Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ (ΑΥΓΗ, 16.4.2010)

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΙΜΟΥ

Μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, η συντηρητική αντεπίθεση έχει πάρει πολλές μορφές. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο ύψιστος φόβος κάθε μορφής εξουσίας είναι το ενδεχόμενο εξέγερσης. Γι’ αυτό και κάθε κρατικός μηχανισμός που σέβεται τον εαυτό του επιχειρεί, όταν η κατάσταση ξεφύγει από τον έλεγχο, αφενός να καταστείλει και αφετέρου να επαναπροσδιορίσει την κυριαρχία του με σκοπό την αποτροπή επανάληψης εκρηκτικών καταστάσεων.

Σε ό,τι αφορά τα τρέχοντα, δηλαδή τη συγκυρία από τον Δεκέμβρη μέχρι και σήμερα, ο κρατικός μηχανισμός επιτέλεσε και συνεχίζει να επιτελεί την παραπάνω λειτουργία που περιγράφτηκε συντόμως με εξαιρετική ακρίβεια και επιμονή, κατέχοντας βεβαίως και την εύλογη υπεροπλία, ως κυρίαρχος μηχανισμός, σε σχέση με τους μηχανισμούς των κυριαρχούμενων. Οι κυριαρχούμενοι από την άλλη, και ιδίως όσοι από αυτούς έχουν επιλέξει να αντιστέκονται οργανωμένα αλλά και συμμετείχαν στην εξέγερση, δεν έχουν καταφέρει να φτιάξουν ένα ανταγωνιστικό σχέδιο αντιμετώπισης της νέας κατάστασης.

Πιο συγκεκριμένα, η αριστερά, ενώ συμμετείχε στην εξέγερση με όλες τις δυνάμεις της (το ΚΚΕ προφανώς δεν εντάσσεται σ’ αυτή την κατηγορία, επέλεξε ξεκάθαρα το αντίπαλο στρατόπεδο), ποτέ δεν τη βίωσε ως κάτι “δικό της”, γι’ αυτό και μετά το πέρας της δεν έκανε κάτι για να την εγγράψει στην ιστορική της αφήγηση και τον πολιτικό της λόγο.

Σε ό,τι αφορά τον αναρχικό χώρο, ένα σημαντικό κομμάτι του έπεσε θύμα της εξιδανίκευσης της βίας, η οποία μπορεί να φτιάχνει ήρωες και αναπαυμένες συνειδήσεις στο εσωτερικό του χώρου, όμως οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην αγκαλιά του κράτους για τρεις λόγους:

1. Είναι αδύνατον να καταρρεύσει η κρατική μηχανή με μεμονωμένα χτυπήματα στο ισχυρό της σημείο, δηλαδή στον κατασταλτικό μηχανισμό.

2. Οι συνωμοτικές ομάδες που αναλαμβάνουν τρομοκρατική δράση δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να ακολουθούν την τεχνοκρατική λογική, που χωρίζει τους ανθρώπους σε ειδικούς και μη.

3. Η λογική του αυτόκλητου εκδικητή που μάχεται στα σκοτάδια σκοτώνοντας αναπαράγει τις χειρότερες εκδοχές του σταλινισμού και του θρησκευτικού σκοταδισμού.

Ωστόσο, τα πράγματα τις τελευταίες μέρες έχουν αρχίσει να σοβαρεύουν επικίνδυνα. Το πλαίσιο, λόγω κρίσης και διαρθρωτικών μέτρων, έχει γίνει ασφυκτικό και οι κυρίαρχοι το γνωρίζουν πολύ καλά, καθώς είναι το πλαίσιο που τους αναπαράγει ως τέτοιους. Και γι’ αυτό προετοιμάζουν το μέλλον, δηλαδή σχεδιάζουν την αποτροπή επικίνδυνων κινήσεων, που ενδεχομένως θα βλάψουν τα σχέδιά τους.

Έτσι λοιπόν, γνωρίζοντας πως η συνθήκη που έχουν δημιουργήσει είναι εντελώς οριακή, άρα δυνάμει εκρηκτική, φροντίζουν ούτως ώστε η έκρηξη να αποτραπεί. Γι’ αυτό και τις τελευταίες μέρες έχουν προχωρήσει σε μια σειρά από κινήσεις τακτικής: Προφυλάκισαν τον Μάριο Ζέρβα με μοναδική κατάθεση αυτή του αστυνομικού που τον συνέλαβε, έκαναν πογκρόμ συλλήψεων στο πάρκο της Ναυαρίνου χωρίς καμία αφορμή, συνέλαβαν μια σειρά ανθρώπους ως τρομοκράτες με κατασκευασμένα κυριολεκτικά στο πόδι στοιχεία και, με αδειοδότηση της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, επέτρεψαν τη χρήση ηλεκτρονικών μέσων παρακολούθησης, όταν κρίνεται ότι υπάρχουν λόγοι ασφαλείας…

Αν προσθέσουμε και τη δίκη του Κορκονέα, όπου ο συνήγορός του, Αλ. Κούγιας, προσπαθεί να επαναφέρει στην επικαιρότητα τις δηλώσεις μετανοίας, βλέπουμε πως η δημοκρατία είναι σε επισφαλή θέση τον τελευταίο καιρό.

Και το κερασάκι στην τούρτα: Το πρωτοσέλιδο του Βήματος (14.4.10), όπου στο κύριο θέμα λέει πως ο Παυλόπουλος είχε δώσει εντολή να μην παρακολουθείται ο Μαζιώτης (ένας από τους συλληφθέντες του περασμένου Σαββατοκύριακου), δηλαδή θέλει να πει πως η Νέα Δημοκρατία το είχε παρακάνει με τη… δημοκρατία. Είναι προφανές πως, όταν τα πράγματα σοβαρεύουν, δεν υπάρχει χώρος για παιχνιδάκια. Αφού έχουμε το δικαίωμα ψήφου ακόμα, τι άλλο θέλουμε;

Ίσως, λοιπόν, αφού ευαγγελιζόμαστε την οικονομία των αναγκών, μήπως πρέπει να φανούμε κάπως πιο συνεπείς στις εξαγγελίες μας και να γίνουμε κάπως πιο αιχμηροί, αντί να ζούμε διαρκώς υπό το καθεστώς φόβου των δημοκρατικότατων, κατά τα άλλα, κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης;

Ο Χρήστος Σίμος είναι υποψήφιος Διδάκτορας Πολιτικής Επιστήμης  στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: