Οι προκλησεις της επομενης μερας (ΕΠΟΧΗ, 29.11.2009)
30/11/2009, 1:10 πμ
Filed under: - Εγραψαν, διαβασαμε, μας αρεσαν - | Ετικέτες:

ΤΟΥ ΕΥΘΥΜΗ ΠΑΠΑΒΛΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι βέβαιο ό­τι ο βρά­δυ της 29ης Νο­εμ­βρίου ή μια ε­βδο­μά­δα αρ­γό­τε­ρα η ΝΔ θα έ­χει νέο πρό­ε­δρο. Εί­ναι ό­μως ε­ξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λο να προ­βλέ­ψει κα­νείς με α­κρί­βεια τις ε­ξε­λί­ξεις στο νε­ο­δη­μο­κρα­τι­κό στρα­τό­πε­δο, αν και η διά­σπα­ση του κόμ­μα­τος δεν φαί­νε­ται προς το πα­ρόν ο­ρα­τή. Μπο­ρού­με ω­στό­σο βά­σι­μα να πι­θα­νο­λο­γή­σου­με τις προ­κλή­σεις που θα α­ντι­με­τω­πί­σει ο νέ­ος αρ­χη­γός: υ­πό­γεια αμ­φι­σβή­τη­ση, πλη­θω­ρι­σμός φι­λο­δο­ξιών, έλ­λει­ψη υ­λι­κών και συμ­βο­λι­κών πό­ρων θα θέ­σουν σε δο­κι­μα­σία το ε­κλο­γι­κό του κε­κτη­μέ­νο. Αντι­μέ­τω­πος με αυ­τές τις προ­κλή­σεις εί­ναι α­να­γκα­σμέ­νος να α­να­πτύ­ξει μια σύν­θε­τη και ευέ­λι­κτη στρα­τη­γι­κή προ­κει­μέ­νου να δια­σφα­λί­σει τη συ­νο­χή και τη στα­θε­ρό­τη­τα της η­γε­σίας του. Μια στρα­τη­γι­κή που θα μπο­ρού­σε να συ­νο­ψι­σθεί στο δί­πτυ­χο αυ­ταρ­χι­σμός και συ­ναί­νε­ση.

Ο ε­σω­τε­ρι­κός αυ­ταρ­χι­σμός α­πο­τε­λεί πλέ­ον έ­να δο­μι­κό γνώ­ρι­σμα των κομ­μά­των ε­ξου­σίας με ε­ξέ­χον πα­ρά­δειγ­μα αυ­τό των Νέων Εργα­τι­κών στη Με­γά­λη Βρε­τα­νία. Ο P. Mair στις διεισ­δυ­τι­κές α­να­λύ­σεις του τεκ­μη­ριώ­νει πει­στι­κά πως η υ­περ­δη­μο­κρα­τι­κή/συμ­με­το­χι­κή ρη­το­ρεία και η πο­λι­τι­κή των α­νοι­χτών θυ­ρών μπο­ρεί να συν­δυά­ζε­ται αρ­μο­νι­κά με έ­να ε­ξου­θε­νω­τι­κό, α­κό­μα και για τα παν­συ­λε­κτι­κά κόμ­μα­τα, συ­γκε­ντρω­τι­σμό και αυ­ταρ­χι­σμό της η­γε­τι­κής ο­μά­δας στο ε­σω­κομ­μα­τι­κό πε­δίο. Την τα­κτι­κή αυ­τή ε­γκαι­νία­σε ως προ το δεύ­τε­ρο σκέ­λος της ο  Κα­ρα­μαν­λής α­μέ­σως με­τά την ε­κλο­γή του στην η­γε­σία της ΝΔ και ε­φάρ­μο­σε με «χει­ρουρ­γι­κή»  α­κρί­βεια ο Γ. Πα­παν­δρέ­ου.
Πα­ράλ­λη­λα ο νέ­ος αρ­χη­γός εί­ναι υ­πο­χρεω­μέ­νος να δια­νεί­μει α­νε­πη­ρέ­α­στος α­πό τις πι­κρίες και τις δου­λείες της ε­σω­κομ­μα­τι­κής α­να­μέ­τρη­σης, τους ού­τως η άλ­λως, ι­σχνούς κομ­μα­τι­κούς πό­ρους. Κυ­ρίως ό­μως ο­φεί­λει να συμ­βά­λει στη στα­θε­ρο­ποίη­ση του ε­σω­κομ­μα­τι­κού πε­δίου με αλ­λά λό­για, θα πρέ­πει να α­να­λά­βει σύ­ντο­μα πρω­το­βου­λίες ώ­στε να με­τα­μορ­φώ­σει τη ρευ­στή ε­τε­ρό­τη­τα σε σχε­τι­κά ορ­γα­νω­μέ­να υ­πο­σύ­νο­λα. Κά­τι τέ­τοιο προϋπο­θέ­τει, θε­σμι­κά ή ά­τυ­πα, την α­να­γνώ­ρι­ση τά­σεων και ρευ­μά­των που θα α­πο­τε­λέ­σουν τους λει­τουρ­γι­κούς μη­χα­νι­σμούς ε­πι­κοι­νω­νίας, δια­πραγ­μά­τευ­σης και διευ­θέ­τη­σης των α­ντι­θέ­σεων που διαι­ρούν το κόμ­μα. Για να πα­ρα­φρά­σου­με την α­πό­φαν­ση του Κ. Κα­ρα­μαν­λή «οι τά­σεις εί­ναι πλέ­ον α­να­γκαίο κα­κό για τα σύγ­χρο­να  κόμ­μα­τα ε­ξου­σίας». Ενδε­χο­μέ­νως λοι­πόν η σχε­τι­κή δέ­σμευ­ση της Ν. Μπα­κο­γιάν­νη να μην α­πο­τε­λεί έ­να α­κό­μα τα­κτι­κό ε­λιγ­μό αλ­λά πα­ρα­δο­χή αυ­τής της α­δή­ρι­της α­να­γκαιό­τη­τας. Άλλω­στε η εν­δη­μι­κή η­γε­τι­κή α­στά­θεια και η μό­νι­μη α­δυ­να­μία της Ν Δ να δια­μορ­φώ­σει έ­να η­γε­μο­νι­κό πο­λι­τι­κό λό­γο δεν ο­φεί­λε­ται στον πλη­θω­ρι­σμό αλ­λά στη έλ­λει­ψη των τά­σεων.
Όποιο και αν εί­ναι τε­λι­κά το α­πο­τέ­λε­σμα της α­να­μέ­τρη­σης, ό­ποια και αν εί­ναι η σύν­θε­ση και η λο­γι­κή της η­γε­τι­κής ο­μά­δας που θα προ­κύ­ψει, η ΝΔ, ε­φό­σον θέ­λει να δια­τη­ρή­σει τη θέ­ση της στο κομ­μα­τι­κό σύ­στη­μα, εί­ναι κα­τα­δι­κα­σμέ­νη να μά­θει να  με­τα­σχη­μα­τί­ζει σε πο­λι­τι­κή τις α­ντι­φά­σεις που εκ­κε­νώ­νει η ι­στο­ρία της και το γε­νε­τι­κό της μο­ντέ­λο. Αντι­φά­σεις που με­γε­θύ­νο­νται και πε­ρι­πλέ­κο­νται σε έ­να πε­ρι­βάλ­λον το ο­ποίο δια­βρώ­νει και αλ­λοιώ­νει τις πα­ρα­δο­σια­κές ταυ­τό­τη­τες και τις σύ­στοι­χες ταυ­τί­σεις. Κά­τι τέ­τοιο ό­μως, προϋπο­θέ­τει την ρι­ζι­κή α­να­διορ­γά­νω­ση του κόμ­μα­τος, τη σα­ρω­τι­κή α­να­νέω­ση του πο­λι­τι­κού προ­σω­πι­κού, μια άλ­λη κουλ­τού­ρα κομ­μα­τι­κό­τη­τας. Κο­ντο­λο­γίς εί­ναι υ­πο­χρεω­μέ­νη να ε­γκα­τα­λεί­ψει την αρ­χαία πα­νο­πλία ε­νός ι­διό­τυ­πα λε­νι­νι­στι­κού κόμ­μα­τος, που κου­βα­λά α­πό τη δε­κα­ε­τία του 80, και να ε­πι­νοή­σει μια σύν­θε­τη μορ­φή πο­λι­τι­κής ορ­γά­νω­σης, ι­κα­νή να δια­με­σο­λα­βή­σει τις νέες σχέ­σεις και τις νέες μορ­φές άρ­θρω­σης του πο­λι­τι­κού και του κοι­νω­νι­κού, χω­ρίς ω­στό­σο να κα­τα­στρέ­ψει τις συμ­βο­λι­κές συ­νέ­χειες με το πα­ρελ­θόν. Θα πρέ­πει δη­λα­δή να α­ντι­στα­θεί στον πει­ρα­σμό της α­δρά­νειας αλ­λά και της δρε­πα­νη­φό­ρας ε­πέ­λα­σης. Τα­κτι­κή που ε­φάρ­μο­σε, ι­δίως με­τά το 1988, ο Κ. Μη­τσο­τά­κης με α­πο­διορ­γα­νω­τι­κά για το κόμ­μα α­πο­τε­λέ­σμα­τα ( ό­ξυν­ση του ε­σω­τε­ρι­κού με­τώ­που, διά­λυ­ση του μη­χα­νι­σμού, ο­στε­ο­ποίη­ση της ορ­γά­νω­σης και γε­νι­κευ­μέ­νη δυ­σα­ρέ­σκεια των ο­πα­δών).
Στην πε­ρί­πτω­ση της ελ­λη­νι­κής δε­ξιάς η προ­τρο­πή του Μα­κια­βέλ­λι στον Ηγε­μό­να μοιά­ζει σή­με­ρα ό­σο πο­τέ ε­πί­και­ρη: «…α­φού οι και­νο­το­μίες τα­ρά­ζουν τα μυα­λά των αν­θρώ­πων, ε­σύ πρέ­πει να μη­χα­νευ­τείς, πώς οι  αλ­λα­γές θα δια­τη­ρή­σουν ό­σο μπο­ρούν πιο πολ­λά πρά­μα­τα α­πό τα πα­λιά».

Advertisements





Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.



Αρέσει σε %d bloggers: