Η κρίση της δημοκρατίας και η αριστερά

TOY XΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Στην «Ελευθεροτυπία» της Τρίτης 6 Ιουλίου ο Θανάσης Γιαλκέτσης δημοσίευσε την εισήγηση του Στέφανου Πετρουτσιάνι σε θεωρητικό συμπόσιο στην πόλη Μοντένα με θέμα τη δημοκρατία. Ο Πετρουτσιάνι, καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, σε ένα πυκνό κείμενο 1.000 λέξεων ανατέμνει την κρίση της δημοκρατίας στις συνθήκες του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Τη συνδέει μάλιστα με την κρίση της αριστεράς επισημαίνοντας ότι τα λαϊκά στρώματα, των οποίων τα συμφέροντα επιχειρεί να εκπροσωπήσει η αριστερά, είναι «μη αντιπροσωπεύσιμα» στον βαθμό που η «υπεροπλία» του κεφαλαίου με τη συνηγορία του επίσημου πολιτικού συστήματος επιδείνωσε τις συνθήκες ζωής της μισθωτής εργασίας με αδυναμία της αριστεράς να προστατεύσει αυτά ακριβώς τα συμφέροντα. Η αδυναμία αντιπροσώπευσης των λαϊκών συμφερόντων στο πολιτικό πεδίο και στο πολιτικό σύστημα μετατρέπει την αστική δημοκρατία σε ολιγαρχικό σύστημα με τη συνέργεια των μεγάλων ΜΜΕ και των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους.

Η πραγματεία του Πετρουτσιάνι παρουσιάσθηκε το 2009, στις αρχές δηλαδή της καπιταλιστικής κρίσης, δεν συμπεριέλαβε συνεπώς μια σειρά πολιτικών περιστατικών παγκόσμιας εμβέλειας τα οποία ισχυροποιούν ακόμα περισσότερο την ανάλυσή του για την κρίση της δημοκρατίας, με πλέον χαρακτηριστική την περίπτωση της Ελλάδας, του Μνημονίου και της επιτήρησης. Οι έννοιες-κλειδιά της ανάλυσής του είναι: Η κρίση νομιμοποίησης, δηλαδή η ανυποληψία που πλήττει τις πολιτικές πρακτικές, τους πρωταγωνιστές (πολιτικό προσωπικό) και τους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, της Βουλής και των δικαστηρίων συμπεριλαμβανομένων. Με αυτό το πρίσμα είναι μυωπικό, αν όχι υποκριτικό, να καταγγέλλονται μόνο οι οργισμένες φωνές κατά της Βουλής αφήνοντας αλώβητες και ασχολίαστες κοινοβουλευτικές πρακτικές βιασμού της λαϊκής βούλησης όπως καταγράφηκαν με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους κατά την ψήφιση των Νόμων για το ασφαλιστικό και τα εργασιακά δικαιώματα.

Η δεύτερη έννοια-κλειδί για την κατανόηση της κρίσης της δημοκρατίας είναι η απουσία αναμέτρησης και σύγκρουσης μεταξύ διαφορετικών πολιτικών σχεδίων ως απαραίτητο στοιχείο του πολιτικού γίγνεσθαι και της δημόσιας αντιπαράθεσης επιχειρημάτων. Η απουσία τους υποβιβάζει την πολιτική σε (νεοφιλελεύθερη) διαχείριση και καθηλώνει τον κοινωνικό ανταγωνισμό σε άμορφη γεωγραφία κομματικών χώρων, με δυσδιάκριτη την κοινωνική και ταξική αναφορά καθενός εξ αυτών. Ερμηνεύει μάλιστα την κρίση της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής δημοκρατίας ως αποτέλεσμα της συναίνεσης των δύο μεγάλων πολιτικών οικογενειών, των χριστιανοδημοκρατών και των σοσιαλδημοκρατών, στο νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα, γεγονός που οδήγησε στη διάρρηξη της σχέσης της κεντροαριστεράς με τα μεγάλα εργατικά και λαϊκά στρώματα.

Να θυμίσουμε ότι αυτή ακριβώς ήταν (και είναι) η δική μας ανάλυση όταν περιγράφαμε την κρίση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου, κρίση που επαληθεύεται δραματικά στις μέρες μας -ανεξαρτήτως των συγκυριακών εκλογικών επιτυχιών- είτε μιλάμε για την Ελλάδα είτε την Ισπανία. Διαστέλλοντας την προηγούμενη ανάλυση μπορούμε να καταλάβουμε ιστορικά και διαχρονικά γιατί κομματικές συγκροτήσεις χωρίς ανταγωνιστικά και συγκρουσιακά πολιτικά σχέδια, χωρίς στέρεες κοινωνικές αναφορές και ταξικές αντιπροσωπεύσεις, παίζουν συμπληρωματικούς ρόλους στο πολιτικό σύστημα, είτε μιλάμε για την ΕΑΡ, την ΑΕΚΑ, ακόμα και για τον Συνασπισμό της δεκαετίας του ’90, είτε μιλάμε σήμερα για τη Δημοκρατική Αριστερά. Από την άλλη, για τους ακριβώς αντίθετους λόγους μπορούμε να καταλάβουμε την ανθεκτικότητα του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνθήκες πολιτικής άμπωτης. Η παράταξη της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς συγκροτεί ανταγωνιστικό πολιτικό πόλο στον δικομματισμό, σε συνθήκες μάλιστα κρίσης και αναδιαπραγμάτευσης κοινωνικών συσχετισμών αλλά και ρευστοποίησης των κομμάτων εξουσίας. Διατυπώνει αντισυστημική ρητορική (γεγονός που κάνει τους διανοούμενους του κράτους να «σκυλιάζουν»), διαθέτει συγκεκριμένη ταξική αναφορά και κυρίως διατηρεί οργανική σχέση με μειοψηφικά μεν, αλλά δραστήρια και μαχητικά τμήματα των κοινωνικών αντιστάσεων.

Τέλος, ο Πετρουτσιάνι επισημαίνει ως ένα ακόμα στοιχείο της κρίσης της δημοκρατίας τη διάσταση μεταξύ πολιτικών επιλογών που λαμβάνονται στο πεδίο του έθνους-κράτους, που υπόκεινται σε όποιο βαθμό στον ταξικό ανταγωνισμό και στον δημοκρατικό έλεγχο, και σε αποφάσεις που λαμβάνονται σε υπερεθνικές δομές, ανεξέλεγκτες και α-νομιμοποίητες από κάθε διαδικασία λαϊκής (δημοκρατικής) κυριαρχίας.

Για το ίδιο ζήτημα, ο Ετιέν Μπαλιμπάρ, στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα, επεσήμανε ως στοιχεία της κρίσης της δημοκρατίας την  έλλειψη δημόσιας συζήτησης, αντιπαράθεσης σε ευρωπαϊκή κλίμακα, την έλλειψη κινημάτων  που οργανώνονται πέρα από σύνορα, την έλλειψη δηλαδή μιας μορφής ευρωπαϊκής δημοκρατίας, που έχει ως αποτέλεσμα  το μόνο που μετράει να είναι ο συσχετισμός δυνάμεων ανάμεσα σε κυβερνήσεις λιγότερο ή περισσότερο εξαρτώμενες από υπερεθνικές καπιταλιστικές δυνάμεις.

Αυτό ακριβώς, κατά τον Μπαλιμπάρ, είναι το γενετικό ελάττωμα της Ε.Ε., οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν τις κοινοτικές αρχές όταν τους συμφέρει, ιδίως για να εμφανίσουν τις πολιτικές επιλογές τους σαν «τεχνικές» επιταγές. Όταν όμως πάει να σχηματιστεί κάτι σαν διεθνική δημόσια σφαίρα, τις βραχυκυκλώνουν, γιατί φοβούνται πως δεν θα μπορούν να ελέγχουν αποκλειστικά τις διαδικασίες. Η Ευρωβουλή ξεπέφτει έτσι κάτω κι από το επίπεδο ενός συμβουλευτικού οργάνου.

Αυτή η «αποστροφή» όμως ή ο «φόβος» για τη δημοκρατία αποκτά εξαιρετικά αυτοκαταστροφικό χαρακτήρα: μακροπρόθεσμα θα πληρωθεί πολύ ακριβά, με την απονομιμοποίηση της πολιτικής και των ίδιων των κυβερνητικών ή αντιπροσωπευτικών θεσμών, σε εθνικό ή ευρωπαϊκό επίπεδο. Το πρόβλημα για την αριστερά, τουλάχιστον για τη ριζοσπαστική της εκδοχή, τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι ότι δεν διαθέτει αυτή την ανάλυση, αντιθέτως. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορεί εύκολα να τα αναδείξει στο πολιτικό πεδίο -παρά τις κοινοβουλευτικές προσπάθειες- γιατί ο δημόσιος διάλογος βραχυκυκλώνεται από τον πραγματισμό, τον ωφελιμισμό και την ιδιοτέλεια των ελίτ, ενώ όλοι οι άλλοι απέχουν, ακόμα και εκείνα τα κόμματα που έχουν στον τίτλο τους την αριστερά και τη δημοκρατία και τον ευρωπαϊσμό παντιέρα.

Advertisements

4 Σχόλια so far
Σχολιάστε

…χωρις σε γενικες γραμμες να διαφωνω με την αναλυση του Χριστοφορου θα εθετα επιγραμματικα ως γενικο πολιτικο στοχο της Αριστερας αυτη την περιοδο την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΕ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ…
…ΔΗΛ. επιμενοντας στα ιδιαιτερα χαρακτηριστικα της ελληνικης περιπτωσης ( μολις τριαντα πεντε χρονια ομαλης πολιτικης ζωής -κοινο στοιχειο μονο με Ισπανια-ΠΟΡΤΟΓΑΛΊΑ , που εξηγει ως ενα βαθμό την αντοχη των σοσιαλιστων του Νότου , ως αποτελεσμα και της βαθιας κρίσης της ΔΕΞΙΑΣ -ΠΟΥ ΤΗ ΒΑΡΑΙΝΕΙ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΑΥΤΑΡΧΙΚΟ-ΗΜΙ-Η ΑΠΛΩΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ), οπου το αιτημα της ολοκληρωσης της μεταπολιτευσης παραμενει ισχυρο εστω και στο θυμικο πολλων απο μας…
…η σοσιαλιστικη προοπτικη εχει σχεση με την αναγκη της ανασυγκροτησης του κοσμου της ΕΡΓΑΣΙΑΣ σε συνδικαλιστικο αλλα και σε ιδεολογικο και πολιτικο επιπεδο…σημειωνω οτι το ΚΚΕ σε σχεση με ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ και προφανως με ΔΑ , ΕΧΕΙ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΥΣ ΔΕΣΜΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΛΑΙΚΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ…ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΙΣΧΥΡΟΥΣ ΟΣΟ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΚΑΤΑΦΡΑΦΕΙ ΩΣ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΟΛΟΓΙΑΣ ΑΛΛΑ ΣΑΦΩΣ ΒΕΛΤΙΩΜΕΝΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 90…
…ΕΙΝΑΙ ενδεικτικο οτι το αλλο «παραδοσιακο » ΚΚ που κραταει μια ισχυρη λαίκη επιρροη ειναι το Πορτογαλικο , παρα την επιτυχη εκει παρουσια του ΜΠΛΟΚΟ που μαλλον στηριζεται περαν της εντυπωσιακης εναλλακτικης πολιτικης πρακτικης και στην απηχηση της επαναστασης των γαρυφαλλων -αυτης που εδινε παλιοτερα στην ανεξαρτητη υποψηφιοτητα του ΚΑΡΒΑΛΙΟ διψηφια ποσοστα…

Σχόλιο από γιαννης ιωαννου

…η |»ιταλικη περιπτωση» αξιξει λιγη μελετη παραπανω: ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΝΗ ΔΥΤΙΚΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΟΛΟΥ ( ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ-ΚΡΑΞΙ ΚΑΙ ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΣΔΚ-ΡΚ-ΦΙΛ ΚΛΠ)…την ιστορικη ευκαιρια μιας αριστερας ( ΔΚΑ-ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ) ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΓΕΙΩΣΗ ΣΕ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΧΩΡΑ να της δινεται στο πιατο η κυβερνητικη εξουσια , να τη διαχειρίζεται με εναν τροπο που να εμφανιζεταιτελικα ο ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΙ ως σωτήρας εχοντας ενα κομμα-προσωπικη επιχειρηση…

…αν λοιπον η ιταλικη αριστερα «πνίγηκε» στην αδυναμια της να διαχειριστει την αρκετα ευνοίκη συγκυρια , για την ελληνικη αριστερα τα πραγματα ειναι σαφως πιο δυσκολα , και δεν το λεω για να απογοητευσω η να αποθαρρυνω αλλα για να υπογραμμισω την δυσκολη εργασια που απαιτειται απο ολους μας ( και αυτο ισχυει και για τη ΔΑ που οντως εχει πολυ αδυνατους δεσμους με τα λαικα στρωματα, ακομη ασθενεστερους αποτι ειναι οι ηδη ασθενεις του ΣΥΝ -ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΣΤΡΟΦΗΣ» υπηρξε μια αισθητη βελτίωση -βλεπε και αποτελεσματα συνδικατων ,εκλογων κλπ…

Σχόλιο από γιαννης ιωαννου

…επανερχομαι για να καταθεσω μερικες σκεψεις – με αφορμη οχι ΜΟΝΟΝ το κειμενο του ΧΠ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ να «τελειωνουμε» ΜΕ ΤΟΥΣ «ΜΥΘΟΥΣ» ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ , ΤΗΝ «ιδεολογικη κυριαρχια » της αριστερας…»λα’ικισμους και αριστερισμους» ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΑΥΤΗ , και για ορισμενους -αυτα τα στοιχεια ειναι τα βαθυτερα αιτια της σημερινης καταστασης χρεωκοπιας…ΤΑ ΛΕΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟΣ , ΤΑ ΛΕΝΕ ΠΟΛΛΟΙ «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ», τα λενε ακομη και αριστεροι( ενας μαλιστα προχωρησε τοσο πολυ ωστε δανειστηκε την εννοια του ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ απο τις επιστημολογικες θεωριες του τομασ κουν για να μιλησει για «κυριαρχιᨻ ενος «αριστερου μεταπολιτευτικου ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ» ( ΒΛΕΠΕ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΥΘ.ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ στην ιστοσελιδα της ΔΑ-WWW.ANANEOTIKI.GR)…
…ας παμε λιγες δεκατιες πισω : δεκαετια του 70- μεταπολιτευση…πρωτες εκλογες το 74, ποσοστο ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ 10% ΠΕΡΙΠΟΥ , ΠΑΣΟΚ 13%, ΕΚΚΕ μονο 3.000 ψηφοι …απολυτη κυριαρχια της νδ του ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ , σε ενα κομμα που συστεγαζονται αρκετοι ακροδεξιοι και «γεφυροποιοι»…ακομη και στην ΕΚ-ΝΔ , οι ΝΕΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ – ενεργα στελεχη της αντιδικτατορικης αντιστασης εκλεγονται στο οριο με τους επιλαχοντες π.χ. ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ , κυριαρχουν οι παλαιοκομματικοι της ΕΚ…
…ΤΟ 77 ΚΚΕ-ΣΥΜΜΑΧΙΑ δεν ξεπερναν το 13 % , ΤΟ πασοκ ανεβαινει στο 25% ΑΛΛΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ μια ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΜΕ 7-8%…
…Εκει που πραγματι υπαρχει μια «κυριαρχια» της ποκιλης αριστερας ειναι στα παν/μια…εν πολλοις πλασματικη λογω τη ςαποχης πολλων συντηρητικων φοιτητων απο τις διαδικασιες του φ.κ….οταν επι ΑΒΕΡΩΦ η νδ γινεται μαζικο κομμα συντομα η ΔΑΠ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΗ ΠΡΩΤΙΑ και την κραταει ακομη -σχεδον τρεις δεκαετιες στη σειρα…
…η αριστερα ειναι σαφως μειοψηφια στα πρωτα μεταπολιτευτικα χρονια στην ελληνικη κοινωνια -και αυτο ηταν αισθητο ιδιαιτερα στην επαρχια οπου ακομα η σκια του ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΑ ΗΤΑΝ ΑΠΕΙΛΗΤΙΚΗ (ΩΣ ΤΟ 81)…
…ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ που συνανταται με την διαθεση ευρυτερων στρωματων εργαζομενων κια νεων για συμμετοχη στη πολιτικη…ετσι δημιουργειται το κινημα του εργοστασιακου συνδικαλισμου, μαζικες και δυναμικες αγροτικες κινητοποιησεις, η ανθηση ποικιλων πολιτιστικων συλλογων…ακομη και η «επαναστατικη αριστερα» με μαχητικα μπλοκ στις διαδηλωσεις στις μεγαλες πολεις δεν θα ξεπερασει το Ο,20-0,30% …ΠΟΣΟΣΤΟ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ της γαλλικης ή της ιταλικης ακρας αριστερας…

…Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ πασοκ το 81, με το σαρωτικο 48% , σημαδευει τη δεκαετια του 80…το συνθημα της νδ ΤΟΥ αβερωφ «ΚΚΕ ΚΑΙ ΠΑΣΟΚ ΕΙΣΑΣΤΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΠΛΟΚ» , απηχει εν μερει μια πραγματικοτητα – τη συμπορευση ΠΑΣΟΚ και κομμουνιστικης αριστερας απο το 74-81 ( και λιγο παραπερα)- απο την αλλη ομως ταυτιζει αριστερα και πασοκ, που ειναι προφανες λαθος …πιστευει κανεις οτι το 48% ΗΤΑΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ; …η βαθια κριση της ελληνικης δεξιας κια του κεντρου -καθως και των ΚΚ ηταν αυτη που επετρεψε την εκτιναξη στο 48% ( συν την τακτικη ιδιοφυϊα του ΑΝΤΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ)- Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΗ ΚΥΠΡΟ οπου ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΑΚΕΛ ηταν πιο ανθεκτικα ειναι χαρακτηριστικη , ΤΟ σκ εδεκ δεν υπερεβη το 12-15% , παροτι η μιση κυπρος ηταν κατεχομενη…

Σχόλιο από γιαννης ιωαννου

…ΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 70 , ΚΑΙ ΔΗ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ 74-81 Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΑΣΤΑΘΗΣ ( για τη δυναμη της ακρας δεξιας ειναι ενδεικτικη η σχετικα υψηλη ακομη κυκλοφορια εφημεριδων οπως ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ΑΠΟ την αλλη η δυναμικη αριστερα αλλα και ακρα αριστερα πιεζει προς ριζοσπαστικες τομες – ο σοσιαλισμος ειναι ενας στοχος αρκετα σαφης για πολλους)…στη δεκαετια του 80 – η συμμετοχη των πολιτων αυξανεται -κυριως ομως τωρα απο την μαζικοποιηση του ΠΑΣΟΚ -Ως Κυβερνητικο κομμα σταθεροποιει την επιρροη του και την κανει πιο συμπαγη χαρις και στη νομη της εξουσιας ( αλλα οχι μονον σε αυτη- το ιδεολογικο στοιχειο ως ΑΝΤΙΔΕΞΙΑ κυριως παραμενει ισχυρο – η νικη του 85 με την αποπομπη Καραμανλη ΕΙΝΑΙ ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ)…ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΖΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΝΔ -αρχιζοντας απο την εντονα αντιπασοκικη κια αντικομμουνιστικη αντιληψη επι ΑΒΕΡΩΦ για να ατονησει το αντικομμουνιστικο στοιχειο επι ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ -ενω ο αντιπασοκισμος ενισχυεται ειδικα στο σκελος της διαχειρισης του δημοσιου χρηματος («εξω οι κλεφτες»)…Παραλληλα ΚΚΕ και ΚΚΕ ΕΣΩΤ. παραμενουν μαζικα κομματα ( ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΑΠΟΣΥΝΤΙΘΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΚΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ)…
…Η οΞΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ 88-90 (ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΚΟΣΚΩΤΑ ΚΛΠ) θα κρατησει αφενος αυξημενη τη λαίκη συμμετοχη στη πολιτικη εστω και με τη μορφη του «αυριανισμου» και του «αντιπασοκικου λαίκισμου» αφετερου θα ξεπεραστει σχετικα ομαλα χαρις στην «ηπια»σταση της ΑΡΙΣΤΕΡΑς (ΣΥΝ)…
….ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 90…Η κριση της νδ αλλα και του συν ΘΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΟΥΝ μια ανετη κυριαρχια του ΠΑΣΟΚ και μαλιστα του ΣΗΜΙΤΗ…ΟΜΩς πασοκ και νδ απο μαζικα κομματα γινονται χαλαροι εκλογικοι μηχανισμοι…τα ιδιωτικα ΜΜΕ παιζουν εναν ολοενα αυξανομενο ρολο στη διαμεσολαβηση λαου-πολιτικων ελιτ…ΤΟ κκε ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΕΙΤΑΙ ΠΟΝΤΑΡΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΧΥ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΤΡΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΕΣΤΡΟΪΚΑ( ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ ΕΝΟΣ ΜΑΦΙΟΖΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ)…με αργοτερους ρυθμους ανασυγκροτειται και οΣΥΝ χωρις ομως να υπερβει το οριο του 5%…
…παραλληλα μετα το 90 με τα αλλεπαλ΄ληλα ρευματα των μεταναστων αλλαγες γινονται και τις αντιληψεις των ελληνων -ΑΝΑΔΥΣΗ ΕΝΟΣ ΥΦΕΡΠΟΝΤΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ που τροφοδοτειται και απο την φραστικη μονο διαφοροποιηση της αριστερας-που αδυνατει εκτος μεμονωμενων περιπτωσεων να οργανωσει ενα δικτυο αλληλεγγυης …

…περισσοτερα μετα απο λιγες μερες…καθως πιστευω οτι περα απο την επιδεινωση των καθεαυτο οικονομικων μεγεθων για τον κοσμο της εργασιας , εχει σημασια και το πολιτικο-ιδεολογικο στοιχειο αυτονομο αλλα οχι αποκομμενο απο το οικονομικο …και σε αυτο η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ παιζει εναν ιδιαιτερο ρολο…γι αυτο εχει σημασια να ξαναγυρναμε και στο παρελθον: ΙΟΥΛΙΑΝΑ-67-ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΟ ΦΚ-ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΙΚΛΙΣΜΟΣ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ…

Σχόλιο από γιαννης ιωαννου




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: