Συνασπισμος: παραξενη συμμαχια για «να μην αλλαξει τιποτα»

Σύνοψη της Ολομέλειας του Κοκκινοπράσινου Δίκτυου της 3ης Νοεμβρίου 2009


Το μετεκλογικό τοπίο στα όργανα του Συνασπισμού, δηλαδή στην Πολιτική Γραμματεία και στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, μπορεί να συνοψιστεί σε μια πρωτοφανέρωτη συμμαχία μεταξύ της Ανανεωτικής Πτέρυγας και τμήματος του Αριστερού Ρεύματος με αίτημα και πολιτικό διακύβευμα «να μην αλλάξει τίποτα», ούτε στο Συνασπισμό, ούτε και στο ΣΥΡΙΖΑ. Το πεδίο της συμφωνίας αφορά πρωτίστως την απόρριψη οποιουδήποτε μετασχηματισμού στη δομή και τη λειτουργία τόσο του Συνασπισμού, όσο και του ΣΥΡΙΖΑ. Η νέα συμμαχία είναι «χειραφετημένη» έναντι των παλιών ανταγωνισμών και αυτονομημένη έναντι της «αριστερής στροφής». Δεν είναι τυχαία, ούτε «σεμνότυφη» αφού έχει το θάρρος να αποτυπώνεται η συναίνεσή τους σε κρίσιμες ψηφοφορίες, όπως για το έκτακτο συνέδριο ή την κριτική στη λειτουργία των τάσεων. Όταν μάλιστα πάμε στα πιο επιτακτικά και απαιτητικά όπως η προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ, τα μέτρα για τον εκδημοκρατισμό και την κοινωνικοποίησή του, όλα όσα δηλαδή δεσμευτήκαμε προεκλογικά ενώπιον των μελών και των ψηφοφόρων του συμμαχικού μας σχήματος, τότε οι πολιτικές συναινέσεις φορτίζονται με τον απαραίτητο κομματικό πατριωτισμό και υπερακοντίζουν σε εξουθενωτική κριτική τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για τους ανένταχτους τους επιφυλάσσουν συμπληρωματικούς ρόλους, που δεν αλλάζουν συσχετισμούς και δομημένους ρόλους, ελεημονώντας τους με ψήγματα συμμετοχής και με ελάχιστα πολιτικά δικαιώματα στη λήψη των αποφάσεων.

Προσχήματα και συσκοτίσεις

Στην πραγματικότητα εκείνο που με επιμέλεια προσπαθούν να συσκοτίσουν είναι ότι τα μέτρα εκδημοκρατισμού του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορούν μόνο ή πρωτίστως τους ανένταχτους και τις ανένταχτες στις συνιστώσες, αλλά τα ίδια τα μέλη των συνιστωσών και κυρίως τα μέλη του Συνασπισμού. Με το προσχηματικό και ανιστόρητο επιχείρημα, ότι τα μέτρα που κατοχυρώνουν την πολιτική συμμετοχή των μελών συνιστούν διολίσθηση σε Ενιαίο κόμμα –   λες και δεν έχουμε δεκάδες εμπειρίες, τόσο στο παρελθόν όσο και πρόσφατες, της ευρωπαϊκής Αριστεράς, που, στο πλαίσιο συμμαχικών σχηματισμών Κομμουνιστικά και Αριστερά κόμματα, εκχωρούν στα μέλη πολιτικά δικαιώματα και υποχρεώσεις χωρίς να θίγεται ούτε η αυτονομία ούτε η ιδεολογική ταυτότητα των συνιστωσών. Ο ισχυρισμός γίνεται ακόμα περισσότερο προσχηματικός αν αναλογιστούμε ότι η ιδρυτική πράξη (και η απειλητική εμμονή της Ανανεωτικής πτέρυγας) του Συνασπισμού μιλά για κόμμα «πολιτικής ενότητας» και απορρίπτει το κόμμα ιδεολογικής ενότητας στο οποίο η «σκληρή του ταυτότητα» θα απειλούταν από την ανταλλαγή με άτομα «ύποπτης» ιδεολογικής προέλευσης.

 

Οι τάσεις και τα στελέχη

Πραγματικά ο εκδημοκρατισμός του ΣΥΡΙΖΑ (και του Συνασπισμού βεβαίως) έχει ηττημένους εν τοις όροις: κινδυνεύουν οι τάσεις και τα «προβεβλημένα» στελέχη. Κινδυνεύουν οι τάσεις όχι ως ρεύματα ιδεών αλλά ως μέθοδος υποκατάστασης της θέλησης των μελών και ως μηχανισμοί ανάδειξης στελεχών και εκπροσωπήσεων (βουλευτικών, αυτοδιοικητικών, κομματικών). Κινδυνεύουν τα επώνυμα πολιτικά στελέχη αφού αμφισβητείται, δια της μεγάλης συμμετοχής, η δυνατότητα να εκφωνούν πολιτική για την πάρτη τους. Πολιτική άνευ εγκρίσεων, δεσμεύσεων, λογοδοσίας, συνδιαμόρφωσης, αμφισβητείται δηλαδή εν τοις πράγμασι το ολιγαρχικό δικαίωμα του ηγεμόνα, Ο Συνασπισμός έχει την τυπική δομή ενός δημοκρατικά οργανωμένου κόμματος, διαθέτει Πολιτικές Κινήσεις, Νομαρχιακές, Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, Πολιτική Γραμματεία, Τμήματα της ΚΠΕ για την εργατική πολιτική, τα γυναικεία, τα δικαιώματα, τα διεθνή, ακόμα και επιτροπή Πολιτικού σχεδιασμού έχει σε ισχύ. Θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς ότι είναι δομημένος ως «κόμμα νέου τύπου», χωρίς δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και με τάσεις. Στην πραγματικότητα όλη η προηγούμενη διάρθρωση, στην καλύτερη περίπτωση, έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα, όλες του οι δομές –ακόμα και η Π.Γ.- συνιστούν μορφές διαβούλευσης και όχι πολιτικής απόφασης. Η απόφαση είναι στην αρμοδιότητα των επιτελείων των τάσεων και των κεντρικών πολιτικών στελεχών, ακόμα και όταν ενδύονται την εισήγηση-απόφαση της ΚΠΕ στις Πολιτικές Κινήσεις. Συνήθως εκ των υστέρων, χωρίς καμιά διαδραστικότητα και με τις τάσεις να αναλαμβάνουν την πειθάρχηση των μελών (συνήθως με την μορφή της πόλωσης και των πολιτικών διλημμάτων). Με άλλα λόγια η δημοκρατία ως πρόσχημα ενός ιεραρχικού κόμματος, ενός κόμματος στελεχών. Μόνο που αυτή η δομή και κυρίως αυτή η λειτουργία έχει φθάσει στα όρια της, ίσως επειδή τα τελευταία χρόνια άλλαξε το παράδειγμα με τις εξωστρεφείς πολιτικές δράσεις από τα κάτω, ενδεχομένως επειδή ο κόσμος του Συνασπισμού χειραφετήθηκε και απέκτησε πολιτική αυτοπεποίθηση κάνοντας πολιτική δια του ΣΥΡΙΖΑ με ίδια μέσα (χωρίς τη διαμεσολάβηση των ΜΜΕ και των κεντρικών πολιτικών στελεχών). Σε κάθε περίπτωση επειδή αντιλήφθηκε ότι το σχήμα της υποκατάστασης και της διαμεσολάβησης δημιουργεί κρίσεις που ευτελίζουν την ίδια την πολιτική και τη στράτευση των μελών, όπως την κρίση που βιώσαμε μετά τις ευρωεκλογές. Αυτή ακριβώς τη χειραφέτηση φοβούνται η Ανανεωτική Πτέρυγα και μερίδα του  Αριστερού Ρεύματος προσφεύγοντας στην «ιερή συμμαχία» ώστε να μην αλλάξει τίποτα.

 

Η αλλαγή της ατζέντας και η αυτοϋπονόμευσή της

Στην τελευταία Π.Γ του Συνασπισμού ο Αλέξης Τσίπρας αιφνιδίασε, όταν πρότεινε την αλλαγή της ατζέντας των συζητήσεων στο ΣΥΡΙΖΑ, θέτοντας την αναβάθμιση του συμμαχικού πολιτικού σχήματος σε «ενιαίο πολυτασικό κόμμα», προτείνοντας τα κεφάλαια στα οποία πρέπει να συνομολογηθεί το πολιτικό και στρατηγικό πλαίσιο και ορίζοντας τον χρονικό ορίζοντα του επανιδρυτικού συνεδρίου στους έξι μήνες ή στον ένα χρόνο. Την ίδια στιγμή, όμως, υπονόμευσε την εμβέλεια και την αξιοπιστία της πρότασής του στο βαθμό που τη χρησιμοποίησε, ως αφορμή, για να εκδηλώσει μια μετωπική επίθεση προς όλες ανεξαιρέτως τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, εντείνοντας τις πολώσεις, βάζοντας λάθος διαχωριστικές και ενθαρρύνοντας τον κομματικό πατριωτισμό. Σε κάθε περίπτωση, όμως, χωρίς να του αμφισβητούμε τις προθέσεις, στο βαθμό, μάλιστα, που στο πρόσφατο παρελθόν έχει «εκμυστηρευθεί» ιδιωτικά και δημόσια την επιθυμία του για «επανιδρυτικό» συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, η πρόταση είναι ανεπεξέργαστη (για παράδειγμα, όταν θέτει ως προαπαιτούμενα την ύλη της συζήτησης, δηλαδή την ανασύνθεση της Αριστεράς) και στερείται μεταβατικότητας. Όλοι εμείς που, εδώ και πολλά χρόνια, έχουμε βάλει το ζήτημα της επανίδρυσης και ανασύνθεσης της Αριστεράς -και το οποίο θα υπερασπιστούμε με θέρμη και σήμερα- δεν υποτιμούμε καθόλου τα ώριμα δημοκρατικά και πολιτικά βήματα που μπορεί να κάνει το ενωτικό πολιτικό μας εγχείρημα. Τα βήματα δεν διαρρηγνύουν τις συναινέσεις σε πρόθυμους και απρόθυμους και, ταυτόχρονα, διασφαλίζουν τη συμμετοχή, τον έλεγχο και τη λογοδοσία των οργάνων. Θεωρούμε υπερώριμο το ζήτημα των μελών ΣΥΡΙΖΑ χωρίς αποκλεισμούς και εξαιρέσεις, τα αντιπροσωπευτικά όργανα -όπως το Πανελλαδικό Συντονιστικό και η Γραμματεία- με διασφαλισμένο τον πλουραλισμό της σύνθεσής τους, τις συλλογικές πολιτικές αποφάσεις με ψηφοφορίες και διευρυμένη πλειοψηφία. Χωρίς αυτά καταδικάζουμε τον ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική αναξιοπιστία, δηλαδή στο να μην παράγει πολιτική, στην απόρριψη των ανθρώπων που θέλουν να συμμετάσχουν, στο συγκεντρωτισμό της Γραμματείας και στην πολιτική εμπλοκή σε κάθε διαφωνία, ακόμα και για τα επουσιώδη.

Ανυπόστατα διλήμματα: το οργανωτικό και το πολιτικό

Καλοπροαίρετοι σύντροφοι μάς καταλογίζουν ότι συγχέουμε τη δημοκρατία με την πολιτική, ισχυρίζονται ότι τα ζητήματα δημοκρατίας αφορούν το Συνασπισμό –συμφωνώντας ότι απαιτούνται βαθιές δημοκρατικές τομές- ενώ τον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να τον απασχολεί αμιγώς το πολιτικό και όλα τα άλλα είναι ζητήματα διευθετήσεων και πλαισίου λειτουργίας του. Κατά την άποψή μας, δεν κατανοούν την κρίση του κομματικού φαινόμενου, που την ίδια στιγμή είναι κρίση της πολιτικής και κρίση των κοινωνικών εκπροσωπήσεων.

Το πρόβλημα ξεκινά με τη μετατροπή των κομμάτων εξουσίας από μαζικά και πολυσυλλεκτικά, που ήταν κάποτε, σε κόμματα-καρτέλ, δηλαδή κρατικά κόμματα που δεν εκπροσωπούν τόσο κοινωνικά συμφέροντα αλλά, κυρίως, μεταφέρουν κρατικές ιδεολογίες, με τη βοήθεια των ΜΜΕ, στην κοινωνική βάση. Το κόμμα καρτέλ δεν χρειάζεται τη «βάση» για να λειτουργήσει, τουναντίον έχει φροντίσει να τη διαλύσει, και αρκείται σε έναν πυρήνα «οργανικών» διανοουμένων που αντλεί από μια ευρύτερη δεξαμενή υπερκομματικών τεχνοκρατών. Η ανάδειξη αρχηγού στη Νέα Δημοκρατία από μια βάση που είναι αδύνατον να προσδιοριστεί, είναι ακριβώς το πρόβλημα της μετατροπής της σε κόμμα καρτέλ. Το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη αποτέλεσε τον πιλότο της μετατροπής του παραδοσιακού μαζικού και πολυσυλλεκτικού  κόμματος σε κρατικό κόμμα καρτέλ. Το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου εξελίσσει περαιτέρω το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη με συνέπειες όχι μόνο πάνω στην κομματική δομή, αλλά και στην ίδια τη δομή του πολιτεύματος. Τα κόμματα–καρτέλ, όπου οι «αποκάτω» δεν έχουν τρόπο να διατυπώσουν το όποιο πολιτικό αίτημα (οι κομματικές οργανώσεις βάσης έχουν διαλυθεί), στερούν τα λαϊκά στρώματα από στοιχειώδη πολιτικά εργαλεία Σε αυτή την κρίση των εκπροσωπήσεων, την κρίση της πολιτικής, η Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ανοσία, την προσλαμβάνει κυρίως ως κρίση συμμετοχής των λαϊκών στρωμάτων στην πολιτική διαδικασία.

Το ζήτημα που θέτει η νέα περίοδος, που άνοιξε με την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ και την συντριβή της Νέας Δημοκρατίας, μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: Με ποιο τρόπο θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπολίτευση στο ΠΑΣΟΚ και τι οργανωτικές δομές προαπαιτούνται για κάτι τέτοιο; Το μεγάλο στοίχημα του ΣΥΡΙΖΑ, από δω κι εμπρός, είναι η διατύπωση μιας γενικής πολιτικής πρότασης και ακόμα περισσότερο, κατά πόσο οι κεντρικές ιδέες αυτής της πρότασης μπορούν να αποτελέσουν πειστικά κινηματικά εργαλεία, παρά το ποιες αντιπολιτευτικές κινήσεις πρέπει να γίνουν μέσα στο κτήριο της βουλής.

Για να σχηματοποιηθούν όμως αυτές οι κεντρικές ιδέες χρειάζεται η ενίσχυση της πολιτικής συμμετοχής και εδώ οι τεχνικές της ομοφωνίας και των διαπραγματεύσεων που ακολούθησε ο ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη περίοδο έχουν αποτύχει. Με τι θα τις αντικαταστήσουμε;  Γιατί κάποια στιγμή θα πρέπει να συμφωνήσουμε και σε κάτι που να αποτελεί προωθητική θέση στρατηγικού χαρακτήρα και όχι απλώς σημείο ισορροπίας στο ελάχιστο δυνατό.

Υστερόγραφο

Ο Αλέκος Αλαβάνος επανήλθε μετά από δίμηνη σιωπή και αποχή από την εκλογική μάχη, αναθερμαίνοντας όλα όσα είχε πει κατά την περίοδο της κρίσης; δηλαδή για την μεγάλη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, τις αποκλειστικές ευθύνες της ηγεσίας του Συνασπισμού, τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ… Δικαίωμά του αναφαίρετο, όπως και δικό μας δικαίωμα να διαφωνούμε τόσο με τα επιχειρήματα, όσο και με τις πρακτικές του. Μάλιστα δεν απαιτούμε καν αυτοκριτική, αυτό θα προϋπόθετε ανεπτυγμένο κριτήριο αυτογνωσίας. Διαφωνούμε με τον Α. Αλαβάνο στο πώς αντιλαμβάνεται τον ανοδικό κύκλο της Αριστεράς. Για μας είναι προϊόν μιας σειράς κοινωνικών και πολιτικών δεικτών (το επίπεδο της αυτοργάνωσης και των αγώνων, η ποιότητα και η καθολικότητα των αιτημάτων, η επικοινωνία του πολιτικού με το κοινωνικό κ.α.) για εκείνον είναι η ανταπόκριση στις δημοσκοπικές προτιμήσεις ή στις πολιτικές προσδοκίες. Γι’ αυτό εξ άλλου θεώρησε και θεωρεί καταστροφή ένα εκλογικό ποσοστό (πυροδοτώντας μια αδιανόητη κρίση), αγνοώντας ή συσκοτίζοντας το γεγονός ότι οι εκλογές δεν είναι παρά μια φωτογραφία της γνώμης στη δεδομένη στιγμή. Δεν παράγουν οι ίδιες αυτή τη γνώμη. Αυτή διαμορφώνεται ουσιαστικά έξω από την εκλογική σφαίρα, μέσα στις κοινωνικές πρακτικές, ακόμα και όταν βρίσκει ερείσματα στην εκλογική καμπάνια. Ο σ. Αλαβάνος έχει κάθε δικαίωμα να είναι όσο επικριτικός θέλει στην ηγεσία του Συνασπισμού, θα τον συμβουλεύαμε όμως να εγκαταλείψει την προσπάθεια να δημιουργήσει μέτωπο οργανώσεων εναντίον του Συνασπισμού καθώς έτσι βλάπτει εξ αντικειμένου τον ΣΥΡΙΖΑ. Καταρρακώνει και τη δική του διαδρομή όταν επινοεί νέες διαχωριστικές γραμμές, εκ των υστέρων, όπως η συγκυβέρνηση του 1989. Αυτά είναι καλά για αυτάρεσκους επιφυλλιδογράφους και οπαδούς. Εμείς τουλάχιστον, αλλά και πολλές από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, τα έχουμε λύσει από τότε,  μάλιστα, επειδή φοβόμαστε τις «επαναλήψεις», φροντίσαμε όλα αυτά τα χρόνια να προτάξουμε την κριτική στον κυβερνητισμό, όταν ο ίδιος θεωρούσε ώριμη την «εξουσία με πυρήνα τη ριζοσπαστική Αριστερά».

Advertisements

7 Σχόλια so far
Σχολιάστε

ΜΑΚΡΑΝ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΓΡΑΦΤΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣ.

ΕΥΓΕ!!!!

Σχόλιο από ΚΩΣΤΑΣ

Ποσο τυχαιο ειναι αραγε οτι οι διαπλεκομενες φυλλαδες της Κυριακης δημοσιευαν συντονισμενα «ρεπορταζ» για Συν και Συριζα με τιτλους οπως «Ο Αλεξης ωριμασε κι εβγαλε την κουκουλα»?

Πολλους επαινους ακουω,ανθρωπινο κρεας μυριζει…

Σχόλιο από ΚατεδαφησειΠολουντεΤαΗληκα

ενώ κάνετε σωστές διαπιστώσεις σύντροφοι για τον ΣΥΝ είστε πέραν του δέοντως επιεικείς στον σ. Τσίπρα ο οποίος εν ονόματι μιας πολιτικής ενοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ, κυριολεκτικά εκβιάζει για την επιβολή μιας δεξιάς πολιτικής ατζέντας σχεδόν ταυτόσημης με τις επιδιώξεις της ΑΠ. Αυτός ο απαράδεκτος και χωρίς αρχές τακτικισμός που απομακρύνει απο τον ΣΥΝ και παραδοσιακούς συμμάχους όπως η ΡΟΖΑ, τυγχάνει πολύ ήπιας κριτικής απο το ΚΠΔ. Αντίθετα απέναντι στον Αλαβάνο (παρόλο που η κριτική σας έχει βάση αδιαμφισβήτητα) επιτίθεστε μάλλον απο θέσεις κομματικού πατριωτισμού παρά απο πολιτικο-ιδεολογικές θέσεις. Και να φανταστεί κανείς οτι καταδικάζετε τον κομματικό πατριωτισμό μόλις 2 παραγράφους παραπάνω. Αν ρε σύντροφοι κατηγορείτε τον Αλαβάνο για κυβερνητισμό, για την καρα-δεξιά στροφή Τσίπρα δεν λέτε σχεδόν τίποτα! Εκτός αν κατ΄ιδίαν ο Τσίπρας σας λέει άλλα. Εγώ πάντως που δεν έχω το προνόμιο των «κατ’ ιδίαν» συζητήσεων, κρίνω απο τις δημόσιες τοποθετήσεις και πρωτοβουλίες, που τις κρίνω (προσωπική άποψη) απαράδεκτες πολιτικά, αλλά και το ίδιο «βοναπαρτιστικές» όπως αυτές του Αλαβάνου (δηλώσεις απο το πουθενά, αλλαγές θέσεων απο μήνα σε μήνα κι απο συνεδρίαση σε συνεδρίαση, πολιτικοί εκβιασμοί, κινήσεις εντυπωσιασμού κλπ. κλπ.) Ας μην έχουμε λοιπόν 2 μέτρα και 2 σταθμά, κι ας καταδικάζουμε τις προσωπικές πολιτικές απο όπου κι αν προέρχονται. Όσο για τον ΣΥΝ και τις επισημάνσεις για κόμμα στελεχών κλπ. είναι απόλυτα ορθές, κι εκτιμώ πως αν στους αμέσως επόμενους μήνες δεν αλλάξει κάτι οι αποχωρήσεις απο τον ΣΥΝ θα είναι πολύ πιο μαζικές απο ότι κάποιοι φαντάζονται. Απλά μέλη όλων των ιδεολογικών ρευμάτων (ανανεωτικοί, κεντρώοι, αντικαπιταλιστές) είναι στα πρόθυρα της αποχώρησης. Πιθανόν και πολλά μέλη του ΚΠΔ.

Σχόλιο από Γιάννης Κυριακάκης

Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα!… Tώρα ανακαλύψατε ότι σας «πρόδωσε» ο Α. Τσίπρας; Οι πανηγυρισμοί για την υπέβαση της κρίσης μέσω της νίκης(;..!!!) στις εκλογές, όπως εκφράστηκαν με την πένα του Χρ. Παπαδόπουλου – και όχι μόνο – τόσο λίγο κράτησαν;

Τελικά τι πήγε στραβά μετά την απομάκρυνση του Α. Αλαβάνου και δεν ολοκληρώθηκε το σχέδιο απομάκρυνσης από τον ΣΥΡΙΖΑ και της Α.Π. και της ΚΟΕ, ώστε να μείνουν οι σωστές επαναστατικές δυνάμεις στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ;

Τώρα ανακαλύψατε τα «αντιδημοκρατικά» στοιχεία στην λειτουργία του ΣΥΝ, όταν ο Α. Τσίπρας μίλησε για «ενιαίο πολυτασικό κόμμα»;

Αν ο Α. Τσίπρας είχε εισηγηθεί την δική σας πρόταση, που στην πραγματικότητα προσπαθεί να αναπαράγει διευρυμένα αυτά τα εκφυλιστικά φαινόμενα του ΣΥΝ στον ΣΥΡΙΖΑ, τότε μάλλον δεν θα υπήρχε πρόβλημα, γιατί θα έμενε άθικτο και το δικό σας μικρομάγαζο!…

Τουλάχιστον ο Α. Τσίπρας, κάτω από την πίεση των πραγμάτων είπε μια μεγάλη αλήθεια: ότι υπάρχουν δυο καθαρές εκδοχές ή εκλογική συμμαχία είναι ενιαίος πολιτικός οργανισμός. Βέβαια, αυτό το έκανε για να ταυτιστεί τελικά με την δεύτερη εκδοχή (εκλογική συμμαχία), όπως εξάλλου έπραξε και με το ζήτημα του συνεδρίου του ΣΥΝ πριν λίγο καιρό.

Σχόλιο από ΕΟΣ(ένωση Οπαδών ΣΥΡΙΖΑ)

Φίλε Γιάννη.
Δεν ξέρω για το κείμενο του ΚΠΔ, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι όταν θέλεις να αλλάξουν τα πράγματα χρειάζεται να έχεις και ένα μέτρο στο ποιοι και πόσοι είναι οι εχθροί σου και ποιοι και πόσοι είναι οι φίλοι σου.
Όταν διαπιστώσεις ότι οι εχθροί είναι συντριπτικά περισσότεροι από τους φίλους, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν. Ή η κατάσταση δεν σε χωράει ή εσύ κάπου έχεις κάνει λάθος.
Κατ συνεπεία ορθώς κατά τη γνώμη μου το ΚΠΔ αλλού απευθύνει πολεμική, αλλού κριτική, αλλού παραινέσεις και αλλού κάνει και την πάπια, θεωρώντας ότι αυτά βοηθάνε τον σκοπό. Γιατί αν δεν βρέξεις τα μπατζάκια στο ποτάμι των εξελίξεων όσο και να είναι οδυνηρό, τότε τίποτα δεν θα προχωρήσει.
Και μην ξεχνάς ότι είναι άλλο το ΚΠΔ με στελέχη στα όργανα του ΣΥΝ να κάνει κριτικές και πολεμικές και άλλο όταν δεν λογοδοτείς πουθενά και άρα απαλλαγμένος από δεσμεύσεις μπορείς να λες ακριβώς αυτό που σκέπτεσαι. Ο καθένας κρίνεται όχι μόνο ως προς τις απόψεις αλλά και το κόστος που έχει όταν τις εκφράζει.

Σχόλιο από Άλλος Γιάννης

άλλε Γιάννη
έχεις δίκιο με μιά μόνο (αλλά σοβαρή) παράλειψη που κάνεις. Η ΠΓ. και η ΚΠΕ του ΣΥΝ όχι μόνο δεν λογοδοτούν εδώ και πάρα πολλούς μήνες στις ΠΚ. αλλά και δεν επιτρέπουν στις ΠΚ. να έχουν αποφασιστικό λόγο (=να παίρνουν αποφάσεις) σε τίποτα! Απο τον Ιούνιο που ξέσπασε η κρίση, κι ενώ στο επίπεδο ΚΠΕ/ ΠΓ έχουν πέσει δεκάδες προτάσεις, κρίσιμες συνεδριάσεις και έχουν παρθεί σοβαρές αποφάσεις ΟΥΤΕ 1 (ΑΡΙΘΜΌΣ: ΜΙΑ!) Συνέλευση ΠΚ δεν έχει γίνει με αποφασιστική αρμοδιότητα! Δεν έχουν σηκωθεί χεράκια σε ΚΑΜΜΙΑ ΠΚ κίνηση ΣΥΝ ενώ ακόμα και ΠΚ ΣΥΝ μέσα στην Αθήνα δεν έχουν καν συνεδριάσει για το θέμα της ΠΣ Σύριζα;

ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟΔΟΤΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΚΠΔ? ΣΤΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΤΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ?

ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΣΟΥ ΑΛΛΕ ΓΙΑΝΝΗ ΘΑ ΕΙΧΕ ΒΑΣΗ ΑΝ Ο ΣΥΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΣΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ. ΤΩΡΑ ΟΜΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ! Δηλαδή στο βαθμό που το ΚΠΔ. λογοδοτεί στο κόμμα των στελεχών και των παραγόντων, λειτουργεί νομιμοποιητικά στον μηχανισμό του και όχι υπονομευτικά. Ήθελα να αποφύγω αυτή την κριτική γιατί την έχω κάνει επανειλλημένως στο ΚΠΔ και καταντάω, το ξέρω κουραστικός. Όμως άλλε Γιάννη, με προκάλεσες δεν φταίω εγώ. Αν λογοδοτείτε στον μηχανισμό και όχι στις ΠΚ. και τα μέλη, sorry φίλε, αλλά είστε και σεις μηχανισμός.

Σχόλιο από Γιάννης Κυριακάκης

Συμφωνώ, συνεχίζουμε με συνέπεια στους στόχους του λ.κ. των εργαζομένων, κατακτώντας βήματα αξιοπιστίας. Βέβαια δεν είναι παράξενη η συμμαχία, γιατί οι δεξιές πολιτικές λειτουργούν, όπως τα φίδια στον κόρφο μας. Επηρεάζουν αρνητικά αριστερές ταμπέλες, που δεν έχουν κατακτήσει, έναν ικανό βαθμό κοινωνικής συνείδησης. Αυτό θα συνεχίσει, να συμβαίνει, όσο δεν διεκδικούμε υποδομές, που η βάση των οργανώσεων (απανταχού), να έχεί αποφασιστική λειτουργία.

Σχόλιο από Παναγιώτης Καρύδης




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: