ΑΝ Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΡΩΤΗΣΗ; (ΕΠΟΧΗ, 11.4.2010)
13/04/2010, 5:15 πμ
Filed under: Χρηστος Λασκος | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΣΚΟΥ

Με την πάροδο έξι μηνών από την κυβερνητική μεταβολή του Οκτωβρίου νομίζω πως με ασφάλεια μπορούμε να συμπεράνουμε πως η τωρινή είναι η πιο στυγνά ταξική κυβέρνηση που είχαμε εδώ και δεκαετίες –για να μην πω εδώ και γενιές. Η στόχευση των παρεμβάσεών της είναι περισσότερο από σαφής: μεγάλη ένταση της εκμετάλλευσης της εργασίας, επιδείνωση της διανομής του εισοδήματος, εκθεμελίωση του εργασιακού και ασφαλιστικού στάτους, ιδιωτικοποίηση των πάντων, πολλές χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο τομέα. Ένα «εθνικό πρόγραμμα» επίθεσης στην εργατική τάξη μπροστά στο οποίο ακόμη και οι «προτάσεις» του ΔΝΤ ωχριούν. Όπως έγραψε η ZEIT αμέσως μετά από το πακέτο μέτρων της 3ης Μαρτίου, «η ελληνική κυβέρνηση παρουσίασε επιτέλους το πρόγραμμα λιτότητας. Και τα μέτρα είναι δρακόντεια… Δεν ξέρω καμιά χώρα, που να προσπάθησε ποτέ να βάλει τόσο φιλόδοξους στόχους εξυγίανσης των δημοσιονομικών της μεγεθών».

Δημοσιονομική τρομοκρατία

Σε αυτούς τους έξι μήνες η δική μας αριστερά προσπάθησε να διαμορφώσει ένα σχέδιο απάντησης σε αυτήν την ταξική επίθεση. Και κρίθηκε, σωστά νομίζω, πως πρώτο μέλημα θα έπρεπε να είναι η αποδόμηση της κυβερνητικής επιχειρηματολογίας, στον πυρήνα της οποίας βρίσκεται μια συνειδητή επιχείρηση δημοσιονομικής τρομοκράτησης του ελληνικού λαού. Γι’ αυτό αρνηθήκαμε εμπράκτως να θεωρήσουμε πως πολλά από όσα επέλεξε η κυβέρνηση –κυρίως στην εξωτερική της «δραστηριότητα»- ήταν γκάφες, πράγμα που επιχειρείται από μεγάλο τμήμα των ΜΜΕ.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ένα είδος διάχυτης βλακείας περιβάλλει ως αύρα τη συγκεκριμένη κυβέρνηση στα πιο ψηλά της κλιμάκια. Δεν είναι, ωστόσο, αυτό που καθόρισε την έκβαση των «διαφόρων πρωτοβουλιών» της. Ας θυμηθούμε λίγο πώς «η χώρα βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο»: εν αρχή ήταν η επιλογή να παρουσιαστεί το δημόσιο έλλειμμα διογκωμένο στο επίπεδο του 13%, πράξη η οποία, πέρα από το μικροπολιτικό της μεγαλείο, διαμόρφωνε και το πεδίο στο οποίο οι αναγκαίες, κατά το κεφάλαιο, εδώ και πολύ καιρό «διαρθρωτικές αλλαγές» θα μπορούσαν να αποκτήσουν «βίαιη νομιμοποίηση» -«χαλαρή» είχε αποδειχτεί πως δεν περνούσε. Στη συνέχεια είχαμε μια τεράστια δραματοποίηση του «ελληνικού προβλήματος»: βουλιάζουμε, καταρρέουμε, χρεοκοπούμε ως έθνος, είμαστε ο Τιτανικός! Και, παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση καταγγέλλει τους κερδοσκόπους πως μας δανείζουν ακριβά, πως φέρονται, δηλαδή, ορθολογικά στο μέτρο που ζητούν μεγαλύτερη αμοιβή από αυτούς που ομολογούν πως βουλιάζουν. «Παράξενα» πράγματα! Λίγο μετά –και αφού είχαν ληφθεί τα αιματηρά μέτρα- μπήκε στη ζωή μας, με πρωτοβουλία του ίδιου του πρωθυπουργού, το ΔΝΤ. Το δυσώνυμο «ταμείο» ήρθε για να μείνει ως χρήσιμος μπαμπούλας για όσους αμφισβητούν την αναγκαιότητα των επόμενων «πακέτων εθνικής σωτηρίας». Καθώς γράφηκε αρμοδίως στις 20 Μαρτίου, «όπως έλεγαν στα «ΝΕΑ» στελέχη της Κομισιόν που μετέχουν στην επιτήρηση του ελληνικού προγράμματος, «είναι σαφές πως η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου χρειάζεται ένα άλλοθι για να εφαρμόσει αυτά που είναι αναγκαία για την προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας, για τη μείωση του ελλείμματος και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας- κι αυτό το άλλοθι δεν βρέθηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο». Εμμέσως πλην σαφώς, κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης και εκ των υπευθύνων του προγράμματος για την προσφυγή στο ΔΝΤ, έλεγε σε συνομιλητές του πως «εάν δεν πάμε στο Ταμείο, σε λίγο θα μας πάρουν με τις πέτρες ή και με τις ντομάτες στον δρόμο με τα μέτρα που πρέπει να εφαρμοσθούν»». Πριν λίγες μέρες, ο διορισμένος από την κυβέρνηση υπεύθυνος του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους –και πρώην στέλεχος της Goldman Sachs- έκανε τη «γκάφα» να πάρει σβάρνα τα διεθνή ΜΜΕ διεκτραγωδώντας την κατάσταση αναφορικά με το χρέος και έτσι, «άθελα του», σπρώχνοντας τα σπρεντ προς τα πάνω.

Δημοσιονομικό πρόβλημα

Γιατί, όμως, τα λέω αυτά; Είναι η δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας σε εξαιρετική υγεία και το μοναδικό πρόβλημα συνιστούν οι κυβερνητικοί «απατεώνες που ψεύδονται δολίως»; Προφανώς κανείς δεν ισχυρίζεται κάτι τέτοιο –αν και οι κυβερνητικοί όντως ψεύδονται δολίως. Και γι’ αυτό είναι άθλια καρικατούρα να υποστηρίζεται πως η δική μας αριστερά απευθύνεται στους εργαζόμενους λέγοντας τους «μην ανησυχείτε, η Ελλάδα δεν πρόκειται να χρεοκοπήσει», όπως γράφηκε στην «Αυγή» την προηγούμενη εβδομάδα. Αυτό που θέτουμε, και απολύτως ορθά, είναι πως δεν υπάρχει μια κάποια αντικειμενική «αλήθεια» περί τα δημοσιονομικά. Έχουμε σαφή πεποίθηση, δηλαδή, πως δεν υπάρχει οικονομία, αλλά πάντα «πολιτική» οικονομία. Το τι είναι δημοσιονομικό πρόβλημα εξαρτάται από την ταξική σκοπιά υπό την οποία το βλέπεις. Δεν υπάρχει ένα αντικειμενικό, υπεράνω των τάξεων, «δημοσιονομικό πρόβλημα». Αν δεν το τοποθετήσουμε έτσι τότε θα είμαστε ευεπίφοροι στο να γίνουμε συμμέτοχοι στην προπαγανδιστική προσπάθεια του κεφαλαίου να πείσει για την ανάγκη «δίκαια κατανεμημένων» θυσιών από όλους τους συνέλληνες προκειμένου να ξεπεράσουμε το εθνικό μας πρόβλημα. Και υπ’ αυτούς τους όρους, φυσικά, το δίκαιο είναι το δικό του δίκαιο. Για μας το «δημοσιονομικό πρόβλημα» συνίσταται, μεταξύ άλλων, στο διαχρονικό γεγονός πως έχουμε ένα άθλιο κοινωνικό κράτος γιατί το κεφάλαιο -μικρό και μεγάλο, ξένο και ντόπιο, παραγωγικό και κερδοσκοπικό- φοροκλέβει ασύστολα με τις ευλογίες του πολιτικού του προσωπικού. Και, έτσι, διανέμει τον παραγόμενο πλούτο με τον πιο άνισο σε ευρωπαϊκό επίπεδο τρόπο. Το «δημοσιονομικό πρόβλημα», δηλαδή, είναι ο παροξυσμός της ταξικής εκμετάλλευσης, ο οποίος διαμορφώνει, μάλιστα, όρους ακόμη μεγαλύτερης εκμετάλλευσης. Θέλω να πω, να ο ενάρετος για το κεφάλαιο «φαύλος κύκλος»: ένταση της εκμετάλλευσης, φοροκλοπή συν δαπάνες προς όφελος του κεφαλαίου, δημοσιονομικό πρόβλημα, άρα αδήριτη «εθνική» ανάγκη για ένταση της εκμετάλλευσης, κι άλλη φοροκλοπή…κλπ, κλπ. Γι’ αυτό και μου είναι εντελώς ακατανόητη η εσχάτως αναληφθείσα προσπάθεια από αριστερούς να αποδείξουν πως η χώρα «χρεοκοπεί» κι, επομένως, η αριστερά θα πρέπει να διαμορφώσει την πολιτική της λαμβάνοντας υπόψη αυτό το πρωταρχικό «αντικειμενικό» δεδομένο –fact. Και να τα «στοιχεία», να τα συμπεράσματα. Έχουμε, λέει, το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος στην ΕΕ. Ναι, αλλά έχουμε ένα ασύλληπτα μικρό συνολικό χρέος συγκριτικά με τους περισσότερους εταίρους μας. Πληρώνουμε, λέει, το 5% του ΑΕΠ σε τόκους. Ναι, αλλά, σε όλη τη δεκαετία του ’90 πληρώναμε πάνω από 10% -το 1994 το 12,5%. Θα πρέπει, λέει, να βρούμε δεκάδες δις. ευρώ για την αναχρηματοδότηση του χρέους μέσα στο 2010 –και ανάλογα τις επόμενες χρονιές. Ναι, αλλά, σύμφωνα με τη Bank of America («Ελευθεροτυπία», 15 Μαρτίου), «[ά]λλη χώρα έχει το όνομα και άλλες τη χάρη στην ευρωζώνη, αφού η Ελλάδα έχει το δεύτερο χαμηλότερο ρίσκο αναχρηματοδότησης του δημοσίου χρέους που λήγει φέτος μετά την Αυστρία». Τα σπρεντς, όμως, μας ρουφάνε το αίμα. Ναι, αλλά τα σπρεντς ήταν στο ίδιο περίπου επίπεδο τον Ιανουάριο του 2009 χωρίς κανένας να κραυγάζει, ενώ, από την άλλη, δύο επιτοκιακές μονάδες διαφορά σημαίνουν μια επιβάρυνση ενός δις., όταν η κυβέρνηση με τα μέτρα που μας πρόβαρε θα μας «εξυγιάνει» κατά 17 δις. Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ καταδεικνύοντας πως η θεωρία της χρεοκοπίας «χρεοκοπεί» όχι γιατί δεν διαθέτει «στοιχεία», αλλά γιατί τα «στοιχεία» από μόνα τους δεν στοιχειοθετούν τίποτε. Και, ακριβώς γι’ αυτό, νομίζω πως η κρινόμενη εδώ τοποθέτηση κάνει το αντίθετο από αυτό που επιδιώκει: συμβάλλοντας στη δημοσιονομική τρομοκρατία, τρομοκρατεί τους λάθος ανθρώπους. Μου φαίνεται προφανές: υπό τις παρούσες συνθήκες, αν πειστούμε πως το έθνος βουλιάζει οι πιθανότητες αντίστασης στη στυγνότερη ταξικά κυβέρνηση που είδαμε ποτέ περιορίζονται ραγδαία. Κι επειδή τα economics είναι πολύ πολιτικά και καθόλου ουδέτερα έχει σημασία να παίρνουμε πρωταρχικά υπόψη τις πιθανές εκβάσεις. Κανένα αίτημα αμερόληπτης επιστημοσύνης δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Ποιά είναι η ριζοσπαστική απάντηση; Για να τοποθετηθούμε στο ερώτημα αυτό προέχει να δούμε ποιό είναι το υποκείμενο που καλείται να απαντήσει: μία κοινωνική τάξη ή ένα εθνικό κράτος; Αν είναι το δεύτερο τότε, προφανώς, μια πρόταση εξόδου απο την ευρωζώνη και επαναφοράς της δραχμής στέκει –το αν είναι ριζοσπαστική είναι άλλο ερώτημα. Αν, όμως, το υποκείμενο είναι η εργατική τάξη τότε η προηγούμενη πρόταση νομίζω δεν έχει αποδέκτη. Δεν θα εξετάσω, λοιπόν, καθόλου τις πιθανές επιπτώσεις μιας τέτοιας κίνησης από μέρους της ελληνικής κυβέρνησης. Με το σημερινό συσχετισμό θα μπορούσε να συμβάλλει στο απόλυτο γδάρσιμό μας. Θα επιστήσω μόνο την προσοχή στο γεγονός πως πριν από τους αριστερούς υποστηρικτές της η πρόταση αυτή έπαιξε πολύ σε αστικούς και «ευρωενωσιακούς» κύκλους –και θα ξαναπαίξει. Ευνοεί σημαντικά τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου και, επιπλέον, φτιάχνει ένα παράδειγμα για το τι παθαίνουν όσοι δεν είναι επαρκώς προσεκτικοί με τις υποχρεώσεις τους απέναντι στις συνθήκες «καταναλώνοντας περισσότερο από όσα παράγουν». Έχοντας απολύτως υπόψη μια σειρά από τέτοια πράγματα, νομίζω, ο Κώστας Λαπαβίτσας στην πρότασή του, όπως αναλύθηκε διεξοδικότατα σε προηγούμενα τεύχη της «Εποχής», συμπεριλαμβάνει ως προϋπόθεση για μια τέτοια επιλογή μια ριζική αλλαγή του πολιτικού συσχετισμού. Μόνο που η πρόταση, όταν σταματήσει να μένει στις σελίδες των εφημερίδων και μετασχηματιστεί σε πολιτική γραμμή, θα εμφανιστεί πριν από την προϋπόθεση διακινδυνεύοντας να ενισχύσει, νομιμοποιώντας «από τα αριστερά», μια από τις πιθανές επιλογές του κεφαλαίου. Το γεγονός πως εξαρχής θα θέτει τα ζητήματα των εθνικοποιήσεων, της ριζικής αναδιανομής –όλα όσα ήδη εκφωνούνται από τη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ- δεν αλλάζει, από πολιτική άποψη, ιδιαίτερα τα πράγματα. Θέλω να πω: ο πολιτικοκοινωνικός συσχετισμός που απαιτείται ώστε να τεθεί στην πράξη μια τέτοια επιλογή με τους όρους που περιγράφονται ως απολύτως αναγκαίοι είναι τέτοιος που θα μπορούσε να επιβάλλει πολύ περισσότερα. Κυρίως βέβαια, θα πρόκειται για ένα συσχετισμό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, για να έχει τύχη. Τότε, όμως, θα ήταν λογικό να επιδιώκουμε τη δραχμή; Δεν θα ήταν σωστότερο να θέσουμε σοσιαλιστικά αιτήματα σε ευρωπαϊκή κλίμακα; Και, νομίζω, πως αυτή δεν είναι μια πρόταση για «καλό ευρώ».

Συμπερασματικά: αν η ερώτηση αφορά την επίλυση του «ελληνικού προβλήματος» τότε η απάντηση δεν μπορεί να είναι ο σοσιαλισμός. Ο σοσιαλισμός είναι ορθή απάντηση στο ερώτημα: πώς η εργατική τάξη της Ευρώπης και του κόσμου ολόκληρου μπορεί να διεκδικήσει μια διέξοδο από την καπιταλιστική κρίση, που, όπως εξελίσσεται, δεν επιτρέπει την παραμικρή ελπίδα πως τα πράγματα αργά ή γρήγορα θα επιστρέψουν έστω στην «προτέρα κατάσταση». Αν το μέλλον είναι όσο σκοτεινό εμφανίζεται σήμερα, η πορεία προς την αταξική κοινωνία, που η εργαζόμενη ανθρωπότητα από πολύ καιρό ονειρεύεται, μας υποχρεώνει να δώσουμε διεθνείς απαντήσεις, ακόμη και να οικοδομήσουμε διεθνείς οργανώσεις, προκειμένου να ανταποκριθούμε ως αριστερά. Δύσκολο; Απολύτως, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Οι «εθνικοί» σοσιαλισμοί –κάποιος έγραψε για την αναγκαία λαοκρατία(!)- όχι μόνο δεν αποτελούν εναλλακτική, αλλά, βάσει του παρελθόντος, μάλλον σε εφιάλτες παραπέμπουν.

Advertisements

1 σχόλιο so far
Σχολιάστε

την απάντηση να τη δόσει η εργατική τάξη;

ΜΑ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ «ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ» ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΩΣ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ( ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ;…)

…αν υπήρξε μια αυθεντική κίνηση της εργατικής τάξης για τη συγκρότησή της ως αυτόνομο κοινωνικό υποκείμενο στην μεταπολιτευτική ΕΛΛΆΔΑ , ΑΥΤΉ ΗΤΑΝ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ , στηριγμένη στη δράση συνδικαλιστών κυρίως του ΠΑΣΟΚ , ΚΑΙ λιγότερο του ΚΚΕ ΕΣ και της ακρας αριστεράς ( ιδίως ΟΠΑ-ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑ, ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ,ΕΚΚΕ ,ΕΛΕΚ, ΜΑΧΗΤΗ….)….καποια στιγμή θα συγκροτηθεί η ΟΒΕΣ ( εφημεριδούλα ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ , 82-85, υποστηρίζεται απο ΑΛΕΞΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟ και αυτοδιαχειριστικές τάσεις του ΠΑΣΟΚ- Μπακιρτζής(πρΏΗΝ ΕΕΑΜ-ΔΙΆΣΠΑΣΗ ΤΗΣ ΟΜΛΕ)ΚΑΙ «ΙΤΑΛΟΙ»
(Μ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ ΚΛΠ)- και οι συνδικαλιστές επιρροής ΜΠΑΚΙΡΤΖΗ ΤΟ 86 ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΗΜΙΤΗ ΙΔΡΥΣΑΝ ΤΗ ΣΣΕΚ που προσπάθησε να ιδρύσει » ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ»μαζί με «ΘΕΣΕΙΣ» και ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟ….η προσπάθεια απέτυχε παταγωδώς και οι περισσότεροι ξαναγύρισαν στο ΠΑΣΟΚ…
….ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΣΗ ΤΩΝ ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ 90-2000-2010…ΣΉΜΕΡΑ ΜΕΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΚΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΛΟΤΕ ΙΣΧΥΡΟ ΚΑΙ ΑΚΜΑΙΟ ΚΙΝΗΜΑ…
….Η «ΕΡΓΑΤΙΚΉ ΤΆΞΗ» εχει ηδη πληγεί τις τελευταίες δεκαετίες…τώρα πλήττονται μικροαστικά στρώματα( δημόσιοι υπάλληλοι, εμποροι, βιοτέχνες κλπ-ΠΟΥ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΧΕ ΥΠΟΧΡΕΩΘΕΙ ΣΕ ΗΤΤΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΑΞΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΛΙΤ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥΣ ΕΥΝΟΗΣΑΝ ΜΕ ΧΑΡΙΣΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ…

κατα τα αλλα , επειδή τα αντικειμενικά δεδομένα
ΔΕΊΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΉ ΤΆΞΗ να υποστηρίζει προνομιακά ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ…ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΣΕΕ…ΜΆΛΛΟΝ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ…
…και δεν ειναι τυχαίο οτι η εικόνα που εδωσε ο ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ ΧΘΕΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑ ΣΤΗΝ » ΑΝΑΤΡΟΠΗ» ηταν μια ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ: ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΜΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΙΕΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ…
δεν είναι τυχαίο οτι μέχρι σήμερα οι εργάτες απέχουν επιδεικτικά απο τις κινητοποιήσεις …απο τον περίφημο «λαϊκο ξεσηκωμό» η τον «εργατικό δεκέμβρη»…

τα περί μεγαλύτερης ταξικής επίθεσης -εδώ και γενιές ….μέχρι στιγμής δεν εχουν βάση…μεχρι το 80 υπήρχε απίθανη φτώχεια στην επαρχία και σε πόλεις …τριάντα χρόνια μετά η συσσώρευση αγαθών υπήρξε τόσο μεγάλη που π.χ. για τις κατηγορίες που σήμερα κυρίως πλήττονται η μείωση κατά 7-10% των ετήσιων αποδοχών είναι ελάσσονοσ σημασίας …( βέβαια αν η τετραμελής οικογένεια εχει ενα σπίτι 200 τ.μ. , τεσσερα αυτοκίνητα , συστήματα ΗΟΜΕ CINEMA, ΠΑΙΔΙΆ ΠΟΥ ΣΠΟΥΔΑΖΟΥΝ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΗΚΑΝ Π.Χ. ΣΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ- ΘΑ ΔΥΣΚΟΛΕΥΤΕΊ ΑΛΛΑ ΩΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΑΚΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΣ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΑΝΤΙΜΑΧΟΜΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ… )

παρ΄’ολα αυτά υπαρχει λόγος αντίδρασης των εργατών αλλά σε εντελώς διαφορετική βάση απο αητή που προτείνει ο συριζα ….το κοικκινοπρασινο δίκτυο αμφιβάλλω αν εχει κάποια υπολογίσιμη πρόσβαση στην εργατική τάξη….

Σχόλιο από ΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: