος «αρχηγός». Σήμερα όμως η κόντρα Τσίπρα – Αλαβάνου κάτι σημαίνει πολιτικά. Δεν είναι κάποια εντελώς διαφορετική πλατφόρμα (του στυλ αριστερά – δεξιά και να βρούμε την αριστερά να την υποστηρίξουμε), αλλά είναι διαφορετικές εκτιμήσεις για την πολιτική ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ.
Όσο για τα «εκτός διαδικασιών» τι τα θες;
Εκτός διαδικασιών ο Αλαβάνος που τα έβαλε στον ΣΥΡΙΖΑ και εντός ο Τσίπρας που συμπεριφέρεται τις τελευταίες μέρες σαν να μην υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ και όλα θα λυθούν με τον «ενωμένο ΣΥΝ»; Ήμουνα στον ΣΥΝ μια φορά κι έναν καιρό, μετά πήγα σπίτι μου και ξαναβγήκα λόγω ΣΥΡΙΖΑ, όχι λόγω κομματικής επιστράτευσης.
Απλά λέω χρειάζεται ψυχραιμία από τη μια, αλλά όχι κουτόχορτο και δηλώσεις «δεν έγινε και τίποτε, συνεχίζουμε ακάθεκτοι».
Η παραίτηση Αλαβάνου πρέπει να αποτραπεί, αν δεν αποτραπεί ας είναι συναγερμός και αλλαγή πορείας του όλου ΣΥΡΙΖΑ με στροφή στη βάση του και πραγματικές αρμοδιότητες στο ενωτικό εγχείρημα. Κέντρο βάρους ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι ο ΣΥΝ, ούτε οι κρυφές συναλλαγές ΣΥΝ – συνιστώσεων. Αυτό μπορεί να διασφαλιστεί;
http://syriza.wordpress.com

Σχόλιο από syriza

Aν και καθιστοί, ορθώς μιλήσατε :-)
Συμφωνώ απόλυτα. Να πώ μόνο, ότι κανένα καταστατικό συνέδριο κατά την γνώμη μου δεν μπορεί να διαλύσει τις τάσεις στο εσωτερικό του ΣΥΝ. Αυτό που προέχει είναι να αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ μέλη και συλλογικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, έτσι ώστε να μην εξαρτάται ο σχεδιασμός της πολιτικής μας από «φωτισμένους ηγέτες» , από παραλυτικές ισορροπίες κορυφής, από συμφέροντα διαδρομιστών. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να πάρουμε αποφάσεις με κριτήριο την μεταφορά του κέντρου βάρους στην παραγωγή της πολιτικής μας εντός του πλαισίου του ΣΥΡΙΖΑ. Για αυτό και χρειάζεται ένα νέο Οργανωτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που επί της ουσίας θα αποτελεί καινούργιο ξεκίνημα πάνω σε νέες βάσεις. Εκεί θα φανεί ποιοί τελικά υποστηρίζουν το συγκεκριμένο εγχείρημα. Πάρτε πρωτοβουλίες σύντροφοι πρός αυτή την κατεύθυνση. Πάρτε πρωτοβουλίες για να πέσουν οι μάσκες. Διαφορετικά νομίζω ότι θα οδηγηθούμε για μια ακόμα φορά σε μια «συμφωνία κυρίων» ή σε ένα ακόμη καλοκαιρινό πολιτικό μήνα του μέλιτος.
Ας μην γυρίσουμε πίσω στα ίδια….δεν αντέχεται!!!

Σχόλιο από yiannis63

ithela mias kai molis antilifthin poiois einai o panagiwtis kai i stella, na pw ena geia kai s autous ektos ap ton dimo! perasa kai eida kai ta dentrakia meta apo kairo simera! den nomizw oti tha mporw na eimai ston lofo opws kai perusi to kalokairi vevaia, alla kapou kapou pigainw ston lofo kai tha ithela na mou erxontai kai mail ap tin epitropi gia enimerwseis, wste an uparxei zitima na eimai ekei! thewrw eauton panta en dunamei upostirikti tou lofou!
filiaa!

Σχόλιο από babis

Υιοθετώντας απολύτως και αντιγράφοντας από τον Β.Μουλόπουλο (Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009, ‘Το Βημα’):
«Αν κάποιος κάτσει και μετρήσει τις αναλύσεις των εκλογικών αποτελεσμάτων που γράφτηκαν για το «μήνυμα των ευρωεκλογών», θα διαπιστώσει ότι η πλειονότητά τους ασχολείται με τον ΣΥΡΙΖΑ.
….Τα κακά παιδιά χάσανε, η αμφισβήτηση στο οικονομικο-πολιτικό κατεστημένο ηττήθηκε, το φάντασμα εξορκίστηκε. Ναι, ο μεγάλος χαμένος των ευρωεκλογών είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Οχι γιατί πήρε 4,7%, δηλαδή 0,4% λιγότερο από τις εκλογές του 2007, αλλά γιατί η εκλογική του καθήλωση επιτρέπει στο σύστημα να κοιμάται χωρίς εφιάλτες.».
Θεωρώ ότι το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών αποτελεί μια ΗΤΤΑ. Κανένα φτιασίδωμα δεν είναι ανεκτό γιατί τότε χάνεται κάθε ελπίδα αναστρεψιμότητας. Επίσης θεωρώ ότι το 4,7% δεν αποτελεί ιστορική καταστροφή, αλλά περιέχει αρκετά σημεία πάνω στα οποία μπορεί να στηριχτεί η ανάκαμψή. Τα σημεία αυτά είναι:
1ον. Είναι το μεγαλύτερο ποσοστό που πείρε ποτέ η ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά, έχοντας υποστεί τον σκληρότερο πόλεμο που υπέστη ποτέ πολιτική παράταξη από την μεταπολίτευση και μετά. Ο πόλεμος ήταν ολοκληρωτικός από ολόκληρο το σύστημα. ΜΜΕ, πολιτικά κόμματα, μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα, «ιστορικοί» ηγέτες του χώρου, ακόμα και οι διάφοροι «διασκεδαστές» κάτι είχαν να πούν σε βάρος μας.
2ον. Έγινε κάτω από σοβαρά λάθη δικά μας, η ανάλυση των οποίων δεν χωρά μεσα σε ένα σχόλιο
3ον. Η πρώτη ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων δείχνει μια καλύτερη κοινωνική και γεωγραφική κατανομή των ψηφοφόρων.
Πιστεύω ότι είναι απολύτως εφικτό να ανακάμψουμε και να χάσουμε απλά μια μάχη και όχι τον πόλεμο.
Βέβαια για να γίνει αυτό πρέπει όλες ανεξαιρέτως οι τάσεις και οι συνιστώσες να βγούν από την θαλπωρή της βεβαιότητας της μονολιθικής αυθεντίας τους, που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε σεχταρισμούς και διασπάσεις και να προσπαθήσουν να βρουν τους συνθετικούς όρους της πάλης κατά του νεοφιλελευθερισμού, του δικομματισμού και υπέρ της αντιμετώπισης των δεινών που επιφέρουν οι πολιτικές τους στους εργαζόμενους, στην κοινωνία και στο περιβάλλον.
Να απευθυνθούμε στη βάση, ΟΧΙ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΩΝ ΜΕΛΛΩΝ ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ και να επαναπροσδιορίσουν με εξωστρέφεια την πολιτική παρουσία της ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΗΣ, που δεν φοβάται και δεν προσπαθεί να καπελώσει τα κινήματα, ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ, που δεν είναι προσκολλημένη στα δόγματα και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ, που δεν φοβάται να τα βάλει, ούτε έχει ανάγκη να χαϊδεύει τα αυτιά του συστήματος και τέλος ΕΝΩΤΙΚΗΣ Αριστεράς, που ξέρει να συνθέτει απόψεις και βρίσκει τους κοινούς τόπους για πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες.
Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε την παραζάλη της ΗΤΤΑΣ, όχι μόνο των ευρωεκλογών, αλλά της γενικής ήττας της Αριστεράς τον εικοστό αιώνα, που την αποξένωσε από την κοινωνία.

Σχόλιο από Lichros Yannis

Μια νηφάλια τοποθέτηση της «Ρόζας» κόντρα σε ορισμένους (;) που ετοινμάζουν συγκέντρωησ (αν είναι δυνατόν…) αύριο στη Βαλτετσίου.

Ενόψει της συνεδρίασης της Γραμματείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τη Δευτέρα 22/6/2009 στην οποία θα συζητηθεί η υποβολή παραίτησης του σ. Αλέκου Αλαβάνου, ως Ομάδα Ρόζα τονίζουμε τα εξής:

1) Ο σ. Αλαβάνος πρέπει να ανακαλέσει την παραίτηση του γιατί συσκοτίζει τις αιτίες του αποτελέσματος των ευρωεκλογών της 7ης Ιουνίου, απογοητεύει τον κόσμο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και υπονομεύει το συλλογικό χαρακτήρα του εγχειρήματος της ενότητας της Αριστεράς.

2) Θεωρούμε ότι για το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αποτελεί μονόδρομο η αριστερή πορεία του και η συμμετοχική, συλλογική και δημοκρατική ανασυγκρότηση του. Αυτά σημαίνουν πρωτίστως: Άμεσες πολιτικές πρωτοβουλίες υπέρ των εργαζομένων, των ανέργων και των μεταναστών, όχι εσωστρέφεια και οργανωτικές αντιπαραθέσεις, σύγκλιση, σύμφωνα με τις υπάρχουσες αποφάσεις, τον Ιούλιο Πανελλαδικού σώματος που θα απολογίσει το εκλογικό αποτέλεσμα και θα προετοιμάσει Πανελλαδική Συνδιάσκεψη τον Οκτώβριο με αποκλειστικό θέμα τη «συριζοποίηση» του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., την οργάνωση του ως πολιτικού χώρου και την εκλογή συλλογικής ηγεσίας.

3) Πιστεύουμε ότι η συγκέντρωση που καλείται τη Δευτέρα 22/6/2009 έξω από τα γραφεία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εντείνει την πόλωση και δεν έχει σχέση με την κουλτούρα και την παράδοση της ριζοσπαστικής Αριστεράς που είναι ξένες με τον αρχηγισμό και το μεσσιανισμό.

Ομάδα Ρόζα

Σχόλιο από Μάκης




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: