Ο ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ. Stage και επιδομα αλληλεγγυης (ΑΛΗΘΕΙΑ ΧΙΟΥ, 13.11.2009)
13/11/2009, 12:31 πμ
Filed under: Δημητρης Λαβατσης | Ετικέτες:

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΑΒΑΤΣΗ

Απαραίτητο  στοιχείο κάθε  αστικής  κυβέρνησης-είτε του  ΠΑΣΟΚ είτε  της ΝΔ  στην  Ελλάδα-είναι  η  προσπάθεια  της να  πείσει  ότι  το σχέδιο που  προτείνει,  δηλαδή  το  πολιτικό  της  πρόγραμμα , είναι επωφελές για  όλους, για  όλες  τις  κοινωνικές  τάξεις  και  στρώματα,  και  εργοδότες  και  εργαζόμενους. Γι’  αυτό οφείλει  να  υποκρύπτει  τις  κοινωνικές  αντιθέσεις, με  την  ειλικρίνεια  αυτού  που  έχει  αποδεχθεί  την υπάρχουσα  κατάσταση  πραγμάτων σαν  μοναδική  και  αιώνια..

Όταν    αυτές  οξύνονται και  παράγουν  προβλήματα  που  δεν  μπορούν  να  κρυφτούν,τα  απαξιώνει. Οι  κοινωνικές  αντιδράσεις και  οι  αγώνες  «για  να  αλλάξουν  τα  πράγματα»  αντιμετωπίζονται  είτε α)  με  αυταρχισμό, σαν  περίπου  ποινικά   κολάσιμες  πράξεις- και  εδώ  η  πλειοψηφία  των  ΜΜΕ   μιλάει  για  τα  προβλήματα  που  δημιουργεί  η  απεργία  ή  η διαδήλωση  και  αποσιωπά   τα  κοινωνικά  προβλήματα  που  δημιούργησαν  την   απεργία  ή  την  διαδήλωση, είτε β) με  ενσωμάτωση παρουσιάζοντας σαν  τεχνικές  δυσκολίες  τις πολιτικές  επιλογές της  αστικής  διακυβέρνησης.

Γι’ αυτό  υπάρχει  ο  μαγικός  όρος: ο  πολιτικός ρεαλισμός, που  επαναλαμβάνουν  κουνώντας  -συνήθως  απειλητικά  το  δάχτυλο- οι  διάφοροι  Πρετεντέρηδες, οι  από  τηλεοράσεως δάσκαλοι μας.

Ο  πολιτικός  ρεαλισμός  λοιπόν, των  οικονομικών  μεγεθών, οι  διατάξεις των νόμων  εθνικών  και  ευρωπαϊκών, πάντα  ορατές οι  συνέπειες τους…oι αριθμοί  της « οικονομικής  επιστήμης»… οι λογιστικές  διευθετήσεις…

Βεβαίως  οι  ρεαλιστές  με  τις  σοβαροφανείς  αναλύσεις  τους αδυνατούν  να  μας  εξηγήσουν  πως  γίνεται να  αυξάνεται  η  πραγματική παραγωγή  της  χώρας ίσως  και  κατά  60% μέσα  σε  25  χρόνια και  ταυτόχρονα  να  έχεις 20%  φτώχεια(1  στους  4  διπλανούς  μας ή  εμείς  οι  ίδιοι).

Δεν  μας  λένε  ποιος  πολιτικός  ρεαλισμός επιβάλλει να  έχουμε μονίμως  το  15%  του  ενεργού  πληθυσμού στην  ανεργία. Πράγμα που  σημαίνει τον  έσχατο  ξεδιάντροπο παραλογισμό: να  θέλεις «να  δώσεις  και  να  σου  ανταποδώσουν» αλλά  το  σύστημα του  κέρδους να  μην  σε  αφήνει, να  σε  πετάει  στο  χαντάκι  της  «λεωφόρου  της  ανάπτυξης».

ΚΑΙ  ΒΕΒΑΙΑ  ΕΧΟΥΜΕ  ΤΗΝ  ΚΡΙΣΗ  ΩΣ  ΜΠΑΜΠΟΥΛΑ

Σαν  μεταφυσικό  γεγονός  που  πρέπει  να  αντιμετωπίσουμε με « δέος, σωφροσύνη και  ταπεινότητα». Δηλαδή  ταπεινώνοντας τις  στοιχειώδεις  απαιτήσεις των  ανθρώπων  που  μονίμως  είναι σε  κρίση  εργασίας-εδώ  και 20  χρόνια  που  αυξάνεται η  ανεργία.

Γιατί  είναι  ταπείνωση το  εφάπαξ  των  300  ευρώ, άντε  και  του  χιλιάρικου. Είναι  απαξίωση  της  ζωής τους. « Ζωή  είναι, θα  περάσει!».

Απ  την  άλλη  μεριά ο  πολιτικός ρεαλισμός  βέβαια  και  τα  ασφυκτικά  όρια  της  οικονομίας  δεν εμπόδισαν  τους  κιμπάρηδες  της  προηγούμενης  κυβέρνησης  να  ενισχύσουν  τους  υπαίτιους  της  κρίσης, τις τράπεζες,  με  28  δισεκατομμύρια  ευρώ. Όπως  δεν  εμποδίζει  τους  τωρινούς    κιμπάρηδες να  επικυρώνουν  την  αισχρή  ιδιωτικοποίηση  του  λιμανιού  του  Πειραιά  «εξυπηρετώντας» εφοπλιστές  στις  συναλλαγές  τους  με  την  Κίνα.(1) Ένα  ρουσφετάκι  που  συνεχίζεται… χάριν  της  ανάπτυξης. Και  να  είμαστε  σίγουροι  ότι  η  τωρινή  έκτακτη  χορηγία  των  σύγχρονων  εθνικών  ευεργετών-ή  εισφορά του  10%  επί  των  κερδών  των επιχειρήσεων του  2008- θα εξαγοραστεί  πολλαπλά: η  κυβέρνηση  φυσικά  και  δεν  μιλάει  για  αύξηση  του  μειωμένου  στο 25% φορολογικού  συντελεστή  επί των κερδών των επιχειρήσεων. Και  φυσικά  θα  συνεχίσει να ενισχύει  σκανδαλωδώς  τις  τράπεζες.(2)

Ο, προς  εμάς, πολιτικός  ρεαλισμός,  βέβαια,  διανθίζεται με  λόγια  κατανόησης  και  συμπάθειας.

Πασπατεύεται  από  τεχνοκράτες  μαγείρους που  παραμερίζουν  ακόμα  και  το  κυβερνητικό  κόμμα σαν  εκφραστή (με  στρεβλό τρόπο  και  άποψη για  τον  γράφοντα- αλλά  δεν  είναι  το  ζήτημα  μας  αυτό)  των  κοινωνικών  προβλημάτων. Οι  τεχνοκράτες  στην  εξουσία και  τα  κόμματα  μόνο εκλογικοί  -ψηφοθηρικοί  μηχανισμοί: αυτή  είναι  η  δημοκρατική  διακυβέρνηση  του  GAP (Γ  Παπανδρέου) ή  των  επιγόνων  του νεώτερου «τελειωμένου»  πρωθυπουργού (Καραμανλή).

ΤΟ  ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ είναι  ότι  απέναντι  στην απάτη  των  οικονομικών  της  εξουσίας αρχίζουν  να οργανώνονται  οι  κοινωνικές  ανάγκες: δημιουργήθηκαν  σωματεία   των  εργαζομένων  με  stage.Επισφαλείς, συμβασιούχοι, ενοικιαζόμενοι  εργαζόμενοι  κινητοποιούνται μην  ελπίζοντας  στο  ατομικό  βόλεμα αγωνίζονται  φτιάχνοντας σωματεία για  αξιοπρεπή  εργασία  και  ζωή. Χώροι  που  απειλούνται  με  την  βαναυσότητα  των  ιδιωτικοποιήσεων   αφυπνίζονται και αντιδρούν  (όπως  οι  λιμενεργάτες).

Με  όλες  τις  δυσκολίες: της  ανεργίας, του  σταμπαρίσματος και  της  τρομοκρατίας  των εργοδοτών, ενάντια  στους  εργοδοτικούς  συνδικαλιστές που  σε  πολλούς  εργασιακούς  χώρους  κατάφεραν  να  επιβάλλουν  τα  αφεντικά.

Με  όλες  τις  κόντρες  της συνδικαλιστικής  γραφειοκρατίας  όπως  του  εξωφρενικά  αδιάντροπου  Παναγόπουλου  της ΓΣΕΕ που  παριστάνει  τον  τροχονόμο  της  ανεργίας λερώνοντας  τη  λέξη  συνδικαλισμός.  Που  κατάντησε  να  ζητάει  δίκαιη  ανεργία στη  θέση  της  πλήρους  απασχόλησης.

Και  εδώ  βρίσκονται  τα  καθήκοντα  των  δυνάμεων που  μάχονται  για  εργατική  αξιοπρέπεια  και  κοινωνική  χειραφέτηση:

ΟΙ  ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ  ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ  ΟΦΕΙΛΟΥΝ, χωρίς μικροκομματικές πρακτικές  και  προσδοκίες για  πρόσκαιρα οφέλη

  • Να  ενισχύσουν  με  κάθε  τρόπο-ηθικά ,ιδεολογικά, θεωρητικά, πρακτικά-όλες  τις  κοινωνικές αντιστάσεις  και  κινήσεις  που  αναπτύσσονται  σε  αυτήν  την  κατεύθυνση
  • Να  κολυμπήσουν  στη  θάλασσα  του  κοινωνικού  αρχιπελάγους με  τόλμη  και  αυταπάρνηση
  • να  εμπνεύσουν  για  την  δυνατότητα αυτών  των  αγώνων  να αλλάξουν  τη  ζωή  μας
  • Να προτείνουν  ένα συνολικό σχέδιο  κοινωνικής χειραφέτησης ,δηλαδή  ριζική αλλαγή  με  πρόγραμμα που  ξεκινάει  σαν  απάντηση  στην  βαρβαρότητα  των  ρεαλιστών  και  Όραμα  για μια  κοινωνία  δικαιοσύνης, αλληλεγγύης, ισότητας  ελευθερίας

Να  πείσουμε  ότι  ΟΛΑ  ΕΙΝΑΙ  ΔΥΝΑΤΑ, ότι  η  κοινωνική  χειραφέτηση  είναι  η  ομορφιά  της  ζωής  απέναντι  στην (αν)ασφάλεια του υποταγμένου ατόμου

Γιατί  η  μάχη  του  πολιτισμού  απέναντι  στην βαρβαρότητα, είναι η μάχη για έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός.

1. Δείτε  την  εμπεριστατωμένη  έρευνα  του  «Ιού  της  Κυριακής» εφ  «Ελευθεροτυπία» 01/11/09 (εδώ)

2. Θα  υπάρξει  σχετικό  άρθρο  από  τον  γράφοντα  το  παρόν

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: