Εποχη (Αυγη, 4.6.2009)
04/06/2009, 1:53 μμ
Filed under: Γιωργος Αναδρανιστακης

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΑΔΡΑΝΙΣΤΑΚΗ

Δύο χιλιάδες τριακόσια χρόνια πριν, ο ιδρυτής της Σχολής του Σκεπτικισμού Πϋρρων ο Ήλειος (360-270) καλούσε τους μαθητές του σε εποχή, τους ζητούσε δηλαδή να αδιαφορούν για ό,τι συμβαίνει γύρω τους και να μη διατυπώνουν κρίσεις, διότι η σχετικότητα και η μεταβλητότητα των πραγμάτων καθιστά κάθε κρίση εξ ορισμού λανθασμένη και κάθε προσπάθεια παρέμβασης εξ ορισμού αποτυχημένη. Συνέχεια

Advertisements


Σοσιαλισμος ή βαρβαροτητα; (Αυγη, 29.5.2009)
29/05/2009, 6:21 μμ
Filed under: Γιωργος Αναδρανιστακης | Ετικέτες:

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΑΔΡΑΝΙΣΤΑΚΗ

Μιας και ο Γ. Παπανδρέου επανέφερε στην επικαιρότητα το παλαιό δίλημμα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;», ας μας επιτρέψει να διατυπώσουμε κάποιες εύλογες απορίες:

Η μονομερής επιβολή από το αφεντικό του ελαστικού ωραρίου και της τετραήμερης απασχόλησης με μείωση μισθού, αυτά που προωθούν ήδη ο Μίχαλος και ο Μυλωνάς, πατώντας στον νόμο 2639/98 του Κ. Σημίτη και του Μ. Παπαϊωάννου, είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα; Η περαιτέρω προώθηση της ευελιξίας με τον νόμο 2874/00 είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;

Η αντικατάσταση των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων  με ατομικές συμβάσεις στις περιοχές που έχουν υψηλή ανεργία, η υποβάθμιση δηλαδή των εργασιακών δικαιωμάτων στις φτωχότερες περιφέρειες της χώρας και πάλι με βάση τον νόμο 2639/98 είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα; Οι ομαδικές απολύσεις των εργαζόμενων στις επιχειρήσεις κάτω των 20 ατόμων, δηλαδή στο 98% των επιχειρήσεων, με βάση τον νόμο 3187/83 που τροποποιήθηκε με τον Ν. 2874/00, είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;

Τα stage, δηλαδή η μερική και υποαμειβόμενη απασχόληση η οποία εγκαινιάστηκε τη δεκαετία του 90 και διαιωνίζεται στο νομοσχέδιο περί εργασιακών που κατέθεσε προσφάτως το ΠΑΣΟΚ, είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα; Η ανασφάλιστη εργασία των νέων που πρότεινε ο Γ. Παπανδρέου στο Λαύριο το 2004 και την επανέφερε κάπως εξωραϊσμένη στο προαναφερθέν νομοσχέδιο για τα εργασιακά, είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;

Οι εργολαβίες στο δημόσιο, κυρίως στον καθαρισμό και τη φύλαξη αλλά όχι μόνο, με άθλιες εργασιακές συνθήκες, είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα; Ο Ν. 2956/01, που επιτρέπει τον δανεισμό και την ενοικίαση εργαζομένων με επίσης άθλιες συνθήκες, είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα; Το πλέγμα των ρυθμίσεων και των νόμων που οδήγησε στο εργασιακό καθεστώς τύπου Κούνεβα είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα; Οι εταιρείες ενοικίασης εργαζομένων, σαν αυτή, που εργαζόταν η Κωνσταντίνα Κούνεβα, οι οποίες ιδρύθηκαν από μεσαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ και έβαζαν τις εργαζόμενες να ψηφίζουν τη συνδικαλιστική παράταξη του ΠΑΣΟΚ στα Εργατικά Κέντρα, είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;

Το να πηγαίνεις εν μέσω κρίσης στον Μπαρόζο και να του ζητάς να μην χαλαρώσει το Σύμφωνο Σταθερότητας που σφίγγει τον λαιμό των πολιτών και των οικονομιών, είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα; Το να ψηφίζεις στην Ευρωβουλή μαζί με την ευρωπαϊκή δεξιά το 97% των αποφάσεων, μερικές εκ των οποίων εξόφθαλμα συντηρητικές, είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα; Το να είσαι πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στην οποία συμμετέχει και ο Ντομινίκ Στρος Καν, ο επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που προτείνει πάγωμα μισθών, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος, είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα; Το να είσαι πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και να έχεις για αντιπρόεδρο τον Εχούντ Μπάρακ, τον υπουργό Άμυνας της φασιστικής κυβέρνησης Νετανιάχου, έναν άνθρωπο που πριν από λίγο καιρό δολοφονούσε παιδάκια Παλαιστινίων, είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;

Το να αποκαλείς τους μετανάστες της Πάτρας λαθρομετανάστες και να ζητάς να κλείσουν τα σύνορα, για να μην  μπαίνουν στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας οι κολασμένοι της γης, είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα; Το να βγαίνουν στα τηλεπαράθυρα τα μεγαλοστελέχη σου, μεταξύ αυτών και ο βραβευθείς υπό του FBI, και να κραυγάζουν για την εγκληματικότητα και τα βάσανα των νοικοκυραίων, είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα; Το να ζητάς να φτιαχτεί ειδική αστυνομία για να προστατεύει τα πανεπιστήμια από τους φοιτητές είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;

Το να ψηφίζει η παράταξή σου στον Δήμο της Αθήνας υπέρ της διπλής ανάπλασης, δηλαδή υπέρ του Mall του Βωβού, ο οποίος Βωβός επί των ημερών σου είχε γεμίσει με μπετόν και γυαλί τη μισή Αθήνα, είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;

Όλα τα προαναφερθέντα, οι νόμοι, τα νομοσχέδια, οι προτάσεις, οι σχέσεις, είναι προφανώς Σοσιαλισμός, διότι αν ήταν Βαρβαρότητα, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα και ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς θα τα είχαν αποκηρύξει μετά βδελυγμίας.

Ο Γιώργος Αναδρανιστάκης είναι δημοσιογράφος της Αυγής και του ρ/σ «Στο Κόκκινο» 105.5



Το βαθος του ουρανου ειναι πρασινο (Αυγη, 22.5.2009)
22/05/2009, 12:33 πμ
Filed under: Γιωργος Αναδρανιστακης | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΑΔΡΑΝΙΣΤΑΚΗ

Κοίτα ρε που τώρα στα γεράματα οι Έλληνες έγιναν οικολόγοι! Εξέλιξη απολύτως θετική, δεδομένου ότι ζούμε στη χώρα με την πιο κακοκτισμένη πρωτεύουσα της Ευρώπης, το λιγότερο πράσινο ανά κάτοικο, τα πιο ενεργοβόρα αυτοκίνητα. Σε μια χώρα που καίει τα δάση της για να φτιάξει μεζονέτες, που στηρίζει την ανάπτυξή της στον λιθάνθρακα, που καταστρέφει τα βουνά της για να βγάλει βωξίτη ένας κύριος που προεδρεύει στη Λυρική Σκηνή (και σαπούνι).

Μόνο που είναι άλλο να είσαι οικολόγος με το σώμα σου και άλλο μόνο με την ψήφο σου, άλλο να βρίσκεσαι εκεί που καίγεται το πελεκούδι και να μάχεσαι για να μην καεί και άλλο να ψηφίζεις ένα πράσινο κόμμα, για να έχεις ήσυχη τη συνείδησή σου και να πουλάς μούρη στους φίλους σου ότι είσαι in και προοδευτικός. Τέσσερις είναι οι βασικές πολιτικές στάσεις περί την οικολογία:

Στάση πρώτη: «Τσιμέντο να γίνει!». Αυτή είναι η στάση των κομμάτων της εξουσίας, από τον Καραμανλή τον μεγάλο μέχρι τον Σημίτη και τον Καραμανλή τον μικρό και από τον Λαλιώτη και τη Βάσω, μέχρι τον Σουφλιά και τον Κακλαμάνη. Τα πράγματα εν προκειμένω είναι απλά: Εκείνο που προέχει είναι η ανάπτυξη και η προκοπή του τόπου, να λαδώσει το αντεράκι του ο λαός που ψωμολυσσάει και οι εργολάβοι που χαβιαρολυσσάνε. Προτεραιότης μας τα μεγάλα έργα, χτίζουμε την Ελλάδα απ’ άκρου εις άκρον που έλεγε κι ο Σημίτης κι αν κατά το χτίσιμο κοπούν ολίγα δέντρα και μπαζωθούν ακόμη ολιγότεροι αρχαιολογικοί χώροι, δεν βαριέσαι, η ανάπτυξη είναι διαρκής πόλεμος με αναπόφευκτες παράπλευρες απώλειες. Όσο για το γενικότερο πρόβλημα του πλανήτη, την επικείμενη δηλαδή περιβαλλοντική καταστροφή, αυτά είναι κινδυνολογίες των ανεπρόκοπων, άλλωστε άσχημα θα σας πέσει να γίνει η Ευρυτανία παραλιακή;

Στάση δεύτερη: «Η οικολογία ή θα είναι σοσιαλιστική ή δεν θα υπάρχει». Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, η καταστροφή του περιβάλλοντος είναι αποτέλεσμα του κυρίαρχου μοντέλου παραγωγής και κατανάλωσης, γεννήθηκε με τον καπιταλισμό και θα πεθάνει μαζί του. Κατόπιν τούτου, το μόνο που έχει σημασία είναι η μάχη για την υπέρβαση του συστήματος, ο δε αγώνας για τα επιμέρους περιβαλλοντικά προβλήματα είναι μάταιος, ενδεχομένως δε και αποπροσανατολιστικός. Η στάση αυτή θα μπορούσε να είναι η στάση του ΚΚΕ, δυστυχώς όμως δεν είναι. Διότι το ΚΚΕ παραπέμπει μεν τη λύση των περιβαλλοντικών προβλημάτων στον σοσιαλισμό, ο σοσιαλισμός όμως που ευαγγελίζεται κάθε άλλο παρά εγγυάται την επίλυση των προβλημάτων αυτών. Διαβάστε τις θέσεις για τον λιθάνθρακα και τον λιγνίτη και θα διαπιστώσετε ότι το ΚΚΕ δεν έχει ξεφύγει από το μοντέλο της διαρκούς και με κάθε κόστος ανάπτυξης, μοντέλο που ρήμαξε κάποιες από τις χώρες του υπαρκτού.

Στάση τρίτη: «Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει». Το Α και το Ω της οικολογίας είναι τα περιβαλλοντικά προβλήματα της καθημερινότητας, να είμαστε εκεί που συμβαίνει η καταστροφή και να την εμποδίσουμε να συμβεί. Τα άλλα, τα γενικότερα, το ποιος παράγει, πώς παράγει, ποιος καταναλώνει, τι καταναλώνει, ουδόλως μας ενδιαφέρουν, όπως δεν μας ενδιαφέρει και η συζήτηση περί καπιταλισμού και σοσιαλισμού. Αυτή θα μπορούσε να είναι η στάση των Οικολόγων Πράσινων, δυστυχώς όμως δεν είναι. Διότι ακόμη και η απλή ενασχόληση με τα καθημερινά περιβαλλοντικά προβλήματα χωρίς έγνοια και αναρώτηση για τις συνθήκες που τα προκαλούν, απαιτεί συγκρούσεις. Συγκρούσεις με τον Μπόμπολα, τον Βωβό, τον Κακλαμάνη, σύγκρουση εντέλει με τα κόμματα εξουσίας που δηλώνεις ότι θα τους δώσεις τις έδρες σου, για να επιστρέψουν ή να παραμείνουν στην κυβέρνηση.

Στάση τέταρτη: Η στάση αυτή συνδυάζει τη δεύτερη με την τρίτη, γνωρίζει δηλαδή ότι τα περιβαλλοντικά προβλήματα σχετίζονται με το μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης, ότι ο καπιταλισμός οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή του πλανήτη, δεν υποτιμά ωστόσο τους καθημερινούς αγώνες ακόμη και για τη σωτηρία του ισχνότερου δέντρου και πανηγυρίζει όταν σώζεται ο Ελαιώνας, το Κάβο Σίδερο και το παρκάκι της Λέλας Καραγιάννη. Τη στάση αυτή τηρεί ο ΣΥΡΙΖΑ ή τουλάχιστον προσπαθεί να την τηρήσει και για την προσπάθειά του αυτή αξίζει να τον τιμήσουν με την ψήφο τους όσοι πιστεύουν ότι «το βάθος του ουρανού είναι πράσινο, αλλά μέχρι τότε καλό είναι να σώσουμε και κανένα δέντρο».



Η Φυσις απεχθανεται το κενο (Αυγη, 14.5.2009)
14/05/2009, 12:25 πμ
Filed under: Γιωργος Αναδρανιστακης | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΑΔΡΑΝΙΣΤΑΚΗ

Πολλοί στενοχωρήθηκαν  και ακόμη περισσότεροι εκνευρίστηκαν με όσα έγραψε ο κ. Α. Παπαχελάς (Καθημερινή 26.04.2009) σε άρθρο με τίτλο «Το αριστερό κενό», το οποίο κενό, ως γνωστόν, το απεχθάνεται η Φύσις, όπως άλλωστε απεχθάνεται και το κανό. Ο κ. Παπαχελάς αναφέρει μεταξύ άλλων:

«Αυτή η ανανεωτική αριστερά (σ.σ.: δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ) δεν έχει σήμερα τίποτα να κάνει με το σχήμα που έχει κληρονομήσει απλώς την «ταμπέλα» της. Τη σκέψη διαδέχθηκε ο φανατισμός, τη μετριοπάθεια οι ακρότητες, τον φιλοευρωπαϊσμό η άκρατη καχυποψία απέναντι σε οιοδήποτε -μη περιθωριακό- ξένο ρεύμα.

Η σημερινή ανανεωτική αριστερά έχει και εκείνη μεγαλύτερη δύναμη από αυτήν που της δίνουν οι δημοσκοπήσεις, αλλά είναι δυστυχώς καταστροφική δύναμη. Στα πανεπιστήμια υπερασπίζεται το στάτους κβο, σε διάφορα «περιβαλλοντικά» (υποτίθεται) θέματα παίρνει τις πλέον ακραίες θέσεις θεωρώντας πως «ό,τι επιχειρηματικό είναι και κακό». Όταν κάτι δεν της αρέσει, συχνά απειλεί ότι «μπορεί να κατέβει να τα σπάσει» προκειμένου να επιβάλει την άποψή της».

Κι όμως, όσο κι αν μας στενοχωρούν και μας εκνευρίζουν τα προρρηθέντα, ο κ. Παπαχελάς έχει απόλυτο δίκιο, πώς θα μπορούσε άλλωστε να έχει άδικο ο διευθυντής της Καθημερινής και εμπνευστής του έπους που ακούει στο όνομα «Οι εκατό μεγαλύτεροι Έλληνες». Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά:

«Τη σκέψη διαδέχθηκε ο φανατισμός». Και λίγα λέει ο κ. Παπαχελάς. Τω όντι, που λένε και οι μορφωμένοι, η ριζοσπαστική αριστερά, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, τα κινήματα, οι οργανώσεις, τα ΜΜΕ και γενικώς όσοι και όσες εμπνέονται από αυτήν, έχει επιδείξει κατά καιρούς ασυγκράτητο φανατισμό. Είναι φανατικά υπέρ των ομοφυλόφιλων, των φυλακισμένων, των τοξικοεξαρτημένων, των ανέργων, των ημιαπασχολούμενων, των φτωχών, των μεταναστών (αυτών που η Καθημερινή του κ. Παπαχελά αποκαλεί «λαθρομετανάστες» και ζητάει να φύγουν από το πρώην Εφετείο) και γενικώς όσων χαλάνε την ησυχία των νοικοκυραίων και την ευκοσμία του κλεινού άστεως. Φτάσανε μέχρι του σημείου να βάλουν στο ευρωψηφοδέλτιό τους έναν τύπο με δίκυκλο (ας βάζανε έστω έναν με τρίκυκλο, ας βάζανε τον Γκοτζαμάνη!) και μια παράνομη από την Αφρική, κάποια Καντίτζα ή κάπως έτσι, η οποία, άκουσον-άκουσον, δεν έχει δικαίωμα εκλέγειν – εκλέγεσθαι, σε αντίθεση με τον κ. Παυλίδη, τον κ. Βερελή και τον κ. Καρατζαφέρη.

«Τον φιλοευρωπαϊσμό», συνεχίζει ο κ. Παπαχελάς, «διαδέχθηκε η άκρατη καχυποψία απέναντι σε οιοδήποτε -μη περιθωριακό- ξένο ρεύμα». Καχυποψία άκρατη σαν τα δυνατά ποτά της ηδονής, η οποία έφτασε μέχρι την αποδοκιμασία του Εμμανουέλ (σ.σ.: ο Θεός μεθ’ υμών) Μπαρόζο, του ζωντανού συμβόλου της Ε.Ε. Από αυτή τους την ενέργεια και μόνο οι ευρωσκεπτικισταί έχασαν 4%, όσο θα χάσει και η οικονομία της ευρωζώνης το 2009.

«Στα πανεπιστήμια υπερασπίζεται το Status Quo». Μωρέ μέχρι και το Quo Vadis του Μέρβιν Λιρόι υπερασπίζεται η ριζοσπαστική αριστερά, που μαζί με κάτι άπλυτους φοιτητές έκλεινε κάθε Πέμπτη το Σύνταγμα και δεν μπορούσε ο λαός να ψωνίσει μονόπετρα από τον Καίσαρη. Κλείσε-κλείσε το Σύνταγμα, εμπόδισαν οι βασιβουζούκοι την έλευση του Χάρβαρντ και του ΜΙΤ στην  Ελλάδα, οπότε ο κ. Παπαχελάς θα συνεχίσει αναγκαστικά να δίνει τις διαλέξεις του στο Ντιρί και στις Σχολές Κομμωτικής Αμάραντος

«Σε διάφορα «περιβαλλοντικά» (υποτίθεται) θέματα παίρνει τις πλέον ακραίες θέσεις». Εδώ  κι αν έχει δίκιο ο κ. Παπαχελάς. Μόλις πάει κάποιος χριστιανός να κόψει ένα κωλόδεντρο για να φτιάξει ένα mall, ένα πάρκινγκ, ένα γήπεδο του γκολφ, να σου οι συριζαίοι με τις ντουντούκες, λες και το δέντρο το κόβουνε από τα αμπελοχώραφα του παππού τους. Και στο κάτω-κάτω, ρε κουφάλες, σε αυτή τη χώρα την προστασία των δέντρων την έχει αναλάβει εργολαβικά ο Αλαφούζος κι άμα συνεχίζετε αυτό το βιολί, θα πάρει τα μονοπύθμενά του και θα σαλπάρει για την Ελβετία, που έχει και περισσότερα δέντρα να σώσει.

Η κατάντια που περιγράφει ο κ. Παπαχελάς είναι αυτή που θα δώσει στη ριζοσπαστική αριστερά το μεγαλύτερο εκλογικό ποσοστό της πρόσφατης ιστορίας της, γι’ αυτό στα αναθεωρημένα προεκλογικά φυλλάδια του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να περιληφθεί απαξάπαντος και το άρθρο περί αριστερού κενού, το οποίο, ως γνωστόν, το απεχθάνεται η Φύσις. Το κενό, όχι το άρθρο.

Ο Γιώργος Αναδρανιστάκης είναι δημοσιογράφος στην Αυγή και στον ρ/σ «Στο Κόκκινο 105.5»



Θυμησου τον Δεκεμβρη (Αυγη, 7.5.2009)
07/05/2009, 12:36 πμ
Filed under: Γιωργος Αναδρανιστακης | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΑΔΡΑΝΙΣΤΑΚΗ

Παραφράζοντας τον Βολτέρο, αν δεν υπήρχε ο Δεκέμβρης, θα έπρεπε να τον επινοήσουμε. Τι λόγια είναι αυτά μέρες που ‘ναι, θα αντιτείνουν κάποιοι. Εδώ κάνουμε αμάν και πώς να ξεχάσουμε τον άτιμο το Δεκέμβρη, που μας έριξε από το 18% στο 8%, κι εσύ ό,τι θυμάσαι χαίρεσαι.

Καταρχάς και όπως θα προσπαθήσουμε να δείξουμε στη συνέχεια, ο Δεκέμβρης δεν μας (σ.σ. «μας»= ΣΥΡΙΖΑ) έριξε στο 8%, ο Δεκέμβρης μας κρατάει με τα δόντια στο 8%, ποσοστό πρωτοφανές για τα δεδομένα της δικής μας αριστεράς. Αλλά ακόμη κι αν το 18% γινόταν 0,8%, ο ΣΥΡΙΖΑ όφειλε να αντιμετωπίσει τον Δεκέμβρη με τον τρόπο που τον αντιμετώπισε, διότι οποιαδήποτε άλλη στάση θα άγγιζε τα όρια της πολιτικής απάτης. Δεν γίνεται να είσαι επί τέσσερα χρόνια ο βασικός συμπαραστάτης των αγώνων του μαθητικού και φοιτητικού κινήματος, δεν γίνεται να είσαι ο χώρος που έστειλε στα σκουπίδια το άρθρο 16 και την κρίσιμη ώρα, την ώρα που τα παιδιά βγήκαν στο δρόμο για να θρηνήσουν τη δολοφονία του Αλέξη και του μέλλοντός τους, εσύ να κάνεις την πάπια

Και με τη βία, τι γίνεται με τη βία; Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον ερώτημα, διότι η βία του Δεκέμβρη έγινε αφορμή για τη μητέρα όλων των σπεκουλών. Τον Δεκέμβρη λοιπόν είχαμε δύο είδη βίας:  Από τη μια τη βία των παιδιών που πέταγαν νεράντζια (άντε και καμιά πετρούλα) στα όργανα της τάξης που είχαν μόλις δολοφονήσει το συμμαθητή τους, των παιδιών που αμύνονταν νομίμως απέναντι στα ίδια όργανα που τα χτύπαγαν αλύπητα με τα γκλομπ και τα ψέκαζαν σαν τη μικρή Τερέζα. Κι από την άλλη τη βία της φωτιάς και της βαριοπούλας, η οποία εκδηλώθηκε από ομάδες που θεώρησαν ότι σπάζοντας και καίγοντας θα αφυπνίσουν τις μάζες και τελικά το μόνο που κατόρθωσαν ήταν να βλάψουν, εκόντες άκοντες, την υπόθεση του Δεκέμβρη.

Οι δυνάμεις του νόμου και της τάξεως, του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου, έκαναν που λέτε την εξής λουμπινιά: Πήραν την εύλογη και επιβεβλημένη βία των μαθητών και των φοιτητών, την ταύτισαν αυθαίρετα με την τυφλή βία των οργανωμένων ομάδων και ζήτησαν από τις πολιτικές δυνάμεις να καταδικάσουν τη βία οπόθεν κι αν προέρχεται, να καταδικάσουν εντέλει τους μαθητές και τους φοιτητές. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσε, δεν είχε το δικαίωμα, να τσουβαλιάσει δικαίους και αδίκους και ευτυχώς, παρά την ανυπόφορη πίεση, δεν το έκανε.

Επιστρέφοντας στις δημοσκοπήσεις, ο ισχυρισμός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε από το 18% στο 8% εξαιτίας του Δεκέμβρη είναι παντελώς ανακριβής. Από τον Σεπτέμβριο, από την ώρα δηλαδή που το ΠΑΣΟΚ πέρασε μπροστά στις δημοσκοπήσεις, οι ψηφοφόροι του που είχαν προσεγγίσει το ΣΥΡΙΖΑ επειδή δεν γούσταραν τον Γιώργο άρχισαν να επιστρέφουν στη βάση τους, αφήνοντας πίσω τους ψηφοφόρους που είχαν πολιτική – ιδεολογική συνάφεια με την αριστερά. Κατόπιν τούτου, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πέσει πριν από τον Δεκέμβρη στο 13%, το οποίο περιλάμβανε και ένα 2%-3% απογοητευμένων νεοδημοκρατών που τσίμπησαν αυθωρεί στο παραμύθι της υποκινούμενης βίας, βάζοντας πλώρη για τους Οικολόγους και το ΚΚΕ(!)

Εκείνο που έκανε ο Δεκέμβρης ήταν να επιταχύνει τις εξελίξεις που θα έφερναν αργά ή γρήγορα το ΣΥΡΙΖΑ στο 10%. Ένα 10% αριστερό, ριζοσπαστικό, με ισχυρότατη την παρουσία της  νεολαίας και των εργαζόμενων, επέκταση του 5% του 2007, το οποίο στηριζόταν επίσης σε μεγάλο βαθμό στη νεολαία και τους εργαζόμενους. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κρατήσει τον Δεκέμβρη στάση άτολμη και κυριλέ, αυτό το 10% θα φυλλορροούσε, μη σου πω ότι θα φυλλορροούσε και το 5% του 2007

Εκείνο που πρέπει να μας προβληματίσει δεν είναι γιατί πέσαμε από το 18% του Σεπτέμβρη στο 10% του Δεκέμβρη αλλά γιατί πέσαμε από το 10% του Δεκέμβρη στο 7,5% του Φλεβάρη. Μήπως επειδή ο πολιτικός χώρος που μαχόταν τον Δεκέμβρη με θεούς και δαίμονες εμφανίσθηκε λίγες εβδομάδες αργότερα να σπαράσσεται για αξιώματα και τούτο θεωρήθηκε από κάποιους ανθρώπους που είχαν αποθέσει τις ελπίδες τους στην αριστερά έγκλημα καθοσιώσεως; Μόλις κόπασε ο σπαραγμός, το 7,5%  έγινε 8%-8,5% και το μεγάλο στοίχημα δεν είναι αν θα ξαναγυρίσουμε στη δημοσκοπική φαντασίωση του 18% αλλά αν θα ξαναβρούμε το απωλεσθέν 10% του Δεκέμβρη, που αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον επινοήσουμε.

Ο Γιώργος Αναδρανιστάκης είναι δημοσιογράφος της Αυγής και του ρ/σ «Στο Κόκκινο 105,5»