Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΑΚΡΑ. ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Η έκδοση του Κοκκινοπράσινου Δικτύου του Συνασπισμού για την κρίση και τη στρατηγική της Αριστεράς, με κείμενα των Χάρη Γολέμη, Απόστολου Δεδουσόπουλου, Γιάννη Δραγασάκη, Ηλία Ιωακείμογλου, Ανδρέα Καρίτζη, Τάσου Κυπριανίδη, Σπύρου Λαπατσιώρα, Χρήστου Λάσκου, Γιάννη Μηλιού, Χριστόφορου Παπαδόπουλου, Μιχάλη Σπουρδαλάκη, Γιώργου Σταθάκη, Σπύρου Τομπάζου και Ευκλείδη Τσακαλώτου, θα κυκλοφορεί τις μέρες και στο χώρο του Συνεδρίου του Συνασπισμού (3-6 Ιουνίου, κλειστό γυμναστήριο Παλαιού Φαλήρου). Αναζητήστε τη!



Εδω ο κοσμος χανεται… (ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΠΡΑΣΙΝΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝ, 14.5.2010)

Δεν θέλαμε να μιλήσουμε, παρ’ ότι πολύ καιρό τώρα καταλαβαίναμε, όπως και ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ εξάλλου, ότι το πολιτικό κλίμα στο συμμαχικό μας σχήμα επιδεινώνεται συνεχώς. Πιστεύαμε και εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι είναι πολυτέλεια οι ενδοαριστερές αντιθέσεις σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης και επαναδιαπραγμάτευσης των ταξικών συσχετισμών. Πόσω μάλλον αποτελούν πολιτική «ύβρη» αυτή την περίοδο οι επαναδιαπραγματεύσεις πολιτικής ισχύος, το παιχνίδι των αρχηγών και των συνιστωσών, οι εκφωνήσεις μειοψηφικών στην απεύθυνση και ανταγωνιστικών πολιτικών με αδικαιολόγητη έπαρση και οικονομική και κοινωνική ελαφρότητα στις επιπτώσεις τους.

Αυτή τη στιγμή  ο κόσμος της Αριστεράς, η κοινωνία, οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα απαιτούν από μας τη μέγιστη ενότητα, την ανιδιοτελή στράτευση, την αδιάκοπη πολιτική, κοινωνική και κινηματική παρουσία. Την ίδια στιγμή η κρίση και ο πολιτικός ανταγωνισμός απαιτούν από μας αναλυτική οξυδέρκεια και προγραμματική επάρκεια, δηλαδή να εξηγήσουμε την ταξική μεροληψία των πολιτικών διαχείρισης της κρίσης από την σκοπιά του αστικού μπλοκ εξουσίας και την ίδια στιγμή να ξεδιπλώσουμε τις δικές μας απαντήσεις που να πυροδοτούν αγώνες και να τροποποιούν το κοινωνικό ισοζύγιο υπέρ των υποτελών τάξεων.

Δεν είμαστε αδιάλλακτοι σε ζητήματα πολιτικής γραμμής, καταλαβαίνουμε ότι σε περιόδους κρίσης και μάλιστα δομικής, συστημικής κρίσης ο αριστερός υποκειμενισμός είναι σε έξαρση. Όπως επίσης καταλαβαίνουμε την αναπόφευκτη, τέτοιες εποχές, συσπείρωση γύρω από τη σημαία, την ιδεολογική και κομματική σημαία. Δεν συμμεριζόμαστε όμως την ιδεολογική και πολιτική δυσανεξία, την απροθυμία να βρεθούν οι κοινοί πολιτικοί τόποι, οι προωθητικοί συμβιβασμοί προκειμένου ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει κοινή γλώσσα, κοινό πολιτικό και κινηματικό βηματισμό. Είναι ασυγχώρητο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ένα φυλλάδιο που να εξηγεί την καπιταλιστική κρίση, να αποκαλύπτει τους στόχους του αστικού μπλοκ εξουσίας, να αποδεικνύει την κοινότητα συμφερόντων μεταξύ του εθνικού αστικού μπλοκ με το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο. Με 2 λόγια να δίνει στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ τα απαραίτητα εργαλεία για να παλέψει. Αντ’ αυτού: διαφορετικές, εκφωνήσεις, διαφορετικές συγκεντρώσεις, διαφορετικά πολιτικά σχέδια.

Αντίθετα, είμαστε αδιάλλακτοι απέναντι σε διασπαστικά σχέδια, είμαστε επιθετικοί σε όσους υπονομεύουν την βιωσιμότητα και την πολιτική απεύθυνση του συμμαχικού μας σχήματος, του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν διστάσαμε να καταγγείλουμε την Ανανεωτική Πτέρυγα του Συνασπισμού όσες φορές με ανακοινώσεις ή δηλώσεις στελεχών της υπονόμευσαν το λόγο και την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Το κάναμε παλιά, το επαναλάβαμε και χθες όταν για άλλη μια φορά η Πτέρυγα συντάχθηκε με το δικομματικό πολιτικό σύστημα με αφορμή αυτή τη φορά την άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να συμμετάσχει στη σύσκεψη των προέδρων, δηλαδή στο κακοστημένο σκηνικό των συναινέσεων και της Εθνικής συμφιλίωσης για να περάσουν τα μέτρα. Από αυτό το πρίσμα μας βρίσκει αντίθετους και η συμπεριφορά του Μετώπου αλληλεγγύης που έχουν συστήσει συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής τον Α. Αλαβάνο. Δεν είμαστε αντίθετοι με τις ιδεολογικές συγκλίσεις στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ, αν και αναρωτιόμαστε κατά πόσο η ολική επαναφορά του «ανδροπαπανδρεισμού» στις μέρες μας αποτελεί την ικανή ιδεολογική και πολιτική συγκολλητική ουσία μεταξύ συνιστωσών με τόσο διαφορετική προέλευση και διαδρομή.

Είμαστε όμως μαχητικά αντίθετοι με κινήσεις που υποβαθμίζουν το ΣΥΡΙΖΑ, οργανωτικά και πολιτικά, που του στερούν παρουσία τόσο στην πολιτική σφαίρα, όσο και στην κοινωνική. Δεν κατανοούμε τις πολλαπλάσιες εκδηλώσεις του Μετώπου και τις λίγες των Τοπικών Επιτροπών του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε τα ξεχωριστά μπλοκ στις συγκεντρώσεις, πόσο μάλλον τις επιδεικτικές και συντεταγμένες αποχωρήσεις, όπως στην απεργία της 5ης Μάη ή στην πρόσφατη των σωματείων και του Δικτύου Συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ στην Κλαυθμώνος. Θεωρούμε φάρσα την αναπαλαίωση του τραγικού σκηνικού του καλοκαιριού και σε όσους επενδύουν σε νέες αντιθέσεις Αλαβάνου-Τσίπρα με πρόσχημα την ενότητα. Είναι φτηνό και τραγικό συνάμα για τον κόσμο της Αριστεράς, που θεώρησε ότι αυτό το κεφάλαιο έληξε οριστικά στην 3η Πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ και ότι τα ζητήματα ηγεσίας και διεύθυνσης του σχήματος θα λυθούν  στα συλλογικά σώματα και με συλλογικές διαδικασίες.

Αισθανόμαστε ότι δικαιούμαστε να είμαστε αυστηροί και επικριτικοί απέναντι σε φαινόμενα παρακμής στο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί έχουμε παλέψει θαρραλέα για το κοινό μας εγχείρημα. Έχουμε δώσει σκληρές μάχες και στο εσωκομματικό πεδίο και στον ΣΥΡΙΖΑ για την ιδιότητα του μέλους, τις δημοκρατικές διαδικασίες, τα συλλογικά όργανα, για τις αποφάσεις των Συνδιασκέψεων. Είμαστε μέρος της πλειοψηφίας στο Συνασπισμό, που στο κείμενο των θέσεων υποστηρίζει τις αποφάσεις της 3ης Πανελλαδικής κόντρα σε όλες τις άλλες τάσεις του κόμματος.

Γνωρίζουμε φυσικά ότι δεν είμαστε μόνοι μας: και άλλες συνιστώσες και ανένταχτοι -άνδρες και γυναίκες- στο ΣΥΡΙΖΑ παλεύουν τα ίδια πράγματα με μας δίνοντας μια βαθειά ΑΝΑΣΑ στη βιωσιμότητα του εγχειρήματός μας.



ΚΟΚΚΙΝΟ-ΠΡΑΣΙΝΟ ΔΙΚΤΥΟ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ: Συμβολη στο 6ο Συνεδριο του Συνασπισμου

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Δέκα χρόνια πριν, δέκα χρόνια μετά

Δέκα χρόνια πριν, στο 3ο Συνέδριο του Συνασπισμού, οι πιο αισιόδοξοι από μας δεν θα μπορούσαν να φανταστούν πόσο μεγάλη διαδρομή θα καλύπταμε σε αυτή τη «σύντομη» δεκαετία.

Είχε προηγηθεί βεβαίως μια «διαβρωτική» δεκαετία, μια δεκαετία κρίσης και αποσύνθεσης που ημερολογιακά ξεκίνησε με την κατάρρευση των χωρών του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», η οποία όμως δεν άφησε ανέγγιχτα ακόμα και τα ποιο κριτικά μαρξιστικά ρεύματα, ακόμα και εκείνα τα αριστερά κόμματα τα οποία εγκαίρως είχαν πάρει «διαζύγιο» από τα γραφειοκρατικά και εκμεταλλευτικά καθεστώτα των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και της Ασίας. Καθεστώτα εκμεταλλευτικά και ανελεύθερα που καταχρηστικά ονομάσθηκαν «σοσιαλιστικές χώρες»,   δυσφημώντας κάθε χειραφετητικό εγχείρημα που επιμένει να αναφέρεται στις παραδόσεις του εργατικού και επαναστατικού κινήματος: στον Μαρξ, τον Λένιν, τη Ρόζα, τον Γκράμσι και τόσους άλλους που νοηματοδότησαν την εποχή των μεγάλων επαναστάσεων.

Σε αυτά τα 10 χρόνια άλλαξε και ο Συνασπισμός, βήμα-βήμα μεταμορφώθηκε από κόμμα της κεντροαριστερής συναίνεσης σε κόμμα της σύγχρονης ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς, ομόλογο με παρόμοια εγχειρήματα που έχουν συντελεστεί την ίδια περίοδο σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Χρειασθήκαμε χρόνια για να αλλάξουμε το παράδειγμα πολιτικής δράσης και θα χρειασθούμε και άλλο χρόνο, όπως φαίνεται, για να αλλάξουμε  τον τρόπο λειτουργίας του κόμματός μας. Μια γενιά «αναλώθηκε» προκειμένου ο Συνασπισμός να αποκτήσει αυτόνομο πολιτικό στίγμα, να πάψει να θεωρείται ενδιάμεσος, μεταβατικός και συμπληρωματικός πολιτικός χώρος του ΠΑΣΟΚ.

Εργαστήκαμε στο πλαίσιο της αριστερής στροφής, θεωρητικά και πολιτικά, για να αποκτήσει το κόμμα μας ταυτότητα, δουλέψαμε στα 2 προηγούμενα συνέδρια και κυρίως στα «Προγραμματικά» προκειμένου να μην μας συνέχει μόνο η «πολιτική ενότητα», αλλά και η προγραμματική και η ιδεολογική. Αρκετοί σύντροφοι, η Ανανεωτική Πτέρυγα κυρίως, δεν θέλουν να το αποδεχθούν ακόμα και σήμερα παραμένοντας καθηλωμένοι σε αναλύσεις και ισχυρισμούς άλλων εποχών –εποχών κρίσης και αποϊδεολογικοποίησης. Οι ισχυρισμοί αυτοί διαψεύστηκαν από την ίδια την κρίση ηγεμονίας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, μαζί και ο «πολιτικός πραγματισμός» των συναινέσεων στο πλαίσιο  του νεοφιλελεύθερου δικομματικού πολιτικού συστήματος.

Χρειάσθηκαν μεγάλες συγκρούσεις, ατέλειωτοι εσωκομματικοί καβγάδες προκειμένου να πάψουμε να θεωρούμε την κυβερνητική εξουσία και τα ΜΜΕ το κέντρο της πολιτικής μας προσοχής και να αφιερωθούμε στην κοινωνία και στις διεργασίες της. Εκπαιδευτήκαμε, αλλά και εκπαιδεύσαμε μια νέα γενιά συντρόφων και συντροφισσών να συμμετέχουμε, να δημιουργούμε να ενθαρρύνουμε  κοινωνικά κινήματα (αντιπαγκοσμιοποιητικό, κινήματα πόλης, μεταναστευτικό, δικαιώματα, διακρίσεις, καταστολή, περιβαλλοντικές πρωτοβουλίες) χωρίς να υποτιμήσουμε τα ιστορικά κινήματα, τον εργατικό και αγροτικό συνδικαλισμό.

Δεν είμαστε ανυποψίαστοι:  γνωρίζουμε ότι ο καπιταλισμός κατακερματίζει τους εργαζόμενους με τη νέα οργάνωση της εργασίας, με τα εξατομικευμένα συστήματα αμοιβών και τις διαφοροποιημένες εργασιακές σχέσεις, με τις υπαρκτές αντιθέσεις των πολλαπλών ταυτοτήτων, με τον ατομικισμό ως κυρίαρχη ιδεολογία και τον καταναλωτισμό ως κοινωνικό όραμα. Όπως γνωρίζουμε ότι οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες αδυνατούν να συνθέσουν τους «εκτός των τειχών», τους άνεργους, τους επισφαλείς, τους νέους της εργασιακής περιπλάνησης, τις γυναίκες, τους μετανάστες και τις μετανάστριες με τα συνδικαλισμένα στρώματα μέσα από την έννοια της τάξης και του ταξικού συμφέροντος.

Εγκαταλείψαμε τα «εθνικά ακροατήρια» και εστιάσαμε την προσοχή μας στα στρώματα που πλήττονται από τις νεοφιλελεύθερες καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις: στους ηττημένους της αγοράς, στις κατηγορίες της κοινωνικής ανασφάλειας και της εργασιακής περιπλάνησης, στη γενιά των 700 ευρώ, στη νεολαία της αμφισβήτησης. Εκπονήσαμε ένα πολιτικό σχέδιο για την ενότητα της Αριστεράς, υλοποιούμε την ενότητα της ριζοσπαστικής Αριστεράς με το ΣΥΡΙΖΑ, επιχειρούμε δια μέσου αυτού του σχεδίου να ενώσουμε τα κοινωνικά κινήματα, να ενοποιήσουμε τον κατακερματισμένο κόσμο της εργασίας.

Πολλά έχουμε να κάνουμε ακόμα, έχουμε  τη γνώση ότι είμαστε στην αρχή. Πρώτιστη δουλειά μας είναι ν’ αλλάξουμε το κόμμα μας. Ν’ αφήσουμε πίσω το συγκεντρωτισμό, την ανάθεση και την υποκατάσταση, την αποϊδεολογικοποίηση, την «ομοσπονδιακή» λειτουργία του, τις προσχηματικές περιχαρακώσεις που διαιωνίζουν τα «φέουδα», με δύο λόγια όλα όσα φτιάχνουν το Συνασπισμό κόμμα στελεχών και όχι κόμμα των μελών του.

Χρειαζόμαστε ένα διαφορετικό Συνασπισμό για να ανταποκριθεί στα νέα του καθήκοντα, χρειαζόμαστε έναν καλύτερο ΣΥΡΙΖΑ, καταλύτη για τη δημιουργία μιας νέας Αριστεράς ικανής να ανταποκριθεί στις ανάγκες της περιόδου που τις ορίζουν η οικονομική κρίση, η κρίση του χρέους, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι περιφερειακές συγκρούσεις. Μια νέα περίοδος με απαιτητικά καθήκοντα όχι μόνο για να οργανώσουμε και να ενθαρρύνουμε τις κοινωνικές αντιστάσεις απέναντι στην αναδιανομή εισοδημάτων και δικαιωμάτων σε βάρος των υποτελών τάξεων που προδιαγράφει το αστικό πολιτικό σύστημα, αλλά απαιτητική ταυτόχρονα στη διατύπωση ενός ηγεμονικού λόγου που να ερμηνεύει «ποιοι ευθύνονται για την κρίση» και να διατυπώνει «ποιοι πρέπει να πληρώσουν την κρίση» και σε ποια κατεύθυνση μετασχηματισμού του υπάρχοντος. Και την ίδια στιγμή χρειαζόμαστε ένα άλλο Συνασπισμό και ένα διαφορετικό ΣΥΡΙΖΑ ικανούς να επωμισθούν το καθήκον της ανασύνθεσης της Αριστεράς και μαζί τα καθήκοντα  του μετασχηματισμού της κοινωνίας, τα καθήκοντα του σοσιαλισμού. Συνέχεια



Προωθητικος συμβιβασμος και διαψευση των προσδοκιων καταστροφης

Το Κοκκινοπράσινο Δίκτυο για την 3η Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ (Προδημοσίευση)

Η 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, διάψευσε πολλούς, καταρχάς όλους εκείνους που περίμεναν μια αναιμική συμμετοχή. Η μαζική συμμετοχή και η επίμονη παρακολούθηση των εργασιών της Συνδιάσκεψης, παρά το εξαντλητικό πρόγραμμα εργασιών, ήταν το πρώτο αξιομνημόνευτο χαρακτηριστικό της. Διέψευσε επίσης και όλους εκείνους που προφήτευαν και ευχόταν ότι η Συνδιάσκεψη θα ήταν η τελική πράξη ενός ημιθανούς εγχειρήματος, που αδυνατεί να επιλύσει τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Οι τελευταίοι έκαναν ότι μπορούσαν ώστε η προφητεία τους να αυτό εκπληρωθεί, ανεπιτυχώς. Διαψεύστηκαν και εκείνοι που νόμιζαν ότι μπορούσαν να διαχειριστούν στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή ένα αυθεντικό αίτημα πολιτικής συμμετοχής που ερχόταν από κάθε πόρο του ΣΥΡΙΖΑ και εγγραφόταν δυναμικά και στην αίθουσα. Η ηγεσία του Συνασπισμού διέγνωσε εγκαίρως τη γενική τάση και τη δυναμική του σώματος συναινώντας σε ένα προωθητικό συμβιβασμό προς τα αριστερά. Σε ένα συμβιβασμό δηλαδή που ενώ δεν αφήνει υποψίες για ενιαίο κόμμα –παρά μόνο σε όσους ήθελαν εκ των προτέρων να καταγγείλουν και ανεξαρτήτως έκβασης, όπως η Ανανεωτική Πτέρυγα του Συνασπισμού- προσχώρησε σε μια απόφαση που δίνει πολιτικά δικαιώματα στα μέλη (ενταγμένα σε συνιστώσες και ανέντακτα), δημιουργεί αυθεντικά αντιπροσωπευτικά σώματα και επιτρέπει την εξάπλωση του ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε χώρο.

Η απόφαση άφησε ικανοποιημένο τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, όχι βέβαια όλο. Καταρχήν έμειναν εκτεθειμένα και μετέωρα εκείνα τα στελέχη του Α. Ρεύματος που επί 2 μέρες επιχειρηματολογούσαν ότι το πρόβλημα δεν είναι η  δημοκρατία και η συμμετοχή αλλά η απουσία εξωστρεφούς δράσης -λες και αυτά να είναι 2 ασύμβατοι κόσμοι και το ένα δεν προϋποθέτει το άλλο- καταλήγοντας στο να μην αλλάξει τίποτα. Ανικανοποίητοι έμειναν και εκείνοι που προεξοφλούσαν την αποτυχία, που πυροδοτούσαν την ένταση και την πόλωση με σενάρια συνομωσίας και προσμονή του Μεσσία που θα φέρει το ΣΥΡΙΖΑ στον ίσιο δρόμο της δημοσκοπικής ανόδου.

Συνέχεια



Συνασπισμος: παραξενη συμμαχια για «να μην αλλαξει τιποτα»

Σύνοψη της Ολομέλειας του Κοκκινοπράσινου Δίκτυου της 3ης Νοεμβρίου 2009


Το μετεκλογικό τοπίο στα όργανα του Συνασπισμού, δηλαδή στην Πολιτική Γραμματεία και στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, μπορεί να συνοψιστεί σε μια πρωτοφανέρωτη συμμαχία μεταξύ της Ανανεωτικής Πτέρυγας και τμήματος του Αριστερού Ρεύματος με αίτημα και πολιτικό διακύβευμα «να μην αλλάξει τίποτα», ούτε στο Συνασπισμό, ούτε και στο ΣΥΡΙΖΑ. Το πεδίο της συμφωνίας αφορά πρωτίστως την απόρριψη οποιουδήποτε μετασχηματισμού στη δομή και τη λειτουργία τόσο του Συνασπισμού, όσο και του ΣΥΡΙΖΑ. Η νέα συμμαχία είναι «χειραφετημένη» έναντι των παλιών ανταγωνισμών και αυτονομημένη έναντι της «αριστερής στροφής». Δεν είναι τυχαία, ούτε «σεμνότυφη» αφού έχει το θάρρος να αποτυπώνεται η συναίνεσή τους σε κρίσιμες ψηφοφορίες, όπως για το έκτακτο συνέδριο ή την κριτική στη λειτουργία των τάσεων. Όταν μάλιστα πάμε στα πιο επιτακτικά και απαιτητικά όπως η προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ, τα μέτρα για τον εκδημοκρατισμό και την κοινωνικοποίησή του, όλα όσα δηλαδή δεσμευτήκαμε προεκλογικά ενώπιον των μελών και των ψηφοφόρων του συμμαχικού μας σχήματος, τότε οι πολιτικές συναινέσεις φορτίζονται με τον απαραίτητο κομματικό πατριωτισμό και υπερακοντίζουν σε εξουθενωτική κριτική τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για τους ανένταχτους τους επιφυλάσσουν συμπληρωματικούς ρόλους, που δεν αλλάζουν συσχετισμούς και δομημένους ρόλους, ελεημονώντας τους με ψήγματα συμμετοχής και με ελάχιστα πολιτικά δικαιώματα στη λήψη των αποφάσεων.

Συνέχεια



Σχεδιο για την οργανωτικη ανασυγκροτηση του ΣΥΡΙΖΑ

ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟ-ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝ

Το παρακάτω σχέδιο για την οργανωτική ανασυγκρότηση και τη δημοκρατία στον ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να σκιαγραφήσει έναν τρόπο μετασχηματισμού του σημερινού οργανωτικού μορφώματος. Ο σημερινός οργανωτικός και πολιτικός ιστός του ΣΥΡΙΖΑ είναι στην πραγματικότητα ένα μετωπικό σχήμα των συνιστωσών οργανώσεων, στο οποίο συνυπάρχουν χωρίς πολιτικά δικαιώματα οι ανέντακτοι και οι ανέντακτες σε συνιστώσες.

Την ίδια στιγμή, τα μέλη των κομμάτων και των οργανώσεων που συναποτελούν τον ΣΥΡΙΖΑ είναι στην πραγματικότητα μέλη με περιορισμένα δικαιώματα στον βαθμό που η έμμεση συμμετοχή δια μέσου των οργανώσεών τους ακυρώνεται στην πράξη και στην ουσία εκτελούν πολιτικά καθήκοντα στα οποία δεν είχαν καμιά συμμετοχή.

Συνέχεια



Το ΚΟΚΚΙΝΟΠΡΑΣΙΝΟ ΔΙΚΤΥΟ του ΣΥΝ για τα «τρία κακά της μοίρας μας»

Ανοικτό γράμμα προς τα μέλη του κόμματός μας και του ΣΥΡΙΖΑ

Αύγουστος 2009

Είναι πρόδηλο πως εδώ και ένα περίπου δίμηνο ζούμε ως χώρος της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε μια συνθήκη απόλυτου παραλογισμού. Αρχής γενομένης με τα όσα επακολούθησαν τις Ευρωεκλογές, με κύρια ανάμεσά τους τους πανηγυρισμούς σχεδόν τμήματος της «ανανεωτικής» πτέρυγας για την «ταπεινωτική ήττα» μας και τις απολύτως απαξιωτικές για την παράταξή μας παραιτήσεις, ανακλήσεις και τα συμπαρομαρτούντα, αδυνατούμε –ακόμη και σε συνθήκες ραστώνης- να ησυχάσουμε για μια έστω μέρα.

Ενώ η μεγάλη πλειοψηφία των μελών του κόμματός μας, με όλη την τεράστια απογοήτευση, συνεχίζει να προσπαθεί, δέχεται το ένα χτύπημα πίσω από το άλλο. Δηλώσεις παραγόντων ακολουθούν τις δηλώσεις άλλων παραγόντων, χωρίς φειδώ και έλεος, με αποτέλεσμα να είμαστε ήδη η χλεύη των αντιπάλων μας και η ντροπή των μελών μας. Ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, «έγκυρες εφημερίδες» έχουν γίνει ο τόπος της καταστροφής ενός εγχειρήματος που προκάλεσε διεθνές ενδιαφέρον και που στις 7 Ιουνίου, πριν ακολουθήσουν όσα ακολούθησαν, είχε ακόμη, με όλο το κακό εκλογικό αποτέλεσμα, όλες τις δυνατότητες να κάνει τη μεγάλη διαφορά στην ιστορία της ελληνικής Αριστεράς.

Συνέχεια