Το πάρτι συνεχίζεται (ΑΥΓΗ, 2.2.2010)

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΝΤΟΥ

Όσο η πίεση από τις διεθνείς αγορές, το έλλειμμα και το χρέος της χώρας αυξάνει τόσο ανοίγει από διάφορες πλευρές η συζήτηση για την ανάγκη εξοικονόμησης χρημάτων από τον δημόσιο τομέα. Και για να χρυσωθεί το χάπι σε μια κοινωνία που την προετοιμάζουν για μεγάλη ανεργία και μειώσεις μισθών, πετάνε πού και πού κάποια πυροτεχνήματα ότι δήθεν και η εξουσία σφίγγει το ζωνάρι της.

Πριν από τρεις μήνες είχε ανακοινωθεί η μείωση του προϋπολογισμού της Βουλής κατά 1,8% (!), ένα θέμα που τις τελευταίες ημέρες ξαναήρθε στην επικαιρότητα. Τότε, από αυτή τη στήλη, είχαμε δείξει πόσο εύκολο θα ήταν να μειωθούν τα έξοδα της Βουλής κατά 12%, χωρίς καν να υποβαθμιστούν αισθητά οι λειτουργίες της ή να πιεστούν οι μισθοί των υπαλλήλων. Περιττό να πούμε ότι η πολιτική βούληση για κάτι τέτοιο δεν υπήρξε ποτέ (μεταξύ άλλων ακόμη περιμένουμε από τον πρόεδρο της Βουλής να καταργήσει αναδρομικά τη διάταξη που επιτρέπει τη μονιμοποίηση μετακλητών υπαλλήλων, η οποία πάγωσε όταν ξέσπασε ο σχετικός σάλος και έκτοτε περιμένει την κατάλληλη στιγμή να ξεπαγώσει).

Τρεις μέρες πριν εκπνεύσει το 2009, η κυβέρνηση προχώρησε σε ένα αντίστοιχης λογικής βήμα. Αναλαμβάνοντας τη θέση του προέδρου των Ελληνικών Πετρελαίων, ο κ. Τάσος Γιαννίτσης αποφάσισε τη μείωση του μισθού του και του μισθού του διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας κατά 15%. Έτσι, τώρα ο μισθός του από 200.000 ευρώ θα φτάνει μόλις τις 170.000, ενώ του διευθύνοντος συμβούλου από 270.000 μειώνεται σε 230.000.

Όσο κι αν το 15% ως ποσοστό δεν είναι αμελητέο, η λήψη μισθού της τάξης των 200.000 ευρώ δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί θυσία. Σύμφωνα με στοιχεία του INE-ΓΣΕΕ, ο μέσος μισθός στην Ελλάδα το 2008 έφτανε τα 1.010 ευρώ, ενώ το 18% των εργαζομένων έπαιρνε κάτω από 650 ευρώ. Τα ποσά αυτά μεταφράζονται σε 14.140 και 9.100 ευρώ το χρόνο.

Η αφτιασίδωτη πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Βάσει κάποιας ανομολόγητης λογικής (αφού ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η Ν.Δ. τολμούν να ανακοινώσουν προεκλογικά τους μισθούς που σκοπεύουν να δώσουν στους εκλεκτούς τους, γνωρίζοντας ότι μετά δεν θα βρουν ούτε την ψήφο τους), τα κορυφαία στελέχη μιας επιχείρησης υπό δημόσιο έλεγχο θα πρέπει να αμείβονται με δεκαπενταπλάσιο περίπου μισθό από του μέσου εργαζόμενου και εικοσαπλάσιο των χαμηλόμισθων.

Είναι γνωστό ότι σε όλες τις εταιρείες οι απολαβές των υψηλόβαθμων στελεχών αποτελούν στην πραγματικότητα μερίδιο στα κέρδη και όχι μισθό, στοιχείο που δεν έχει αναδειχθεί στον βαθμό που θα έπρεπε από το συνδικαλιστικό κίνημα όταν βρίσκεται μπροστά σε απολύσεις και λουκέτα. Όμως, πώς εννοούμε τα κέρδη όταν αναφερόμαστε σε δημόσιες επιχειρήσεις ή σε επιχειρήσεις υπό δημόσιο έλεγχο; Αποτελεί αυτό το πλεόνασμα αντικείμενο μοιρασιάς ή είναι ποσό που θα πρέπει να διατεθεί για νέες επενδύσεις και για να καλυφθούν τρύπες σε άλλους μη κερδοφόρους τομείς; Είναι δυνατόν την ώρα που κάποιοι εργαζόμενοι αμείβονται με τη συλλογική σύμβαση κάποιοι άλλοι να παίρνουν το δεκαπλάσιο ή εικοσαπλάσιό της; Και τελικά, μπορεί η εργασία στο Δημόσιο, σε οποιαδήποτε θέση, να αποτελεί ευκαιρία πλουτισμού;

Προφανώς ναι.

Ο Παναγιώτης Πάντος είναι πολιτικός επιστήμονας, μέλος της ΚΠΕ του Συνασπισμού. http://www.mehrineoteras.wordpress.com

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: