Το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει -και δεν μπορεί- να ζυμώσει (ΑΥΓΗ, 16.1.2010)

ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ-ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Παρασκευή απόγευμα στην Ερμού, μια ομάδα αστυνομικών καταδιώκει μετανάστες μικροπωλητές, σε ένα επεισόδιο αμείλικτης πάταξης των ενόχων της οικονομικής κρίσης. Οι καταδιωκόμενοι τσουβαλιάζουν άρον-άρον την πραμάτεια τους και τρέχουν όσο πιο γρήγορα γίνεται, με αποτέλεσμα ένα μέρος της να πέφτει στον πεζόδρομο. Απ’ όσους βρίσκονται εκείνη την ώρα στο σημείο, άλλοι παρακολουθούν, ευχόμενοι οι μετανάστες να τα καταφέρουν, άλλοι περνούν αδιάφορα -το κυνήγι μικροπωλητών δεν είναι δα και σπάνιο θέαμα΄ υπάρχει, ωστόσο, και μια τρίτη κατηγορία.

Πρόκειται για κάποιες κυρίες από 25 μέχρι 50 ετών που, ενώ εξελίσσεται η καταδίωξη, προφασίζονται ότι κοιτούν τις βιτρίνες, καραδοκώντας στην πραγματικότητα να περιμαζέψουν το «παράνομο» εμπόρευμα των μικροπωλητών, τη στιγμή που θα’ ναι σίγουρες ότι κανένα αδιάκριτο βλέμμα δεν θα συλλάβει το μικρό, χαριτωμένο τους πλιάτσικο. Πράγματι, όταν έρχεται η ώρα, βουτούν τα απρόσμενα λάφυρα της καταδίωξης και συνεχίζουν τη βόλτα στην Ερμού, κατά μερικά μαντήλια πλουσιότερες.

Το επεισόδιο ίσως να μην προσφέρεται για γενικεύσεις ή εξαγωγή ηθικών διδαγμάτων για τη φιλοξενία των Ελλήνων ιθαγενών΄ ίσως, όμως, να είναι μια αλληγορία της συγκυρίας. Με αυτόν τον τρόπο βλέποντάς το, δυσανασχετώ με την αγέρωχη ανωτερότητα του δήθεν φιλόξενου, με την οποία η κυβέρνηση επενδύει την τρέχουσα πολιτική της και παραχωρεί μεγάθυμα σε κάποιους μετανάστες (κουτσουρεμένα, και με τη φιλανθρωπία του «συμβολικού» παράβολου των χιλίων ευρώ…) το δικαίωμα να έχουν δικαιώματα, την ίδια στιγμή που σπεύδει να καθησυχάσει τους αγανακτισμένους πολίτες του Διαδικτύου, αυτογελοιοποιούμενη: «μη σας νοιάζει: με το ζόρι 60.000 θα ψηφίσουν στις δημοτικές»…

Δεν παραβλέπω, προφανώς, ότι η μετάβαση απ’ το «δίκαιο του αίματος» στο «δίκαιο του εδάφους», που σηματοδοτεί ο νέος κώδικας για την ιθαγένεια, είναι σημαντική υπόθεση. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, εξοργίζομαι με την υπεροπτική κρατική φιλανθρωπία υπέρ του «διαφορετικού» και την ανικανότητα του ΠΑΣΟΚ να δώσει μια στοιχειωδώς σοβαρή ιδεολογική μάχη για να υπερασπιστεί τα στοιχειώδη.

Δυσανασχετώ, στην πραγματικότητα όμως δεν εκπλήσσομαι. Δεν εκπλήσσομαι, κατ’αρχάς γιατί δεν είναι η πρώτη φορά. Δεν πάει καιρός που, με αφορμή τη συζήτηση στη Βουλή για το σωφρονιστικό σύστημα και τις νέες ρυθμίσεις του υπ. Δικαιοσύνης, φαινόταν και πάλι ότι το ΠΑΣΟΚ, παρά το τεράστιο προβάδισμά του έναντι της Ν.Δ. και το χάος που «γεωγραφικά» το χωρίζει από τον ΛΑ.Ο.Σ, είναι εξαιρετικά ευάλωτο στην εκ δεξιών πίεση και φοβερά αδύναμο να εκπονήσει μια ηγεμονική επιχειρηματολογία που να ξεπερνάει σε περιεχόμενο και ποιότητα την αργκό των «αναγκών της διοίκησης». Μοιραία, η υποστήριξη του αυτονόητου εναποτίθετο και τότε στον ΣΥΡΙΖΑ.

Κυρίως, όμως, δεν εκπλήσσομαι, γιατί έχω κατά νου τη διαδρομή του τελευταίου ενάμισι χρόνου, του διαστήματος κατά το οποίο το ΠΑΣΟΚ πήρε «κεφάλι» έναντι της Ν.Δ.: όχι μιλώντας για ισότητα και ελευθερία ή οργανώνοντας κοινωνικούς αγώνες και ιδεολογικές μάχες, αλλά γιατί η Ν.Δ. είχε πείσει την ελληνική κοινωνία με τα έργα και τις ημέρες της ότι δεν μπορεί να υπάρξει χειρότερη κρατική διαχείριση.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, πώς αλήθεια ένα κόμμα του κράτους να δώσει τη μάχη των ιδεών; Η μάχη αυτή απαιτεί πρακτικές ξένες, πια, για το ΠΑΣΟΚ. Δεν αμφιβάλλω ότι στο ΙΣΤΑΜΕ υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι. Υποστηρίζω το προφανές: ότι αν δεν θέλεις να μιλήσεις για λεηλασία του Τρίτου Κόσμου και FRONTEX, Μανωλάδες και εργατικά «ατυχήματα», ναρκοπέδια και βασανισμούς, είναι αδύνατο να πείσεις για τη σημασία που έχει για τους μετανάστες η απόκτηση δικαιωμάτων΄ και κάπως έτσι, βρίσκεσαι εσύ, κυβερνών κόμμα του 40τόσο τοις εκατό, να βγάζεις φωτογραφικές διευκρινίσεις και να απολογείσαι, δεσμευμένος όντας και από λεονταρισμούς σου του στυλ «0% λαθρομετανάστευση», «ούτε ένας λαθραίος».

Με άλλα λόγια, η προτεινόμενη πολιτογράφηση μεταναστών απηχεί μια νέα φιλοσοφία και προθέσεις καλύτερες από το παρελθόν· όμως τα προβλήματα των μεταναστών δεν θα λυθούν με αποσπασματικά ή αυτοακυρούμενα μέτρα ή χάρη σε επίλεκτους «εμπειρογνώμονες», τη χρηστή επεξεργασία των «στοιχείων», την ορθολογική «αξιοποίηση κονδυλίων» και -γιατί όχι;- την απέλαση όσων «είναι εφικτό να απελαθούν» (Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, Κόσμος του Επενδυτή, 9.1.2010). Παραφράζοντας τον Χορκχάιμερ, και με γνώση του κινδύνου να ακούγομαι ντεμοντέ αντικαπιταλιστής, λέω ότι όποιος δεν θέλει να μιλήσει για ιμπεριαλισμό και εκμετάλλευση, ας κοσκινίζει όσο θέλει για ρατσισμό και μετανάστες.

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: