Το θεμα μπαινει, το θεμα βγαινει (ΑΥΓΗ, 30.6.2009)

TOY ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΕΔΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

«Το θέμα μπαίνει, …το θέμα βγαίνει». Θυμήθηκα το διήγημα του Μάριου Χάκκα καθώς αναζητούσα και εγώ τις μέρες αυτές τις πηγές της ΣΥΝασπισμένης κακοδαιμονίας. Ο Χάκκας αιχμηρά κατέγραφε τις ανακολουθίες στην πολιτική της ΕΔΑ και τις απέδιδε, μεταξύ άλλων, στην εκ των μακρόθεν και αποκομμένη από τη βάση καθοδήγηση –να υπενθυμίσω και την ιδιότυπη κουφαμάρα των στελεχών του κόμματος που περιέγραφε σε άλλο διήγημα. Έτσι, η καθοδήγηση εμφανιζόταν, έθετε το ζήτημα ουρανοκατέβατα, γινόταν ο σχετικός τσερτζελές, και μετά από λίγο καιρό, το ζήτημα χανόταν, εξαφανιζόταν, σαν να μην είχε «μπει» ποτέ στην ημερησία διάταξη της πολιτικής, σαν να μην είχε ταράξει τα νερά, σαν να μην είχε συμβεί τίποτε, θετικό ή αρνητικό, «έβγαινε» από το θεματολόγιο, απότομα αι ακαριαία, όπως είχε μπει. Πώς μπήκε, γιατί μπήκε, πώς βγήκε, γιατί βγήκε, ήταν ερωτήματα που δεν επιδέχονταν απάντησης.

Το θέμα, λοιπόν, μπήκε από την ηγεσία του Συνασπισμού με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο: Είμαστε υπέρ της ελεύθερης πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Για όσους το έχουν ξεχάσει παραπέμπω στη συνέντευξη Τύπου Αλαβάνου – Τζανακόπουλου της 17/5/2007, αλλά και στην ανακοίνωση της 23/1/2009 του ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα που μπήκε και αυτό που συνεπαγόταν το χαιρέτησα με ενθουσιασμό. Επιτέλους, αισθάνθηκα μια μικρή προσωπική δικαίωση, καθώς υποστηρίζω την ελεύθερη πρόσβαση από τη δεκαετία του 1980, πεποίθηση που εδραιώθηκε αφάνταστα μετά την εμπειρία μου ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Εξετάσεων το 1994. Οι προσωπικές μου, άλλωστε, απόψεις, γραμμένες στην Αυγή της 1ης Μαρτίου 2009, λίγο ενδιαφέρουν τους αναγνώστες, ούτε είναι το σημερινό ζήτημα.

Το θέμα, όμως, δεν μπήκε στη Συσπείρωση Πανεπιστημιακών εν όψει του Συνεδρίου της ΠΟΣΔΕΠ. Δεν μπήκε γιατί κάποιοι δεν συμφωνούσαν και γιατί κάποιες φοιτητικές παρατάξεις (ΕΕΑΚ) θεωρούν ότι η ελεύθερη πρόσβαση καταργεί τα επαγγελματικά δικαιώματα. Καλώς, αν και για να καταργηθεί κάτι, πρέπει πρώτα να υπάρχει. Και λυπάμαι που θα το πω για άλλη μια φορά, επαγγελματικά δικαιώματα δεν δίνονται από το πανεπιστήμιο, ούτε από το πολυτεχνείο. Επαγγελματικά δικαιώματα κατοχυρώνονται από τα επαγγελματικά επιμελητήρια ή τους επαγγελματικούς συλλόγους. Και στα καθ’ ημάς, πολλά κάποιος θα είχε να διδαχθεί από τη σύγκριση της αποτελεσματικότητας ως προς το θέμα αυτό μεταξύ του Τεχνικού Επιμελητήριου και του Οικονομικού Επιμελητήριου.

Τέλος πάντων, το θέμα μπήκε και επανήλθε σε μια επίκαιρη χρονικά στιγμή. Μετά το ξέσπασμα των νέων τον Δεκέμβρη, όταν η κυβέρνηση προσπαθούσε να εκτονώσει την κατάσταση δημιουργώντας την επιτροπή Μπαμπινιώτη, ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ είχαν θέσεις που, έστω και χωρίς να είναι απόλυτα επεξεργασμένες, μπορούσαν να αποτελέσουν την αιχμή του δόρατος και να βρουν την κοινωνική απήχηση. Καλή ή κακή η θέση για την ελεύθερη πρόσβαση, ήταν ΘΕΣΗ, δηλαδή επέτρεπε τη συζήτηση, την αντιπαράθεση, την ανάπτυξη επιχειρημάτων, μας άνοιγε δρόμους να πείσουμε, να αλλάξουμε, να προσαρμόσουμε.

Και τι έγινε; Αντί να οργανώσουμε την πολιτική μας, την αφήσαμε να πορευτεί μόνη της στις άδειες πλατείες και στα κενά αμφιθέατρα. Πιστέψαμε ότι αφού το είπαμε, εκπληρώσαμε το πολιτικό μας καθήκον. Αφού το ανακοινώσαμε στον Τύπο (δες συνέντευξη Τύπου ΣΥΡΙΖΑ – Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη 9/3/2009) -το «επικοινωνήσαμε»- δεν χρειάζεται να το αναδείξουμε ως στοιχείο της καθημερινής μας πολιτικής στους μαζικούς χώρους. Ακόμη και όταν ανεξάρτητες επιστημονικές εταιρείες, όπως η Επιστημονική Εταιρεία Κοινωνικής Πολιτικής, οργάνωναν συζητήσεις για το θέμα της πρόσβασης στο Πανεπιστήμιο, οι εκδηλώσεις έγιναν με απουσία ακόμη και θερμών υποστηρικτών της ελεύθερης πρόσβασης.

Αλλά οι «κακοί» δεν τυρβάζουν περί τα άλλα. Η επιτροπή Μπαμπινιώτη κατέληξε σε συμπεράσματα που ανακατεύουν τη σούπα της σχολικής αφασίας και που προδιαγράφουν ένα από τα ίδια για το άμεσο μέλλον, έχοντας εξασφαλίσει στην κυβέρνηση και στην αξιωματική αντιπολίτευση το επιδιωκόμενο κλείσιμο του μετώπου. Η ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ αφήνει να διαρρέουν(;) θέσεις, οι οποίες λαμβάνουν και επίσημη σφραγίδα με συνεντεύξεις στην τηλεόραση, και οι οποίες μένουν ασχολίαστες. Η ορθή αποχή μας από τις επιτροπές που χρησιμοποιεί το υπουργείο για να νομιμοποιήσει «δια της διαδικασίας» την κυρίαρχη πολιτική, δεν σημαίνει αποχή από την ουσιαστική συζήτηση και τη συστηματική αντιπαράθεση. Το αντίθετο μάλιστα.

Ηθικόν δίδαγμα. Η πολιτική είναι απαιτητικό άθλημα. Αν μένουμε στην εξαγγελία, ο κόσμος ενδιαφέρεται, αλλά περιμένει τη συνέχεια. Γιατί κανένας πολίτης δεν μπορεί να θυμάται τι σωστό είπε ο Αλαβάνος ή ο Τσίπρας. Για να γίνει απτό στον πολίτη, πρέπει να συνδεθεί με τη ζωή του, την καθημερινότητά του, τα προβλήματά του. Και αυτό θέλει οργάνωση, σχεδιασμό, κόπο. Και όταν η συνέχεια δεν έρχεται, ο πολίτης σου γυρίζει την πλάτη. Γιατί αισθάνεται ότι τον έχεις λίγο εξαπατήσει. Εμείς, δηλαδή, ανοίξαμε την πόρτα, αλλά οι άλλοι κάθισαν στο σαλόνι -το οποίο το φτιάχνουν και σαν τα μούτρα τους. Το θέμα μπαίνει και βγαίνει, αλλά τίποτε δεν μένει.

Ο Απ. Δεδουσόπουλος είναι καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: