Εχει δογματικες ριζες η αποστροφη για τον ΣΥΡΙΖΑ (ΕΠΟΧΗ, 19.7.2009)

ΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΓΕΩΡΓΟΥΛΑ

Ένα κείμενο του Δημήτρη Χατζησωκράτη στην «Αυγή» της προηγούμενης Κυριακής μας δίνει την ευκαιρία να συζητήσουμε μερικά καίρια ζητήματα περί συνεργασιών και συμμαχιών.

Το κείμενο επιγράφεται «Το παράδοξο της ευρύτητας» και, εκτός των άλλων, επιχειρεί να αποδείξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι προβληματικό και αδιέξοδο συμμαχικό σχήμα, γιατί μέσα σ’ αυτό ο Συνασπισμός, ο «κεντρικός σχηματισμός», υποχρεώνεται να δεχτεί το εξής «παράδοξο»: να στενέψει πολιτικά το πρόγραμμά του αντί να το διευρύνει και, έτσι, «διευρύνεται» προς τα αριστερά, αντί να διευρυνθεί προς τα δεξιά, όπως είναι το «λογικό». Ας αφήσουμε, όμως, τον ίδιο να μιλήσει:

«Η σχέση Συνασπισμού – ΣΥΡΙΖΑ διέπεται και από ένα… παράδοξο. Το ονομάζω το παράδοξο της ευρύτητας. Ποτέ μέχρι τώρα ένας κεντρικός σχηματισμός (για τα ελληνικά δεδομένα βλέπε, ΚΚΕ, ΕΔΑ, ΚΚΕ εσωτερικού) δεν προχωρούσε σε ένα συμμαχικό σχήμα (βλέπε ΕΑΜ, ΠΑΜΕ, ΣΥΜΜΑΧΙΑ, ενιαίος ΣΥΝ) υποχρεωμένος να… «στενέψει» το πρόγραμμά του και τις πολιτικές του θέσεις. Τα συμμαχικά σχήματα είχαν πάντα πιο «ευρύχωρες» θέσεις που θα μπορούσαν να αγκαλιάζουν και να καλύπτουν ευρύτερα ακροατήρια. Συνήθως, με όρους τρέχοντες και γεωγραφικούς, ανοίγονταν προς τα… δεξιά (δεξιότερα του κεντρικού σχηματισμού). Στον ΣΥΡΙΖΑ αυτό συμβαίνει στα υπόλοιπα έντεκα πολιτικά σχήματα, εκτός του ΣΥΝ. Όλοι μπορούν να ισχυριστούν ότι συμμετέχουν σε ένα «μετωπικό σχήμα», ευρύτερο πολιτικά από αυτά, και άρα δεν πάνε με το μάξιμουμ των θέσεών τους. Ο ΣΥΝ όμως όχι! Συμμετέχει σε έναν σχηματισμό «στενότερο» πολιτικά, προγραμματικά από αυτόν τον ίδιο! Ως πολιτική- προγραμματική πρόταση είναι ευρύτερος του… μετωπικού σχήματος στο οποίο συμμετέχει!!!»

Ας αρχίσουμε με μια παρατήρηση που έχει τη σημασία της. Ο προσεκτικός αναγνώστης θα έχει ήδη επισημάνει ότι από την απαρίθμηση του συντρόφου αφενός παραλείπεται η ΕΑΡ ως κόμμα που μετείχε σε συμμαχικό σχήμα (τον ενιαίο Συνασπισμό με ηγέτες Φλωράκη και Κύρκο), αφετέρου η ΕΔΑ εμφανίζεται ως ενιαίο κόμμα (που μετέχει στο ΠΑΜΕ, το παλιό όχι το σημερινό…) και όχι ως πολιτική συνεργασία.

Ο Δημήτρης δεν είναι, προφανώς, πολιτικά αγεωγράφητος ούτε τον χαρακτηρίζει ιστορική άγνοια, τουλάχιστον για τα της ελληνικής αριστεράς. Απλώς, για τις ανάγκες της επιχειρηματολογίας, προσαρμόζει την πραγματικότητα στα μέτρα της πολιτικής άποψής του. Ας αναλάβουμε εμείς το έργο της αποκατάστασής της.

Το παράδοξο της ΕΑΡ

Η ΕΑΡ, λοιπόν, υπήρξε. Τι ήταν η ΕΑΡ; Ήταν, από τη σκοπιά του επίδικου ζητήματος, μια επιχείρηση «διεύρυνσης» του ΚΚΕ Εσωτερικού προς τα «δεξιά» (για να «αγκαλιάσει και να καλύψει ευρύτερα ακροατήρια», προφανώς), η οποία, εντούτοις, κατέληξε να μετέχει σε ένα συμμαχικό σχήμα, τον ενιαίο Συνασπισμό, μαζί με το ΚΚΕ, ένα κόμμα σαφώς ισχυρότερό της, πιο «κεντρικό» κατά την ορολογία του Δημήτρη. Τώρα, αν βρισκόταν δεξιότερα η αριστερότερα της ΕΑΡ, είναι ζήτημα που χωράει πάρα πολλή συζήτηση. Πάντως, η ΕΑΡ είχε ήδη κάνει ό,τι μπορούσε για να πάει η ίδια δεξιότερα του ΚΚΕ Εσωτερικού, ώστε να μπορεί να γίνει πραγματικότητα η σύμπραξη με το ΚΚΕ (που η κομμουνιστοσύνη – αριστεροσύνη του δεν ήθελε με τίποτα να τεθεί εν αμφιβόλω).

Όσο για το «κοινό πόρισμα», την πολιτική πλατφόρμα του ενιαίου Συνασπισμού (ΕΑΡ – ΚΚΕ) νομίζω ότι δεν υπάρχει εχέφρων άνθρωπος που να ισχυρίζεται ότι αποτελούσε, ως προς την ΕΑΡ ή και το ΚΚΕ Εσωτερικού, «πολιτική – προγραμματική πρόταση» ευρύτερη των επιδιώξεων και των στόχων και των δύο. Ήταν αναγκαστικά «στενότερη», καθώς η σύμπραξη με τον «κεντρικό σχηματισμό», που εν προκειμένω ήταν το ΚΚΕ, απαιτούσε περιορισμό, υποχωρήσεις από το «μάξιμουμ των θέσεών τους».

Συνεπώς, ο Δημήτρης Χατζησωκράτης όχι μόνο δεν αγνοεί τη σχετική ιστορία, αλλά έχει συμμετάσχει ως πρωτεργάτης στη «συγγραφή» της. Έχει συμμετάσχει, δηλαδή, σε συμμαχικό σχήμα με το τότε κόμμα του, την ΕΑΡ, το οποίο σχήμα δεν πληρούσε σχεδόν κανέναν από τους όρους που σήμερα απαιτεί –επί ποινή… ακυρότητας– να πληροί ο ΣΥΡΙΖΑ.
Το σχήμα εκείνο, μάλιστα, στηριζόταν σε πολύ μεγάλο βαθμό στη «μη αμφισβητούμενη αυταξία της ενότητας της αριστεράς», που σήμερα φαίνεται να μην του επαρκεί ως αιτία και σκοπός μιας συμμαχίας.

Μήπως γι’ αυτό απουσιάζει η ΕΑΡ από την απαρίθμηση;

Η ιστορία και οι φάρσες της

Είναι πολύ πιθανό όλα αυτά, ιδίως στους νεότερους, να φαντάζουν σαν παρελθοντολογικές βυζαντινολογίες. Δυστυχώς δεν είναι.

Βρισκόμαστε και πάλι, εδώ και τώρα όχι εκεί και τότε, μπροστά στην παμπάλαιη δογματική, τριτοδιεθνιστική αντίληψη, που εμφανίζεται πίσω από τη βιτρίνα της ανανεωτικής διάθεσης ως κριτική του εγχειρήματος ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή είναι, δυστυχώς, η πραγματικότητα και δύσκολα κρύβεται.

Αν αναλύσουμε τους όρους που συνοπτικά παραθέτει το κείμενο του Δ. Χατζησωκράτη ως προϋποθέσεις μιας αποδεκτής συμμαχίας, βρίσκουμε εκπληκτικές ομοιότητες με το δογματικό παρελθόν.

Ένα πολιτικά ορθό συμμαχικό σχήμα, σύμφωνα με όσα διαβάζουμε στο υπό συζήτηση κείμενο, έχει ως «κεντρικό σχηματισμό» ένα ισχυρό κόμμα, το οποίο παραμένει αυτόνομο και απαιτεί να διατηρεί τον έλεγχο του εγχειρήματος, παρότι χρειάζεται επειγόντως τη διεύρυνση.

Αυτό το «κεντρικό» κόμμα οφείλει να μην κάνει υποχωρήσεις από το πρόγραμμά του, πρέπει να διατηρεί το μάξιμουμ των θέσεών του. Μπορεί να χαλαρώνει, για τις τρέχουσες ανάγκες, τις οριοθετήσεις του, αλλά δεν επιτρέπεται να διακινδυνεύει την ιδεολογική-πολιτική ανωτερότητα και επικυριαρχία του επί των συμμάχων. Οι άλλοι επιτρέπεται να πάνε στη συμμαχία χωρίς το μάξιμουμ των θέσεών τους, ο «κεντρικός σχηματισμός» και να το κάνει δεν θα το εννοεί…

Υπ’ αυτή την έννοια, το συμμαχικό σχήμα είναι –κατά την αντίληψη αυτή– ένα τακτικό μέσο για την εξυπηρέτηση των τρεχουσών πολιτικών (ή και εκλογικών μόνο) αναγκών, που δεν μπορεί να θέσει υπό συζήτηση τις στρατηγικές κατευθύνσεις του «κεντρικού» κόμματος. Γι’ αυτό και το τελευταίο οφείλει να είναι πιο ίσο από τους άλλους (ισότιμους τυπικά) εταίρους του μέσα στη συμμαχία. (Σ’ αυτό το σημείο ίσως θα έπρεπε να επιχειρήσουμε και μια ερμηνεία για την αποσιώπηση του συμμαχικού χαρακτήρα της προδικτατορικής ΕΔΑ: η υπόμνηση της μάχης που έδινε η κατά βάση εξόριστη ηγεσία του ΚΚΕ μέσα στο συμμαχικό σχήμα για τον ασφυκτικό έλεγχο του, θα οδηγούσε σε πικρόχολους συνειρμούς, σχετικά με τις σημερινές επιθέσεις από την πλευρά της Ανανεωτικής Πτέρυγας εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ για παρεμφερείς λόγους).

Οφείλει, επίσης, να είναι ένα σχήμα κορυφής και δεν επιτρέπεται να εξελιχθεί σε οτιδήποτε άλλο πιο σύνθετο, γιατί ένα τέτοιο ενδεχόμενο απειλεί τη θέση και το ρόλο του «κεντρικού σχηματισμού». Δηλαδή, ένα συμμαχικό σχήμα μπορεί να επηρεάζει την προοπτική και την εξέλιξη όλων όσοι συμμετέχουν σ’ αυτό, εκτός από τον «κεντρικό σχηματισμό». Αν συμβεί το αντίθετο, καταγγέλλεται ως επικίνδυνο και απαράδεκτο. (Οι προπάτορές μας, ωστόσο, γνωρίζουν κάλλιστα ότι τους είχε αλλάξει όλους η συμμετοχή στο ΕΑΜ. Και εμείς οι ίδιοι αναγνωρίζουμε πόσο μας είχε αλλάξει η συμμετοχή στην ΕΔΑ και στη ΔΝΛ και πόσο, σήμερα, μας αλλάζει καθημερινά –προς το καλύτερο, παρά τις πρόσφατες απογοητεύσεις– η συνύπαρξη μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ).

Οφείλει, τέλος, το κατά το τριτοδιεθνιστικό δόγμα συμμαχικό σχήμα να υπηρετεί μόνο την «προς τα δεξιά» διεύρυνση (σε σχέση με τον «κεντρικό σχηματισμό») και όχι προς τα αριστερά. Μια ροπή προς αυτή την κατεύθυνση παραχρήμα χαρακτηρίζεται αριστερίστικη παρέκκλιση, περιοριστική και οπωσδήποτε βλαπτική του εγχειρήματος.

Η διαδικασία εντοπισμού των χαρακτηριστικών της ορθής συμμαχίας όπως την εννοεί ο Δ. Χατζησωκράτης, φοβάμαι ότι αναδεικνύει αναλογίες και ομοιότητές, που προκαλούν δυσάρεστες σκέψεις και συναισθήματα. Και δεν αφήνουν αμφιβολίες για το πόσο ανανεωτική είναι η κριτική του ΣΥΡΙΖΑ που προέρχεται από αυτή την πλευρά.

Εν είδει επιλόγου

Όλοι όσοι επιχείρησαν να δώσουν στην πολιτική ένα θεμέλιο επιστημονικό, μας προειδοποιούν να εξετάζουμε με συγκεκριμένο τρόπο τις συγκεκριμένες καταστάσεις. Φαίνεται, όμως, ότι η βαριά κληρονομιά του δογματισμού έχει σταλάξει μέσα μας αποθέματα αγκυλώσεων, που δεν μας επιτρέπουν σήμερα να δούμε στις πραγματικές του διαστάσεις και με τους πραγματικούς όρους που τίθεται το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Να το συγκρίνουμε με τις πραγματικές ανάγκες μας και μ’ αυτό τον τρόπο να το εκτιμήσουμε και να το κρίνουμε.

Το εγχείρημα αυτό είναι πρωτότυπο. Δεν επιχειρείται με βάση τον κλασικό στόχο να διευρυνθεί «προς τα δεξιά» το «κεντρικό» κόμμα, ο Συνασπισμός. Το αντίθετο συνέβη. Ο Συνασπισμός πραγματοποίησε αριστερή στροφή, που επέτρεψε τη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν εξέφρασε την ανάγκη για ευρύτερα, αλλά για πιο συγκεκριμένα και αριστερά ακροατήρια. Δεν διατυπώνει το αίτημα γενικά για μια πιο ευρεία αριστερή ή κεντροαριστερή παράταξη, αλλά για μια ανασύνταξη και ενίσχυση της δικής μας, της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, ως αναγκαίου –όχι και ικανού, ίσως– όρου για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού και των κοινωνικών συσχετισμών. Δεν μας ώθησε σ’ αυτή την επιλογή το γεγονός ότι επίκειται η ανάληψη της εξουσίας, αλλά την είδαμε ως τέκνο της ανάγκης μας να υπάρξουμε ως αριστερή δύναμη ενωτική, που μπορεί να προκαλέσει ευρύτερη αριστερή συσπείρωση και να κάνει την αριστερά, μαζί με σύμμαχες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, κεντρική και βαρύνουσα πολιτική δύναμη, κύριο εκφραστή μιας εναλλακτικής πολιτικής πρότασης.

Είκοσι χρόνια μετά το 1989, επιτέλους, δεν γυρίσαμε ξαφνικά στο 1930! Έχουμε πολύ διαφορετικές ανάγκες από αυτές που θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν τα τριτοδιεθνιστικά πρότυπα. Έχουμε, πρωτίστως την ανάγκη να διαμορφώσουμε την ικανή να παρεμβαίνει αποτελεσματικά αριστερά του 21ου αιώνα, τη θεωρία και την πράξη της, που κανείς δεν διαθέτει σήμερα έτοιμη, ούτε όσοι προερχόμαστε από την (ή παραμένουμε στην) ανανεωτική κομμουνιστική αριστερά. Το μόνο που χρειάζεται να διαθέτουμε εμείς, ίσως περισσότερο από άλλους, μαζί με την εμπιστοσύνη στις ιδέες μας, είναι αυτή ακριβώς η επίγνωση. Η οποία μας επιβάλλει πολύ συγκεκριμένα καθήκοντα. Και πρώτα απ’ όλα να στηρίξουμε τον ΣΥΡΙΖΑ ως ενωτικό εγχείρημα της αριστεράς, αλλά και ως εργαστήρι ανασύνθεσής της και να εργαστούμε για την ανάπτυξη του προς την κατεύθυνση που ήδη έχουμε δώσει. Να εργαστούμε για την απελευθέρωση της δυναμικής του, ώστε να αποτελέσει ένα από τα κύρια οχήματα, το αποφασιστικό, για τη μετάβαση της αριστεράς από την κατάσταση της αμηχανίας στην κατάσταση της ανάληψης και υποστήριξης κινηματικών πρωτοβουλιών, στην κατάσταση της θετικής επιρροής στην οργάνωση του εργατικού κινήματος, στην κατάσταση της αποτελεσματικής πολιτικής παρέμβασης.

O Xaράλαμπος Γεωργούλας είναι μέλος της Συντακτικής Επιτροπής της Εποχής

Advertisements

1 σχόλιο so far
Σχολιάστε

Προσπαθώντας να ξεκαθαρίσω τις δικές μου απόψεις κατ’ αρχήν, σημειώνω : Οτι ΑΠΟ ΟΣΑ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ η ΕΔΑ έγινε πολύ σύντομα ενιαίο κόμμα – δεν μπόρεσε όμως ποτέ να είναι το νέο κόμμα της αριστεράς, μιάς και ποτέ το παράνομο ΚΚΕ δεν αυτοδιαλύθηκε στο εσωτερικό της…Ετσι την ευρύτερη ( κεντροαριστερή )δυναμική που εξέφρασε το 58 με το ιστορικό 25% , την εξέφρασε τελικά το ΠΑΣΟΚ είκοσι χρόνια, αργότερα… Ο ενιαίος συνασπισμός του 88-89, ξεκίνησε μεν με το κοινό πρόγραμμα ΚΚΕ-ΕΑΡ, διευρύνθηκε όμως με στελέχη του ΠΑΣΟΚ , με ότι είχε απομείνει απο ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ , ΕΔΑ , ΚΑΙ ΚΟΔΗΣΟ…ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΕΥΡΕΙΑ ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ…ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ «ΑΤΣΑΛΗ» ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ-ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΕΚΤΟΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΟΤΕΡΗ ΣΥΝΙΣΤΩΣΑ ΤΟΥ , ΤΟ ΚΚΕ…ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΚΟ ΤΟ ΚΚΕ -ΚΑΙ Η ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ ΩΣ ΕΧΘΡΙΚΟ ΣΧΗΜΑ ΤΟΝ ΣΥΝ…ΟΠΩΣ ΕΒΛΕΠΕ ΚΑΙ ΤΟ ΚΚΕ ΕΣ. , ΟΤΑΝ ΕΠΕΜΕΝΕ ΣΤΟ » ΚΚΕ ΕΞ.» ΜΕΤΑ ΤΟ 74…
ΕΠΙ ΤΗς ΟΥΣΙΑΣ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΣΥΝ ΜΕΤΑ ΤΟ 93 ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΕΥΡΥ ΚΑΙ ΧΑΛΑΡΟ ΠΟΥ ΑΝΕΤΑ ΕΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕς ΣΥΝΙΣΤΩΣΕς ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΩΣ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΑ ΜΕΛΗ Ή ΩΣ ΤΑΣΕΙΣ…ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΥΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΜΠΟΔΙΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΣΤΟΝ ΣΥΝ…ΦΥΣΙΚΑ ΟΙ ΔΕΚΑ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ(ΠΑΣΟΚ ΕΩΣ ΜΙΚΡΟΟΜΑΔΕΣ ΤΥΠΟΥ ΑΡΑΝ,ΑΡΑΣ,ΠΟΣΑΔΙΚΟΙ,ΚΟΑ,ΚΕΔ,ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ,…)…
ΑΝ ΩΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΤΡΟΦΗ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝ ΣΕ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ-ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΕΣ. ,ΤΟΤΕ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΝ ΣΥΝΟΔΕΥΤΕΙ ΑΠΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕς ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝ…ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΙ ΤΟ 1980 ΝΕΑΡΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΣΤΙς ΕΡΓΑΤΙΚΕς ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΣΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕς ΕΠΙΤΡΟΠΕς ΤΙΣ ΣΤΗΡΙΖΑΝ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΝΕ, ΤΟΥ Μ-Λ,…ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟΥ Ρ.Φ…..ΑΝ ΩΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΤΡΟΦΗ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ » ΠΡΩΤΟΤΥΠΗΣ»ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΥΠΟ ΜΟΡΦΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΠΟΙΚΙΛΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΟΜΑΔΩΝ ΤΗς ΑΡΙΣΤΕΡΑς ,ΘΑ «ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΟΥΜΕ» ΣΕ ΚΑΠΟΙΕς ΔΕΚΑΕΤΙΕς ΜΑΛΛΟΝ…ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΝΛ , ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΦΥΔΑΤΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΠΕΜΠΩ ΣΤΙΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ( ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΛΒΟΣ),ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΛΟΓΩ ΗΛΙΚΙΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝ ΞΕΡΩ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΜΑΡΤΥΡΙΕς ΑΛΛΩΝ…

Σχόλιο από ΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: