Οι Κασσάνδρες… και η δραχμή (ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΑΥΓΗΣ, 21/03/2010)
24/03/2010, 12:39 μμ
Filed under: Χρηστος Λασκος | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΣΚΟΥ

Τον Σεπτέμβριο του 2009 η γενικά επιβαλλόμενη από τα «έγκυρα» διεθνή φύλλα αίσθηση ήταν πως η παγκόσμια οικονομία είχε αφήσει τα χειρότερα πίσω της και μπροστά της υπήρχε πλέον μια καλύτερη περίοδος, αναιμικής έστω, ανάκαμψης. Έξι μήνες μετά, ο Νουριέλ Ρουμπινί, αυτή η Κασσάνδρα μεταξύ των καθεστωτικών οικονομολόγων, γράφει πως πάμε για νέα κρίση, πιθανώς βαθύτερη της προηγούμενης, ενώ όλο και συχνότερα προεξοφλείται πως επίκειται πτώση των αγορών μεγαλύτερη από αυτήν του 2008, στο μέτρο που η συμπεριφορά των χρηματιστηρίων προσομοιάζει όλο και περισσότερο με αυτές του 1973, του 2000 και του 2007.

Η μεταστροφή των εκτιμήσεων είναι προφανώς συνδεδεμένη με τις εξελίξεις αναφορικά με την κρίση του χρέους, στην οποία, μετά από τις ιστορικά πρωτοφανείς κρατικές παρεμβάσεις ένεκα της σωτηρίας των τραπεζών και των μεγάλων εν γένει επιχειρήσεων, έχει βυθιστεί ο πλανήτης σε αυτήν την τρίτη φάση της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης.

Με τα λόγια του κορυφαίου χρηματιστηριακού αναλυτή Ρ. Πρέκτερ -και για να θέσουμε μια επιπλέον διάσταση-, «η αγορά ομολόγων αποτελεί τη μεγαλύτερη φούσκα στην παγκόσμια ιστορία». Εδώ περίπου βρισκόμαστε. Στην καρδιά μιας κρίσης, ίσως χωρίς προηγούμενο, όπου η κερδοφορία δεν μπορεί να αναταχθεί παρά μόνο μέσω της άμεσης αύξησης της εκμετάλλευσης και μιας ταξικής αναδιανομής εισοδήματος και πλούτου χωρίς αντίστοιχο στην ιστορία. Εγχείρημα, ωστόσο, περιορισμένης συστημικά σημασίας, στο μέτρο που το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο είναι το κύριο εμπόδιο για μια νέα περίοδο συσσώρευσης. Αν δεν καταστραφεί ένα μεγάλο τμήμα του, το αδιέξοδο δεν είναι δυνατόν να αρθεί.

Όλες οι παρεμβάσεις, συνεπώς, είναι στην πραγματικότητα ενασχόληση με τη φαινομενολογία της καπιταλιστικής κρίσης και προσπάθεια αποτροπής τής άμεσης εκδήλωσης των ακραίων συνεπειών της. Δεδομένου πως στη φάση αυτή των εξελίξεων η κρίση παίρνει, ακριβώς, και τη μορφή κρίσης του χρέους, όπως προαναφέρθηκε, δεν είναι καθόλου απίθανο το επόμενο βήμα, από μέρους των κρατών, να είναι διαγραφή μέρους του και σε παγκόσμιο επίπεδο αναδιαπραγμάτευσή του. Ακόμη κι έτσι, όμως, το συστημικό αδιέξοδο παραμένει. Μετά τη διάσωση των τραπεζών, μετά τη σωτηρία των κολοσσιαίων επιχειρήσεων, μπορεί να βρισκόμαστε μπροστά στη «διάσωση των κρατών». Ο παγκόσμιος καπιταλισμός δεν παύει, ωστόσο, να βυθίζεται στην κρίση και ο ορίζοντας για την ανθρωπότητα να γίνεται όλο και σκοτεινότερος.

Τι να κάνουμε, λοιπόν; Νομίζω πως θα πρέπει να ετοιμαζόμαστε για πολύ μεγαλύτερα καθήκοντα από αυτά που μέχρι τώρα έχουμε αντιληφθεί πως μας αντιστοιχούν. Σωστά επιμένουμε να αποδομούμε την εικόνα που φιλοτεχνούν οι κυρίαρχες δυνάμεις και να δείχνουμε πως, ακόμη και σήμερα, εδώ και τώρα, υπάρχουν πράγματα που θα μπορούσαν να είναι αλλιώς κι αξίζει άμεσα να τα διεκδικούμε. Είναι οι προτάσεις μας, προτάσεις που δίνουν τη δυνατότητα να αγγίξουμε μεγάλα ακροατήρια και να πείσουμε πως θα πρέπει οι απλοί άνθρωποι, η εργατική τάξη, να αρνηθούν μαχητικά οποιαδήποτε θυσία για το έθνος, δηλαδή για τον άθλιο ελληνικό καπιταλισμό. Και καλώς τις έχουμε και τις προωθούμε. Νομίζω, όμως, πως, βάσει της προηγούμενης περιγραφής, το θέμα όλο και περισσότερο είναι η επικαιρότητα του κομμουνισμού.

Μπορεί να νιώθουμε μεγάλο το βάρος μιας τέτοιας προοπτικής για τους εξαιρετικά ανίσχυρους αριστερούς σχηματισμούς που διαθέτουμε σήμερα, αλλά αυτά έχει η ιστορία. Δεν προσαρμόζει την πορεία της στις δυνατότητές μας. Δίνει πάντως ευκαιρίες για γρήγορη ανάπτυξη αυτών των δυνατοτήτων. Αν, όμως, βρισκόμαστε μπροστά σε μια τέτοια ιστορική καμπή, αν ο σοσιαλισμός είναι το θέμα μας όλο και περισσότερο, είναι προφανές πως οποιοσδήποτε εγκλωβισμός μας σε εθνικές «λύσεις» είναι καταστροφικός. Γιʼ αυτό κι όλα αυτά περί στάσης πληρωμών γενικώς, εξόδου από το ευρώ κ.λπ. αποπροσανατολίζουν από την ταξική μάχη, στη δίνη της οποίας βρίσκονται ήδη οι κοινωνίες σε όλον τον κόσμο, μαζί και η δική μας.

Με άλλα λόγια, όταν το κύριο είναι ο συντονισμός της ευρωπαϊκής, τουλάχιστον, εργατικής τάξης για αντίσταση και κοινωνικό μετασχηματισμό, είναι το λιγότερο απογοητευτικό να αντιλαμβάνεσαι πως αριστεροί άνθρωποι σήμερα, από το χώρο της «επαναστατικής αριστεράς» κυρίως, μάλιστα, είτε ασκούν δημοσιονομική τρομοκρατία εντονότερη και από τους Πρετεντέρη – Παπακωνσταντίνου είτε ονειρεύονται μεσογειακές δραχμούλες ν’  αρμενίζουν παραπλεύρως.   Εδώ ο κόσμος καίγεται.

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: