ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΗ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ.
04/12/2009, 10:06 πμ
Filed under: Πέτρος Σταύρου | Ετικέτες:

ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

1. Η Μετανεωτερική Νέα Δημοκρατία

Η ΝΔ, επιτέλους, έχει αρχηγό. Οκτακόσιες χιλιάδες ψηφοφόροι, συμμετείχαν, κάτω από σχετικά δύσκολες οργανωτικές συνθήκες, στις διαδικασίες. Καινούργιο φαινόμενο; Και ναι και όχι. Προηγήθηκε, βέβαια το παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ. Όμως αυτό λειτούργησε πιλοτικά για το πολιτικό σύστημα. Η περίπτωση της ΝΔ διαφέρει γιατί δεν αποτέλεσε δεύτερη φάση της πιλοτικής εφαρμογής. Αντίθετα, αποτέλεσε την κανονική – κρατικοποιημένη εφαρμογή της νέας διαδικασίας νομιμοποίησης – και όχι εκλογής η επιλογής – της ηγεσίας των κομμάτων καρτέλ. Τα ΜΜΕ, για σαράντα ημέρες, ανέλαβαν την «νεκρανάσταση» της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης, προσοχή όμως, τα ΜΜΕ ανέλαβαν αυτό το καθήκον και όχι η ίδια η παράταξη με τις οργανώσεις της. Για σαράντα ημέρες, ολόκληρη η τηλεοπτική Ελλάδα έγινε κοινωνός της ιστορίας της ΝΔ. Έμαθε για την ιδεολογία της, τις ιστορικές καταβολές της, την πορεία των αρχηγών της, την ιστορία των γενεαλογικών δέντρων της, την προσφορά της στο έθνος και την πατρίδα, για τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, για τον Χάγιεκ και το Ινστιτούτο Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής», για τη Μακεδονία και την Πηνελόπη Δέλτα, τον Ευάγγελο Αβέρωφ, την ένωση κέντρου και την ΕΡΕ, τις δεισιδαιμονίες και το Μητσοτακέϊκο κλπ. Η Μετανεωτερικότητα σε όλο της το μεγαλείο. Βλαχομπαρόκ επίπλωση για μεταμοντέρνο σπίτι. Ας την αποκωδικοποιήσουμε λίγο γιατί έχει τεράστια σημασία για την αριστερά:

• Επιστροφή στο μεταμοντέρνο: Αντίθετα με ότι «επικοινωνείται» στα ΜΜΕ τις ημέρες αυτές, η εκλογή Σαμαρά αποτελεί μεταμοντέρνα συνθήκη. Η Μπακογιάννη εξέφρασε τη γνήσια φιλελεύθερη παράδοση που μπορεί να εμφανίζεται και μοντέρνα. Δεν δήλωσε ούτε μια στιγμή συμπάθεια προς την αριστερά και δεν την απασχόλησε καθόλου το τι λέει αυτή. Από την άλλη πλευρά, το επιτελείο Σαμαρά εμφανίστηκε ως παραδοσιακό με συχνές αναφορές στον Ευάγγελο Αβέρωφ αλλά επέμεινε, κυρίως, στη μονοπώληση εννοιών (κοινωνική ευαισθησία, τιμιότητα, φιλοπατρία, μηχανισμοί κλπ) από την αριστερά. Ακόμα και στο αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα αναφέρθηκαν. Μην ξεχνάμε ότι, όταν ο Αντώνης Σαμαράς ίδρυσε την Πολιτική Άνοιξη, αυτή στελεχώθηκε και από αρκετούς αριστερούς. Στη παρούσα φάση, ο μεταμοντέρνος Αβραμόπουλος υποστήριξε τον λαϊκό Σαμαρά.  Η ΝΔ διεκδίκησε την λαϊκότητα και θέλησε να την εμφανίσει με την μορφή της κοινωνικής δεξιάς. Όμως, ενώ η λαϊκή δεξιά υπάρχει και έχει ρίζες, η κοινωνική δεξιά αποτελεί πολιτικό οξύμωρο.
• Εκλογική διαδικασία η νέα μορφή νομιμοποίησης; Η επιλογή αρχηγού της ΝΔ δεν αποτέλεσε εκλογική διαδικασία με νομιμοποιητικό αποτέλεσμα, αλλά νομιμοποιητική διαδικασία με τη μορφή των εκλογών. Και αυτό γιατί θα μπορούσε να υπάρξει νομιμοποιητική διαδικασία με τη μορφή συνεδρίου η κάποιας άλλης κινητοποίησης των οργανώσεων βάσης. Όμως κάτι τέτοιο δεν έγινε, κυρίως, γιατί δεν υπάρχουν οργανώσεις και όταν δεν υπάρχουν οργανώσεις δεν γίνονται και συνέδρια ή όταν αυτά γίνονται μοιάζουν περισσότερο σε ημερίδες περί «ανέμων και υδάτων». Είναι πιο εύκολο και αποτελεσματικό το νομιμοποιητικό αποτέλεσμα, όταν γίνεται με την μορφή εκλογών, δηλαδή με την εφ’ άπαξ κινητοποίηση του κόσμου.
•  Η μεσότητα που είναι; Από την παραπάνω νομιμοποιητική διαδικασία απουσιάζει το ενδιάμεσο στοιχείο. Τα μεσαία στελέχη περάσανε όλα από τα τηλεοπτικά πάνελ, που είχαν οργανωθεί σε μικρά «συνέδρια» μια και το κανονικό συνέδριο δεν έγινε, αφήνοντας στην «ηγεσία» καθαρό το πεδίο για να έρθει σε άμεση επαφή με τη «βάση». Όταν όμως η ηγεσία έρχεται σε άμεση επαφή με τη βάση, ακόμα και σε ένα δεξιό κόμμα, τότε η αριστερά θα πρέπει να ανησυχεί.  

2. Η Μοντέρνα Αριστερά

Αν οι εξελίξεις στη Νέα Δημοκρατία αποτελούν μια μορφή του τρόπου ύπαρξης και λειτουργίας των κομμάτων καρτέλ, τότε η αριστερά θα πρέπει να βγάλει κάποια συμπεράσματα στρατηγικής και φυσιογνωμίας.  Η Αριστερά δεν θα πρέπει να είναι μεταμοντέρνα ούτε, βεβαίως, παραδοσιακή. Η Αριστερά θα πρέπει να είναι μοντέρνα και στον πολιτικό της λόγο και στην οργανωτική της μορφή και στη μορφή πολιτικοποίησης που προσφέρει. Μόνο η μοντέρνα συνθήκη της Αριστεράς μπορεί να υπηρετήσει με την απαραίτητη λαϊκότητα το κυρίαρχο κοινωνικό ζήτημα. Η Αριστερά θα πρέπει να βρει το αντίστοιχο «Σοβιέτ και εξηλεκτρισμός» των ημερών μας. Να θέσει τον κοινωνικό ανταγωνισμό στο επίκεντρο της πολιτικής. Οι προτάσεις της δεν θα είναι μεταμοντέρνες διαχειριστικές διέξοδοι στο διηνεκές αλλά μοντέρνες δηλαδή συγκρουσιακές λύσεις κοινωνικών αντιφάσεων. Το μεταμοντέρνο αποτελεί συνθήκη προστασίας του παραδοσιακού και συντηρητικού. Το μοντέρνο βάλει, έστω και με λάθος τρόπους πολλές φορές, εναντίον του συντηρητισμού. 

Τραβώντας στα άκρα την παραπάνω λογική (άλλη μια μοντέρνα μέθοδος σε αντίθεση με την υπερνοηματοδότηση των πραγμάτων που ακολουθούν άλλοι τρόποι ύπαρξης) θα λέγαμε πως το ζήτημα της ανασύνθεσης του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ένα ζήτημα πολιτικής και συμβολικής διελκυστίνδας μεταξύ Μοντερνικότητας και Παράδοσης σε Μεταμοντέρνο πλαίσιο. Υπάρχουν τα πάντα σε αυτόν τον χώρο, νέες μέθοδοι πολιτικής επικοινωνίας με παλιές, η καινούργια γενιά με την παλιά, οι μηχανισμοί του κέντρου με τις συνελεύσεις της βάσης, ο μοντέρνος ευρωπαϊκός λόγος με την ξύλινη γλώσσα, ο κομματικός πατριωτισμός με την ευκολία του να είσαι ανένταχτος, η αμφισβητούμενη ηγεσία με την λατρεία του ηγέτη, κλπ. Ένα συνολικό πρόβλημα που μετεωρίζεται πάνω από τα κεφάλια μας και απειλεί το πολιτικό μας μέλλον.

Η λύση του οργανωτικού προβλήματος του ΣΥΡΙΖΑ για να είναι προωθητική θα πρέπει να είναι και μοντέρνα. Για να το πούμε αλλιώς, ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τώρα αποτελούσε ένα ευνοϊκό περιβάλλον για να διατηρείται το κομματικό στατους κβο. Η ανασύνθεση θα θέσει σε διακινδύνευση αυτό το περιβάλλον με τον τρόπο που η παράδοση κινδυνεύει από την μοντερνικότητα.
Ας αναφέρουμε ένα τέτοιο παράδειγμα που είναι η επανεφεύρεση των τριών βασικών στοιχείων ενός πολιτικού οργανισμού, της  ηγεσίας, της βάσης και των μεσαίων οργάνων. Στη περίπτωση που δεν υπάρχει ή δεν λειτουργεί το τρίτο στοιχείο τότε, είτε απομονώνεται η ηγεσία μαζί με το επιτελείο (περίπτωση ΣΥΝ) από τη βάση, είτε συγχρωτίζεται μαζί της με μεσσιανικό τρόπο (περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ). Η ουσιαστική λειτουργία του ενδιάμεσου στοιχείου με αντιπροσωπευτικά όργανα και συνεδριακές διαδικασίες θα «αποφυσικοποιήσει» την ηγεσία και θα την αποκαταστήσει ως συνέπεια της υλικής ύπαρξης της βάσης.  Ακόμα μια φορά όμως ας υπερβάλλουμε λέγοντας πως, χωρίς μεσαίο στοιχείο δεν θα υπάρξουν και κεντρικές συνεκτικές ιδέες για να κάνουμε πολιτική με τη βάση και τα κινήματα. Γιατί η βάση βιώνει, η ηγεσία συλλαμβάνει και το μεσαίο στοιχείο συνθέτει.

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: