Προωθητικος συμβιβασμος και διαψευση των προσδοκιων καταστροφης

Το Κοκκινοπράσινο Δίκτυο για την 3η Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ (Προδημοσίευση)

Η 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, διάψευσε πολλούς, καταρχάς όλους εκείνους που περίμεναν μια αναιμική συμμετοχή. Η μαζική συμμετοχή και η επίμονη παρακολούθηση των εργασιών της Συνδιάσκεψης, παρά το εξαντλητικό πρόγραμμα εργασιών, ήταν το πρώτο αξιομνημόνευτο χαρακτηριστικό της. Διέψευσε επίσης και όλους εκείνους που προφήτευαν και ευχόταν ότι η Συνδιάσκεψη θα ήταν η τελική πράξη ενός ημιθανούς εγχειρήματος, που αδυνατεί να επιλύσει τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Οι τελευταίοι έκαναν ότι μπορούσαν ώστε η προφητεία τους να αυτό εκπληρωθεί, ανεπιτυχώς. Διαψεύστηκαν και εκείνοι που νόμιζαν ότι μπορούσαν να διαχειριστούν στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή ένα αυθεντικό αίτημα πολιτικής συμμετοχής που ερχόταν από κάθε πόρο του ΣΥΡΙΖΑ και εγγραφόταν δυναμικά και στην αίθουσα. Η ηγεσία του Συνασπισμού διέγνωσε εγκαίρως τη γενική τάση και τη δυναμική του σώματος συναινώντας σε ένα προωθητικό συμβιβασμό προς τα αριστερά. Σε ένα συμβιβασμό δηλαδή που ενώ δεν αφήνει υποψίες για ενιαίο κόμμα –παρά μόνο σε όσους ήθελαν εκ των προτέρων να καταγγείλουν και ανεξαρτήτως έκβασης, όπως η Ανανεωτική Πτέρυγα του Συνασπισμού- προσχώρησε σε μια απόφαση που δίνει πολιτικά δικαιώματα στα μέλη (ενταγμένα σε συνιστώσες και ανέντακτα), δημιουργεί αυθεντικά αντιπροσωπευτικά σώματα και επιτρέπει την εξάπλωση του ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε χώρο.

Η απόφαση άφησε ικανοποιημένο τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, όχι βέβαια όλο. Καταρχήν έμειναν εκτεθειμένα και μετέωρα εκείνα τα στελέχη του Α. Ρεύματος που επί 2 μέρες επιχειρηματολογούσαν ότι το πρόβλημα δεν είναι η  δημοκρατία και η συμμετοχή αλλά η απουσία εξωστρεφούς δράσης -λες και αυτά να είναι 2 ασύμβατοι κόσμοι και το ένα δεν προϋποθέτει το άλλο- καταλήγοντας στο να μην αλλάξει τίποτα. Ανικανοποίητοι έμειναν και εκείνοι που προεξοφλούσαν την αποτυχία, που πυροδοτούσαν την ένταση και την πόλωση με σενάρια συνομωσίας και προσμονή του Μεσσία που θα φέρει το ΣΥΡΙΖΑ στον ίσιο δρόμο της δημοσκοπικής ανόδου.

Με τον ίδιο τρόπο σκέφτονται και όσοι αποδομούν η ισοπεδώνουν την απόφαση των 7 σημείων της Συνδιάσκεψης. Δεν αντιλαμβάνονται τίποτα θετικό μέσα σε αυτή, διότι, «αποτελεί αποτέλεσμα συμβιβασμών μέσα στη μέγγενη των μηχανισμών». Έτσι έχουμε δυο κατηγορίες απρόθυμων. Την ανανεωτική πτέρυγα που έχει κάρτα και δεν χρειάζεται να λάβει άλλη και τους «ανυπόμονους« αριστερούς που φλερτάρουν με το ανικανοποίητο, είναι τελειομανείς, «κωλύονται» όμως στην πράξη γιατί, δήθεν, όλα είναι σημαδεμένα και προαποφασισμένα. Καταγγέλλουν χωρίς να κατανοούν, ούτε και να συγχωρούν τα διαφορετικά ρεύματα, τις διαφορετικές ταχύτητες την ίδια στιγμή που ορκίζονται στην «επανίδρυση». Ο κυνισμός του Κύρκου που θέλει να «ψοφήσει» ο ΣΥΡΙΖΑ συμπληρώνεται από τη ρεαλπολίτικ του «υποψιασμένου» αριστερού που ξέρει καλά τους μηχανισμούς και τους καταριέται. Πουθενά μέσα σε αυτά δεν υπάρχει η πολιτική. Υπάρχει η υστεροβουλία, υπάρχει η ιδιοτέλεια, υπάρχει ο συναισθηματισμός, υπάρχει η οργή, υπάρχει το δίκαιο, υπάρχει ο χυδαίος συνδικαλισμός, υπάρχει η ατολμία, υπάρχει η μετανεωτερικότητα, αλλά δεν υπάρχει η πολιτική.   Και μένει να την βρούμε!

Ανασύνθεση: το δικαίωμα στην ουτοπία

Όχι ότι δεν έγιναν προσπάθειες κατά τη διάρκεια της Συνδιάσκεψης από πολλούς και πολλές να προσδιορίσουν το πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, και η Γραμματεία εξάλλου κατέθεσε απόψεις για τα πολιτικά μέτωπα, τις προτεραιότητες της περιόδου και τον χαρακτήρα της αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Μόνο που η συζήτηση όταν ξεπερνά τα αυτονόητα είναι ρηχή και στρατηγικά αδιέξοδη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και στα αυτονόητα, δηλαδή τις προτεραιότητες και τα μέτωπα της περιόδου τα πάντα είναι διαυγή και συνομολογημένα. Αρκετές τοποθετήσεις σκιαμαχούσαν με λέξεις και απροσδιόριστα περιεχόμενα, για παράδειγμα οι οπαδοί της «αριστερής αντιπολίτευσης» εναντίων εκείνων της «προγραμματικής αντιπολίτευσης», αποδίδοντας ένθεν και εκείθεν  ανύπαρκτες ιδιότητες και πολιτικές καχυποψίες που δεν προκύπτουν ευθέως από τους όρους και δεν διευκρινίζονται τα περιεχόμενα, παρόλο που υπάρχει θέμα: Ποια αντιπολίτευση; Με ποια κοινωνική απεύθυνση; Σε ποιο πολιτικό σχέδιο μετασχηματισμού;

Από την άλλη η «αναβίωση» δια στόματος Αλέκου Αλαβάνου του «αριστερού πατριωτισμού» με την φιλοδοξία να αποτελέσει ενοποιητική βάση ενός τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ (με ευήκοα ώτα και στο Συνασπισμό) δίνει μια παραπάνω ώθηση στην υποχρέωση να ανοίξει η συζήτηση για την Ανασύνθεση εντός του ΣΥΡΙΖΑ (με όρους βέβαια Αριστεράς). Για μας η τοποθέτηση του Α. Αλαβάνου εντάσσεται σε ένα εθνο-λαϊκίστικο ρεύμα το οποίο βλέπει τον εχθρό εκτός της επικράτειας, εισβολέα –είτε λέγεται ΗΠΑ, είτε Ε.Ε., είτε και οι 2 μαζί-που επιβάλει την επικυριαρχία του στις εθνικές δυνάμεις ανεξάρτητα από τη θέληση και τα συμφέροντά τους. Αδυνατεί δηλαδή να διαγνώσει και να αναλύσει πως συμπλέουν και ανταγωνίζονται εντός του έθνους κράτους (όπως και στις γειτονικές χώρες) τα ντόπια και τα διεθνικά, ακόμα και τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, στο έδαφος της έντασης της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και στην παγίωση των συσχετισμών δύναμης κεφαλαίου-εργασίας. Απόρροια της παραπάνω ανάλυσης η υιοθέτηση εκ μέρους του της θεωρίας του «αδύναμου κρίκου» για την Ελλάδα  που παραπέμπει στο σοσιαλισμό σε μία χώρα και ως εκ τούτου την απόρριψη της Ευρώπης ως το πεδίο που θα δοκιμασθεί η στρατηγική για το σοσιαλισμό. Γνωρίζουμε ότι αυτή η άποψη δεν είναι καθόλου μειοψηφική στην ελληνική κοινωνία και στην Αριστερά, αντιθέτως εκτείνεται σε ένα τόξο που περιλαμβάνει τάσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, το ΚΚΕ, όπως βεβαίως το λεγόμενο πατριωτικό ΠΑΣΟΚ και με αυτή την έννοια συνιστά απειλή σε ριζοσπαστικά εγχειρήματα κοινωνικής χειραφέτησης που στον πυρήνα τους περιλαμβάνουν διεθνιστικές οπτικές και στην πρακτική τους τη σύνδεση του τοπικού με το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο, όπως είναι μεγάλο κομμάτι του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ. Πηγαίνει πίσω επίσης τη συζήτηση για τη στρατηγική που έχει ξεκινήσει με αφορμή την παγκόσμια οικονομική κρίση εγκλωβίζοντας την προβληματική «στη ρύθμιση των χρηματαγορών» και μάλιστα στο επίπεδο του έθνους κράτους, η οποία καταλήγει συνήθως στη διαιώνιση της ταξικής κυριαρχίας δια μέσου της «εθνικής ανάπτυξης». Σε αντίθεση με τα προηγούμενα η δικιά μας οπτική επεξεργάζεται στοιχεία στρατηγικής δια μέσου της οικονομίας των αναγκών, της επανα οικειοποίησης των δημόσιων αγαθών και των δημόσιων χώρων, με ασφαλή εργασία. Συνιστά δηλαδή μια εντελώς διαφορετική στρατηγική, σε ένα διαφορετικό πολιτικό σχέδιο, που προϋποθέτει διαφορετικές κοινωνικές συμμαχίες.

Με αυτή την έννοια η «Ανοικτή Επιτροπή για την Ανασύνθεση» που αποφάσισε η Συνδιάσκεψη είναι μια μεγάλη ευκαιρία για να τεθούν σε δημόσια συζήτηση τα πολιτικά και στρατηγικά διακυβεύματα, χωρίς αποκλεισμούς και εξαιρέσεις, έτσι ώστε κάποια στιγμή η ταυτότητα ΣΥΡΙΖΑ να αντιστοιχεί σε ένα ενιαίο πολυτασικό πολιτικό υποκείμενο εφοδιασμένο με στρατηγική και με όραμα.

ΣΥΡΙΖΑ παντού

Για να επανέλθουμε στα άμεσα καθήκοντα: Αν υπάρχει κάποιο ζήτημα με την απόφαση της Συνδιάσκεψης τότε αυτό δεν είναι κάποια λαθροχειρία που έγινε, μακριά από τα μάτια της βάσης, από χέρια γραφειοκρατών.  Πολύ περισσότερο είναι η δρομολόγηση μιας μεταβίβασης ευθυνών. Μηχανισμός αυτής της μεταβίβασης είναι η ασάφεια του κειμένου. Όσο δεν ξεκαθαρίζονται οι όροι εφαρμογής των αποφάσεων, τόσο θα κατηγορούνται οι τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ανωριμότητα και όχι η Γραμματεία για αδράνεια, όπως γίνονταν μέχρι τώρα. Το πρόβλημα αντιστράφηκε. Δεν είναι οι μηχανισμοί της αδράνειας που θα κυριαρχήσουν.  Με την απόφαση της Συνδιάσκεψης οι «μηχανισμοί» έδωσαν την πρωτοβουλία στη βάση. Όλες οι ευθύνες στη βάση κατά το όλη η εξουσία στα Σοβιέτ…  Αυτό είναι το σημαντικότερο πρόβλημα και αυτό πρέπει να λύσει η προσπάθεια των ίδιων των μελών, να δώσουν υπόσταση στο ΣΥΡΙΖΑ, να οργανώσουν ΣΥΡΙΖΑ παντού, με εξωστρέφεια, πολιτική πρωτοβουλία, τμήμα της κοινωνίας, των αντιστάσεων και των διεκδικήσεών της. Σε αυτό θα κριθούν οι Συνιστώσες αλλά και οι οριζόντιες συσσωματώσεις όπως η Πρωτοβουλία για την Ανασύνθεση και το Μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτό θα κριθεί και ο ίδιος ο Συνασπισμός αν θα μπορέσει να ηγηθεί της προσπάθειας η θα παραμείνει παραλυτικά δέσμιος των ισορροπιών  με την Ανανεωτική Πτέρυγα και της παρακαταθήκης  Αλαβάνου.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2009

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: