ΣΤΡΑΤΗΓΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΤΡΑΤΟ (ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ, 19.9.2010)

ΤΩΝ ΕΦΗΣ ΚΑΛΑΜΑΡΑ, ΤΑΣΟΥ ΚΟΡΩΝΑΚΗ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν είμαστε καθόλου χαρούμενοι για τις διασπάσεις και τον κατακερματισμό της αριστεράς, ιδιαίτερα της ριζοσπαστική αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ. Αντιθέτως. Είμαστε προβληματισμένοι από το γεγονός ότι οι διαδοχικές κρίσεις και το οριστικό δράμα διεξάγονται πάντα μεσούσης της προεκλογικής περιόδου: ευρωεκλογές, βουλευτικές, δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Δεν είμαστε ανυποψίαστοι, είχαμε δει, όπως όλοι, να εξελίσσεται ένα ανταγωνιστικό σχέδιο διαφοροποίησης εντός του ΣΥΡΙΖΑ από τις οργανώσεις και τα πρόσωπα που αποτελούν το «Μέτωπο αλληλεγγύης» εδώ και ένα χρόνο περίπου. Είχαμε προβλέψει την κατάληξη, κάναμε ότι μπορούσαμε για να αποτρέψουμε το αναπότρεπτο, σε βάρος μάλιστα της ίδιας μας της πολιτικής αξιοπρέπειας, σε βάρος επίσης των πιο ειλικρινών δυνάμεων μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Γνωρίζαμε ότι είναι αδύνατο να επαγγέλλεσαι την ενότητα της αριστεράς και την ίδια στιγμή να οδηγείσαι σε διαδοχικές διασπάσεις και μάλιστα σε μια εποχή που το αίτημα του κόσμου της εργασίας είναι η μέγιστη ενότητα για να αντιμετωπισθεί το Μνημόνιο και η κυβερνητική επέλαση σε στοιχειώδη δικαιώματα της μισθωτής εργασίας. Εκείνο που δεν γνωρίζαμε, και ακόμα και σήμερα δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε με ακρίβεια, είναι ποιες είναι οι πολιτικές διαφορές -οι πολιτικές, όχι οι ιδεολογικές και στρατηγικές- που κάνουν τη διάσπαση αναπόφευκτη.

Συγκρούσεις για την ηγεμονία;

Η εύκολη απάντηση είναι η πάλη για την ηγεμονία. Μια πάλη χωρίς αρχές με έντονα αρχηγικά και μεσσιανικά στοιχεία, ιδιαίτερα από την πλευρά του Α. Αλαβάνου, η οποία από τη στιγμή που δεν της βγήκε, λόγω της στοιχειώδους συνοχής του ΣΥΝ και της άρνησης της ΑΝΑΣΑ να τη συνδράμει, εξυφαίνει την ηρωική έξοδο από τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ για να συναντηθεί με το «πεπρωμένο» μιας αδιευκρίνιστης κοινωνικής αριστεράς. Ένα πολιτικό σχέδιο δηλαδή βγαλμένο από τα συρτάρια της ΠΑΣΟΚικής εμπειρίας της μεταπολίτευσης το οποίο στις μέρες μας δεν μπορεί να συγκινήσει ούτε καν τις δυνάμεις που εύχονται τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Στην πραγματικότητα πίσω και πέρα από το βολονταρισμό, τις κινήσεις τακτικής στην πολιτική σκακιέρα, το πόκερ της απόδοσης των ευθυνών της διάσπασης που εκπονεί και διαχειρίζεται το «Μέτωπο» κρύβεται η παθολογία του, όπως και ενός μεγάλου τμήματος της αριστεράς εξ άλλου, που δεν είναι άλλη από τον «εκλογικίστικο» χαρακτήρα των ενδοαριστερών συγκρούσεων.

«Εκλογικισμός» δεν είναι το να συμμετέχεις στις εκλογές και να προσπαθείς να τις κερδίζεις. Εκλογικισμός είναι η ιδέα ότι η ηγεμονία κατακτιέται με τις εκλογές και ότι οι εκλογές κερδίζονται μέσα στις προεκλογικές καμπάνιες: με πολιτικούς ηγέτες, με λαμπερά πρόσωπα, με έξυπνες ατάκες και αδιάλλακτη φρασεολογία. Ιδέα ολέθρια, που δεν σταμάτησε να φέρνει καταστροφικές ήττες – ακόμα και εκλογικές. Ιδέα που έχει πληρώσει ακριβά στο παρελθόν ο Συνασπισμός και σήμερα δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι έχει ανοσία.

Οι εκλογές δεν είναι παρά ένα εργαλείο μέτρησης, μια φωτογραφία της γνώμης στη δεδομένη στιγμή. Παράγουν δυνατότητες ή δυσκολίες για την επόμενη μέρα, δεν παράγουν όμως οι ίδιες τη γνώμη που καταγράφεται. Αυτή διαμορφώνεται ουσιαστικά έξω από την εκλογική σφαίρα, μέσα στις κοινωνικές πρακτικές όπως αυτές δομούνται μέσα στις κυρίαρχες κοινωνικές σχέσεις και στους θεσμούς που τις αποκρυσταλλώνουν.

 

Η αποδόμηση των συναινέσεων

Για να μην καταγράφουν οι εκλογές απλώς «την κυριαρχία των κυρίαρχων» η Αριστερά πρέπει να επεμβαίνει πολύ πριν την εκλογική μάχη, στο επίπεδο της ίδιας της διαδικασίας σχηματισμού της συναίνεσης. Πρέπει να προωθεί μια αγωνιστική πρακτική που να υπονομεύει την αστική ηγεμονία, να αποσυνθέτει την ταξική συμμαχία στην οποία στηρίζεται. Μέσα από αυτό το πρίσμα είναι απόλυτα εύλογο να επιχειρείς να συμπυκνώσεις στο πολιτικό πεδίο, άρα και να αποτυπώσεις στο εκλογικό, τους αγώνες της αμέσου προηγούμενης περιόδου. Μια περίοδος κοινωνικών αγώνων οι οποίοι μπορεί να μην κατάφεραν να ανατρέψουν το Μνημόνιο και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, διέρρηξαν όμως τις κοινωνικές συναινέσεις και αναστάτωσαν το μπλοκ εξουσίας. Αυτούς τους αγώνες, τους ελλειμματικούς, τους αποσπασματικούς, που δεν είχαν ενδεχομένως σαφή «αντικαπιταλιστική ρητορική», που κινήθηκαν προγραμματικά στα όρια του κοινωνικού κράτους και του σοσιαλδημοκρατικού συμβολαίου -πως θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά- δεν τους έδωσε μόνη της η αριστερά, ούτε βεβαίως μόνη της η ριζοσπαστική Αριστερά.

Τους έδωσε μαζί με τα συνδικάτα, τους νεολαίους, τα λαϊκά στρώματα, με ΠΑΣΟΚους και αριστεριστές, με τους «πάνω» και τους «κάτω». Έχουμε βάσιμους λόγους να πιστεύουμε ότι οι 3 ομάδες που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ και στηρίζουν την υποψηφιότητα Μητρόπουλου στην Περιφέρεια της Αθήνας είναι αποτελέσματα αυτής της κοινωνικής διεργασίας, των αγώνων και της πολιτικής διαφοροποίησης. Στόχος μας σε μια πρωτόγνωρη συγκυρία ήτα και παραμένει η δημιουργία του πιο πλατιού μετώπου δυνάμεων που θα παλέψει για την έξοδο από την κρίση από θέσεις που θα θέτουν σε προτεραιότητα την κοινωνία και τους εργαζόμενους και μπορούμε τουλάχιστον να ισχυριστούμε πως το προσπαθούμε με όρους συνάντησης χώρων και όχι με όρους μεταγραφής προσώπων. Ανεξάρτητα από το πόσο επιτυχημένα εκτιμά ο καθένας πως εργαζόμαστε προς αυτην την κατεύθυνση έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι η πολιτική του Μνημονίου και του ΠΑΣΟΚ, μετά τη δίμηνη «εκεχειρία» λόγω εκλογών, θα εντείνει την κοινωνική και πολιτική διεργασία.

Η αριστερά πρέπει να είναι και πάλι εκεί με το διπλό στόχο της συσπείρωσης και της διεύρυνσης, έτοιμη να υπερβεί τον εαυτό της και την έκρηξη υποκειμενισμών που βιώσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα, έτοιμη να συμμαχήσει στη βάση ενός κοινού σχεδίου με τμήματα του πληθυσμού που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ και δυνάμεις του οικολογικού χώρου που αντιλαμβάνονται τα διακυβεύματα της συγκυρίας, μα κυρίως πρέπει να είναι έτοιμη υπερβαίνοντας την υπερπολιτικοποίησή της να κοπιάσει για τη συγκρότηση ενός κοινωνικού κινήματος ανατροπής της σημερινής πολιτικής σε συμμαχία πρωτίστως με τα κοινωνικά στρώματα που βιώνουν πρώτα τις οδυνηρές συνέπειες της πολιτικής του Μνημονίου.

Αν η αριστερά μένει αδιάφορη γιʼ αυτή τη διεργασία, περίκλειστη στην αυτοαναφορικότητα και στο ενδοαριστερό παιχνίδι των συσχετισμών, δεν συμβαίνει το ίδιο με το πολιτικό σύστημα. Το τελευταίο και ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνησή του και το σύστημα των ΜΜΕ που στηρίζει τη συναίνεση στο Μνημόνιο μετά από μια αποτυχημένη περίοδο αποπολιτικοποίησης των αυτοδιοικητικών εκλογών δια μέσου «προσώπων» που δεν είχαν βαρύ πολιτικό στίγμα (Καμίνης, Μπουτάρης, Τατούλης) επανέρχεται πολώνοντας πλέον την εκλογική σύγκρουση δίνοντας χαρακτήρα δημοψηφίσματος αποδοχής της κυβερνητικής πολιτικής, στερώντας βεβαίως το «φύλλο συκής» από τη Δημοκρατική Αριστερά. Ας πρόσεχε.

 

Κοινωνία και στρατηγεία

Αν ο εκλογικισμός είναι το ένα «προπατορικό αμάρτημα» της Αριστεράς, το άλλο είναι η απογείωση από το κοινωνικό, το μεγάλο πολιτικό παιχνίδι που αγνοεί, αδιαφορεί η υποτιμά τους υπαρκτούς συσχετισμούς τη συνείδηση και τις διαθέσεις του κόσμου της εργασίας, του κόσμου της Αριστεράς. Η Αριστερά δεν μπορεί να υπάρξει ως επιτελείο, ως στρατηγείο μεγάλων ιδεών και μεγάλων σχεδίων επί του πολιτικού, έξω και πέρα δηλαδή από το κοινωνικό φίλτρο των οργανωμένων της δυνάμεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει και αντέχει τις απερίγραπτες κακουχίες γιατί οι μικρές του δυνάμεις είναι κοινωνικά αγκυρωμένες: σε συνδικάτα, σε κινήματα πόλης, σε περιβαλλοντικά σχήματα, σε αντιρατσιστικές κινήσεις, σε πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και αντίστασης, γιατί ζει και υπάρχει, πολιτικά και κοινωνικά, στις τοπικές κοινωνίες, σε δήμους, συνοικίες και κοινότητες. Με όλους αυτούς είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε το ταξίδι, δεν μας αφορούν τα σενάρια υποκατάστασης, πόσο μάλλον αντικατάστασης του «λαού της αριστεράς» με ένα άλλο λαό. Συνεχίζουμε με όλους εκείνους και όλες εκείνες που εξακολουθούν να πιστεύουν το εγχείρημα της ενότητας της ριζοσπαστικής αριστεράς, της ενότητας της αριστεράς με ανιδιοτέλεια, ανεξάρτητα από την πρόσκαιρη διαφωνία, βαθαίνοντας τη δημοκρατία και εκτείνοντας την πολιτική δράση.

H Έφη Καλαμαρά, o Τάσος Κορωνάκης και ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος είναι μέλη της Π.Γ. του ΣΥΝ

Advertisements

5 Σχόλια so far
Σχολιάστε

…αυτα συντροφοι εχουν ειπωθει 1000000987543757358 φορες,και πολυς κοσμος τα πιστεψε και ηρθε στην αριστερα,για να μην ειναι ΜΟΝΟΣ στον καθημερινο αγωνα,αλλα με ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ…

Και σε χρονο που ο αγωνας απαιτει ναμαστε ζωντανοι στην σκηνη,με το συνθημα «ποτε δεν θα πεθανουμε κουφαλα νεκροθαφτη* «,η αριστερα ως ερυθριαζουσα χαμηλοβλεπουσα,σκαβει οχι μονο το κομματικο της κυβουρι,αλλα και τα θεμελια των κοινωνικων ερεισματων της…

οι στελεχοβαρυγδουποι,εδειξαν πως δεν υπαρχει καμμια συνισταμενη ως επι αιχμης δορατος δυναμη,αλλα μια εκεχειρια στην παλη της επικρατησης της απολυτου προσωπικης αληθειας…

τι να τραγουδησεις και τι να πεις?,λαφαζανιες?
οχι,καλυτερα επεμενε..και κοκκινα και πρασινα,
επεμενε συχνα…

(* οτι αναχρονιστικο να βαλεις εισαι μεσα..)

Σχόλιο από Ζ

… εκεινο που εντυπωσιαζει στο κειμενο ειναι η απουσια αυτοκριτικης -τουλαχιστον για τους χειρισμους της ηγεσιας του ΣΥΝ αν οχι για την αποπειρα να δοσει δημοψηφισματικο χαρακτηρα κατα του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ κατι που φαινεται πια οτι οδηγει στο αντιθετο αποτελεσμα : ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ ΟΚΤΩ ΣΧΕΔΟΝ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΚΥΡΙΩΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΚΟΠΙΑ
( ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΗ-ΜΕΣΟΑΡΙΣΤΕΡΗ-ΑΚΡΟΑΡΙΣΤΕΡΗ…)
…Δημαρας-ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟς-ΑΛΑΒΑΝΟς-ΠΑΦΙΛΗς-ΑΝΤΑΡΣΙΑ-
Μ-ΛΚΚΕ , ΕΕΚ, ΟΑΚΚΕ,….
…ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ;
…ο ΣΥΡΙΖΑ ειχε ηδη αποτυχει να συσπειρωσει την ευρυτερη αριστερα, ενω το βασικο του κομμα ο ΣΥΝ μετραει απωλειες προς ΔΑ και προς ΜΕΤΩΠΟ…
…ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΗ ΣΟΒΑΡΕΣ;
ΤΟΤΕ Γιατι δειχνει να υπαρχει ανταποκριση ενος τμηματος της κοινωνιας οχι και πολυ μικροτερου απο την απηχηση του ΣΥΝ στη ΔΑ;….
…και μηπως ηταν η προσπαθεια της ηγεσιας του ΣΥΝ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ ΧΩΡΙΣ «ΠΟΛΥΓΛΩΣΣΙΑ» που εξωθουν στην εξοδο δυναμεις της ανανεωτικης και ριζοσπαστικης αριστερας;…
….ΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΙΑΦΩΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΠΕΣΕΙ ΚΑΙ Ο ΣΥΝ ΚΑΙ Η ΔΑ ΣΕ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΕΧΩ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ ΑΠΟ ΚΑΤΩ , γιατι η ηγεσια του ΣΥΝ ΔΕΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΚΕ ΤΗ ΒΑΣΗ ΕΣΤΩ ΤΗ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ οργανωνοντας εσωκομματικα δημοψηφισματα για την επιλογη των υποψηφιων …ενα απο τα μειονεκτηματα της επιλογης ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ειναι οτι αποτελει αποτελεσμα διαδικασιων»κορυφης»…στην αφετηρια δηλ. τοσο ο ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ,οσο και οι ΑΛΑΒΑΝΟΣ -ΨΑΡΙΑΝΟΣ-ΔΙΑΚΟΣ …ξεκινανε με το ιδιο βασικο μειονεκτημα -ειναι κατεξοχην κομματικες επιλογες που ζητουν εκ των υστερων την «επικυρωση» της ευρυτερης βασης της ΑΡΙΣΤΕΡΑς…Τουλαχιστον ο ΔΗΜΑΡΑΣ ΗΤΑΝ ΠΙΟ ΕΝΤΙΜΟΣ …»μια παρεα ειμαστε αυτοι που αποφασισαμε την ανεξαρτητη καθοδο»…

Σχόλιο από γιαννης ιωαννου

Αυτο που εντυπσιαζει ειναι οτι δε καταλαβες τιποτα απο το κειμενο.

Σχόλιο από Χρηστος Κ.

και μόνο που η υποψηφιότητα-«λαγός» του Δημαρά χαρακτηρίζεται «έντιμη» (sic) δείχνει ότι όντως ο προγούμενος σχολιόγραφος δεν κατάλαβε τίποτα από το αρχικό κείμενο…

Σχόλιο από Ανώνυμος

….δεν ειναι καθολου απιθανο να μην εχω κατανοησει το αρχικο κειμενο , θα το ξαναδιαβασω λοιπον , και τωρα , και μετα τις αυτοδιοικητικες εκλογες …στα πολιτικα κειμενα υπαρχουν εξαλλου νοηματα και ιδεες που δεν ειναι παντα ευκολα ορατες, ακομη και για οσους τα γραφουμε… τα εντοπιζουν αλλοι η και εμεις οι ιδιοι αργοτερα υπο το φως νεων εμπειριων , ιδεων …
…το συνιστω και στους δυο φιλους που διαπιστωσαν την αδυναμια μου να «καταλαβω» το αρχικο κειμενο , να κανουν το κοπο να ξαναδιαβαζουν απο καιρο σε καιρο τα πολιτικα κειμενα ( και του «κοκκινοπρασινου»…)…

…δεν θα επεκταθω στις πολλες διαφορετικες υποψηφιοτητες της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ , αλλα στην μεταπολιτευτικη ΕΛΛΑΔΑ ειναι μαλλον «κοινο κτημα» το ΗΘΟΣ τΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΔΗΜΑΡΑ….ΟΙ νεοτεροι ας ψαξουν λιγο παραπανω την ιστορια…

…ως «λαγος» θα μπορουσε ανετα να χαρακτηριστει και η υποψηφιοτητα ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ , ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΝΟΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΜΕΝΟΥ «ΛΑΓΟΥ» που βγηκε απο το καπελο , ξαναμπηκε για να βγουν η ΒΑΛΑΒΑΝΗ και ο ΔΡΙΤΣΑΣ , και τελικα ξαναβγηκε…
…αν ο «ερασιτεχνισμος» των χειρισμων της ηγεσιας του ΣΥΝ αποδυναμωσε ολα σχεδον τα πολιτικα στελεχη που μπορουσαν να ηγηθουν ψηφοδελτιων , θα το δουμε σε ενα μηνα περιπου…οι πρωτες δημοσκοπησεις ειναι ενδεικτικες αλλα αρκετα χαρακτηριστικες…ας τις διαβασουμε και αυτες με προσοχη…

Σχόλιο από γιαννης ιωαννου




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: