Μια πρωτη τοποθετηση για τα θλιβερα συμβαινοντα (ιστολογιο του κοκκινο-πρασινου δικτυου, 21.6.2009)

ΤΩΝ ΧΑΡΗ ΓΟΛΕΜΗ, ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΣΚΟΥ, ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, ΕΥΚΛΕΙΔΗ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ

Η αντιμετώπιση του εκλογικού αποτελέσματος της 7ης Ιουνίου κατέδειξε από μιας αρχής κάποιες από τις θεμελιώδεις παθογένειες του χώρου μας –όχι μόνο του κόμματος, αλλά και της «παράταξης». Από την περασμένη Τρίτη, ωστόσο, όλα έχουν μπει σε φάση παροξυσμού. Δεν είναι η παραίτηση Αλαβάνου το θέμα –είναι, κυρίως, η απίστευτη διαχείρισή της. Θεωρώντας καταρχήν πως η παραίτηση σε αυτήν τη φάση δεν ευνοεί την προσπάθεια ανασύνταξης του ΣΥΡΙΖΑ –εξού και η συνυπογραφή μας του κειμένου των 11 της ΠΓ- είναι αδύνατον, πλέον, να αποδεχτούμε αυτό που συμβαίνει. Αν δεν θέλουμε να ευτελίσουμε ότι με πολύ κόπο για πολύ καιρό καταφέραμε όλοι μαζί, αυτή η ιστορία πρέπει να τελειώνει πάραυτα.

Αλήθεια, τι καταλαβαίνει πως συμβαίνει στις γραμμές μας ο πολύς κόσμος; Αυτό που καταλαβαίνουν είναι ότι στον ΣΥΡΙΖΑ (ή στο Συνασπισμό, μιας και πολλοί φρόντισαν να συγχέονται οι δύο φορείς) πάλι πλακώνονται – τώρα μάλιστα που έχασαν, ψάχνουν για Αρχηγό. Αυτό που καταγράφεται είναι ότι στη δική μας Αριστερά, (που οφείλει να συζητάει με όρους κοινωνίας και στρατηγικής, όχι προσώπων και περισσότερο αρχηγών…), τσακώνονται για το ποιος θα κάνει κουμάντο. Αυτό που βλέπουν όσοι «βρεθήκανε στους δρόμους» μαζί μας ή συμφώνησαν με τις θέσεις μας, είναι ότι μόλις οι κάλπες δεν μας έκαναν τα γούστα, βγάλαμε τα μαχαίρια. Αυτό που καταλαβαίνουν όσοι συμπαθούν το ΣΥΡΙΖΑ αλλά ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ, είναι ότι στον ΣΥΡΙΖΑ γίνεται ό,τι πριν από δυο χρόνια στο ΠΑΣΟΚ: καυγάς για το ποιος αρχηγός μπορεί να τους ξανανεβάσει τα ποσοστά.

Γιατί θα έπρεπε να καταλαβαίνουν κάτι διαφορετικό; Όμως, ήταν τόσο καθοριστικό το εκλογικό αποτέλεσμα, αυτό το συγκεκριμένο της 7ης Ιουνίου, για να μπούμε σε μια τέτοια εσωτερική κρίση; Δεν μας έφτανε η δύσκολα καλυπτόμενη ευχαρίστηση διακεκριμένων στελεχών της Ανανεωτικής Πτέρυγας ή οι δηλώσεις του Λεωνίδα Κύρκου, την επομένη των εκλογών,  για την «ταπεινωτική ήττα»; Έπρεπε να εμφανίσουμε και την εικόνα της «σύγκρουσης των Αρχηγών», ό,τι απεχθέστερο για τον κόσμο της Αριστεράς; Έπρεπε να ξαναγυρίσουμε στην εσωστρέφεια, το ροκάνισμα της αυτοπεποίθησης των πολλών, στην τραυματική υπογράμμιση του πόσο αποκλεισμένοι είναι αυτοί από εκεί όπου παίρνονται αποφάσεις, την εγκατάσταση μιας φαντασιωσικής αδιαμεσολάβητης σχέσης Αρχηγού-μαζών, που δεν έχει καμία σχέση με τη ριζοσπαστική Αριστερά και τα κινήματα;

Ο Αλέκος Αλαβάνος ίσως θεώρησε πως αυτή του η κίνηση θα έδειχνε πόσο αδιαφορεί για τα αξιώματα. Μόνο που κανείς δεν έχει καταλάβει για ποιό λόγο παραιτείται. Ποιά μεγαλύτερη περιφρόνηση θα μπορούσε να υπάρξει για την ανάγκη των πολλών του ΣΥΡΙΖΑ να μάθουν τι τρέχει, τέλος πάντων;

Κι ας μη μιλήσουμε για την ανάλυση που έκανε ο σύντροφος στην Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ για το εκλογικό αποτέλεσμα, στην οποία υποστήριξε ότι γι’ αυτό ευθύνονται, σε μεγάλο βαθμό, το Κοκκινοπράσινο Δίκτυο και μέρος του Ρεύματος (ποιο ακριβώς;) που έκαναν μια απολίτικη εκλογική καμπάνια –αν και το Κοκκινοπράσινο, όπως όλοι είχαν παρατηρήσει όχι μόνο δεν συμμετείχε στην εκλογική επιτροπή, αλλά ούτε καν ανέλαβε οποιαδήποτε αρμοδιότητα για οτιδήποτε, ούτε εμφανίστηκε σε οποιαδήποτε κεντρική ομιλία οπουδήποτε. Για να μην αναφερθούμε σε όσα αδιανόητα μάθαμε κατά την διάρκεια της εκ των υστέρων συνεδρίασης της ΠΓ του ΣΥΝ, παρουσία του συντρόφου Αλαβάνου, ότι υπήρχε 5μελές καθοδηγητικό (;) κέντρο με συμμετοχή του ίδιου, την ύπαρξη του οποίου ουδείς γνώριζε στο κόμμα μας.

Στην πραγματικότητα αυτό που φθάνει στα όριά του –και στα όριά μας- είναι ένα κλειστό σύστημα ηγετικής ομάδας –τόσο στον Συνασπισμό, όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ, που λύνει τα προβλήματα στο εσωτερικό του -εν αγνοία των μελών-, που ανταγωνίζεται και συμβιβάζεται (με τους μέσα και τους έξω), που βρίσκει τους τρόπους αναπαραγωγής του. Όταν αυτό καταργείται, όταν διαρρηγνύεται η συναίνεση και εκτίθενται όλοι εναντίον όλων -υπό τα έκπληκτα βλέμματα των μελών (και των τηλεθεατών, βεβαίως)-,τότε η συγκεντρωτική φούσκα αποκαλύπτεται γυμνή και ανήμπορη να διαχειριστεί την κρίση.

Νομίζουμε πως η επόμενη μέρα δεν μπορεί να είναι σαν την προηγούμενη. Χρειάζονται μεγάλες αλλαγές και η παραίτηση Αλαβάνου, με όλες τις αναταράξεις που δημιουργεί, ή ίσως εξαιτίας αυτών, αποδειχτεί μια καλή ευκαιρία για ανάταξη. Γι’ αυτό και θεωρούμε πως οι γελοίες εκκλήσεις για συγκεντρώσεις την Δευτέρα δεν μας πάνε, απλώς, πολύ πίσω, δεν αντιγράφουν μόνο ό,τι πιο λαϊκιστικό είναι αποσυρμένο στις αποσκευές της αριστερής παράδοσης, αλλά ταυτόχρονα αποδομούν ό,τι έχει ακόμη μείνει αλώβητο από τη σοβαρότητά μας. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι είμαστε σε εποχή που πρέπει να αποδεικνύουμε, μεταξύ άλλων, και τη σοβαρότητά μας. Αλήθεια ποιες σκοπιμότητες εξυπηρετεί η συγκέντρωση μπροστά στα γραφεία του ΣΎΡΙΖΑ; Είναι δήλωση νομιμοφροσύνης; Είναι πράξη διαίρεσης, να δούμε δηλαδή ποιοι είναι με τον Αλαβάνο και ποιοι με τον Τσίπρα;  Τη Δευτέρα το απόγευμα, αυτό το σίριαλ που  εκθέτει την ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά, πρέπει να τελειώσει οριστικά.  Η αποπροσωποποίηση της διαμάχης μπορεί να γίνει μόνο στο μέτρο που αρχίζει η συζήτηση για τα πραγματικά επίδικα.

* * *

Ας δούμε, λοιπόν, τα πραγματικά επίδικα. Όλοι τα ξέρουμε: είναι η κρίση που φορτώνεται σε όλους εκείνους που έχουν τις λιγότερες δυνατότητες να την αντέξουν, είναι και το μεταναστευτικό, που τόσο πολύ έχει ανοίξει, με το χειρότερο, μάλιστα, τρόπο, μετά την 7η Ιουνίου. Πρωτοβουλίες σε αυτά τα θέματα χρειαζόμαστε –μόνο έτσι είμαστε χρήσιμοι ως Αριστερά. Γι’ αυτό πρέπει να τελειώνουμε τώρα με ό,τι μας αδυνατίζει τη δυνατότητα να κάνουμε πολιτική σε αυτά (Πολιτική με Π κεφαλαίο, αλλά και πολιτική στην κοινωνία, στη γειτονιά, στα συνδικάτα, στις υποβαθμισμένες γειτονιές).

Ταυτόχρονα, πρέπει  να κινηθούμε άμεσα και αποφασιστικά για την πλήρη ανατροπή των καταστάσεων, η συνέχιση των οποίων θα καταδικάσει μια πολιτική στρατηγική, που στις θεμελιακές της γραμμές θα μπορούσε να είναι νικηφόρα, σε μια οριστική, ίσως, ήττα.

Αυτό σημαίνει βαθιές τομές στη δομή και τη λειτουργία του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Ξεκινώντας από το ΣΥΡΙΖΑ, η δημοκρατική του εμβάθυνση είναι εκ των ων ουκ άνευ όρος για τη ύπαρξή του. Το μέχρι σήμερα υπερσυγκεντρωτικό μοντέλο συνδιαλλαγής των εκπροσώπων των συνιστωσών, και αναποτελεσματικό αποδεικνύεται πια και αισθητικά απωθητικό. Το Κοκκινοπράσινο Δίκτυο ήδη πριν από το 4ο Συνέδριο του ΣΥΝ, εδώ και πάνω από 5 χρόνια, έχει θέσει το ζήτημα της αναγκαιότητας επανίδρυσης και ανασύνθεσης της Αριστεράς στη χώρα μας. Ξέρουμε πως δεν υπάρχουν ακόμη οι υποκειμενικοί όροι –αν και η πραγματικότητα βοά- για τη δημιουργία ενός ΣΥΡΙΖΑ ενιαίου πολιτικού φορέα. Πολλές από τις συνιστώσες θα αποδεικνύονταν απρόθυμες. Το ξέρουμε και γι’ αυτό δεν επιμένουμε. Όπως ξέρουμε, επίσης, πως αν δεν πραγματοποιηθούν άμεσα ριζικές τομές θα μας εγκαταλείψει το πιο δυναμικό κομμάτι των «μελών» μας. Των «μελών» μας,  που βέβαια δεν είναι μέλη (δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα, δηλαδή δεν τους πέφτει λόγος για την πολιτική ή τα πρόσωπα που την εκπονούν και την εκφράζουν). Ας τελειώνουμε, επιτέλους με αυτό το αντιδημοκρατικό παράδοξο. Ας αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον πιο επίσημο τρόπο, μέλη κι ας έχουν, για όσο διάστημα αυτό χρειάζεται,  διπλή ένταξη. Ας τους αποδοθούν δικαιώματα απόφασης με θεσμισμένες δημοκρατικές διαδικασίες στις τοπικές ή θεματικές επιτροπές στις οποίες συμμετέχουν, συμπεριλαμβανομένου το δικαιώματος εκλογής της Γραμματείας και του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ. Τον Απρίλιο, με αφορμή την Πανελλαδική συνάντηση του ΣΥΡΙΖΑ, το Κοκκινοπράσινο κατάθεσε προτάσεις για την εκλογή Πανελλαδικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, όργανο με αποφασιστικές αρμοδιότητες που εκλέγεται και ανακαλείται, που αποφασίζει για όλα τα μεγάλα ζητήματα και που εκλέγει τη Γραμματεία ως το εκτελεστικό του και μόνο όργανο, που είναι υποχρεωμένο να λογοδοτεί στο πρώτο.

Ακόμη, πρέπει να ρυθμιστούν άμεσα τα χρονίζοντα προβλήματα των κανονισμών λειτουργίας της κοινοβουλευτικής και ευρωβουλευτικής ομάδας, ώστε κανείς να μην μπορεί να λειτουργεί βάσει «μαγικών αιφνιδιασμών». Και ακόμη πιο άμεσα να λυθεί το ζήτημα του Γραφείου Τύπου και της σχεδιασμένης πλουραλιστικής εκπροσώπησης,

Όλα αυτά θα διευκολυνθούν ιδιαίτερα αν και στο ΣΥΝ επιχειρηθούν αποτελεσματικά οι τομές που είναι ώριμες από καιρό. Είναι ευτυχές το γεγονός πως και ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται αποφασισμένος να κινηθεί σε μια τέτοια κατεύθυνση. Εναλλαγές, θητείες, ποσοστώσεις, ανώτατο όριο για τα επαγγελματικά στελέχη, μια μεγάλη δημοκρατική αναστάτωση είναι αναγκαία όσο ποτέ. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως την χρωστάμε στο κόμμα μας, δεδομένου πως το καταστατικό Συνέδριο που θα τα έλυνε όλα αυτά, διαλύθηκε τον Απρίλιο του 2005 με ευθύνες της ηγεσίας. Να προχωρήσουμε σε Καταστατικό Συνέδριο αμέσως μετά τις εκλογές και ως τότε, ήδη από την ερχόμενη ΚΠΕ, διάχυση αρμοδιοτήτων από την ΠΓ σε μέλη της ΚΠΕ που έχουν τη δυνατότητα και τη διάθεση να υπηρετήσουν με αποχρώσεις το πολιτικό σχέδιο, που δημοκρατικά από 2 προγραμματικά, 2 τακτικά και 2 διαρκή Συνέδρια έχει αποφασιστεί και επικυρωθεί από δεκάδες συνεδριάσεις της ΚΠΕ.

Συντρόφισες και σύντροφοι του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να κινηθούμε. Είναι ήδη αργά. Ο χρόνος μας σώνεται.

Advertisements

6 Σχόλια so far
Σχολιάστε

Είναι σαφές ότι καθένας παίρνει θέση στη σύγκρουση των τελευταίων ημερών. Ωστόσο η τοποθέτηση του Αλαβάνου είναι πολιτικότατη και κάνει κριτική. Αν τα κουκούλωνε κάτω από το χαλί και πηγαίναμε ηττημένοι και σιωπηλοί στην επόμενη ένδοξη εκλογική μάχη θα ήταν καλύτερα;
Ως μοναχικός ψηφοφόρος (οπαδό θα με έλεγε κάποιος σ. αφού δεν μπορώ να κάνω κάτι περισσότερο) νιώθω να αποδομείται η σοβαρότητά μας όταν ακούω τον Αλαβάνο να λέει ότι τον ροκάνιζαν συστηματικά, ότι καθοδήγηση του ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε η VPRC, ότι δόθηκε μάχη με μη πολιτικό, μίζερο και ανόητο τρόπο. Και σε αυτά άκουσα επιχειρήματα. Τα «ο βασιλιάς απέθανε ζήτω ο βασιλιάς» δεν με πείθουν. Δεν με νοιάζει κανένας βασιλιάς. Με νοιάζει το ποιος θα ρίξει το βάρος του στον ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό δεν το κάνει η σημερινή ηγεσία του ΣΥΝ, το κάνει η πρώην ηγεσία του ΣΥΝ και νυν ή πρώην (;) κοινοβουλευτική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Η φαρσοκωμωδία που πρέπει να τελειώσει αφορά το να παρουσιάζουμε την εκκαθάριση Αλαβάνου ως φυσιολογική. Η αποπροσωποίηση της διαμάχης σύντροφοι συνέβη τη στιγμή που ο Αλαβάνος μίλησε πολιτικά στη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί να διαφωνούμε, αλλά μίλησε πολιτικά. Η ηγεσία του ΣΥΝ δεν μίλησε πολιτικά, μίλησε οργανωτικά. Τα περί ηγετών, ανοησιών, γελοιοτήτων κλπ μου μοιάζουν υπεκφυγές.
http://syriza.wordpress.com

Σχόλιο από syriza

σύντροφε syriza.wordpress
ο Αλαβάνος ούτε καν πάτησε στο διαρκές συνέδριο, κι όλα τα ζητήματα που έθεσε, δεν τα έβαλε ποτέ πρίν στο κόμμα ως όφειλε. Αυτό συνιστά βαθειά περιφρόνηση στα απλά μέλη του ΣΥΝ και δεν ξέρω αν είναι πολιτικό, αλλά σίγουρα δεν είναι και πολύ ηθικό!

Σχόλιο από ioannis64

Το πλέον άσχημο είναι ότι με την παραίτηση του Αλαβάνου καθώς και με τον τρόπο και στον χρόνο που τέθηκε όσο και άν θέλει να θέσει πολιτικές διαφορές τις συσκοτίζει και τις αποκοινωνικοποιεί
Αλλωστε η πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ σε πολλές περιπτώσεις και ιδιαίτερα μετά τον Δεκέμβρη αφυδατωνόταν με μιά επικοινωνιακού τύπου διαμεσολάβηση αντί να κοινωνικοποιείται και να παίρνει χυμούς από τις κοινωνικές διεργασίες-συγκρούσεις στην μετά το Δεκέμβρη περίοδο Σε αυτό συνετέλεσαν τα μέγιστα οι γνωστοί αγαπημένοι της ΤV αλλά και η αμηχανία- εσωτερική και προς τα έξω-στην αντιμετώπιση της ιδεολογικής αντεπίθεσης της εξουσίας από τις περισσότερες δυνάμεις των στελεχών μας συμπεριλαμβανομένου του Αλαβάνου

Σχόλιο από ΛΑΒΑΤΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Επιτέλους φαίνεται το τοπίο να ξεκαθαρίζει και ο κόσμος και οι συνιστώσες της αριστερά αρχίζουν να λένε τα πράγματα με το όνομα τους. Ελπίζω να μην πραγματοποιηθεί η θλιβερή ιδέα για συγκέντρωση παράκλησης έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ τη Δευτέρα. Τέτοιες εικόνες και πρωτοβουλίες είναι εντελώς άσχετες με την έννοια αριστερά. Είναι λογικές παπανδρεϊσμου για να μην πω περονισμού.

Σχόλιο από ΓΚ

Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας

Τις προηγούμενες μέρες δεχτήκαμε κατηγορίες και κριτικές από πολλές πλευρές γιατί καταφέραμε ένα χτύπημα στην αδιαφάνεια και την σιωπή που διέπει το καθεστώς “λειτουργικής ομοφωνίας” του ΣΥΡΙΖΑ με την δημοσιοποίηση στο blog μας της τοποθέτησης του Αλέκου Αλαβάνου που έγινε στη Γραμματεία στις 17/06/09.

Βέβαια αυτό το καθεστώς είχε δεχτεί άλλο ένα πλήγμα από τον Μανώλη Γλέζο μια μέρα πριν (18/06/09), όταν υποστήριξε δημόσια στο Κανάλι 1 του Πειραιά πως «δεν υπάρχει κανένα κεκτημένο δικαίωμα του ΣΥΝ να ηγείται του ΣΥΡΙΖΑ και ότι αυτά είναι αποκυήματα της φαντασίας του Φλαμπουράρη».

Αναρτήσαμε (Παρασκευή 19/6/2009 και ώρα 6:23 μμ) την απομαγνητοφωνημένη ομιλία του σ. Αλαβάνου αφού είχαν ήδη περάσει 2 ολόκληρες ημέρες από την στιγμή που έγινε. Ούτε η Γραμματεία αλλά ούτε και καμία συνιστώσα δεν αναλάμβανε την ευθύνη να εναντιωθεί στο νοσηρό κλίμα διαδόσεων και φημών που είχε κυριαρχήσει σχετικά με αυτό το θέμα. Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε κάποιος να εναντιωθεί σε αυτό το κλίμα ήταν να καταγγείλει την παραπληροφόρηση και να κάνει μια υπεύθυνη πολιτική ενημέρωση με το τι συζητήθηκε στα όργανα και ποιες απόψεις ακούστηκαν, αναλαμβάνοντας δημόσια την ευθύνη των ισχυρισμών του. Στην πραγματικότητα συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο: αυτό το νοσηρό κλίμα χειροτέρευε από τις ημιεπίσημες ενημερώσεις που προέρχονταν από τον χώρο του ΣΥΝ αλλά και από συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.

Και το κλίμα παραπληροφόρησης αυτό ήταν ήδη γνωστό σε όλους. Δεν δημιουργήθηκε εκείνη την ημέρα. Υπάρχει αρκετό καιρό πριν. Υπενθυμίζουμε ότι την αντιπαράθεση ανάμεσα στον Αλέξη και τον Αλέκο για το τηλεοπτικό ντιμπέιτ, την μάθαμε από τα «αστικά» ΜΜΕ. Τότε, δεν καταλαβαίναμε αν είναι πράγματι υπαρκτή αυτή η αντίθεση ή δημιούργημα των ΜΜΕ. Και μπερδευτήκαμε ακόμα πιο πολύ, όταν αναζητήσαμε «έγκυρη» πληροφόρηση από «αξιόπιστες» πηγές του ΣΥΡΙΖΑ. Εκ των υστέρων αποδείχτηκε ότι ο αστικός τύπος ήταν σαφώς πιο αξιόπιστος από τις πληροφορίες που προέρχονταν από «συντρόφους» που γνωρίζουν τι γίνεται στον ΣΥΡΙΖΑ…

Μετά από λίγες μέρες, και αφού τέλειωσε η εκλογική μάχη, απορήσαμε από το γεγονός ότι κανένας από αυτούς – τόσο τους όψιμους όσο και τους πρώιμους – που συμμετέχουν στην Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν κατήγγειλε την απαράδεκτη θέση του Α. Τσίπρα για «ενιαία ηγετική λειτουργία του ΣΥΝ και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.» Η απορία μας έγινε ανησυχία για την ξαφνική αφωνία όλων αυτών που δημόσια την προηγούμενη περίοδο φωνασκούσαν για την πολιτική και οργανωτική αυτονομία του ΣΥΡΙΖΑ και ζητούσαν να συγκροτηθεί με «μέλη» και «εκλεγμένη» ηγεσία!

Θεωρούμε ότι αυτή η σιωπή είναι προϊόν συναλλαγών και μεθοδεύσεων που θέτουν σε κίνδυνο το μέλλον του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ. Ακούγονται μάλιστα και φήμες ότι ήδη έχουν κλείσει οι συμφωνίες για το ποιοι θα είναι υποψήφιοι βουλευτές στις θέσεις επικρατείας του ψηφοδέλτιου των επόμενων βουλευτικών εκλογών…

Με αυτά τα δεδομένα, αποδείχτηκε ότι με την δημοσίευση της τοποθέτησης του Αλαβάνου στην γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ ο καθοδηγητικός μηχανισμός του ΣΥΝ αιφνιδιάστηκε. Το θέμα έπαιρνε «πολιτικές διαστάσεις» έξω από τα πλαίσια της διαχείρισης που είχε μεθοδευτεί. Μέχρι εκείνη την στιγμή ελάχιστοι είχαν εναντιωθεί στις δηλώσεις του Α. Τσίπρα, που υπονόμευαν το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Ένας απ’ αυτούς είναι ο Μ. Γλέζος…

Το καθοδηγητικό κέντρο του ΣΥΝ είχε σχεδιάσει να παρουσιάσει την παραίτηση του Αλαβάνου ως ένα τετελεσμένο γεγονός που οφείλεται σε αντιπαραθέσεις προσωπικού χαρακτήρα και την ιδιότυπη ιδιοσυγκρασία του! Εξάλλου, με την παραίτηση του Αλαβάνου λυνόταν το ζήτημα της ενιαίας καθοδήγησης του ΣΥΡΙΖΑ στο πρότυπο του ΚΚΕ και των συμμαχιών του. Γι αυτό το λόγο, ως πρώτη αντίδραση επιλέγει η διάψευση αυτού του κειμένου. Τελικά αυτός ο στόχος δεν επετεύχθη. Τότε επικράτησαν αναγκαστικά πιο ώριμες σκέψεις.

Σήμερα Δευτέρα 22/06/09 όλοι μιλάνε για διαφάνεια και δημοκρατία στον ΣΥΡΙΖΑ και υπερασπίζονται την αυτόνομη πολιτική και οργανωτική του συγκρότηση…

Μέχρι όμως να δούμε αν είναι πράγματι ειλικρινείς αυτές οι δηλώσεις και αν θα πραγματοποιηθούν και με ποιο τρόπο, ας στείλουμε ένα μήνυμα προς όλους: Ας μαζευτούμε σήμερα έξω από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, στις 5μμ την ώρα που θα ξεκινήσει η συνεδρίαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ διεκδικώντας τα αυτονόητα!

Σχόλιο από Ενωση Οπαδών ΣΥΡΙΖΑ

Ενα πρόβλημα που έχουμε υποτιμήσει εντυπωσιακά και δεν έχει σχέση άμεση με την υποτιθέμενη διαμάχη στα ψηλά αλλά με την εικόνα μας στα χαμηλά είναι η δράση των οργανώσεων στον ζωτικό τους χώρο. Δυστυχώς παγιδευμένες απο λάθη είτε συλλογικά είτε ατομικά σε στηρίξεις δημοτικών κινήσεων η άλλων πρωτοβουλιών αδυνατούν να δείξουν στον πολύ κόσμο το πρόσωπο που ξέρει ο κόσμος για την Αριστερά. Λείπουμε απο τους κοινωνικούς αγώνες γιατί υποστηρίξαμε αποτυχημένους δημάρχους, γιατί αφήσαμε υποτιθέμενους συνασπισμένους να καπηλεύονται το όνομα μας και τώρα δεν ξέρουμε απο που να τα μαζέψουμε. Οι ψήφοι της αριστεράς είναι ψήφοι αγώνα και όχι ψήφοι βολέματος και κρυφής υποστήριξης λαθών και παιχνιδιών ορισμένων. Εμείς δεν πουλάμε ελπίδα ούτε κάνουμε ρουσφέτια και εάν λείψουμε απο το μετερίζι τότε όλοι μας ξεχνάνε. Μόνο έτσι κερδίζουμε κόσμο και εάν παρεκλίνουμε της πορείας έχουμε ορατά και άμεσα αποτελέσματα. Δεν θέλω να κάνω βαθυστόχαστες αναλύσεις γι αυτό περιμένω να ακούσω εάν κάποιοι συμφωνούν μαζί μου.

Σχόλιο από akas




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: