Η ΔΕΞΙΑ ΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ, 3.4.2010)
03/04/2010, 8:33 μμ
Filed under: Γιωργος Κυριτσης

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΥΡΙΤΣΗ

Από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα εκατοντάδες αναρχικοί έχουν διωχθεί, φυλακιστεί, στιγματιστεί, κάποιοι έχουν σκοτωθεί για την προώθηση των κοινωνικών αγώνων, όπως τους αντιλαμβάνονται. Από καθαρά περιθωριακό κίνημα το 70 και το 80, σχηματοποιήθηκε κατά τη δεκαετία του 90 και γιγαντώθηκε, τηρουμένων των αναλογιών, τα τελευταία χρόνια και κυρίως μετά τον Δεκέμβρη του 2008. Η σχεδόν γεωμετρική διεύρυνση του χώρου δεν συνοδεύτηκε από την αντίστοιχη εμβάθυνση. Ίσα – ίσα έγινε πιο χαλαρός. Στο σημείο αυτό άρχισαν τα προβλήματα που μπορούν να περιγραφούν ως μπαχαλοποίηση του χώρου όχι με την έννοια των μπαχάλων (πράξεων) τα οποία ενίοτε είναι από λογικά ως επιβεβλημένα, αλλά με την έννοια των μπάχαλων (ατόμων) που ενοποιούνται στη βάση των μπάχαλων πράξεων και τίποτε άλλο.

Ο αναρχικός χώρος δεν είναι άμοιρος ευθυνών για αυτήν την εξέλιξη, καθώς τα τελευταία χρόνια προκειμένου να εξυπηρετήσει την αναπάντεχη μαζικοποίηση του, έκανε ενστικτωδώς αν όχι συνειδητά, αυτό που κάνουν όλοι οι πολιτικοί χώροι σε τέτοιες περιπτώσεις: Δεξιά στροφή. Βασικές αξίες της αριστεράς στην οποία παντού και πάντα εγγραφόταν η αναρχία για να μην πούμε ότι τις υπερασπιζόταν ακόμα και όταν τις εγκατέλειπε η αριστερά, υποχώρησαν μπροστά σε μια τηλεοπτικοποιημένη εκδοχή, αυτεκπληρούμενη και αυτεξυπηρετούμενη, στερεοτυπική, εύκολη. Αλλά και εκεί που ο αναρχικός χώρος (που δεν είναι γραφειοκρατικοποιημένος σαν την αριστερά) βρέθηκε και πάλι στην πρωτοπορία των αγώνων, όπως ο πρωτοβάθμιος συνδικαλισμός, κι εκεί ακόμα εμφανίστηκαν και μάλιστα με κνίτικο τρόπο ιδιοκτησιακές αντιλήψεις και αποκλεισμοί, συχνά στα όρια του γελοίου.

Παράλληλα ο αναρχικός χώρος, νεολαιίστικος ως επί το πλείστον διολίσθησε σε εφηβοσχολικές προσεγγίσεις της έννοιας της συλλογικότητας “η συλλογικότητά μου να είναι καλά και οι άλλοι να πά να γαμηθούν”, της αλληλεγγύης που έγινε “ομερτά”, της ανεκτικότητας που έγινε ανοχή σχεδόν στα πάντα. Έτσι, με φρίκη είδαμε επιθέσεις αναρχικών σε γκέι πάρτι με την αιτιολογία ότι εν μέσω κοινωνικού πολέμου δεν μπορούν να χορεύουν οι αδερφούλες. Είδαμε ακόμη και επιθέσεις σε μέσα μαζικής μεταφοράς. Όχι για να γίνουν οδοφράγματα, αλλά επειδή τα χρησιμοποιούν οι αλλοτριωμένοι μικροαστοί μεροκαματιάρηδες. Κι απ’ αυτό φτάσαμε στις αμερικανιές – οι μπάτσοι πρέπει να έχουν τρύπα στη μέση όπως τα ντόνατς που τρώνε- και στην υιοθέτηση στη lingo του χώρου κλασικών ναζιστικών σχημάτων όπως αυτό που θέλει τους μπάτσους και τους φασίστες να είναι “ασπόνδυλα”, δηλαδή μη άνθρωποι στους οποίους πιθανόν αναγνωρίζονται δικαιώματα ασπονδύλων αλλά όχι ανθρώπινα δικαιώματα. Η εμφάνιση αναρχοναζιστών οι οποίοι φυσικά είναι ναζί κανονικότατοι και όχι αναρχικοί ήταν το επόμενο βήμα. Δεν είναι τυχαίο ότι η ταινία V for Vendetta αποτέλεσε σημείο αναφοράς και για τους δύο χώρους, στη βάση του αντικοινοβουλευτισμού και της βόμβας.

Είναι προφανές ότι η παραπάνω προσέγγιση πάσχει κατά το ότι προχωρά σε γενικεύσεις και στην α λα καρτ ανάδειξη συγκεκριμένων χαρακτηριστικών που δεν μπορούν να περιγράψουν ολόκληρο τον χώρο. Αλλά η γενίκευση και ο μανιχαϊσμός δεν είναι βασικά χαρακτηριστικά του χώρου στην Ελλάδα;

Advertisements

2 Σχόλια so far
Σχολιάστε

Το πρόβλημα με το σημερινό αναρχικό κίνημα είναι ότι ένα μέρος του, η πλειοψηφία δυστυχώς, έχει ενσωματώσει πλήρως σε ιδεολογικό και πρακτικό επίπεδο τον μηδενισμό. Μηδενισμός έναντι όλων, μηδενισμός έναντι των παλαιότερων γενιών του κινήματος, μηδενισμός έναντι των αξιών που συνεπάγονται την δημιουργία της αταξικής-ελευθεριακής κοινωνίας. Και όμως, θα τολμούσα να πώ ότι αρκετά από αυτά τα παιδιά κατάγονται από Αριστερές οικογένειες…
Το συγκεκριμένο φαινόμενο θα συνεχίσει να εξελίσσεται όσο αργεί η πολυπόθητη «ηθική ανάκαμψη» της Αριστεράς…

Σχόλιο από yiannis63

Εύκολη η κριτική εξ αποστάσεως και χωρίς ουσιαστική συμμετοχή στον Α/Α χώρο.Ιστορικά ο αναρχικός χώρος ποτέ δεν ήταν περιθωριακός.Απλά ήταν η καταστολή τέτοια που δεν του επέτρεπε διαρκή παρουσία(Βλεπε 2 Χημεία/μια χούφτα αναρχικοί ξεφτιλίσαν κράτος και καταστολή) επίσης με δίκη Μελιστά.¨Αλλο παράδειγμα Πολ/χνείο 1995.Το θέμα της εμβάθυνσης το βρίσκω προσωπικά απαράδεκτο.Επειδή ο αναρχισμός στην Ελλάδα δεν είναι κάτι ενιαίο προφανώς δεν μπορεί κάποιος να μιλήσει για εμβάθυνση κ χαλαρότητα στον λόγο που βγάζει η κάθε συλλογικότητα.Βλέπουμε και τους λοιπούς αριστερούς με πολιτική εμβάθυνση να βρίσκονται σε έναν λήθαργο καιρό τώρα.Για όσο καιρό η αριστερά παραμένει ρεφορμιστική σε όλο της το μεγαλείο τόσο πιο <> θα διακρίνεται η αναρχία από μερικούς.

Ενας είναι ο δρόμος της αριστεράς,αλλά αυτή επέλεξε τον κοινοβουλευτισμό και τον κρατικό σοσιαλισμό.Ξεχαστήκατε στο πολυσυζητημένο πρόβλημα της αριστεράς σήμερα ενώ ο δρόμος είναι προφανέστατος.Καλή τύχη αριστερά συντρόφια…..

ένας «δεξιός» νεολαίος αναρχικός…

Σχόλιο από @/@




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: