Λίγα για πολλά
14/05/2010, 7:10 πμ
Filed under: - Εγραψαν, διαβασαμε, μας αρεσαν - | Ετικέτες:

Αυγή  15/05/2010
ΤΗΣ ΤΑΣΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

 Η διαχείριση της κρίσης του δημόσιου χρέους από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα και τους ηγεμονικούς κύκλους της Ε.Ε., με επιλογή της κυβέρνησης Παπανδρέου την άνευ όρων προσαρμογή, απειλεί με χρεωκοπία όχι μόνο τη δημόσια οικονομία, αλλά τις πιο βασικές κοινωνικές ανάγκες.

Οι αντιδράσεις των εργαζόμενων για το επίπεδο οργάνωσής τους μέχρι σήμερα ήταν ικανοποιητικές και ελπιδοφόρες. Ταυτόχρονα όμως νέα απρόβλεπτα δεδομένα προέκυψαν και πρέπει γρήγορα να σταθμίσουμε τη δυναμική τους.

Η αριστερά, παρά την αδυναμία της να προτείνει μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση, υπερασπίστηκε, μέσα και έξω από τη Βουλή, τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων με εμφανή όμως αμηχανία για την προοπτική.

Το πεδίο όμως λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ έχει μετατραπεί σε αρένα ανταγωνισμού πολιτικών γραμμών, τη στιγμή που η απουσία πολιτικού υποκειμένου είναι τόσο κραυγαλέα, ώστε τα καθήκοντα θα έπρεπε να έμοιαζαν αυτονόητα, για όσους τουλάχιστον διατείνονται ότι παραμένουν θιασώτες της ενότητας.

Η κρίση του πολιτικού συστήματος, που εμείς από το 2000 επισημαίναμε, φαίνεται, στις σημερινές συνθήκες να εκφράζεται μαζικά. Όχι όμως με τις μορφές που εμείς περιμέναμε ή θα θέλαμε. Ενώ δηλαδή για μια ακόμα φορά η ιστορία γράφεται με τα δικό της απρόβλεπτο και αντιφατικό τρόπο… ημείς άδομεν.

Η διακυβέρνηση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, από τη μεταπολίτευση και μέχρι σήμερα, περνώντας από σαράντα κύματα, απαξιώθηκε βαθμιαία στα μάτια των πολιτών, με αιχμή τους τρεις αιρετούς θεσμούς της, τα συνδικάτα, την τοπική αυτοδιοίκηση και τη Βουλή.

Η πολιτική κρίση για την οποία μιλούσαμε εμείς, που ήταν κρίση εκπροσώπησης και διαμεσολάβησης κοινωνικών ομάδων και αναγκών και η μετατροπή της πολιτικής σε διαχείριση, σήμερα αποκαλύπτεται με πάταγο και κουρνιαχτό που, για μια ακόμα φορά, θολώνει την πραγματικότητα και αποπροσανατολίζει συνειδήσεις.

Η αποκάλυψη αυτή δεν γίνεται με ριζοσπαστικούς όρους. Η αστική ιδεολογία ηγεμονεύει. Οι προτάσεις υπέρβασης δεν κινούνται στην κατεύθυνση του κοινωνικού ελέγχου, της συμμετοχής, της ανακλητότητας, της αναβάθμισης της δημοκρατίας.

Για την κρίση διαμορφώνεται ένας υπερταξικός και υπερκομματικός ηγεμονικός λόγος, ότι υπεύθυνοι είναι οι κλέφτες, η διαφθορά, «το μπουρδέλο η Βουλή», οι πουλημένοι συνδικαλιστές, αλλά όχι ο νεοφιλελευθερισμός, όχι ο καπιταλισμός, όχι το κεφάλαιο, όχι τα κέρδη, όχι οι πολιτικές ελίτ.

Κάθε φορά που κι εμείς, για να γίνουμε αρεστοί, υποκλινόμαστε στο ρεύμα αυτό κι είτε ζητάμε πίσω τα κλεμμένα είτε επινοούμε προτάσεις εναντίον της διαφθοράς είτε ζητάμε να αποχωρήσουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ από τη Βουλή, στην πραγματικότητα συμμετέχουμε στον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας, από το να επικεντρώσει την κριτική της στον ταξικό χαρακτήρα της κρίσης.

Με τον τρόπο αυτόν «αυτοβούλως» μπαίνουμε κι εμείς στην κρίση του πολιτικού συστήματος, όπως μπήκε η αριστερά και το 1990 με την κάθαρση.

Σε κάθε περίπτωση το πολιτικό σύστημα, με τα ζόρια που έχει, άνετα θα θυσιάσει και μερικά πρωτοκλασάτα στελέχη του στο όνομα της πάταξης της διαφθοράς, για να εκτονώσει τη λαϊκή οργή, ή θα δοκιμάσει κι άλλες εφεδρικές λύσεις εκτός του φθαρμένου πολιτικού κόσμου.

Οι μέρες αυτές χρειάζονται προσοχή και κόκκινες διαχωριστικές γραμμές.

Θα πρέπει να διαφοροποιήσουμε ακόμα και το λεξιλόγιό μας από το τηλεοπτικό λεξιλόγιο. Δεν μπορεί η αριστερά να μιλάει για κερδοσκόπους. Το διεθνοποιημένο κεφάλαιο αυτοπροσώπως είναι αυτό που καθημερινά διαμορφώνει τα επιτόκια των ομολόγων. Όλο αυτό το συσσωρευμένο κεφάλαιο, χωρίς πατρίδα, που αρνείται να επενδυθεί και διεκδικεί γρήγορο κέρδος, είναι αυτό που επιβάλλει τους όρους εκμετάλλευσης της ελληνικής κοινωνίας, κι όχι μόνο για να πάρει πίσω τα δανεικά, αλλά για να διαμορφώσει τους εκμεταλλευτικούς όρους του αύριο για όλη την Ευρώπη.

Διαβάζοντας προσεκτικά τις αναλύσεις μας για το χρέος, εντοπίζω συχνά αλλαγές εκτιμήσεων, αφού οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και μας λείπουν και στοιχεία και ίσως και τα εργαλεία για την ερμηνεία κρίσιμων παραμέτρων των οικονομικών μεγεθών που καθορίζουν την πορεία της κρίσης.

Παρόλα αυτά οι εκφραστές των διαφόρων απόψεων διεκδικούν μια α-νόητη βεβαιότητα στις προτάσεις για την τακτική που πρέπει να ακολουθηθεί σε αυτή την ιδιαίτερα ρευστή κατάσταση. Βεβαιότητα που πολώνει, χωρίζει, αναπαράγει παράλληλους μονολόγους και καθόλου δεν συσπειρώνει παρά μόνο μικρά ακροατήρια πιστών.

Έχουμε ίσως ξεχάσει ότι, για να αλλάξουμε τον κόσμο, πρέπει πριν να τον ερμηνεύσουμε και ότι η οικονομική κρίση δεν είναι πάντα ευκαιρία για την αριστερά. Ιδιαίτερα όταν αυτή βρίσκεται στη δυσχερή θέση σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, χωρίς κοινωνικό και πολιτικό υποκείμενο, που να αναλάβει να αποκρούσει ή πολύ περισσότερο να αντεπιτεθεί στη βαρβαρότητα που οργανώνεται για τα επόμενα χρόνια. Όταν μάλιστα είναι βέβαιο ότι η κρίση θα είναι μακράς διάρκειας και θα διέλθει πολλά στάδια και φάσεις, πολλές από τις οποίες σήμερα προτείνονται ως επαναστατικά μέτρα από κάποιους.

Ας είμαστε πιο φειδωλοί στις προτάσεις, πιο σοβαροί στις αναλύσεις και πιο συλλογικοί στη δράση. Η αντιστοίχησή μας με την πραγματικότητα επείγει. Όχι γιατί δεν λέμε σωστά πράγματα. Αλλά γιατί αυτά που λέμε δεν έχουν ιεράρχηση, συστηματική αναζήτηση κοινωνικών υποδοχέων μαζικής κλίμακας και δεν έχουν συνοχή και διάρκεια.

Από το αίτημα της στάσης πληρωμών με έξοδο από την Ευρωζώνη και την Ε.Ε. ή χωρίς έξοδο ή από το αίτημα της αναδιαπραγμάτευσης του χρέους ή το γενικό να πληρώσουν την κρίση αυτοί που την προκάλεσαν ή μέχρι το αίτημα για σοσιαλισμό, η καταγραφή της αμηχανίας αποτελεί την κοινή συνισταμένη όλων των προτάσεων. Κι όμως αυτή η αμηχανία, ενώ θα έπρεπε να μας προβληματίζει, εν τούτοις παράγει αυτάρκεια και ανταγωνισμό, ίσως ως καμουφλάζ.

Οι επόμενες ημέρες θα είναι δύσκολες. Επίκειται η ψήφιση του ασφαλιστικού και γενική απεργία. Ξέρουμε ότι το πιο δύσκολο είναι η έμπρακτη αμφισβήτηση και αποδόμηση της θεωρίας του «μονόδρομου» και μέσα από αυτή η ενίσχυση της κοινωνικής αυτοπεποίθησης και η κοινωνική και πολιτική ενότητα. Αυτά είναι στόχοι μακράς πνοής, που σημαίνει πως ό,τι κάνουμε σήμερα πρέπει να έχει και αυριανή συνέχεια.

Η μεγαλειώδης απεργιακή κινητοποίηση της 5ης Μάη δεν κατάφερε -αλλά και δεν περιμέναμε-να αποτρέψει τη ψήφιση της Συμφωνίας Στήριξης. Είχαμε όμως τρεις εργαζόμενους νεκρούς και την επόμενη ημέρα ένα νέο πραξικόπημα στη Βουλή. Πέρα από την οδύνη για τους τρεις, ένα είναι βέβαιο. Παρεμβαίνουμε σε πραγματικότητα διαρκώς ευμετάβλητη και απρόβλεπτη.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, αν καταφέρει να περάσει και το ασφαλιστικό, χωρίς άλλες διαγραφές και κοινωνικές εντάσεις, θα έχει περάσει τον δύσκολο πρώτο γύρο.

Είναι η ώρα του δικού μας απολογισμού. Ο δεύτερος γύρος ίσως ανοίξει σύντομα. Με τα εφόδια που έχουμε δεν θα πάμε πολύ μακριά.

Υπάρχει τρόπος να μιλάμε και να σκεφτόμαστε ταυτόχρονα και αυτό να το δείχνουμε και στους άλλους;

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: