ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ-IN GOD WE TRUST (ΑΥΓΗ, 13.11.2009)
13/11/2009, 11:40 μμ
Filed under: Δημητρης Λαβατσης | Ετικέτες:

TOY ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΑΒΑΤΣΗ

Ο  προϋπολογισμός  σαν  κορυφαία  συνολικοποίηση  των  δημοσίων  οικονομικών του συλλογικού  κεφαλαιοκράτη, του  κράτους,  είναι  σε  κάθε  περίπτωση  το  πεδίο όπου  οι  προτεραιότητες, προερχόμενες από  το  βασίλειο  των  αναγκαιοτήτων  του, απαιτούν εθνικά  υπεύθυνη αντιπολίτευση. Επειδή  όμως  εμείς  στοχεύουμε στο βασίλειο  της  Ελευθερίας οφείλουμε  να    διαβάζουμε τους  πολιτικούς χειρισμούς που  αυτός  υποκρύπτει

Προτεραιότητα 1η: νοικοκύρεμα, και  μείωση  του  χρέους. Αυτό  βεβαίως  μεγάλωνε  γιατί    τα  κέρδη  ήδη  από  το 1990,( ολωσδιόλου  τυχαία!) αυξάνονταν  με  ποσοστό  πολύ  μεγαλύτερο  από    της  αύξησης του  ΑΕΠ.

Αυτή  η  αύξηση  και  η  μόνιμη  αναδιανομή  σε  βάρος  των  μισθών, με  πραγματικές  μειώσεις  για  μεγάλες  κατηγορίες  εργαζομένων, η μη  παρακολούθηση  της  αύξησης  της  παραγωγικότητας, οι  μειούμενοι  φορολογικοί  συντελεστές επί   των  κερδών και η φοροδιαφυγή,  δημιουργούσαν  ελλείμματα  που με  την  σειρά  τους  μετέπιπταν  σε  χρέη. Το  νοικοκύρεμα    σημαίνει  εκ  νέου  και  σε  συνέχεια  της  προηγούμενης  φάσης  μείωση  του εισοδηματικού  μεριδίων  των μισθωτών για  να  χρηματοδοτηθεί  το  χρέος. Διότι  βεβαίως το  χρήμα παραμένει   ισχυρό  ως  απαίτηση αποπληρωμής, δανείου  προς  την  τράπεζα ή   «ικανοποιητικής»  κερδοφορίας  των  επιχειρήσεων. Έτσι   εξηγούνται  οι  λεονταρισμοί που  καταλήγουν  σε  έκτακτη  εισφορά  των  ευεργετών  του  έθνους(οι  μεγάλες  επιχειρήσεις) και  οι  περίπου  συμβολικές  αλλαγές  που  θα  κουβαλήσει  το  φορολογικό.

Έτσι  νοικοκύρεμα  σημαίνει  περικοπή  δαπανών  από  τα  ασφαλιστικά  ταμεία  κατά  1,2  δις,  κατάργηση  του  ταμείου  για  τη  φτώχεια. Το  νοικοκύρεμα   όμως  σταματάει  εδώ. Τα  ασφαλιστικά  ταμεία  οφείλουν  εκβιαζόμενα  από  την πραγματικότητα  να  δανεισθούν. Το  ίδιο  και  τα  νοσοκομεία  τα  οποία  δεν  έχουν  αλλά   πρέπει  να  πληρώσουν  τους  παντοδύναμους  προμηθευτές  τους. Θα  δανειστούν  και  αυτά…

Και   θα  έρθει  πάλι  του  χρόνου  το  αυξημένο  χρέος, και  θα  έχει  ειπωθεί  σε  όλους  τους  τόνους σε  νοσοκομεία, εκπαιδευτικά  ιδρύματα, ασφαλιστικά  ταμεία,  συνταξιούχους  και  άλλους  ενοχλητικούς: κόφτε  το  λαιμό  σας .

2ο ζήτημα:  Η  μη  διέξοδος. Η  μη  ανάπτυξη. Όταν  το  προσχέδιο  προβλέπει   Δημόσιες επενδύσεις  στο  4,2%  του  ΑΕΠ ενώ τα προηγούμενα  10  χρόνια   ο  μέσος  όρος  ήταν 4,5% ,όταν  σε   άλλες  χώρες  της  Ε.Ε  έχουμε και  υπερδιπλάσια,  του  παραπάνω,  ποσοστά για  ποια  τόνωση  της  οικονομίας  μιλούν; Την  στιγμή  που  στον  τουρισμό  θα  συνεχιστεί  η  μείωση, οι  εξαγωγές δεν  προβλέπεται  να  αυξηθούν, η  κρίση    λειτουργεί  πτωτικά  και  για  τις  εισροές  από  ναυτιλία,  τι  απομένει;

Η  ιδιωτική  κατανάλωση που  και  αυτή  ήδη  μειώνεται  λόγω  κλίματος  ανασφάλειας,  μηδενικών  αυξήσεων  των  μισθών  και  συντάξεων φέτος  και  θα  μειωθεί κι  άλλο. Με  αυξήσεις μισθών στο  ύψος  του  πληθωρισμού, (και  όχι  του  τιμαρίθμου!),  το  2010, με  συντάξεις  που  θα  ταπεινωθούν  περισσότερο  με  αύξηση  της  ανεργίας  και  της  επισφάλειας η  ιδιωτική  κατανάλωση  θα  έχει  σοβαρή  μείωση. Με  αυτά τα  δεδομένα είναι  αναμενόμενο να υπάρξει και  μείωση  των  ιδιωτικών  επενδύσεων. Αυτά  με  την  σειρά  τους  θα  σημάνουν  μείωση  εσόδων  δηλαδή  μη  εκτέλεση  του  προϋπολογισμού  για  μια  ακόμα  φορά..

Πέρα  από  τα εύκολα συμπεράσματα οι  δύσκολες, όσο  και  αναγκαίες, προτάσεις  της  αριστεράς:

Η  αποεμπορευματοποίηση  του  χρήματος. Το  χρήμα εκτός  από  μέσον  ανταλλαγής(έτσι  υπήρξε  σε  όλες  τις  προκαπιταλιστικές  κοινωνίες)  μεσολαβεί  την «κρυμμένη»  σχέση της  καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Αυτή  η  σχέση  στον νεοφιλελεύθερο  καπιταλισμό της  ηγεμονίας  του  χρηματοπιστωτικού  κεφαλαίου  δηλαδή  του  εμπορίου  χρήματος  αναπαράγει  ως  αίτιο την  κρίση.

Η  απάντηση   σε  αυτήν  επομένως  δεν   βρίσκεται  σε   νοικοκυρέματα  της  ισχύος, και  τακτοποιήσεις  της  κοινωνικής  δυστυχίας, αλλά  στην  ανατροπή  της  ισχύος  αυτής. Και  ο  Γκαλμπρέηθ  και  άλλοι  σοσιαλδημοκράτες  και  μαρξιστές  οικονομολόγοι  μίλησαν  για  την  ανάγκη  να  φτηνύνει  το  χρήμα, να  πάψουν  οι  εμπορικές  τράπεζες  να  λειτουργούν  ως  επενδυτικές. Για  αναδιανομή  εισοδήματος. Η  αριστερά  οφείλει  να  πάει  πιο  μακριά ,στην  ανατροπή  αυτής  της  ισχύος. Να  μιλήσει όχι  μόνο  στην  βουλή  αλλά  κυρίως  στα  συνδικάτα, στους  εργασιακούς  χώρους, στην κοινωνία  των  από  κάτω  για  αντιστροφή  αυτής  της  ισχύος. Άλλωστε  δεν  πρέπει  να  φοβόμαστε μην  φύγουν  οι  τράπεζες. Δεν  μπορούν  να  φύγουν όπως  οι  κλασσικές  βιομηχανίες. Έτσι  έχουμε  ακόμα  έναν λόγο, ακόμα  έναν βαθμό ελευθερίας να  μιλάμε για  αποεμπορευματοποίηση  και  για  κοινωνική  ανυπακοή

Γιατί  μόνο  αυτή  τη  γλώσσα  καταλαβαίνει  η  κοινωνική  εξέλιξη  σε  κυνικούς  καιρούς…

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: