Η ανασα εκ της εναλλαγης εξαντλειται (ΑΥΓΗ, 24.12.2009)

ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΚΛΑΥΔΙΑΝΟΥ

Η συζήτηση στη βουλή για τον προϋπολογισμό, όπως και η παράλληλή της, που γίνεται πολλές μέρες τώρα και αφορά την οικονομική και κοινωνική πολιτική που θα ασκηθεί, αποκαλύπτει με πολύ σαφή τρόπο το εξής: η εναλλαγή στην κυβέρνηση δεν φέρνει καμία, σχεδόν, ανάσα στον δικομματισμό. Η νέα κυβέρνηση, του ΠΑΣΟΚ εν προκειμένω, βρίσκεται με τις ίδιες ακριβώς δυσκολίες ή και μεγαλύτερες ακόμη, που βρισκόταν λίγους μήνες πριν η κυβέρνηση της Ν.Δ.

Για μια σειρά λόγους, που έχουν αναλυθεί επαρκώς την τελευταία περίοδο από πολλούς (αναφέρω π.χ. τον Γιάννη Δραγασάκη), λόγους ενδογενείς κι εξωγενείς, η Ελλάδα βρίσκεται στη θέση του «παραδείγματος» και πιέζεται αφόρητα. Όμως, σε δύσκολη θέση βρίσκονται κι άλλες χώρες και με πρόβλημα όλες. Η κρίση δεν έχει ακόμα απομακρυνθεί και οι συστημικές δυνάμεις ανησυχούν, καθώς προετοιμάζονται για την έξοδο και την επανόρθωση των ζημιών. Διότι υπάρχουν δύο εκκρεμότητες: η πρώτη είναι να δημιουργηθούν οι όροι για να αναρρώσουν οι επιχειρήσεις, να αυξηθούν δηλαδή τα κέρδη. Η δεύτερη είναι να πληρωθούν τα χρήματα που δόθηκαν από τους κρατικούς προϋπολογισμούς, κυρίως στον χρηματοπιστωτικό τομέα, που τώρα καταγράφονται ως ελλείμματα του Δημοσίου και ως αυξημένο χρέος. Και στις δύο περιπτώσεις, αυτοί που θα κληθούν να πληρώσουν είναι η εργασία, ευρύτερα οι λαϊκές τάξεις, και με πιο έμμεσο αλλά σαφή τρόπο η φύση. Διότι για άλλη μια φορά η προστασία της θα θεωρηθεί πολυτέλεια.

Αυτό δεν είναι καθόλου απλό ζήτημα. Κι έχει ενδιαφέρον που πρώτη το αντιλήφθηκε και το έθεσε επισήμως η Μέρκελ. «Αν υπάρχουν προβλήματα με το σύμφωνο σταθερότητας σε μια χώρα», είπε, «και μπορούν να λυθούν μόνο μέσω της προώθησης κοινωνικών μεταρρυθμίσεων σʼ αυτή τη χώρα, τότε φυσικά εγείρεται το ερώτημα τι επιρροή έχει η Ε.Ε. επί των εθνικών κοινοβουλίων, ώστε να φροντίσει να μην σταματήσει η Ευρώπη. Αυτό είναι πολύ δύσκολο έργο γιατί φυσικά τα εθνικά κοινοβούλια δεν επιθυμούν να τους υπαγορεύεται τι να κάνουν. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τέτοια προβλήματα τα επόμενα λίγα χρόνια».

Βρισκόμαστε, δηλαδή, μπροστά σʼ ένα δόγμα περιορισμένης λαϊκής κυριαρχίας. Είναι, όμως, αυτό λύση, εφικτή διέξοδος για το σύστημα; Ή είναι έκφραση φόβου; Είναι αλήθεια ότι πια δεν μπορεί να αναμένει κανείς κάτι διαφορετικό από τη σοσιαλδημοκρατία, παρά αποδοχή της άσκησης πολιτικής μέσα στο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο. Παρά την κρίση. Δηλαδή, υπάρχει μία ευρεία πολιτική συναίνεση. Είναι αλήθεια, ακόμη, ότι τα συνδικάτα δεν έχουν οργανώσει υπολογίσιμους αγώνες, ως τώρα, παρά τα θετικά παραδείγματα εδώ κι εκεί. Μάλιστα ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών, πιεζόμενος, έφερε ως εχέγγυο και πειστήριο τις ικανότητες της κυβέρνησής του να εφαρμόζει σκληρά μέτρα, ότι ελέγχει τα συνδικάτα και, επομένως, μπορεί. Εντούτοις, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις και συσσωρεύονται οι δυνάμεις που θα αντιπαρατεθούν σκληρά μʼ αυτή τη νεοφιλελεύθερη συναίνεση. Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά πανευρωπαϊκά.

Τι σημαίνουν, λοιπόν, όλα αυτά; Μήπως ότι το σύστημα της εναλλαγής στο πλαίσιο του δικομματισμού δεν λειτουργεί, είναι σε αδιέξοδο; Δεν πρέπει να ξεχάσουμε επουδενί την υπερβολική αισιοδοξία και τους ισχυρισμούς περί κατάρρευσης, που διατυπώθηκαν όταν τα ποσοστά ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. αθροιστικά είχαν πέσει, δημοσκοπικά, πολύ χαμηλά. Η άνοδος της αριστεράς πρέπει να το γνωρίζουμε πλέον όλοι, είναι το αποτέλεσμα μιας σωρευτικής διαδικασίας με κύριο παράγοντα τη δική της προσπάθεια. Όμως αυτό δεν σημαίνει ταυτόχρονα ότι πρέπει να αγνοήσουμε, σήμερα, αυτό το φαινόμενο, δηλαδή την τόσο γρήγορη αχρήστευση της πολιτικής αξίας και σημασίας, για τη διατήρηση της αναγκαίας ηγεμονίας, της εναλλαγής. Ήταν τόσο μικρή «η ανάσα» που κερδήθηκε.

Φυσικά, το πόσο θα εκμεταλλευτούμε αυτή τη μεγάλη δυνατότητα, αυτή την κατάρρευση της αξίας της κυβερνησιμότητας στο επίπεδο της κοινωνίας, είναι ένα άλλο ζήτημα. Όμως αυτή υπάρχει, έστω κι δεν μπορέσουμε να την αξιοποιήσουμε. Όχι μόνο για να οργανώσουμε κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες αλλά και, κάτι που έχουμε ξεχάσει, ιδεολογικούς.

Advertisements

1 σχόλιο so far
Σχολιάστε

Φυσικά υπάρχει και μια αλλη λύση για την ΕΛΛΑΔΑ.ΑΝΤΊ να την «στηρίξει» η Ε.Ε. , ΝΑ ΤΗΣ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΟΜΕΣ ΤΗΣ.ΔΗΛ. ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΤΟ ΔΝΤ.
…ΤΗ «ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΎΘΕΡΗ» ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΔ ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΜΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΔΩ…Ο ΕΝ ΓΈΝΕΙ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΤΟΜΕΑΣ( ΚΑΙ ΟΙ ΟΤΑ ΜΕΣΑ) ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΑ ΥΨΗΛΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Π.Χ. ΤΟ ΟΤΙ ΚΑΘΕ ΕΠΑΡΧΙΑΚΗ ΠΟΛΗ ΕΧΕΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΡΕΕΙ ΧΡΗΜΑ ΣΕ ΕΝΟΙΚΙΑ-ΚΑΦΕ-ΜΠΑΡ-ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ ΚΛΠ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ.ΑΝ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΗΤΑΝ ΣΥΝΕΠΗΣ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΑΜΕΣΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΣΕ ΕΞΙ-ΕΠΤΑ ΠΟΛΕΙΣ.ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ; …περα απο τις διαφορετικές προσεγγίσεις , ενα σημαντικό κενό της Αριστεράς ΜΕΤΆ ΤΗ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ εν ΕΛΛΑΔΙ: ευκολία στον καταγγελτικό λόγο , λίγη πράξη για την αυτοοργάνωση της κοινωνίας…υπερτίμηση των «δυναμικών» μορφών αγώνα που συχν΄αναπαράγουν την «αστική » ιδεολογία κια υποτίμηση των μορφών ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΎ ΚΑΙ «ΣΙΩΠΗΡΟΥ» αγώνα που μεταβαλλουν τη «κοινωνική συνείδηση»…Πρόβλημα «κυβερνησιμότητας» μπορεί να υπαρξει…αλλά αν Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΠΙΧΕΙΡΉΣΕΙ να το αντιμετωπίσει οπως τον ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 2008…ΜΆΛΛΟΝ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΙΣΧΥΡΗ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ…
…Η ΣΥΖΉΤΗΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΟ 2010 – ΧΑΛΑΡΑ ΑΦΟΥ ΓΛΙΤΩΣΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΝΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΟΥ ΑΛΕΚΟΥ Α….ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΟΚΚΙΝΟΠΡΑΣΙΝΟΥΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ «ΠΡΑΣΙΝΟ-ΠΡΑΣΙΝΟΚΟΚΚΙΝΟ»…

Σχόλιο από ΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: