Ελενης εγκωμιο (ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ, 25.9.2010)

ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Στην Ελευθεροτυπία της Τετάρτης ο Βασίλης Καρδάσης, παλιός φίλος και σύντροφος, αναρωτιέται γιατί να ψηφίσει Μητρόπουλο και όχι Καμίνη αφού το διακύβευμα στην αυτοδιοίκηση είναι οι μεταρρυθμίσεις στην πόλη, ενώ το Μνημόνιο το αποδοκιμάζει όλη η κοινωνία και άρα δεν τίθεται θέμα. Η προφανής απάντηση είναι γιατί ο Μητρόπουλος κατεβαίνει στην Περιφέρεια, ενώ ο Καμίνης στην Αθήνα.

Μια καλύτερη απάντηση, που δεν καταφεύγει σε λεκτικά παιχνίδια, είναι γιατί στην Αθήνα υπάρχει καλύτερη, πολύ καλύτερη επιλογή, της Ελένης Πορτάλιου. Μια τρίτη απάντηση είναι γιατί ο Καλλικράτης είναι το μακρύ χέρι του Μνημονίου στην πόλη και την Περιφέρεια. Τις επιπτώσεις στην αυτοδιοίκηση και τη διαλεκτική τους τα εξήγησε πολύ καλά ο Μητρόπουλος, τόσο στο ντιμπέιτ του Χατζηνικολάου, όσο και στην παρουσίαση του συνδυασμού «Αττική συνεργασία», ενώ η Ελένη έχει γράψει τα ίδια σε πάμπολλα έντυπα και εφημερίδες και τα έχει εξηγήσει δια ζώσης σε αμέτρητες συγκεντρώσεις κατοίκων.

Ο Μητρόπουλος και η Πορτάλιου γνωρίζουν, και διακηρύσσουν, ότι ο Καλλικράτης γίνεται ο μηχανισμός δημοσιονομικής πειθαρχίας του αναθεωρημένου Μνημονίου με τη στέρηση πόρων, στους ήδη ελλειμματικούς δήμους, 500 εκατομμυρίων κατ΄ έτος για τα επόμενα τρία χρόνια. Με τη δραστική μείωση προσωπικού που θα βάλει σε δοκιμασία τις κοινωνικές υποδομές των τοπικών κοινωνιών, με την εκχώρηση στο επιχειρηματικό κέρδος και των τελευταίων ελεύθερων χώρων, στο όνομα των μεγάλων επενδύσεων (fast track). Γράφεται ήδη στις εφημερίδες ότι το Ελληνικό παραδίδεται στο Κατάρ, ενώ ο Βωβός τρίβει τα χέρια του ότι θα μπορέσει να κτίσει το Μολ του Βοτανικού.

Είναι σίγουρο ότι όλα τα παραπάνω τα γνωρίζει ο Καμίνης, ενδεχομένως ακόμα και ο Ψαριανός, αλλά σιωπούν αμφότεροι. Ο ένας για λόγους κομματικής δουλείας, ο άλλος για να διευκολύνει τις συμμαχίες τού κόμματός του.

Όταν μιλάμε όμως για μεταρρυθμίσεις, δηλαδή για μετασχηματισμούς στην πόλη, και μάλιστα σε μια πόλη σε κρίση, μιλάμε στην πραγματικότητα για πολιτικό σχέδιο, για τομές και ρήξεις με μεγάλα και μικρά συμφέροντα, για τοπικές αντιστάσεις και λαϊκές διεκδικήσεις. Μιλάμε και εννοούμε κοινωνικές συμμαχίες και κινητοποίηση συλλογικοτήτων, το να μπορείς να εμπνεύσεις τις δημιουργικές κοινότητες της πόλης, να οργανώσεις ή να ενθαρρύνεις την κοινωνική υποκειμενικότητα, για, για, για… Όλα εκείνα, δηλαδή, που απορροφούν την ενεργητικότητα της Ελένης και των παιδιών τής “Ανοικτής Πόλης” εδώ και τέσσερα χρόνια. Στον Ελαιώνα, στο Γουδί, στο παρκάκι Κύπρου και Πατησίων, στα κάγκελα του Θησείου, στους θερινούς κινηματογράφους στο Παγκράτι, στις συνοικιακές κινητοποιήσεις για τις κεραίες της κινητής τηλεφωνίας, στις πρωτοβουλίες στήριξης των μεταναστών και των θυμάτων της ρατσιστικής βίας, εκεί τους βρίσκεις· όχι με φυλλάδια και διοικητικές πράξεις, αλλά δια ζώσης και έμπρακτα. Όπως τους βρίσκεις και στα θεσμικά, στην αντιπολίτευση στον Κακλαμάνη, αλλά και στις επεξεργασίες για τα μέσα σταθερής τροχιάς και την αναβάθμιση των παραμελημένων συνοικιών της Αθήνας.

Φυσικά ο Καρδάσης έχει κάθε λόγο να επιμείνει ότι η επαγγελματική διαδρομή του Καμίνη στον “Συνήγορο του Πολίτη” αποτελεί το καλύτερο διαβατήριο για μια πετυχημένη πορεία στον Δήμο της Αθήνας, ότι γνωρίζει τα προβλήματα της γραφειοκρατίας και διαθέτει πατενταρισμένη ευαισθησία σε ζητήματα δικαιωμάτων των πολιτών, ότι είναι σοβαρός άνθρωπος, νομικός, συνταγματολόγος, επίκουρος καθηγητής πανεπιστημίου. Δεκτές οι συγκρίσεις και σε αυτό το επίπεδο. Η Ελένη Πορτάλιου είναι ένα εμβληματικό πρόσωπο της ανανεωτικής αριστεράς, καθηγήτρια στο Μετσόβιο, πρόεδρος, παλαιότερα, στον σύλλογο αρχιτεκτόνων, κάθε φορά στην (αριστερή) αντιπροσωπεία του Τεχνικού Επιμελητηρίου. Ενταγμένη πάντα στην Αριστερά, παλιότερα στο ΚΚΕ εσωτ., σήμερα στην ΑΚΟΑ και στον ΣΥΡΙΖΑ, πολιτική ένταξη με αυτοπειθαρχία και ανιδιοτέλεια σε εποχές που η ιδιότητα του ανένταχτου είναι η καλύτερη συστατική επιστολή για τα ανώτερα αξιώματα…

Την Πορτάλιου την γνωρίζει η ανανεωτική αριστερά και την έμαθε και η ριζοσπαστική, όχι δια μέσου των κομματικών αντιπροσωπειών αλλά στην κοινωνία και τα κινήματα πόλης. Ιδρυτικό μέλος του Δικτύου Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ και παλαιότερα των Ευρωπορειών και των “Γυναικών για μια άλλη Ευρώπη”. Στην “Ανοικτή Πόλη” δεν επεδίωξε την προβολή της, αν και δημοτική σύμβουλος, ίσως αυτός να είναι ένας επιπλέον λόγος που η “Ανοικτή Πόλη”, όπως και το “Λιμάνι της αγωνίας”, είναι από τις λίγες δημοτικές κινήσεις που είναι γνωστές από τη συλλογική δράση και όχι από τον ή την «επικεφαλής» τους.

Κατανοητές ακόμα και οι ενστάσεις που προέρχονται από τον ίδιο της, τον δικό μας, πολιτικό χώρο, αν και δύσκολα μπορείς να διώξεις την υποψία της πολιτικής μνησικακίας ή της ιδεολογικής δυσανεξίας. Προφανώς σε αυτές δεν λογαριάζουμε εκείνες τις απορρίψεις που προέρχονται από την αβάσταχτη ελαφρότητα όλων εκείνων που έχουν παραδώσει τα πολιτικά τους κριτήρια στο επικοινωνιακό λάιφ στάιλ, με αριστερή, βεβαίως, επιχειρηματολογία.

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: