Ανανεωτικη Αριστερα; Ας σοβαρευτουμε επιτελους (ιστολογιο του κοκκινο-πρασινου δικτυου, 24.6.2009)
24/06/2009, 8:14 μμ
Filed under: Χρηστος Σιμος

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΙΜΟΥ 

1. Πόσο ανανεωτικό και ριζοσπαστικό είναι το κόμμα μας;

Η κεντρική πολιτική επιτροπή του Συνασπισμού που διεξήχθη με σκοπό έναν πρώτο απολογισμό του εκλογικού αποτελέσματος κινήθηκε στο γνωστό ανανεωτικό και ριζοσπαστικό πλαίσιο: κατά τη διάρκεια της εισήγησης του προέδρου η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη και οι πάντες παρακολουθούσαν την ομιλία με τη δέουσα προσοχή. Μόλις έληξε η ομιλία του Τσίπρα, αρκετοί και αρκετές βγήκαν από την αίθουσα. Άλλωστε ο σκοπός όλων των συνεδριάσεων είναι να ακουστούν πρωτίστως όσοι και όσες δεν είναι στα υψηλά κλιμάκια του κόμματος…Το σκηνικό αυτό επαναλαμβανόταν καθ’ όλη τη διάρκεια της του διημέρου. Η αίθουσα της συνεδρίασης ήταν ασφυκτικά γεμάτη όταν μιλούσαν τα πρωτοκλασάτα στελέχη. Όταν ανέβαινε στο βήμα κάποιο λιγότερο προβεβλημένο στέλεχος, τα πηγαδάκια μέσα κι έξω από την αίθουσα έδιναν τον τόνο. Οι ανανεωτικές πρακτικές στο μεγαλείο τους!

2. Μια εκτίμηση για το αποτέλεσμα

Θα συμφωνήσω με την εκτίμηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού ότι το εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ συνιστά μεγάλη ήττα. Κι αυτό διότι εφόσον ο Συνασπισμός αποφάσισε επιτέλους, ύστερα από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα αδράνειας, να κάνει πολιτική με αριστερούς όρους (ενεργός συμμετοχή στα κινήματα – εγχώρια και διεθνή, συμμαχίες, κοινοβουλευτική παρουσία με αξιώσεις πρωταγωνιστή και όχι κομπάρσου), αντί να πορευτεί στην προεκλογική περίοδο με όλα όσα έχει καταφέρει, έκανε το ακριβώς αντίθετο ή τελοσπάντων δεν αξιοποίησε τα πλεονεκτήματα και τα επιτεύγματά του όσο θα μπορούσε.

Εξηγούμαι: αν η επιτυχής άσκηση πολιτικής από την πλευρά του οποιουδήποτε πολιτικού υποκειμένου, είναι η ένταξη όσο το δυνατόν περισσότερων δυνάμεων εντός του πλαισίου που το υποκείμενο αυτό έχει θέσει, τότε ο Συνασπισμός οφείλει να πανηγυρίζει. Το γεγονός ότι η ΚΟΕ συμμετείχε στις πρόσφατες ευρωεκλογές στο πολιτικό πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί μια μεγάλη νίκη για την ανανεωτική αριστερά, η οποία ήδη από τη δεκαετία του ’70 υποστήριζε πως η Ευρώπη αποτελεί πεδίο ανάπτυξης αγώνων και όχι έναν οιονεί καπιταλιστικό μπαμπούλα, όπως πίστευαν πολλές αριστερές οργανώσεις που εμφορούνταν από έναν αφελή αντι-ιμπεριαλισμό. Με βάση τα παραπάνω, το ότι η ΚΟΕ συνυπέγραψε την εκλογική διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ συνιστά νίκη, καθώς είναι μια πολιτική δύναμη που κάποια χρόνια πριν, πίστευε πως η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να διαλυθεί. Άντ’ αυτού, ήδη από την προεκλογική περίοδο πολλά στελέχη του Συνασπισμού έκαναν λόγο για ψηφοδέλτιο που κινείται σε αντιευρωπαϊκή κατεύθυνση.

Υπάρχουν κι άλλες αντιφάσεις που εξηγούν εν μέρει το εκλογικό αποτέλεσμα. Άλλες είναι πραγματικές κι άλλες κατασκευάστηκαν με μεγάλη δεξιοτεχνία από τα κυρίαρχα συγκροτήματα των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Σ’ όλα αυτά τα εσωτερικά μέτωπα, δεν καταφέραμε να θέσουμε και να απαντήσουμε με τους δικούς μας όρους, αλλά με τους όρους του αντιπάλου. Αναφέρω επιγραμματικά κάποια από αυτά: Στο ζήτημα του Δεκέμβρη, παραδείγματος χάρη, όταν μας τέθηκε το δίλημμα αν είμαστε υπέρ ή κατά της βίας (ερώτημα το οποίο είναι τόσο ανόητο όσο και το αν μας ρωτούσαν αν είμαστε υπέρ ή κατά του νόμου της βαρύτητας, κάτι που το γνωρίζουν όλοι-ες όσοι/ες έχουν ολοκληρώσει με επιτυχία το πρώτο εξάμηνο σπουδών σε οποιοδήποτε τμήμα κοινωνικών ή πολιτικών επιστημών) εμείς απαντούσαμε προσπαθώντας να συμβιβάσουμε τα ασυμβίβαστα, χωρίς να κάνουμε σοβαρή κριτική, αδυνατώντας παράλληλα να δώσουμε το δικό μας πολιτικό στίγμα στην εξέγερση και στις κινηματικές διαδικασίες.

Όταν καταρτίστηκε το ευρωψηφοδέλτιο, αντί να στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις τις επιλογές μας, αλλά και το ότι αυτές απέρρεαν από πραγματικά δημοκρατικές διαδικασίες, αφήσαμε να βγει προς τα έξω ότι υπάρχει το δίλημμα Χουντής ή Παπαδημούλης. Ασχοληθήκαμε περισσότερο με τα πρόσωπα και λιγότερο με την πολιτική, με άλλα λόγια.

Το ίδιο πράξαμε και με το περίφημο debate των πολιτικών αρχηγών: αντί να μεταφέρουμε το βάρος στο ότι αυτοί που εμφανίζουν αντιπαλότητα μεταξύ του Τσίπρα και του Αλαβάνου είναι οι ίδιοι που στηρίζουν τόσα χρόνια τον δικομματισμό, ο οποίος έχει κυριολεκτικά καταστρέψει τη χώρα σ’ όλα τα επίπεδα, εμείς προτιμήσαμε τη σιωπή.

2.1. Γραφή, ανάγνωση και πολιτική

 Περνώντας στις κριτικές που έχουν ακουστεί και γραφτεί σε σχέση με το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα στο κείμενο που κατέθεσε η Ανανεωτική Πτέρυγα αλλά και σε κάποια σημεία των τοποθετήσεων στελεχών που ανήκουν σ’ αυτή στην πρόσφατη κεντρική πολιτική επιτροπή του Συνασπισμού. Η επιλογή αυτή έχει να κάνει με το ότι η συγκεκριμένη τάση φαίνεται να αμφισβητεί βασικές επιλογές που έχουν γίνει το τελευταίο χρονικό διάστημα, συνεπώς οι προβληματισμοί της οφείλουν να γίνουν αντικείμενο σοβαρού διαλόγου και επεξεργασίας.

Η Ανανεωτική Πτέρυγα ισχυρίζεται ότι κινηθήκαμε σε αντιευρωπαϊκό πλαίσιο, μάλλον λόγω του ότι στη δεύτερη θέση του ψηφοδελτίου βρισκόταν η Ελένη Σωτηρίου από την ΚΟΕ. Όπως εξήγησα παραπάνω, αυτό το γεγονός από μόνο του συνιστά νίκη για την ανανεωτική αριστερά. Μήπως τότε, τα κείμενα που συνιστούν το προεκλογικό υλικό του ΣΥΡΙΖΑ κινούνται σε αντιευρωπαϊκό πλαίσιο; Αν ισχύει αυτό, οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες της Ανανεωτικής Πτέρυγας οφείλουν να τεκμηριώσουν την άποψη τους επισημαίνοντας τα συγκεκριμένα σημεία των κειμένων. Διαφορετικά, οι αιτιάσεις τους περί «αντιευρωπαϊσμού» είναι στον αέρα. Εκτός αν η κριτική στις κυρίαρχες ευρωπαϊκές πολιτικές συνιστά «αντιευρωπαϊσμό». Ή διαφορετικά, εκτός αν ο αριστερός ευρωπαϊσμός εξαντλείται στη συμμετοχή στους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από ‘κει και πέρα, θα πρέπει να δούμε με σοβαρότητα αν το Ευρωκοινοβούλιο είναι περισσότερο «ευρωπαϊκό» από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ ή αν η ιστορία της Ευρώπης και η ευρωπαϊκή ταυτότητα εξαρτώνται μόνο από τη συνθήκη του Μάαστριχ, τη συνθήκη της Λισσαβόνας και το Ευρωσύνταγμα που κατατέθηκε και απορρίφτηκε σε όποια χώρα έγινε δημοψήφισμα. Έχω την αίσθηση πως μια πραγματικά σοβαρή συζήτηση περί Ευρώπης απουσιάζει από το Συνασπισμό, αν και πρόσφατα, στις Αναγνώσεις της Αυγής ο προβληματισμός για το ζήτημα ήταν πλούσιος, με αφορμή το βιβλίο του Λουτσιάνο Κάνφορα για τη δημοκρατία στην Ευρώπη.

Επιπλέον η Ανανεωτική Πτέρυγα κάνει λόγο για αριστερίστικες επιλογές που οδήγησαν τα πράγματα στο κακό εκλογικό αποτέλεσμα, χωρίς να τεκμηριώνει πουθενά τη θέση της αυτή. Στο σημείο αυτό έχω να θέσω στην Ανανεωτική Πτέρυγα μια σειρά από ερωτήματα: 1. Έχουν υπόψη τους οποιοδήποτε σύλλογο, σωματείο, συνδικάτο, δημοτικό ή νομαρχιακό συμβούλιο που να παρεμβαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να προτείνει άμεσες λύσεις στα όποια ζητήματα τίθενται; 2. Η συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ σε μια σειρά από οικολογικά κινήματα έχει αριστερίστικο χαρακτήρα ή διεκδικεί συγκεκριμένα αιτήματα; 3. Η συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στην υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου ήταν αριστερισμός; 4. Τα αιτήματα που έθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξέγερση του Δεκέμβρη προϋπέθεταν την επανάσταση;

Συνοψίζοντας τα παραπάνω, θεωρώ πως αν πραγματικά θέλουμε να είμαστε ένα σύγχρονο κόμμα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, οφείλουμε, ανεξαρτήτως τάσης, να τοποθετούμαστε με επιχειρήματα και τεκμηριωμένες θέσεις κι όχι με συνθηματολογίες που θυμίζουν φοιτητικό συνδικαλισμό δεκαετίας ’70. Έχω την αίσθηση πως μ’ αυτόν τον τρόπο θα βελτιωθεί η συνολική λειτουργία του κόμματος.

3. Επίλογος

Κάποια στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας έκαναν μια πραγματικά εντυπωσιακή κίνηση στις τοποθετήσεις τους στην κεντρική επιτροπή: έθεσαν το θέμα του «κοινωνικού Συνασπισμού», τον οποίο τον θεωρούν δικό τους και στον οποίο λογοδοτούν και όχι οπουδήποτε αλλού. Το πρώτο θυμίζει αυτό που είχε πει η «17 Νοέμβρη» σε μια παλαιότερη εκλογική αναμέτρηση, ότι τα άκυρα και τα λευκά ψηφοδέλτια είναι δικά τους… Το δεύτερο σημαίνει ότι επί της ουσίας δε λογοδοτούν πουθενά. Γιατί το κόμμα είναι μηχανισμός που έχει μέλη, θέσεις, όργανα και ευθύνες. Η κοινωνία γενικά και αόριστα δεν έχει τέτοια πράγματα. Και σε τελευταία ανάλυση, όσοι και όσες συναντήθηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια σειρά από κινηματικές πρωτοβουλίες που πήρε ο τελευταίος, μήπως ανήκουν στον «αντικοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ»;

Όσοι και όσες νοσταλγούν την ιστορική ανανεωτική αριστερά, την οποία θεωρούν απούσα (όπως ισχυρίστηκε και ο Γ. Βούλγαρης σε άρθρο του στα Νέα, στις 30/5/09), πρέπει να επιχειρηματολογήσουν για το αν η ανανέωση είναι ζήτημα προσώπων ή ιδεών και πρακτικών. Γιατί αν είναι ζήτημα προσώπων, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα γι όλους και όλες μας, καθώς το ΚΚΕ έχει δίκιο που επέστρεψε στον Στάλιν. Ας βρούμε κι εμείς έναν αντίστοιχο και να επιστρέψουμε… Εκτός αν η ανανεωτική αριστερά είναι εγγεγραμμένη στο DNA κάποιων κι εμείς οι υπόλοιποι πρέπει να κάνουμε μεταμόσχευση. Μέχρι τότε, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε να παλεύουμε για τις θέσεις μας μέσα κι έξω απ’ τους θεσμούς, γνωρίζοντας πως διαφορετική κοινωνία χωρίς διαφορετικούς θεσμούς απλούστατα δεν υφίσταται. Εκτός κι αν ο Πουλαντζάς που έλεγε ότι ο σοσιαλισμός ξεκινάει από σήμερα ήταν αριστεριστής.

O Χρήστος Σίμος είναι μέλος της ΠΚ Μεταπτυχιακών Φοιτητών και Υποψηφίων Διδακτόρων της Νεολαίας Συνασπισμού

Advertisements

3 Σχόλια so far
Σχολιάστε

Νομίζω ότι ιδιαίτερα ενδιαφέρον και ενδεικτικό της πολιτικής ποιότητας των ανανεωτικών, είναι το γεγονός, ότι δεν έχουν μια διατυπωμένη πολιτική συνεργασιών η οποία να είναι πειστική και διεισδυτική στον ενεργό αριστερό κόσμο του ΣΥΝ. Δηλαδή το γεγονός ότι δεν έχουν το άγχος να πείσουν την πλατεία βάση του κόμματος και γι’ αυτό επικαλούνται τον «κοινωνικό Συνασπισμό». Δηλαδή μια έννοια λάστιχο που μπορεί να την επικαλεστεί οποιοσδήποτε για να δικαιολογήσει οτιδήποτε. Περισσότερο απ’ όλα βασίζουν αυτή τους την επίκληση στους σταυρούς που παίρνουν. Βέβαια ούτε κουβέντα ότι σε μεγάλο βαθμό αυτοί βασίζονται στην αναγνωρισιμότητα τους λόγω του ότι έχουν κατσικωθεί στα κανάλια. Εδώ και η τζαζεμένη Βάσια Τρυφίλλη, με όποιον και να κατέβει, από την «Άλλη Αθήνα» του Κουβέλη, μέχρι την παράταξη Κακλαμάνη, πάντα βγαίνει εξαιρετικά ψηλά σε σταυρούς. Ο κοινωνικός Συνασπισμός την είχε ψηφίσει και αυτήν; Πολύ περισσότερο ο Κουβέλης ξεχνά ότι αν επιχειρούσε να βγει βουλευτής αποκλειστικά με την στήριξη του «κοινωνικού Συνασπισμού» ΔΕΝ θα ήταν βουλευτής. Ούτε αυτός ούτε κανείς άλλος, γιατί ο κοινωνικός Συνασπισμός δεν κολλάει αφίσες και δεν μοιράζει φυλλάδια.
Οι ανανεωτικοί, είναι τόοοοσο ανανεωτικοί που αντί να προωθούν την μέγιστη δημοκρατία και να δοκιμάζουν τις απόψεις τους στην βάση του κόμματος στο οποίο συμμετέχουν, απορρίπτουν το συνέδριο και ζητάνε συμφωνία κορυφής για αλλαγή στρατηγικής του ΣΥΝ. Πίσω δηλαδή και από το ΚΚΕ. Τέτοια ανανέωση!

Σχόλιο από ΓΚ

Αυτό http://www.ananeotiki.gr/el/readText.asp?textID=3564&catID=0 εννοούν κοινωνικό συνασπισμό

Σχόλιο από μπζζτ

Σημειολογικά και μόνον να αναφέρω πως αυτός που θα καταφέρει να ξεκινάνε οι συνεδριάσεις της ΚΠΕ στην ώρα τους, αυτός θα έχει καταφέρει να αλλάξει και συνεπώς μάλλον να φτιάξει το κόμμα…

Σχόλιο από Λάμπρος




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: