Το πολιτικο είναι οργανωτικο, το οργανωτικο πολιτικο
10/11/2009, 11:12 πμ
Filed under: Χρηστος Λασκος | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΣΚΟΥ

Πηγαίνοντας προς τη νοεμβριανή σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ εντείνεται η συζήτηση αναφορικά με το λεγόμενο οργανωτικό ζήτημα. Άλλωστε, ως μέλη του ΣΥΝ, είμαστε υποχρεωμένοι να το συζητήσουμε διεξοδικά, μια και θα πρέπει να έχουμε καταλήξει στην κομματική μας πρόταση στην ΚΠΕ που θα πραγματοποιηθεί στα μέσα του μηνός.

Μια βασική διαχωριστική γραμμή μεταξύ των απόψεων που αντιπαλεύουν μέχρι στιγμής είναι αυτή που διακρίνει όσους θεωρούν πως τα πράγματα θα πρέπει να μείνουν ως έχουν μέχρι τώρα και τους άλλους, μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων, που θεωρούν πως θα πρέπει να προχωρήσουμε σε ριζικές αλλαγές επί ποινή ολοκληρωτικής διάλυσης του πιο -με τις χίλιες αδυναμίες του- φιλόδοξου και ελπιδοφόρου εγχειρήματος για την ανασύνταξη της ελληνικής αριστεράς εδώ και δεκαετίες.

Όσοι ισχυρίζονται το πρώτο ανήκουν (φαινομενικά;) σε δύο κατηγορίες: την Ανανεωτική Πτέρυγα, που ευλογότατα αισθάνεται πως οποιαδήποτε διαδικασία δημοκρατικής εμβάθυνσης των διαδικασιών του ΣΥΡΙΖΑ την περιθωριοποιεί πολιτικοϊδεολογικά -όχι οργανωτικά- σε βαθμό που δεν μπορεί ν’ αντέξει και ένα σημαντικό τμήμα του Αριστερού Ρεύματος -και της πάλαι ποτέ (και αλήστου μνήμης ίσως;) «Αριστερής Πλειοψηφίας»- που φαίνεται να θεωρεί όλα αυτά ανούσιες περιπλοκές, στο μέτρο που «το πολιτικό είναι το ζήτημα και όχι το οργανωτικό», αν επιλυθεί το πρώτο θα έλθει και το δεύτερο στα σωστά κιλά του.

Πρόκειται περί καραμπινάτης υπεκφυγής, τα κίνητρα της οποίας δεν είναι, για ένα μέρος τουλάχιστον των εκφραστών της, δύσκολο να εξιχνιαστούν. Το αφήνω στους ντετέκτιβ του μέλλοντος. Αυτό που θέλω εδώ να σχολιάσω είναι πως τα πράγματα που λέμε «οργανωτικά» έχουν πολλές φορές τόσο εκτεταμένα πολιτικά αποτελέσματα, που εκπλήσσουν ακόμη και τους πιο ευφάνταστους.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα στην ιστορία είναι τα περιστατικά που οδήγησαν στη διάσπαση του ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος σε μπολσεβίκους και μενσεβίκους. Μια διάσπαση που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ρωσική πολιτική ιστορία, άρα στην έκρηξη και την πορεία της ρωσικής επανάστασης, άρα στην ιστορία ολόκληρου του πλανήτη για έναν αιώνα. Η διάσπαση, λοιπόν, εκκίνησε από τις διαφωνίες που ανέκυψαν σχετικά με τον ορισμό του μέλους του κόμματος.

Η πρόταση του Λένιν για την πρώτη παράγραφο του προσχέδιου του καταστατικού όριζε ως μέλος του κόμματος όποιον «δέχεται το πρόγραμμα του κόμματος και το στηρίζει με υλικά μέσα και με προσωπική συμμετοχή σε μια από τις κομματικές οργανώσεις». Ο Μάρτοφ πρότεινε την εξής διατύπωση: μέλος του κόμματος είναι όποιος «δέχεται το πρόγραμμα του κόμματος και το στηρίζει με υλικά μέσα και με τακτική προσωπική σύνδεση υπό τη διεύθυνση κάποιας από τις κομματικές οργανώσεις». Σιγά τα αυγά; Ρωτήστε τον πλανήτη, ρωτήστε τον αιώνα.

Δεν θα μπω στη συζήτηση επί του θέματος της ρωσικής διάσπασης. Σημειώνω, απλώς, πως αυτή δεν προέκυψε λόγω ιδεολογικών ή στρατηγικών διαφορών ανάμεσα στα δύο ρεύματα της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας. Την εποχή εκείνη Μάρτοφ και Λένιν σε ελάχιστα διέφεραν από αυτήν την άποψη. Οι διαφορές διαμορφώθηκαν μετά και όχι πριν τη διάσπαση. Το θέμα τότε ήταν το μέλος κι άλλα τέτοια ασήμαντα, «οργανωτικά».

Επιστρέφοντας στο παρόν, λοιπόν, ας έχουμε λίγο μεγαλύτερο σεβασμό για τα «οργανωτικά» κι ας κατανοήσουμε πως όταν ανακύπτουν είναι μεγάλα τα πολιτικά διακυβεύματα. Δεν ξέρω αν η μετεξέλιξη, αναπαλαίωση ή διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το ίδιο καθοριστική για τον πλανήτη όσο η ρωσική διάσπαση. Σίγουρα, όμως, θα είναι μεγάλες οι επιπτώσεις της στα ζητήματα της ελληνικής αριστεράς, τη μοίρα της οποίας αντικειμενικά θα επηρεάσει για καιρό. Όποιος εθελοτυφλεί, υπεκφεύγει, κάνει μπλόφες ή ταρζανιές προσφέρει πολύ κακές υπηρεσίες τόσο στο ΣΥΡΙΖΑ όσο και στο ΣΥΝ.

Απευθύνομαι, λοιπόν, στο τμήμα εκείνο των συντρόφων και των συντροφισσών που πίστεψαν και εργάστηκαν για την, χωρίς καμιά αμφιβολία σωτήρια, αριστερή στροφή του κόμματος και ξέρουν πόσο στενά είναι αυτή δεμένη με την επιλογή ΣΥΡΙΖΑ και τους καλώ να σκεφτούν τι σημαίνει η κάθε τους επιλογή.

Επιλογές που φαίνονται «μέσες» δεν είναι στην πραγματικότητα τέτοιες στο μέτρο που δεν απαντούν στην ανάγκη για μέλη ΣΥΡΙΖΑ με πραγματικές δυνατότητες συμμετοχής στα ουσιώδη, διαδικασίες και θεσμούς που να υλοποιούν αυτές τις δυνατότητες, ρυθμίσεις που διαφυλάσσουν την αυτονομία των συνιστωσών, αποδοχή της μεγάλης σημασίας που έχει η διαμόρφωση χώρων υποδοχής για τον μεγάλο κόσμο της αριστεράς, που δεν βρίσκεται ακόμη μέσα, αλλά θα το ήθελε.

Αυτά τα κάνει η πρόταση του Κοκκινοπράσινου με τη μέγιστη σαφήνεια που μπορεί να υπάρξει. Γι’ αυτό και δεν χρειάζεται δέκα σελίδες για την έκθεσή της. Φτάνει μία. Από την άλλη, βάσει όσων προτάσεων έχουν μέχρι στιγμής κατατεθεί, φαίνεται να μπορεί να αποτελέσει σημείο σύγκλισης για τις περισσότερες.

Αποτελεί, λοιπόν, τη βάση στην οποία μπορούμε να στηρίξουμε μια σοβαρή πρόταση του κόμματος, που θα δίνει λύση στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε: όχι «οργανωτικό», αλλά πρόβλημα δημοκρατίας. Όποιος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ενισχύει την υπάρχουσα κατάσταση δουλεύει στην πραγματικότητα για τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Η Ανανεωτική Πτέρυγα πολιτεύεται ορθολογικά από αυτήν την άποψη. Όσοι δεν είναι Ανανεωτική Πτέρυγα τι ακριβώς κάνουν;

Για να τελειώνω: Το τρίλημμα είναι δίλημμα. Ή ριζικός εκδημοκρατισμός ή αναπαλαίωση, δηλαδή διάλυση. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Ήδη τα καλύτερά μας μέλη, στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ, ετοιμάζονται σιγά σιγά για αποχώρηση. Θα τους δώσουμε λόγο να παραμείνουν ή θα τους κουνήσουμε το μαντήλι; Σε αυτό υποχρεωμένοι να απαντήσουν πρώτοι είναι όσοι με κάθε ευκαιρία εκφράζουν τη δυσφορία τους για το γεγονός πως ασχολούμαστε με τα «ανούσια», ενώ το «θέμα είναι η πολιτική και η κοινωνία» και την ίδια στιγμή επιλέγουν μια στάση που περιπλέκει τα «ανούσια» τόσο που να κακοφορμίζουν άλυτα και διαρκώς επανερχόμενα.

ΥΓ. Το Κοκκινοπράσινο Δίκτυο είναι σταθερά προσανατολισμένο στην ιδέα πως ο ΣΥΝ, με τις δομές και τις λειτουργίες του, είναι το μέγιστο των προβλημάτων. Γι’ αυτό και επιμένει πως το Συνέδριο του κόμματος άμεσα, αν ήταν δυνατόν και αύριο, είναι απόλυτη αναγκαιότητα. Θα επανέλθουμε και με πρωτοβουλίες σε αυτήν την κατεύθυνση.

Advertisements

2 Σχόλια so far
Σχολιάστε

Την αντίληψη του ΛΕΝΙΝ για ένα κόμμα
» επαγγελματιών επαναστατών» την έχω διαβάσει μαθητής ακόμη απο μια καλά σχολιασμένη έκδοση του » τι να κάνουμε» ( μετάφραση αν θυμάμαι καλά ΤΣΑΒΕΑ) ,ενώ μπήκα στο Παν/μιο την εποχή που διαλύονταν οι έλληνες » λενινιστές»
( ΕΛΕΚ/ΠΕΕΚ ,» Αριστερά του ΚΚΕ»,Κ.Ο.ΜΑΧΗΤΗΣ,ΚΚΕ(μ-λ),ΕΚΟΝ ΡΦ Β΄ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ,ΕΚΚΕ,ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΛΠ)…
Απο τότε έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια… ο ΣΥΝ δεν είναι » λενινιστικό » κόμμα , και είναι αδύνατον να γίνει…για τα σημερινά προβλήματα του χώρου νομίζω οτι δεν χρειάζεται να πάμε τόσο μακριά…Το κόμμα πολιτικής ενότητας που είναι Ο ΣΥΝ ( απο την ιδρυτική του πράξη ),προφανώς χωράει και τάσεις με πιο σαφή ιδεολογικά χαρακτηριστικά…όμως πρέπει να γίνει με καθυστέρηση τριάντα ετών κάτι που επιχειρήθηκε να γίνει τότε και απέτυχε παταγωδώς ( εννοώ τις κινήσεις για ένα ενωτικό σχήμα της «επαναστατικής αριστεράς» );…
Το υπαρκτό πρόβλημα του ΣΥΝ κυρίως ηταν και είναι η » κοινωνική του γείωση «…αλλά θα ήταν πολύ εύκολη λύση για να είναι αληθινή , η ιδιότυπη συγχώνευση που επιχειρείται με μικρές ομάδες που εχουν το ίδιο πρόβλημα σε πολλαπλάσιο βαθμό…Απο πότε η » κοινωνική αριστερά» είναι οι » ανέντακτοι» ( οι περισσότεροι γνωστά πρώην στελέχη αριστερών οργανώσεων); …Ή ομάδες που συγκροτούνται σε καθαρά συντεχνιακή βάση π.χ. εργαζόμενοι STAGE, δανειολήπτες,και άλλοι;…
Που διαπιστώθηκε η » πολιτική-ιδεολογική» απομόνωση της «Ανανεωτικής Πτέρυγας»; …ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ ΤΗΣ «ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»
( ένα ποσοστό του εκλογικού σώματος που για δεκαετίες είναι καθηλωμένο σε ποσοστά απο 0.02-0.05%); …Η ΣΤΟΙΧΕΙΏΔΗΣ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ υπάρχει; ΤΟ γεγονός οτι ένας σημαντικός αριθμός ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ( της πράξης και όχι των λόγων)έχει απομακρυνθεί μάλλον οριστικά είτε προς ΠΑΣΟΚ είτε προς ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ , ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΈΝΟ απο τις απίθανες » αριστερές» ενέργειες της » αριστερής πλειοψηφίας» του ΣΥΝ , ισως να ερμηνεύεται ως νίκη του «λενινισμού» ΑΛΛΑ μήπως είναι απλώς ένα βήμα στη πορεία πολιτικής περιθωριοποίησης ενός χώρου που για δεκαετίες παρά το μικρό του μέγεθος είχε ευρύτερη απήχηση αλλά και το σεβασμό σημαντικού τμήματος της κοινωνίας;…Ενέργειες και πρακτικές, οπως π.χ. το χτίσιμο γραφείων καθηγητών, οι αρπαγές καλπών απο τα παν/μια , το κλείσιμο των παν/μιων για πολλούς μήνες, οι επιθέσεις κονταροφόρων της ΚΟΕ ΣΤΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΜΠΛΟΚΑ, …δεν οδηγούν απλώς σε κάποιο καθυστερημένο κατά τριάντα έτη αριστερισμό…γελοιοποιούν φοβάμαι ολη την παράδοση της αριστεράς( και στο κάτω-κάτω ο αριστερισμός στη δεκαετία του 70 ΈΚΑΝΕ ΣΟΒΑΡΌΤΕΡΑ ΠΡΆΓΜΑΤΑ ,ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΗΤΑΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΛΑΘΟΣ)…αυτό που χάνει ο χώρος είναι η στοιχειώδης σοβαρότητά του …και χάνεται πιο πολύ με τη συζήτηση που μπορεί να γίνει για τον καθορισμό της εξίσωσης :
αχ+βy=ω
οπου χ, οι συνιστώσες
y, oι ανένταχτοι
μεταβλητές παράμετροι, ανά πάσα στιγμή
α,β εκατοστιαίες αναλογίες συμμετοχής σε οργανα κλπ ( δεν είδα τα κριτήρια με τα οποία προτείνονται- οπως και για τις αυξημένες πλειοψηφίες…εδώ φυσικά αν δεν οριστούν σαφή καιαιτιολογημένα κριτήρια , λογική συνέπεια είναι να οδηγηθούμε σε ενα παιχνίδι τύπου κολοκυθιάς: γιατί 66% και όχι 80%, κ.ο.κ….)
…αν θεωρήσουμε το ω ως το πολιτικό αποτέλεσμα, μάλλον θα τείνει προς το μηδέν…
Ας πάρουμε υπόψη μας πως διασπάστηκε σε δύο ή τρία κομμάτια η ιταλική κομμουνιστική επανίδρυση , και το ισχυρό πριν χρόνια γαλλικό αντιπαγκοσμιοποιητικό μέτωπο του ΟΧΙ στο Ευρωσύνταγμα…και να δούμε καταρχήν με στοιχειώδη σοβαρότητα τα υπαρκτά προβλήματα του ΣΥΝ …και δεν είναι θέματα που λύνονται με τον εύκολο τρόπο της ψηφοφορίας οσων κομματικών μελών απέμειναν…
και μήπως τελικά Ο ΣΥΡΙΖΑ σαν επιλογή ήταν ‘ενας σχετικά εύκολος τρόπος να εμφανιστεί μια «αριστερή στροφή» , χωρίς να κάνουμε ολη εκείνη την πολύ δύσκολη εργασία προσέγγισης των εργατικών -αγροτικών στρωμάτων – αυτοαπασχολούμενων μικροεισοδηματιών αλλά και σε πολίτες που ανεξαρτήτως κοινωνικής ένταξης για λόγους ηθικών επιλογών συμπαρατάσσονται με την ΑΡΙΣΤΕΡΑ ( ενα κενό σημαντικό που με άλλο σκεπτικό επισημαίνουν οι ΖΑΧΑΡΕΑΣ-ΤΣΙΒΑΚΟΥ σε ενα πρόσφατο κείμενό τους στην ΑΥΓΗ )…Το οτι τα έντυπα του χώρου (ΑΥΓΗ, ΕΠΟΧΗ,κλπ), έχουν τόσο μικρή κυκλοφορία ειναι ΚΑΘΑΡΑ ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΕΚΔΟΤΩΝ ΤΟΥΣ…δεν μπορεί π.χ. ΤΟ ΠΑΡΟΝ , με σαφώς μικρότερο μηχανισμό πίσω του να εχει πολλαπλάσια κυκλοφορία ( και σαφώς πληρέστερη ειδησεογραφία και σχολιογραφία-πλήν των διεθνών τα οπόια τα καλύπτει καλύτερα η ΕΠΟΧΗ)…ΚΑΙ Η ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΝΑ ΠΩΛΗΘΕΙ ΣΕ 20.000 ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΦΥΛΛΑ…

Σχόλιο από ΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

πρώτη διόρθωση : τα αριθμητικά ποσοστά είναι 0.2-0.5 % για την » αλλη» αριστερά ( «επαναστατική » ,
» αντικαπιταλιστική» , «αντισυστημική»…)…ας μην τους κάνουμε μικροσκοπικούς…( Μάλλον χρειάζομαι καινούργια γυαλιά…) Και προφανώς δεν είναι ο αριθμητικός δείκτης ο μοναδικός, αλλά είναι σχετικά αντικειμενικός δείκτης, ιδίως όταν μιλάμε για οργανώσεις με εικοσαετή έως πεντηκονταετή ιστορία και προϊστορία…και με φθίνουσα πορεία …για τη θεωρητική ένδεια του «χώρου» παραπέμπω σε ενα ΠΡΌΣΦΑΤΟ κείμενο του ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ , για το πόσοι λίγοι απο την οργάνωσή του (ΝΑΡ), ΜΕΛΕΤΟΥΝ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ
» ΟΥΤΟΠΙΑ»…αναρωτηθείτε πόσοι ΜΕΛΕΤΟΥΝ το ΕΝΤΟΣ ΕΠΟΧΗΣ , και τα κείμενα του ΚΟΚΚΙΝΟΠΡΑΣΙΝΟΥ…

Σχόλιο από ΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: