Που ειμαστε; Που θελουμε να παμε; (ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ, 17.1.2010)
17/01/2010, 2:59 μμ
Filed under: Χρηστος Λασκος | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΣΚΟΥ

Να ξεκινήσω απευθείας και ξερά: η κατάσταση στο κόμμα μας έχει φτάσει εδώ και κάποιο καιρό στο μη περαιτέρω. Σε μια περίοδο παρόξυνσης της μεγαλύτερης καπιταλιστικής κρίσης από το 1930, εμείς ασχολούμαστε με τον χαβά μας στην κυριολεξία. Η αριστερή πλειοψηφία, με μεγάλες αποκλίσεις στο εσωτερικό της η ίδια, υπονομεύεται «χωρίς έλεος» από τμήματα του κόμματος, τα οποία εκμεταλλεύονται όποιον επικοινωνιακό πόρο τούς παρέχεται προκειμένου ή να γίνει από τα πράγματα το δικό τους ή να επικρατεί το χάος συνεχώς. Τα μέλη μας βιώνουν μια διαρκή απογοήτευση διαπιστώνοντας πως, παρ’ όλα τα καλά νέα που μεσολάβησαν μετά τη μεγάλη κομματική κρίση της περασμένης χρονιάς, όπως το εκλογικό αποτέλεσμα και οι προωθητικές αποφάσεις της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ, χαΐρι δεν βλέπουμε.

Χειρότερο, ωστόσο, ακόμη και από αυτό που περιγράφεται παραπάνω είναι το γεγονός πως δεν συνιστά κοινή πεποίθηση όσων έχουν υποχρέωση να είναι πολύ ευαίσθητοι, από την ίδια τους την θέση στο εσωτερικό της οργάνωσης. Οι λόγοι για το τελευταίο είναι πολλοί και ποικίλοι. Κάποιοι σύντροφοι, νομίζω, επηρεάζονται από έναν, πολύ ανθρώπινο κατά τα άλλα, συντηρητισμό, ο σκληρός πυρήνας του οποίου είναι η αντίληψη πως το ρίσκο μιας τολμηρής πρωτοβουλίας για την επίλυση του προβλήματος είναι κόστος μεγάλο μπροστά στο άδηλο αποτέλεσμα.

Άλλοι θεωρούν πως όλα θα πρέπει να τα ποντάρουμε στην περίφημη «εξωστρέφεια», αγνοώντας πως για να το κάνουμε αυτό χρειαζόμαστε ένα κόμμα σε κατάσταση πολύ διαφορετική από την τραγική τωρινή -πρόκειται για τον ορισμό, στην κυριολεξία, του φαύλου κύκλου να παίρνεις τον στόχο, την ανάγκη, δηλαδή, να δώσουμε όλες τις δυνάμεις μας στην κοινωνική πάλη, ως τρόπο επίλυσης. Διότι αυτό που λείπει είναι ακριβώς εκείνη η συλλογική ηρεμία, μαζί και ζωηρότητα, που είναι όρος για τον αναγκαίο ενθουσιασμό και πείσμα χωρίς το οποίο κανείς δεν συμμετέχει σε τίποτε.

Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και η Ανανεωτική Πτέρυγα! Η οποία, παρ’ όλο που, φανερά πια, δεν είναι καθόλου ενιαίο πράγμα, περιλαμβάνει ένα τμήμα που απολύτως συνειδητά, νομίζω, έχει αποφασίσει να μας «κάνει τη ζωή δύσκολη». Η εξήγηση αυτής της στάσης είναι, μάλλον, προφανής. Αντιπροσωπεύοντας μια επιλογή -στρατηγικά, αλλά και βραχυχρόνια- η οποία έχει ηττηθεί οριστικά, κατανοώντας, δηλαδή, πως το κόμμα μας είναι πιθανότερο να πάψει να υφίσταται παρά να επιστρέψει στην εποχή την πρότερη της αριστερής στροφής -που είναι το ίδιο με το να πάψει να υφίσταται πολιτικά-, κάνει όσα κάνει. Θέλω να πω, κάποια από όσα γίνονται εδώ και καιρό υπαγορεύονται από μια βαθιά υπαρξιακή ώθηση, γι’ αυτό και είναι, ως εσωτερική ανάγκη που δεν σηκώνει αναβολή, σχεδόν αναγκαία για τους φορείς τους, ατομικά τε και συλλογικά.

Σε αυτό, άλλωστε, βασίζεται και η χρόνια άποψή μου πως οι «συνεννοήσεις», οι «συνθέσεις» και άλλα τέτοια, που πολλές φορές επιδιώχτηκαν και ακόμη απασχολούν κάποιους, είναι ανέφικτα. Δεν είναι που εγώ είμαι παθολογικά αδιάλλακτος, είναι που -και νομίζω πια το βλέπει η μεγάλη πλειοψηφία των μελών μας- οποιαδήποτε «συνεννόηση» δεν σημαίνει τίποτε λιγότερο από έμπρακτη ηγεμονία αντιλήψεων και πρακτικών που είναι στους αντίποδες των αποφάσεων όλων των συλλογικών μας διαδικασιών, από το 2003 και μετά. Και είναι βέβαιο πως η συνέχιση μιας τέτοιας κατάστασης θα οδηγήσει στην αποστράτευση ένα μεγάλο μέρος του καλύτερου κομματικού μας προσωπικού. Δεν γίνεται να το επιτρέψουμε.

Προς το παρόν, όμως, το επιτρέπουμε! Χαρακτηριστικό παράδειγμα, νομίζω, η αντιμετώπιση που είχε το «επεισόδιο της Αίγλης». Επικράτησε μια λογική αποφόρτισης (!) ώστε να μη συνεχιστεί μια διαμάχη, που μας βλάπτει, αν δε μας γελοιοποιεί. Αν και κατανοώ τα μελήματα όσων υποστήριξαν αυτήν την άποψη, πιστεύω πως κάναμε λάθος. Ακόμη κι αν το κάλεσμα για τη συγκεκριμένη συνάντηση δεν το είχε κάνει άνθρωπος προερχόμενος από τον δικό μας χώρο, θα έπρεπε να παρέμβουμε. Γιατί παραβρέθηκε εκεί ο «αφρός του καθεστώτος», το σύνολο σχεδόν της πολιτικής -και όχι μόνο- εκπροσώπησης όσων αντιμαχόμαστε ως αριστερά. Και ως συμβολισμός ακόμα έχει τόση σημασία, που εθελοτυφλούμε όταν έμπρακτα το αντιμετωπίζουμε ως «κοινωνική περισσότερο» εκδήλωση. Όσο συνεχίζουμε έτσι, τόσο απογοητεύουμε τον πιο καλό μας κόσμο.

***

Τι να κάνουμε λοιπόν; Προηγουμένως αναφέρθηκα σε κάποια από αυτά που πρέπει να σταματήσουμε να κάνουμε. Ήδη αυτό θα είναι μια σημαντική αρχή.

Στη συνέχεια, αυτό που έχει σημασία είναι η κατοχύρωση ενός στρατηγικού προσανατολισμού, που θα μας δώσει τη δυνατότητα να βλέπουμε αυτό που απαιτείται όχι για αύριο ή για τον επόμενο χρόνο, αλλά για την επόμενη δεκαετία κι ακόμη περισσότερο. Εδώ, οι αποφάσεις των μετά το 2003 συνεδρίων δίνουν τη δυνατότητα για μια εκκίνηση. Το ζητούμενο, όμως, είναι περισσότερο: για να μιλήσω συνθηματικά, αυτό που χρειαζόμαστε, επί ποινή ακύρωσης όσων μέχρι τώρα έχουμε κουτσά – στραβά πετύχει, είναι η εμβάθυνση, η ολοκλήρωση καλύτερα, της αριστερής στροφής.

Η τοποθέτηση του κοινωνικού ζητήματος στο επίκεντρο όλων των παρεμβάσεών μας, η ακόμη μεροληπτικότερη ταξική μας αναφορά, η στρατηγική μας κατεύθυνση προς την οικονομία των αναγκών, προς τον δημοκρατικό κομμουνισμό, η σκιαγράφηση των δρόμων που μας οδηγούν εκεί, εμάς και τους συντρόφους και τις συντρόφισσες, που ήδη συμπορευόμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ, είναι κάποιες από τις βασικές θεματικές μιας τέτοιας εμβάθυνσης. Είναι δεδομένο πως σε μια τέτοια κατεύθυνση δεν θα πορευτούμε όλοι μαζί.

Η πολύ μεγάλη πλειοψηφία, όμως, όχι απλώς θα πορευτεί σ’ αυτόν τον δρόμο, αλλά και θα βρει τον απαιτούμενο ενθουσιασμό για τις καθημερινές της μάχες. Γιατί, τελικά, γι’ αυτό γίνονται όλα. Για να ξαναγίνουμε μια μάχιμη δύναμη που παλεύει εδώ και τώρα, οργανώνοντας την αντίσταση, επιτυγχάνοντας νίκες, στρέφοντας τον συσχετισμό, ώστε να επιτευχθούν τα στρατηγικά αιτούμενα.

Αν τα παραπάνω, ή μερικά από αυτά, έστω όσα αφορούν την παθολογία, είναι έτσι νομίζω πως ένα έκτακτο συνέδριο επιβάλλεται. Από όσους προς το παρόν το αρνούνται θα ήθελα να υποδείξουν άλλες διαδικασίες, που επιτρέπουν λύσεις σε όσα μας απασχολούν τόσο βασανιστικά. Εγώ δεν βλέπω τέτοιες -και δεν ακούω, επίσης. Αν υπάρχουν, ας ακουστούν επιτέλους.

ΥΓ. Και, τελευταίο, αλλά καθόλου ασήμαντο. Ας σταματήσουν κάποιοι σύντροφοι να λένε πως τα ζητήματα της συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι… δευτερεύοντα. Θα γίνουν δευτερεύοντα μόλις επιλυθούν. Ας τα επιλύσουμε, λοιπόν, -οι αποφάσεις της τελευταίας Πανελλαδικής, το επιτρέπουν- και ας σταματήσουμε να διαδίδουμε πως κάποιοι ανάμεσά μας επιχειρούμε να διαλύσουμε το κόμμα. Να τηρήσουμε τα συμφωνηθέντα επιχειρούμε και τίποτε άλλο. Πρωταρχικά πρόκειται για θέμα εντιμότητας.

Advertisements

8 Σχόλια so far
Σχολιάστε

Σύντροφε Λάσκο διάβασα το άρθρο σου στην Αυγή και θα μπορούσα να πω ότι συμφωνώ σε όλα αν συγχρόνως μπορούσα να γνώριζω ότι δεν περιορίζεσαι σε αφ’υψηλού διαπιστώσεις και κριτικές προς την ΑΠ και την ανεπαρκέστατη πλειοψηφία του ΣΥΝ, αλλά δουλεύεις και στη βάση για το ΣΥΡΙΖΑ παντού, ότι μετέχεις σε Τοπική ΣΥΡΙΖΑ στον τόπο διαμονής σου, ότι έχεις καταρτίσει προσωπική λίστα εγγραφής μελών, ότι αγωνίζεσαι για τη βελτίωση της αξιοθρήνητης οργανωτικής κατάστασης του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη και τους περιαστικούς δήμους (ανυπαρξία οργανωμένων τοπικών επιτροπών στο κέντρο και τους δήμους του πολεοδομικού συκροτήματος, τρείς μόνο ΤΕ σε όλους δήμους της Β Θεσσαλονίκης).Εκεί βρίσκεται η απάντηση στα προβλήματα που θίγεις και όχι (μόνο) στις κινήσεις κορυφής και τις συμμαχίες στελεχών,τάσεων και συνιστωσών.

Σχόλιο από Τάσος Αναστόπουλος

Σύντροφε Τάσο
έχεις κάποια υποψία πως δεν κάνω αυτά για τα οποία αναρωτιέσαι; Μέχρις εξαντλήσεως και από πολλά χρόνια. Τον τελευταίο χρόνο αντικειμενικές «δουλείες» που έχουν να κάνουν με την «βοήθεια της υπόθεσης» από την Αθήνα και όλη τη Βόρεια Ελλάδα και όχι με «κινήσεις κορυφής» τις περισσότερες φορές έχουν μειώσει την τοπική μου παρουσία όχι όμως τόσο, ώστε να το θέτεις έτσι. Πάντως, και τις «κινήσεις κορυφής» μην τις υποτιμάς -είναι ένα σκατό χωρίς το οποίο κάποια πράγματα δεν θα προχωρούσαν.
Το κύριο, όμως, σήμερα που μιλάμε είναι η ίδρυση μιας μεγάλης τοπικής οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ειδοποιήστε όσους περισσότερους ξέρετε να βρίσκονται στο Κέντρο Ιστορίας του Δήμου στις 18.30.
Χ.

Σχόλιο από Χρήστος Λάσκος

Ρε σύντροφοι τι έγινε έγραψα ένα σχόλιο ενυπόγραφο και τό φαγε η μαρμάγκα.

Σχόλιο από Τάσος Αναστόπουλος

σωστός ο Χρήστος, μπράβο…όλες οι επισημάνσεις σωστές. Δεν είναι ώρα για μεμψιμοιρίες,
αν δεν γίνει κάτι άμεσα, ο ΣΥΝ πάει για διάλυση.

Και πρώτοι θα φύγουμε όλοι εμείς που δεν συμμετείχαμε σε καμμιά απο τις συννενοήσεις κορυφών των τελευταίων 10 μηνών, και σε καμμιά απο τις αποφάσεις (δηλαδή όλοι, τα απλά μέλη, πλήν της ΚΠΕ και της ΠΓ. !)…(δεν είναι μπηχτή παιδιά, η αλήθεια είναι…)

Όταν το ΚΠΔ πανυγήριζε για τις αποφάσεις της 3ης ΠΣ του Σύριζα, πόση αφέλεια είχατε για να μην βλέπετε οτι ήταν με τέτοιο τρόπο διατυπωμένες (με την τροποποίηση που υπέστησαν σε κρυφή συνεδρίαση της γραμματείας σε παρακέίμενο της συνδιάσκεψης δωμάτιο) ωστε να μην εφαρμοστούν ποτέ; Κι όταν κι εσείς κραδαίνατε την σημαία του κομματικού πατριωτισμού του ΣΥΝ, πόσο αφελείς είσαστε να πιστεύετε πως ή ίδια σημαία δεν θα γινόταν αμυντικός μηχανισμός κατα της συγκρότησης του Σύριζα απο άλλους; Κι όταν θεωρούσατε τον σ. Τσίπρα σαν τον σημαιοφόρο του βαθέματος της αριστερής στροφής, πόσο αφελείς ήσαστε να μην παίρνετε υπόψη σας τις ετερόκλητες και εν πολλοίς απολίτικες δημόσιες τοποθετήσεις του ή τις περίεργες αναφορές στην «ανανεωτική» αριστερά κλπ.; Και πόσο αφελείς μπορεί να ήσασταν όταν δικαιολογούσατε την δική σας ατολμία με το επιχείρημα «να μην αφήσουμε κανέναν εκτός Σύριζα» όταν αυτοί που δεν θέλατε να αφήσετε απέξω, όχι μόνο ήθελαν οι ίδιοι να μείνουν απέξω, αλλά να σύρουν και όλον τον ΣΥΝ έξω απο τον Σύριζα; Πόση αφέλεια; και πόση αλαζονεία για ούτε μια σταλιά αυτοκριτική για όλα αυτά (εντάξει κανείς δεν είναι αλάθητος);
Κι όχι μόνο καμμιά αυτοκριτική, αλλά και στείρα αντι-αλαβανική υστερία, και κόντρα κομματικός πατριωτισμός…

Πολύ σωστό το άρθρο, άψογο ειλικρινά, αλλά για να είμαστε δίκαιοι οι ίδιες κατηγορίες περί συντηρητισμού και ατολμίας που τώρα απευθύνονται στο Αριστερό Ρεύμα, ισχύουν με απόλυτη ακρίβεια και για το ΚΠΔ (δεν μιλάμε για την ομάδα Τσίπρα, αυτοί έπεσαν στη χύτρα του συντηρητισμού όταν ήταν μικροί) για την κρίσιμη περίοδο Ιουλίου-Δεκεμβρίου 2009. Αν το ΚΠΔ αλλάζει τώρα στάση αυτό είναι πολύ καλό, και φυσικά καλοδεχούμενο και προωθητικό για την υπόθεση του Σύριζα.

Εκτός αν τα παραπάνω είναι μόνο προσωπικές απόψεις του σ. Λάσκου. Όπως και να έχει, οι απόψεις αυτές είναι σωστές και εκφράζουν το ελάχιστο που μπορεί να γίνει για να υπάρχει ΣΥΝ σε έξι-εννιά μήνες απο τώρα. Οι ψήφοι ανοχής ή συμπόνοιας κάποτε τελειώνουν. Χωρίς πολιτικό σχέδιο δεν μπορεί να σταθεί πολιτικό αριστερό κόμμα…μόνο σεχταριστικές ομάδες.

Σχόλιο από Γιάννης Κυριακάκης

Κυριε Κυριακακη απο που αγορασατε την Μπουλντοζα σας? Απο την ΠΑΣΑ?

Σχόλιο από Καραγιαννιδης Χρηστος

σύντροφε Καραγιαννίδη είναι γνωστό οτι είμαι στην Πασα, δεν το έκρυψα ποτέ. Κριτική κάνω, δεν θέλω να ισοπεδώσω. Αναγνωρίζω την μεγάλη συνεισφορά του ΚΠΔ στην αριστερή στροφή του ΣΥΝ, απλά εκτιμώ οτι στο κρίσιμο διάστημα στο οποίο αναφέρομαι, το ΚΠΔ έδειξε αδικαιολόγητο συντηρητισμό. Τέλος, χαιρετίζω την διαφαινόμενη αλλαγή στάσης, γιατί πρέπει όλοι που θέλουμε ΣΥΡΙΖΑ μελών, κι ένα νέο αριστερό πολιτικό σχέδιο εξόδου απο την κρίση, να βρισκόμαστε σε ένα κοινό μέτωπο. Αυτό είναι το μείζον αυτή τη στιγμή.

Σχόλιο από Γιάννης Κυριακάκης

«H κατάσταση στο κόμμα μας έχει φτάσει εδώ και κάποιο καιρό στο μη περαιτέρω. Σε μια περίοδο παρόξυνσης της μεγαλύτερης καπιταλιστικής κρίσης από το 1930, εμείς ασχολούμαστε με τον χαβά μας στην κυριολεξία», γράφει ο σ. Λάσκος. Και έχει δίκιο.

Η κατάσταση στον ΣΥΝ -και, ως εκ τούτου, και στον ΣΥΡΙΖΑ- έχει φτάσει εδώ και πολύν καιρό στο μη περαιτέρω, σε σημείο που να μη μπορεί κανένας από μας ν’ ασκήσει πολτική και ν’ ανταποκριθεί έστω και στοιχειωδώς στα καθήκοντα της συγκυρίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Τη στιγμή που, στο όνομα της μείωσης των δημόσιων δαπανών, πέφτει μαχαίρι ακόμα και στους μισθούς, κανείς από μας δε σκέφτηκε να θέσει θέμα περικοπής των εξοπλιστικών κονδυλίων. Και να σκεφτεί κανείς ότι η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως σε δαπάνες αγοράς οπλικών συστημάτων ως προς το ΑΕΠ.

Σχόλιο από ΣΠΥΡΟΣ Γ. ΣΚΑΜΝΕΛΟΣ

Tην περικοπή των αμυντικών δαπανών την πρότειναν ήδη οι » απεσταλμένοι» της Ε.Ε….προς το παρόν για περικοπή επιδομάτων ακούσαμε και αυτή αφορά το υψηλόμισθο κομμάτι των δημοσίων υπαλλήλων.Νομίζουμε οτι ο κύριος ογκος των χαμηλόμισθων , υπαλλήλων και εργατών , μερικώς απασχολουμένων και ανέργων θα κινητοποιηθεί γι αυτή την περικοπή -οταν μάλιστα μέχρι σήμερα στον δικό του αγώνα και αγωνία εχει συναντήσει ουσιαστικά την παγερή αδιαφορία των περισσοτέρων υψηλόμισθων;

Σχόλιο από ΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: