Κινηματισμoς και αντισυστημικη ρητορικη (ENΘΕΜΑΤΑ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΑΥΓΗΣ, 13.9.2009)
13/09/2009, 12:57 μμ
Filed under: Κωστας Σταματης | Ετικέτες: , ,

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΣΤΑΜΑΤΗ

Η Αριστερά, επί ποινή ακυρώσεώς της, προσβλέπει σε πλατύ και μαχητικό κοινωνικό κίνημα. Τόσο για τη συνεπή και καθημερινή εναντίωσή της στην κρατική αυθαιρεσία, την ασυδοσία του κεφαλαίου και την κοινωνική αδικία όσο και στον αγώνα της για μια καλύτερη κοινωνία μακροπρόθεσμα. Όχι μόνο εντός εθνικών συνόρων, αλλά και για ολόκληρη την οικουμένη. Με την έννοια αυτή, η Αριστερά, εθνική και διεθνής, δεν μπορεί να υπάρξει αλλιώς στο σήμερα, παρά αν αγωνίζεται για ένα καλύτερο μέλλον.

Συμπτώματα και αιτίες

Από αυτά τα αυτονόητα ξεπηδά εντούτοις ένα καίριο ερωτηματικό: Ποια είναι η φύση του συνδέσμου ανάμεσα στις απαιτούμενες διορθωτικές παρεμβάσεις της Αριστεράς στο σήμερα, από τη μία πλευρά, και τη στρατηγική της δέσμευση για υπέρβαση του καπιταλισμού, από την άλλη;

Απάντηση σε παρόμοια ερωτηματικά αξιώνει την άνοδο της σκέψης μας σε επίπεδο κοινωνικής και πολιτικής φιλοσοφίας. Τι, ακριβέστερα, είναι η νεωτερική, αστική κοινωνία; Τι αξίζει σε αυτήν και τι όχι και γιατί; Τι θα άρμοζε να είναι αντ’αυτής ο σοσιαλισμός με ελευθερία και δημοκρατία; Γιατί άραγε αξίζει η ελευθερία και η δημοκρατία, όχι ειδικά για μας, αλλά για όλους τους ανθρώπους — άρα και για τους αντιπάλους μας; Σε τι ακριβώς αντιτίθεται η ελευθερία και η δημοκρατία και για ποιους λόγους; Ποια βασικά δικαιώματα θεμελιώνει και τι λογής υποχρεώσεις;

Πολιτική σύμπραξη που παραιτείται από τη θέση τέτοιων οχληρών ερωτημάτων γίνεται αβαθής. Χονδρικά, είτε καταλήγει σε καθεστωτική δύναμη κυβερνητισμού, παρακολουθηματική της ατυχώς εκφυλισμένης ιστορικά σοσιαλδημοκρατίας. ΄Η, αντιθέτως, πασχίζει να καλύψει το κενό συνεκτικής στρατηγικής με εναγκαλισμό κάθε μορφής κοινωνικής ή πολιτικής διαμαρτυρίας, σχεδόν αδιακρίτως, συχνά χωρίς διασαφηνισμένες αρχές πολιτικής δράσης.

Φοβούμαι ότι το μεν πρώτο εξακολουθεί να κατατρύχει μία ευδιάκριτη πλευρά του ΣΥΝ, αυτήν που θα ήθελε κόμμα απλώς πολιτικής –ελάχιστα έως καθόλου ιδεολογικής– ενότητας (τύπου ΕΑΡ), αενάως λοξοκοιτάζοντας προς την καθ’ημάς, υποτιθέμενη σοσιαλδημοκρατία. Ενώ το δεύτερο, αν μη τι άλλο, χρωματίζει πληθώρα λόγου και δράσης άλλων πτερύγων του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Κατ’αποτέλεσμα, αυτό που κυρίως λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία ανάμεσα στις συνιστώσες του χώρου είναι η κοινή πρακτική δουλιά. Η καθημερινή πολιτική πάλη διεξάγεται ως ασταμάτητο τρεχαλητό, μιας συγκινητικά φιλότιμης, αλλά αριθμητικά μικρής και γι’αυτό ακόμη πιο αξιέπαινης, ομάδας συντρόφων. Συχνά αυτό διενεργείται εν τη απουσία πραγματικού κινήματος. Σε πιο θερμές περιστάσεις (όπως στα Δεκεμβριανά του 2008), όμως, γίνεται και σε συμπόρευση με αντιεξουσιαστικές και άλλες ομάδες, ευεπίφορες στην ωμή και τυφλή βία, με ομιχλώδη ή αυταρχική αντίληψη περί ελευθερίας, δημοκρατίας, σοσιαλισμού.

Έτσι, η κατανοητή λαχτάρα για αναπλήρωση κινήματος που δεν λέει να κινηθεί γέρνει σε «κινηματισμό». Και η μονίμως αφημένη ανεξέταστη προοπτική ριζικής μεταρρύθμισης ή και υπέρβασης του καπιταλισμού εξαϋλώνεται σε «αντισυστημική ρητορική». Τέτοια θέματα απωθούνται από τον κοινό προβληματισμό, επειδή πολλοί νομίζουν ότι, άπαξ και τεθούν, θα ανακύψουν τάχα ασυμφιλίωτες, διαλυτικές διαφωνίες. Σε ορισμένους, μάλιστα, ακόμη και ο λόγος περί και εναντίον της οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού ακούγεται ως υπερβολικά «θεωρητικό» ζήτημα.

«Εντός ή εκτός;»: συγκεχυμένη θέση του ζητήματος


Αδιατίμητα στοιχεία, μαζί με άλλα βεβαίως, στη στρατηγική φυσιογνωμία  του σύγχρονου ριζοσπαστικού χώρου της Αριστεράς είναι: η αταλάντευτη προάσπιση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Η σταθερή  υπεράσπιση των ατομικών, των πολιτικών και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Η επανασύσταση ενός προωθημένου κοινωνικού κράτους, ακόμη και πέρα από τα όρια αντοχής του υπαρκτού καπιταλισμού. Τα συναφή αιτήματα είναι διηνεκώς έγκυρα, ήδη από σήμερα. Με συνέπεια, όχι επιλεκτικά. ΄Ισως με άλλες μορφές και περιεχόμενα, θα παραμείνουν έγκυρα και σε κάθε καλή κοινωνία που μπορούμε να στοχασθούμε ως «σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία».

Δεν αποτελούν βαρίδια της αστικής κοινωνίας και του καπιταλισμού της, όπως νομίζουν αρκετοί στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και εντός του ΣΥΝ. Δεν είναι πράγματα από τα οποία η ελπιζόμενη σοσιαλιστική κοινωνία θα μπορούσε να απαλλαγεί αζημίως. Δυστυχώς δεν έχει αφομοιωθεί επαρκώς η υπόμνηση του Πουλαντζά: ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα είναι σοσιαλισμός. Όχι μόνο στους απώτερους σκοπούς του, αλλά και στα προσήκοντα μέσα, ήδη από τώρα.

Πολλοί, εν ονόματι της –όντως επιτακτικής– κριτικής του καπιταλισμού και της αστικής κοινωνίας εν γένει, σπεύδουν να καταφρονήσουν και τα παραπάνω θεμελιώδη αιτήματα, περίπου ως ιδεολογικά κατασκευάσματα της αστικής τάξης. Λησμονούν όμως ότι οι αξίες της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης ενέχουν κανονιστική εμβέλεια πολύ ευρύτερη από το ιστορικό τους φυτώριο στην αστική Δύση. Διότι ανάμεσα στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και ανταλλαγής, αφενός, και τις δημοκρατικές και δικαιοκρατικές αρχές, αφετέρου, δεν υπάρχει αναγκαία σύνδεση. Ούτε εννοιολογικά/αναλυτικά ούτε καν ιστορικά (βλ. π.χ. τη σύγχρονη Κίνα ή το Κατάρ και το Ντουμπάι). Γι’αυτόν τον λόγο άλλωστε αυτές οι σεπτές αρχές συνθέτουν αιτήματα με αξία οικουμενική, καθολική. Θα συνεχίσουμε να τα αξιώνουμε ακόμη και στην καθ’υπόθεσιν σοσιαλιστική κοινωνία!

Όταν συνεπώς στην Αριστερά αγωνιζόμαστε εναντίον των καταπατήσεων του κράτους δικαίου και της πολιτικής δημοκρατίας από την κρατική αυθαιρεσία, η αντίθεσή μας παραμένει ενδοσυστημική. Το πράττουμε με επίκληση αρχών που ήδη έχουν ισχύ κανονιστική σε σύγχρονη έννομη τάξη. Παρομοίως, όταν παλεύουμε για αναστήλωση του κοινωνικού κράτους, για αναδιανομή εισοδήματος υπέρ των υπεξούσιων κοινωνικών τάξεων, για σεβασμό και αναβάθμιση των κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων και του περιβάλλοντος. Και αυτά επίσης, διακηρυκτικά τουλάχιστον, κατοχυρώνονται σε σύγχρονη έννομη τάξη. Επομένως πάλι παλεύουμε εντός του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου, με εφόδια που αντλούμε εν πολλοίς από τις αξιακές βάσεις που το συνέχουν. Αυτές, όμως, το «σύστημα», ακριβώς καθότι καπιταλιστικό, εξ ορισμού εκμεταλλευτικό, δεν είναι διατεθειμένο να τις σέβεται με συνέπεια ή και καθόλου.

Ο ενδοσυστημικός χαρακτήρας της πολιτικής δράσης διατηρείται, ακόμη κι όταν εκδηλώνουμε στάση ανυπακοής μετά λόγου γνώσεως απέναντι σε άδικα θέσμια ή κυβερνητικές επιλογές. Και η στάση ανυπακοής επίσης, ήδη από την εποχή του Τζων Λοκ, διεκδικείται ως κάτι ανεκτό, πιθανώς και αναγκαίο, σε κράτος δικαίου. Από απόψεως αρχής, στο κράτος δικαίου η πολιτική ελευθερία συμπεριλαμβάνει ευνόητα και την από κοινού καταφορά σε πράξεις ή παραλείψεις της κρατικής εξουσίας, καθώς και τον αδιάλειπτο έλεγχό της εκ των κάτω.

Κατ’ακροβολογία, μια πρόδηλη «αντισυστημική» πτυχή εμπεριέχει το όραμά μας για σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία. Κατατείνει σε βαθύ μετασχηματισμό του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και ανταλλαγής μακροπρόθεσμα. Ομιλώ πάντως για πτυχή, καταρχάς διότι και αυτός ακόμη ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός θα ήταν αδύνατο να προκύψει με οιονεί παρθενογέννηση. Για εκ των προτέρων απροσδιόριστο χρόνο θα έφερε κατ’ανάγκην τα στίγματα της αστικής κοινωνίας, από την οποία θα μοχθούσε να αποκολληθεί (βλ. Κ. Μαρξ, Κριτική του προγράμματος της Γκότα).

Εξάλλου, ό,τι κι αν μπορούμε από σήμερα να νοήσουμε κατά προσέγγιση ως σοσιαλιστικό μετασχηματισμό γενικότερα, δεν μπορεί να σημαίνει ένα απ’άκρου εις άκρον ξεθεμελίωμα, πολύ λιγότερο καταστροφή, των αστικών κοινωνιών όπως τις γνωρίζουμε σήμερα. Ούτε, βεβαίως, μπορεί να προκύψει «σοσιαλισμός» ή κάτι καλό τέλος πάντων από κάποιο μηδενιστικό πανηγύρι βίας και βανδαλισμού.

Το εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ

Οι παραπάνω επισημάνσεις σε τίποτε δεν θίγουν την αναγκαιότητα αυτού του χώρου δημόσιας επικοινωνίας και κοινής πολιτικής δράσης που σηματοδοτεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι πολύ άδικο να συνταυτίζεται το εγχείρημα αυτό ως τέτοιο με τις συγκεκριμένες και καθόλου ομοιογενείς πολιτικές δυνάμεις που συνέβη να το συναποτελούν σήμερα. Ούτε αρμόζει να στηλιτεύεται με εφαλτήριο ελλείμματα πολιτικής θεωρίας ή κουλτούρας υπαρκτά και επώδυνα στις συνιστώσες του.

Το «εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ» αποτελεί σχολείο δημοκρατικού συγχρωτισμού τμημάτων της σύγχρονης πληθυντικής Αριστεράς. Αξίζει λοιπόν να ιδωθεί στην προοπτική του και όχι αποκλειστικά σε τυχόν δυσάρεστες πλευρές της οντότητάς του ως έχει σήμερα. Στους κόλπους του οι διαφορετικές πολιτικές προελεύσεις των ανθρώπων καθ’οδόν λειαίνονται. Με γενικευμένο, ελεύθερο και ισότιμο διάλογο, οι υποστατές πολιτικές διαφωνίες μπορεί να εξορθολογίζονται. Οι διαφαινόμενες αποκλίσεις στρατηγικού χαρακτήρα μπορεί να εκβάλουν με τον χρόνο και την καθημερινή τριβή σε συγκλίσεις πάνω σε γενικές ή ακόμη και ειδικότερες προγραμματικές γραμμές. Αρκεί οι συμπράττοντες να το πιστέψουν ειλικρινά και να εργαστούν γι’αυτό με υπομονή κι ανιδιοτέλεια. Άλλωστε ακριβώς τα ίδια δεν ισχύουν και για την καθόλου εύκολη πολιτική και ιδεολογική επικοινωνία ανάμεσα στα δύο βασικά κομμάτια του ίδιου του ΣΥΝ;

Ο Κώστας Σταμάτης διδάσκει στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ

Advertisements

14 Σχόλια so far
Σχολιάστε

εξαιρετικο αρθρο , χαιρομαι που μεταβλλεσθε σταδιακα σε κοκιννοπρασινη πτερυγα…

Σχόλιο από Μικε

το άρθρο είναι εύστοχο, αλλά το διακύβευμα στην Αριστερά τελικά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ανάμεσα στον «αντι-συστημισμό» και τον «κυβερνητισμό»…ΕΙΝΑΙ ΑΝΆΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΣΜΟ-ΠΑΡΑΓΟΝΤΙΣΜΟ. Το γεγονός οτι το Κοκκινοπράσινο στην πρόσφατη κρίση συντάχτηκε μαζί με ανανεωτικούς, ρευματικούς, Τσιπρικούς στην πλευρά του «κομματικού πατριωτισμού» δείχνει οτι δυστυχώς το κοκκινιπράσινο δεν έχει αντιληφθεί ακόμα το επίδικο της κρίσης. Οι Κεντρικές Επιτροπές, οι Πολιτικές Γραμματείες, και το «μπλα, μπλα δημοκρατία», «μπλα, μπλα με εκλέξανε» ΣΎΝΤΡΟΦΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ! Συμβάλατε και σείς ωστε τα χιλιάδες μέλη του ΣΥΝ να βρίσκονται σήμερα στο περιθώριο. Και όχι μόνον αυτό! Συμβάλατε με την επίπλαστη ενότητα και τον ηλίθιο κομματικό πατριωτισμό, στην ισχυρή πιθανότητα οι ανανεωτικοί να έχουν την πλειοψηφία στη νέα Κ.Ο. του Σύριζα…ενός Σύριζα που οι ίδιοι ζητούσαν να διαλυθεί πριν 3 μήνες!!!!

Σχόλιο από Γιάννης Κυριακάκης

Γιάννη δεν είμαστε του κομματικού πατριωτισμού, αντιθέτως, απλά εκείνη τη στιγμή έπρεπε να δοθεί ένα σαφές μήνυμα ότι θα προχωρήσουμε με τον Σύριζα με τον όλο Συνασπισμό και όχι με επιλέκτικά τμήματά του. Από τη στιγμή που έγινε σαφές σε όλους (σε ορισμένες συνιστώσες και στον ίδιο τον Α.Α.) εργασθήκαμε -με επιτυχία- για να κατέβει ενωμένος ο ΣΥΡΙΖΑ και να επιλυθούν λειτουργικά προβλήματα, παραμονές εκλογών.Χάρη σε αυτές τις πρωτοβουλίες ο κόσμος του Συριζα και του Συνασπισμού δεν πήγε σπίτι του αλλά δουλεύει σε μια πολιτική μάχη επιβίωσης της στρατηγικής μας προοπτικής. Προφανώς τα ζητήματα δημοκρατίας στον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να επιλυθούν μετά τις εκλογές -επί ποινή ακύρωσης του εγχειρήματος- και έχουμε καταθέσει σχετικές απόψεις, παίρνοντας τις ανάλογες πρωτοβουλίες. Όσο για τη σύνθεση της Κοινοβουλευτικής ομάδας, στο χέρι μας είναι. Εξ άλλου όσο μεγαλύτερο ποσοστό πάρουμε τόσο ποιο αριστερή και πλουραλιστική θα είναι η κοινοβουλευτική μας εκπροσώπηση.
χ.π.

Υ.Γ. Βεβαίως και είνα πολιτικό διακυβευμα ο αντισυστημικός (αντικαπιταλιστικός) χαρακτήρας του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Δημοκρατία χωρίς πολιτικό πρόγραμμα φτιάχνει, Φόρουμ (εκεί τουλάχιστον αναζητούμε το πρόγραμμα), Όμιλο, Σωματείο, σίγουρα δεν φτιάχνει πολιτικό υποκείμενο (ιδιαίτερα πολ. υποκείμενο που θέλει να αλλάξει τον κόσμο)

Σχόλιο από Χ.Π.

ρε χριστόφορε να αλλάξει τον κόσμο μια ελίτ γραφειοκρατών ή μια ωραία παρέα αξιόλογων διανοουμένων με ενδεχόμενη κινηματική δράση και πολύ γαμάτο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΑΛΛΑΞΕΙ…Γιατί ο κόσμος είναι γεμάτος απο γραφειοκράτες, διανοούμενους και προγράμματα, με τους εργαζόμενους και τους νέους απαθείς στο περιθώριο…ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΜΑΘΕ ΤΙΠΟΤΑ Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ;

Σχόλιο από Γιάννης Κυριακάκης

και κάτι άλλο…υώρα δηλαδή που είναι εκλογές, δεν υπάρχει πολιτικό διακύβευμα αντι-συστημισμού…και πάτε αγκαλιασμένοι με τους δεξιούς; και στις 5 Οκτώβρη θα «δείτε» το πολιτικό διακύβευμα; ΟΧΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ…Μόνο να αναπαράγετε το «κόμμα», τις θεσούλες και τα γραφειάκια, τους μισθούς και τις επιχορηγήσεις, και κάποιοι ρομαντικοί τις συνήθεις διανοουμενίστικες συζητήσεις περί στρατηγικών και θεωρίας, 30-50 άτομα η τάση…(να τ’ αφήσω;)
Όλα είναι μια συνήθεια, μια γραφειοκρατία που βρωμάει φορμόλη και κάποιοι καινούργιοι αγκιτάτορες στη θέση των παλιών…

Σχόλιο από Γιάννης Κυριακάκης

απο το dosepasa.wordpress.com :

TI EINAI ΣΥΣΤΗΜΑ; (ΤΟ ΠΑΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΠΙΔΙΚΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ)

“Κυβερνητισμός” και “Αριστερισμός”

Τώρα που τα τσεκούρια του πολέμου έχουν προσωρινά θαφτεί εν’οψει εκλογών, ίσως είναι η στιγμή για μια πιο ψύχραιμη ματιά στις πυκνές και αντιφατικές εξελίξεις στον Σύριζα που έλαβαν χώρα το τελευταίο 4μηνο, και που οδήγησαν το εγχείρημα στο χείλος της διάλυσης. Το ερώτημα που βρίσκεται στην σκέψη όλων όσων παρατηρούσαν απο μακρυά όλο αυτό το τετράμηνο άφωνοι τις εξελίξεις, είναι: ποιό ήταν τελικά το πολιτικό διακύβευμα όλων αυτών των συγκρούσεων; ποιά είναι πραγματικά η μάχη που δίνεται μέσα στον Σύριζα, και ποιά είναι πραγματικά τα αντίπαλα στρατόπεδα;

Η απάντηση που συνήθως δίνεται σε αυτήν την ερώτηση είναι η εξής: Μέσα στον Σύριζα διεξάγεται μια μάχη ανάμεσα στον “κυβερνητισμό” που εκφράζεται κυρίως απο την Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ και στον “αντι-συστημισμό” που εκφράζεται κυρίως απο κάποιες συνιστώσες του Σύριζα (τα λεγόμενα γκρουμπούσκουλα όπως τα αποκαλούν υποτιμητικά οι ανανεωτικοί), κυρίως ΚΟΕ, ΔΕΑ, Ρόζα κλπ., αλλά και τάσεις εντός του ΣΥΝ όπως το κοκκινοπράσινο δίκτυο και η πρωτοβουλία για την αριστερή ανασύνθεση. Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του την Κυριακή στην Αυγή, μάλιστα, ο πανεπιστημιακός Κώστας Σταμάτης ( http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=489378) περιγράφει νηφάλια και σωστά (κατα την γνώμη μου) την πόλωση και τις παραμορφώσεις που γεννά αυτή η σύγκρουση.

Όμως τελικά αυτή είναι η σύγκρουση; κι αυτό το διακύβευμα; αυτή ήταν η αιτία της πρόσφατης κρίσης; Στην απάντηση αυτή υπάρχουν πολλά λογικά κενά:

1. Τι θέση παίρνουν σε αυτή την σύγκρουση οι υπόλοιπες συνιστώσες του Σύριζα; και η τάση του ΣΥΝ που έχει την πλειοψηφία; 2. Τι σχέση έχει αυτή η σύγκρουση με την περιβόητη διαμάχη Τσίπρα-Αλαβάνου; 3. Γιατί ενώ υποτίθεται οτι κάποιες τάσεις του ΣΥΝ βρίσκονται σε αντίθετα ιδεολογικά στρατόπεδα, κατέβασαν ομόφωνη απόφαση για την κάθοδο του Σύριζα στις εκλογές με προφανή στόχο την επιβεβαίωση της ηγεμονίας του ΣΥΝ στο όλο εγχείρημα; 4. Γιατί η υποτιθέμενη σύγκρουση “κυβερνητισμού” -”αντι-συστημισμού” εμφανίστηκε σαν σύγκρουση ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ; 5. Γιατί οι υποτιθέμενοι θιασώτες του κυβερνητισμού ανανεωτικοί βγαίνουν με κάθε ευκαιρία και αποκλείουν κάθε συνεργασία ή ανοχή στο ΠΑΣΟΚ;

Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει πως η αριστερή πλειοψηφία του ΣΥΝ και κάποιες λογικές φωνές μέσα στον Σύριζα, ακολουθούν ένα δρόμο συνθέσεων (κάτι ας πούμε σαν μια “κεντρώα” δύναμη) ανάμεσα στον “κυβερνητισμό” και στον “αριστερισμό”, κι έτσι απαντιούνται όλες αυτές οι αντιφάσεις που έθεσα παραπάνω. Ήρθε όμως η ανακοίνωση της γραμματείας του Σύριζα (με συμμετοχή και διευρυμένης αντιπροσωπείας του ΣΥΝ) στις 11/09 (http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=16010) να διαψεύσει αυτήν την ερμηνεία…Σε αυτήν την ανακοίνωση λοιπόν κυριαρχεί η λογική του ότι σε καμμιά περίπτωση, ό,τι κι αν γίνει δεν υφίσταται το ενδεχόμενο ψήφου ανοχής του Σύριζα στο ΠΑΣΟΚ μετά τις εκλογές. Αυτή η λογική όμως, όσο κι αν στοχεύει στην συσπείρωση της αριστερής βάσης εν’οψει εκλογών, στην ουσία είναι αριστερίστικη. Γιατί με ποιά διεισδυτικότητα σε άλλα ακροατήρια πλήν των΄οπαδών του, θα δώσει την μάχη ο σύριζα όταν δεν θέτει έστω και σαν στόχους διεκδικητικής πάλης 5-10 σημεία για το ξεπέρασμα της κρίσης σε όφελος των εργαζομένων; Και αν υπάρχει μια στο εκατομμύριο πιθανότητα να υιοθετήσει το ΠΑΣΟΚ κάποια απο τα σημεία του Σύριζα; εμείς τι θα πούμε; Ξέρετε επειδή η κυβέρνηση Σημίτη ήταν νεο-φιλελεύθερη δεν είστε φερέγγυοι. Με την ίδια λογική επειδή το ΚΚΕ παρέδωσε τα όπλα στην Βάρκιζα, δεν θα έπρεπε να υπάρχει περιθώριο συνεργασίας μαζί του στο μέλλον… Κι άλλωστε οι συσχετισμοί στην πολιτική αλλάζουν με βάση κάποιες αιχμές που θέτεις, αιχμές που αντιστοιχούν σε λαϊκά αιτήματα (όπως πχ. έγινε με το άρθρο 16), κι όχι με αυτοπροσδιορισμούς και περιχαρακώσεις.

Το συμπέρασμα που βγαίνει απο όλα αυτά είναι οτι η διαμάχη “κυβερνητισμού” “αριστερισμού” δεν είναι το πραγματικό επίδικο της κρίσης στον Σύριζα, ούτε τα αντιμαχόμενα μέρη είναι οι “ανανεωτικοί” και τα “γκρουμπούσκουλα” με επιδιαιτητές τον Τσίπρα και το αριστερό ρεύμα που θέλουν τάχα να συνθέσουν τα αντιτιθέμενα μέρη. Προφανώς γιατί δεν μπορεί να υπάρξει σύνθεση ανάμεσα σε θέσεις που δεν υφίστανται, γιατί και οι δυό πόλοι είναι ρητορικοί, φανταστικοί- δεν είναι πραγματικά πολιτικά διακυβεύματα. Είναι η ρητορεία που χρησιμοποιούν κάποιοι για την σύγκρουση. Όχι οι πραγματικοί όροι της σύγκρουσης. Απο την άλλη οι γενικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομία και την κρίση, ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΕΣ, δεν είναι ούτε “αριστερίστικες”, ούτε “κυβερνητικές”. Το μόνο που λείπει απο τον Σύριζα είναι η συγκεκριμενοποίηση, η εφαρμογή και η γείωση αυτών των θέσεων στην κοινωνία. Δεν λείπει η μετατόπιση τους, ούτε δεξιότερα, ούτε αριστερότερα.

Δεν υπάρχουν ούτε γκρουμπούσκουλα που ονειρεύονται την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων, ούτε εφιάλτες που είναι έτοιμοι να προσχωρήσουν στον ταξικό εχθρό. Ούτε υπάρχουν σοφοί ισορροπιστές ανάμεσα στις δύο φαντασιακές ομάδες. Αντίθετα αυτή η υποτιθέμενη ιδεολογική σύγκρουση στον ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας μύθος που κρύβει την πραγματική διάσταση της κρίσης.

Το πραγματικό διακύβευμα της κρίσης είναι ο ίδιος ο Σύριζα, η ύπαρξη του και η προοπτική του. Σωστά το έθεσαν κάποιοι (για να είμαστε δίκαιοι όχι όλοι) ανανεωτικοί μετά τις ευρωεκλογές: Ο Σύριζα απειλεί την ύπαρξη του ΣΥΝ. Αλλά δεν το έθεσαν με ακρίβεια. Στην ουσία ο Σύριζα απειλεί όλα τα κόμματα που τον αποτελούν, κι όχι μόνο τον ΣΥΝ. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή. Τί είναι λοιπόν ο Σύριζα;

Ο Σύριζα είναι ένα πρωτόγνωρο εγχείρημα στην ιστορία της ελληνικής αριστεράς. Στον Σύριζα συντάχθηκαν 11 διαφορετικές οργανώσεις και κόμματα της Αριστεράς με μια πρωτόγνωρη διαδικασία λήψης αποφάσεων: την συναίνεση και την ομοφωνία, ανεξάρτητα απο το πόσο μεγάλη ή μικρή είναι μια οργάνωση ή κόμμα. Αυτή η διαδικασία γεννήθηκε και προχώρησε αφού όλες αυτές οι οργανώσεις είχαν συναντηθεί πρίν στους αντι-παγκοσμιοποιητικούς αγώνες και στο κοινωνικό φόρουμ. Ίσως ελάχιστοι έχουν εκτιμήσει οτι αυτό που έγινε με τον Σύριζα, έγινε για πρώτη φορά στα χρονικά της ελληνικής αριστεράς, αφού και στο ΕΑΜ και στην ΕΔΑ την ηγεμονία την είχε το ΚΚΕ και μπορεί να υπήρχε συννενόηση με τους συμμάχους αλλά την κρίσιμη στιγμή η συννενόηση πήγαινε περίπατο και κυριαρχούσε η γραμμή του κόμματος. Βέβαια ο Σύριζα δεν ήταν ένα τόσο πλατύ εγχείρημα όσο το ΕΑΜ και η ΕΔΑ, αλλά θα μπορούσε να γίνει (στις σύγχρονες συνθήκες) αν δεν παρουσίαζε 2 εγγενείς αδυναμίες.

Αδυναμία 1η : Η εκπροσώπηση των ανένταχτων

Απο το εγχείρημα του Σύριζα εμπνεύστηκαν πολλοί ανένταχτοι αριστεροί που είχαν πάει σπίτι τους ή πάλευαν μόνο στα κινήματα χωρίς πολιτική εκπροσώπηση. Στο πρώτο πανηγυρικό πανελλαδικό σώμα του Σύριζα το 40%, ποσοστό περίπου ίσο με αυτό του Συνασπισμού, ήταν ανένταχτοι. Πώς θα μπορούσε όλος αυτός ο κόσμος να μετέχει ισότιμα με τις συνιστώσες (όπως εδικαιούτο) στις διαδικασίες και έτσι να “γειώσει” και τον Σύριζα στους χώρους δουλειάς, μόρφωσης και διαβίωσης και εν γένει στην κοινωνία; Αυτό το ερώτημα δεν απαντήθηκε εδώ και ενάμισυ χρόνο με ευθύνη όλων των συνιστωσών και τάσεων με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση της αρχικής ορμής του εγχειρήματος, και την απομάκρυνση πολλών ανένταχτων απο τον Σύριζα.

Αδυναμία 2η: η ενιαία έκφραση και οι μηχανισμοί της κάθε συνιστώσας

Επειδή το σύστημα της ομοφωνίας είναι πολύ δύσκολο να λειτουργήσει χωρίς κάποιους προσυμφωνημένους κανόνες, αποφασιστικής σημασίας για την επιβίωση του Σύριζα ήταν οι συνιστώσες του να έχουν ενιαία έκφραση οι ίδιες, για να διευκολύνουν την επίτευξη συναινέσεων στο επίπεδο του Σύριζα. Αυτό πρακτικά σήμαινε οτι θα έπρεπε να έχουν εξασφαλισμένο επίπεδο δημοκρατικής ή συγκεντρωτικής λειτουργίας, ανάλογα με το τι επέλεγαν οι ίδιες για τον εαυτό τους. Δυστυχώς μια απο τις συνιστώσες, και δυστυχώς η μεγαλύτερη, ο Συνασπισμός, δεν είχε και δεν έχει κατακτήσει αυτό το επίπεδο λειτουργίας.

Το πρόβλημα του Συνασπισμού, σε αντίθεση με τις άλλες συνιστώσες που είτε λόγω μεγέθους, είτε λόγω μοντέλου λειτουργίας. εξασφαλίζουν ενιαία έκφραση, είναι οτι για ιστορικούς λόγους στήριξε την πολιτική του ύπαρξη, περισσότερο στην δημόσια εικόνα του, παρά στην εσωτερική του λειτουργία και την παραγωγή ιδεών και πολιτικής απο τα ίδια του τα μέλη. Το αποτέλεσμα ήταν να έχει ένα κόμμα πολύ αξιόλογων μεν, παραγόντων δε, με τα επίσης πολύ άξια μέλη να δραστηριοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά στα δημοτικά και τοπικά κινήματα χωρίς ουσιαστική σχέση με τα ανώτερα στελέχη και παράγοντες. Οι παράγοντες αυτοί είχαν περισσότερη αναφορά στην κοινωνία γενικά, παρά ”στο κόμμα”. Το κόμμα λειτουργούσε κυρίως σαν υποστηρικτικός μηχανισμός αυτών των παραγόντων. Η κατάσταση αυτή έχει επιχειρηθεί πολλές φορές να αλλάξει απο τα κάτω, σε συνέδρια κλπ. Δεν είναι μια παγιωμένη κατάσταση, δεν αφορά όλα τα μέλη ούτε όλα τα στελέχη του ΣΥΝ, είναι μια ιστορική κληρονομιά, και μια μεταβατική φάση (που κράτησε όμως πολύ) ανάμεσα στον συγκεντρωτισμό του παρελθόντος και σε ένα νέο μοντέλο που δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί. Παρόλα αυτά ήταν και είναι μια κατάσταση, πλήρως ασύμβατη με ένα εγχείρημα όπως αυτό του Σύριζα, όπου αναγκαστικά μέσω της ομοφωνίας κάποια προνόμια του κόμματος εκχωρούνται στο συμμαχικό σχήμα χάριν της ευρύτερης ενότητας. Πόσο μάλλον ασύμβατη με έναν Σύριζα των μελών όπου τα προνόμια θα διαχέονται όχι μόνο στις συνιστώσες αλλά και στα μέλη του Σύριζα.

Εν κατακλείδι, αν προσέξει κανείς και τις 2 εγγενείς αδυναμίες του Σύριζα, θα δεί οτι δεν είναι πολιτικο-ιδεολογικές, αλλά οργανωτικές. Όμως το “οργανωτικές” εδώ δε νοείται ως ένας τεχνικός όρος. Οι αδυναμίες αυτές σχετίζονται με μια ολόκληρη ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ιεραρχίας (τα απλά μέλη ψηφίζουν κάθε 3 χρόνια στο συνέδριο, κι ύστερα τρέχουν ως υποτελείς να κολούν αφίσσες και να μαζεύουν ψήφους), παντογνωστισμού (ο καθένας γνωρίζει την αλήθεια ο ίδιος, και δεν ακούει τον διπλανό του) και εξουσιομανίας (ο καθένας έχει κάποια ιστορική αποστολή να εκπληρώσει, γι αυτό και δεν αφήνει την καρέκλα του ο κόσμος να χαλάσει), και γι αυτό είναι βαθύτατα πολιτικές. Η επίλυσή τους συγκρούεται με ένα παγιωμένο ΣΥΣΤΗΜΑ σχέσεων, ένα (ή και περισσότερα-ας μην ξεχνάμε οτι και οι μικρές συνιστώσες κι όχι μόνο ο ΣΥΝ ήταν μέχρι πρότινος αντίθετες με τον Σύριζα μελών) μοντέλο λειτουργίας, άρα και ρύθμισης των μεταξύ μας σχέσεων (αυτός είναι και ο ορισμός του “συστήματος”).

Με βάση την ανάλυση αυτή, η μόνη προωθητική δύναμη για τον Σύριζα μετά τις εκλογές δεν θα είναι ένα αριστερό ή δεξιό “ξεκαθάρισμα” αλλά η οργανωτική του συγκρότηση σε ενιαίο, δημοκρατικό πολιτικό ομοσπονδιακό οργανισμό με μέλη. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙ-ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ για τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί ΄”σύστημα” έχει και η αριστερά στο εσωτερικό της, κι αν δεν αλλάξει αυτό το σύστημα δεν πρόκειται να αλλάξει και τους συσχετισμούς στην κοινωνία. Με αυτή την έννοια όλες οι δηλώσεις των επικεφαλής των συνιστωσών που απεμπολούσαν τον Σύριζα των μελών ήταν σε λάθος κατεύθυνση. Αλλά ακόμη και ο σ. Αλαβάνος που επέλεξε να επιτεθεί σε ένα κομμάτι μόνο των μηχανισμών και όχι σε όλα, αποπροσανατόλισε την κουβέντα κι έκανε ζημιά στην υπόθεση του Σύριζα μελών, παρά καλό, μιας και συσπείρωσε και ένωσε τους μηχανισμούς και τις τάσεις εναντίον του αόρατου εχθρού, αγνοώντας κι αυτός επιδεικτικά τα μέλη του ΣΥΝ.

Το διακύβευμα λοιπόν στον Σύριζα δεν είναι αριστερά ή δεξιά, αριστερισμός ή κυβερνητισμός, Τσίπρας ή Αλαβάνος, ΣΥΝ ή ΡΙΖΑ, κλπ. κλπ. Το διακύβευμα είναι Δημοκρατία και συμμετοχή των πολλών; ή παραγοντισμός και ηγεμονισμός των λίγων και αρίστων; Και οι ομάδες που συγκρούονται δεν είναι οι ανανεωτικοί και οι αριστεροί , είναι η κοινωνική βάση του Σύριζα με τις ηγεσίες του και τους μηχανισμούς του. Και αυτή η σύγκρουση μετά τις εκλογές, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, θα εμφανιστεί στο προσκήνιο, μιας και είναι το πραγματικό επίδικο της κρίσης στον Σύριζα.

Γιάννης Κυριακάκης

Σχόλιο από Γιάννης Κυριακάκης

Γιάννη, θα προσυπέγραφα πολλά απ’τα σημεία του κειμένου σου, κι ας το αδικούν τα απλοϊκά -και ακατανόητα επιθετικά- σχόλια που προηγούνται. (Εντελώς παρεμπιπτόντως πάντως, ας μην πλειοδοτούμε ως προς την κατανόηση του Δεκέμβρη).

Σ’ ό,τι αφορά το κείμενο του Κ. Σταμάτη, απ’το οποίο ξεκίνησε η κουβέντα, μάλλον δεν επιχειρεί να εξαντλήσει το όλον πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ -εντοπίζει απλά κάποιες τάσεις που όντως είναι προβληματικές. Κυρίως δε, σε καμιά περίπτωση δεν προτείνει στροφή στη Διανόηση και τη Μεγάλη Πολιτική: αυτό που λέει (προεκτείνω) είναι ότι μ’ένα τσούρμο αφοσιωμένους κινηματίες που γίνονται λάστιχο σαν αφιονισμένοι, ούτε τα κινήματα ωφελούνται, ούτε ο ΣΥΝ, στο βαθμό που αυτοί είτε δεν πλαισιώνονται από το κόμμα (όπως εσύ λες), είτε αδιαφορούν/αδυνατούν για τη θεσμοποίηση/το ίχνος των παρεμβάσεών τους. Χρήσιμη σκέψη μου φαίνεται και μια χαρά συμβατή με πολλές από τις παρατηρήσεις του δικού σου κειμένου.

Και κάτι τελευταίο: έλεος πια με τον αντιδιανοουμενισμό. Ξέρεις ότι ανήκει σε εντελώς άλλες παραδόσεις από τις δικές μας κι ότι άλλοι μας τον προσάπτουν. Γι’αυτούς τους λόγους, πολύ κακώς κατά τη γνώμη μου μπερδεύεται με τη λαϊκότητα.

Επιμένω ως προς αυτό, έχοντας απόλυτη επίγνωση α) του τι ελιτισμός κυκλοφορεί στη «δικιά μας Αριστερά», β) του πώς δούλευαν θεωρητικά τα κόμματα της Αριστεράς και οι αριστεροί συγγραφείς-στελέχη τους μια φορά κι έναν καιρό, γ) της τεράστιας σημασίας για τους αριστερούς της γενιάς μου να έχουν πρόσβαση σε αρχεία όπως αυτό των «Θέσεων», αλλά και δ) γιατί χάνει το γούστο του όταν η ίδια «μομφή» απευθύνεται τελετουργικά στο ΚΠΔ και πάνω-κάτω απ’τους ίδιους συντρόφους και χώρους.

Αν οι «50» που λες, εντός -αλλά και εκτός- ΚΠΔ (εδώ που τα λέμε, ευτυχώς είναι περισσότεροι)το κόψουν μια μέρα το σπορ που λες απαξιωτικά «διανοουμενίστικες συζητήσεις περί στρατηγικής», υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο ένας χώρος να μείνει να συζητάει με όρους 19ου αιώνα (στην καλύτερη) ή δελτίου των 8 (στη χειρότερη). Ας μην είμεθα αυτάρκεις και υπερόπται, λοιπόν.

Συντροφικά
Δ.

Σχόλιο από mr.D

Γιάννη ούτε εγώ καταλαβαίνω το (πολύ) επιθετικό σου ύφος, το παραβλέπω. Δεν συμμερίζομαι βέβαια το απλοικό σχήμα οι γραφειοκράτες και οι άλλοι, πόσο μάλλον οι διανοούμενοι (με την ενδεχόμενη κινηματική δράση… μάλλον δεν γνωριζόμαστε, ούτε τα άλλα τα παιδιά γνωρίζεις) που κάνουν θεωρία στον κόσμο τους. Σε αυτό σου απάντησε εύστοχα ο προηγούμενος.
Πάμε όμως στην ουσία, γράφαμε σε προηγούμενη ανακοίνωση του Κοκκινοπράσινου ότι η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ θα λυθεί στο έδαφος της πολιτικής και της δημοκρατίας. Κατά την άποψή μου κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου ανασυγκροτήσαμε τις δυνάμεις μας και την αυτοπεποίθησή μας στο έδαφος της πολιτικής. Κερδίσαμε σε συμμετοχή του κόσμου μας και σε ενδιαφέρον της κοινωνίας, όχι μόνο γιατί είχαμε ένα χαρισματικό εκφωνητή (τον Τσίπρα) αλλά γιατί είχαμε να πούμε ενδιαφέροντα (και ανταγωνιστικά) πράγματα στο κοινωνικό ζήτημα. Από τη στιγμή που ξεδιπλώσαμε το πρόγραμμά μας για την οικονομική κρίση και τις διαφορές μας με το νεοφιλελεύθερο δικομματικό (και συναινετικό επί της ουσίας) πολιτικό σύστημα κερδίσαμε συνειδήσεις, διαθεσιμότητες, ακροατήρια. Με την πολιτική συνήλθαμε, με τη δημοκρατία (μέλη ΣΥΡΙΖΑ, αντιπροσωπευτικά όργανα,λογοδοσία κλπ)θα βάλουμε τις βάσεις για να ξεπερασθεί η κρίση. Αυτά είναι τα πραγματικά πολιτικά διακυβεύματα. Άν όλα τα παραπάνω μπορούν και θέλουν να τα υπηρετήσουν και οι Ανανεωτικοί, ακόμα καλύτερα (αυτό περί του σφιχταγγαλιάσματος, που θυμίζει ΕΟΣ)
Χ.Π.

Σχόλιο από Χ.Π.

Σύντροφοι Δ. και Χ.Π. Ασφαλώς και δεν γνωριζόμαστε, και η επιθετικότητά μου δεν αφορά, φυσικά, εσάς προσωπικά. Αφορά στο όλο κομματικό σύστημα του ΌΛΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ (προς θεού όχι στα μέλη του, ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ υπογραμμίζω), για το οποίο και οι δυό σας δεν λέτε κουβέντα. Εγώ είμαι μέλος του ΣΥΝ αλλά δεν ανήκω σε καμμιά τάση. Γνωρίζετε αλήθεια πόσες χιλιάδες είναι σαν εμένα; Γνωρίζετε οτι όλοι εμείς απο τον Ιούνιο ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΜΕ ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝ; Μου μιλάτε για επιθετικότητα και αντι-διανοουμενισμό; Μάλον δεν έχουμε συννενοηθεί για ποιό πράγμα μιλάμε. Εγώ μιλάω για την βαθειά μου απογοήτευση απο το Κοκκινοπράσινο, όπως και όλες τις άλλες τάσεις, γιατί συννενοήθηκαν για όλα μεταξύ τους χωρίς την παραμικρή συμμετοχή των μελών της βάσης που δεν ανήκουν σε τάσεις. ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝ το οποίο δρα υπονομευτικά ΚΑΙ στον Σύριζα, αλλά ΚΑΙ στο πολιτικό διακύβευμα για το οποίο μιλάτε. Συγνώμη σύντροφοι, αλλά αν εσείς δεν βλέπετε το πρόβλημα αυτό, τότε όντως ζούμε σε διαφορετικούς κόσμους. Όχι φυσικά της διανόησης και της χειρονακτικής εργασίας (έλεος, δεν θα έκανα ποτέ τέτοιο διαχωρισμό, προφανώς ούτε εσείς με γνωρίζετε)….αλλά του κόσμου εντός της Κουμουνδούρου, και του κόσμου εκτός της Κουμουνδούρου.

ΥΓ. το να κρίνετε κάποιον απο το ύφος του κι όχι απο αυτά που λέει, είναι μεν θεμιτό, αλλά δεν είναι και πολύ αντι-συστημικό…

Σχόλιο από Γιάννης Κυριακάκης

μάλλον για το δημοκρατικό έλλειμμα μέσα στον ΣΥΝ δεν έχετε να πείτε τίποτα λοιπόν…

Σχόλιο από Γιάννης Κυριακάκης

Αμάν βρε Γιάννη, σε κάθε κείμενό μας δεν ανακεφαλαιώνουμε τα πάντα. Για το δημοκρατικό έλλειμμα έχουμε πει και έχουμε γράψει κατ επανάληψη. Έχουμε μάλιστα δεχθεί και βίαιες επιθέσεις γιαυτό. Σου θυμίζω μεταξύ άλλων όταν «αποκαλύψαμε» ότι ο ΣΥΝ στην πραγματικότητα είναι ομοσπονδία και όχι ενιαίο κόμμα, η έκφραση «κόμμα στούντιο», εμείς την επιννοήσαμε, συγκεκριμμένα ο Μιχ. Καστρινάκης (σε αντιδιαστολή με το κόμμα φρούριο…του ΚΚΕ). Εξ άλλου για παρόμοιους λόγους καταστατικών αλλαγών και δημοκρατίας στον ΣΥΝ στηρίξαμε το έκτακτο συνέδριο παραμονές των εκλογών (όπως αποδείχθηκε). Μετα την προεκλογική μάλιστα εμπειρία έχουμε σκοπό να είμαστε ακόμα ποιό αυστηροί και επιτακτικοί σε καταστατικές αλλαγές: όπως ρυθμίσεις που θα απαγορεύουν την προσωπική διαφήμιση των υποψηφίων (όλοι μας έχουμε να διηγηθούμε ακραία φαινόμενα διαγκωνισμού υποψηφίων) και αυστηρό κώδικα δεοντολογίας για τα μμε (ξεσάλωσε η Αν Πτέρυγα και όχι μόνο)
χ.π

Σχόλιο από Χ.Π.

η κατάσταση μέσα στον ΣΥΝ απλά δεν πάει άλλο, Χριστόφορε…γι αυτό κι εγώ έμεινα έκπληκτος με τις προεκλογικές «ομόφωνες αποφάσεις» που συμμετείχε και το κοκκινοπράσινο. Αυτή ήταν η ένστασή μου εξ αρχής. Όσο για το έκτακτο συνέδριο, εγώ είχα στείλει έκκληση για υπογραφές εδώ στο blog σας απο τον Ιούλιο, και δεν υπέγραψε κανείς απολύτως απο το κοκκινοπράσινο, ούτε μιαν απάντηση δεν δεήσατε να μου δώσετε. Φαίνεται λοιπόν οτι στηρίζετε πρωτοβουλίες μόνον όταν έρχονται «απο πάνω» κι όχι «απο κάτω», ακόμα κι όταν πρόκειται για τις ίδιες ακριβώς πρωτοβουλίες! Για μένα αυτό και μόνο είναι ένδειξη αλλοτρίωσης. Πιθανά όμως να οφείλεται αυτή σας η στάση και στην εμμονή σας οτι το οργανωτικό είναι δευτερεύον, και πρωτεύει το πολιτικό, λές και έχει σημασία μόνο το τι πολιτική παράγεται, και όχι ΠΟΙΟΣ και ΠΩΣ την παράγει, και λές και τα δυό αυτά ζητήματα είναι ξεκομένα…

Σχόλιο από Γιάννης Κυριακάκης

Γιάννη είναι και δική μας πεποίθηση ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο, για τις ομόφωνες αποφάσεις έγραψα σε προηγούμενο σημείωμα ότι υπηρετούσε εκείνη τη στιγμή ένα υποχρεωτικό σήμα σε όλους ότι δεν γίνεται να παίζουν παιχνίδια ηγεμονίας με τις (πραγματικές) αντιθέσεις στον ΣΥΝ. Εξ άλλου δεν έχουμε κανένα ταμπού για τις ομόφωνες αποφάσεις, για παράδειγμα το σχέδιο εκτιμήσεων για τις εκλογές βγήκε και αυτό ομόφωνο (αν και είναι ένα ανέμπνευστο κείμενο) αφού η ίδια η διαδικασία (συζήτηση στη βάση)επιτρέπει τις βελτιώσεις. Για τις υπογραφές που διακινήσατε προβληματιστήκαμε και το συζητήσαμε στη λίστα μας -δεν υποτιμούμε τις διαδικασίες από τα κάτω, αντιθέτως- είμασταν όμως σε αμφιθυμία στο κατά πόσο μπορούσαμε να το «επωμιστούμε» (δηλ. να το τρέξουμε) σε εκείνη τη φάση. Είπαμε λοιπόν ότι ο καθένας και η καθεμία πράττει κατά βούληση. Δεν ισχύει ότι αξιολογούμε ως πρωτεύον το πολιτικό και δευτερεύον το οργανωτικό -ειδικά όταν μιλάμε για το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το Συνασπισμό όπου τα ζητήματα δημοκρατίας είναι καίρια, η ικανή και αναγκαία συνθήκη επιβίωσης και αλλαγής του παραδείγματος- έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να διατυμπανίζουμε το ΣΥΡΙΖΑ των μελών. Ίσως μια μικρή διαφορά μας να είναι ότι προσπαθούμε να πείσουμε δυνάμεις (συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και τάσεις του ΣΥΝ) για να το κερδίσουμε. Δεν τρελλαινόμαστε για την «κεφαλοποίηση» της πρότασης αν είναι να χάσει.
χ.π.

Σχόλιο από Χ.Π.

ποιός τρελαίνεται με την κεφαλαιοποίηση της πρότασης, αν είναι να χάσει; Όχι εγώ πάντως, που δεν έχω τίποτα, ούτε συνιστώσα, ούτε τάση, ούτε μειοψηφίες-πλειοψηφίες να κεφαλοποιήσω! Δεν ξέρω σε ποιόν αναφέρεσαι! είναι δύσκολο βρε Χριστόφορε να πιστέψεις οτι υπάρχουν άνθρωποι χωρίς υστεροβουλία στον χώρο μας; Εγώ θέλω να το παλέψω γιατί είναι σωστό…όχι για να το κεφαλοποιήσω, όχι για να κερδίσω ή να χάσω. Αν χάσω εγώ φίλε Χριστόφορε, πάω σπίτι μου. Δεν έχω τάση και συνιστώσα να με στεγάσει. Και μαζί με μένα ενδεχομένως και πολλοί άλλοι. Πάντως ευχαριστώ για τις απαντήσεις σου και χαρά στο κουράγιο σου! Ελπίζω να γνωριστούμε κάποτε απο κοντά. Επίσης μπράβο στον Ευκλείδη που πήγε στην συγκέντρωση της Πασας. Εγώ δεν μπορούσα, είμαι στο εξωτερικό.
Ίσως τελικά να περίμενα περισσότερα απο το Κοκκινοπράσινο απο όσα μπορεί να δώσει, ίσως κι απο τον Συνασπισμό…δεν βαριέσαι…συγνώμμη για το επιθετικό ύφος στην αρχή αυτής της συζήτησης…
νάσαι καλά
Γιάννης

Σχόλιο από Γιάννης Κυριακάκης




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: