Δέκα χρόνια μετά τη Γένοβα
23/07/2011, 7:08 πμ
Filed under: Uncategorized | Ετικέτες:

του Γαβριήλ Σακελλαρίδη και της Ράνιας Σβίγκου, μελών της ΚΠΕ του Συνασπισμού

 

Η δεκαετία που χωρίζει το σήμερα από τη Γένοβα είναι χρόνος εξαιρετικά πυκνός σε γεγονότα, ζυμώσεις, ανακατατάξεις και ανασυνθέσεις για το χώρο της Αριστεράς.

Η Γένοβα ήταν το πιο σημαντικό σκαλοπάτι στη σκάλα που η Αριστερά ανέβαινε με λαχτάρα, έχοντας μόλις βγει από τη δεκαετία ήττας και περισυλλογής. Ήταν ο σημαντικότερος σταθμός του «αντι-παγκοσμιοποιητικού» κινήματος για λόγους όχι μόνο συμβολικούς, αλλά και βαθιά πολιτικούς.

Οι διαδηλώσεις της Γένοβας έμειναν στην ιστορία για πολλούς λόγους. Για την απίστευτη καταστολή που κορυφώθηκε με την εκτέλεση του Κάρλο Τζουλιάνι, την τεράστια μαζικότητα, το πνεύμα διεθνισμού και αλληλεγγύης ανάμεσα στις αποστολές από όλη την Ευρώπη.

Η Γένοβα σημάδεψε, επίσης, την πολιτική εμβάθυνση ενός κινήματος που φιλοδοξούσε να δείξει ότι οι κοινωνικές αντιστάσεις δεν μπήκαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, όπως διαφαινόταν στην αμήχανη δεκαετία του ’90.

Μέσα από τις κινητοποιήσεις αυτές, καταδεικνύεται, έστω και σε εμβρυακή μορφή, ότι η κοινή δράση είναι δυνατή και αναγκαία,  ότι πρέπει να συζητήσουμε, να πράξουμε, να οργανωθούμε.

Αρχίζει, έστω και δειλά, να ξηλώνεται η αίγλη και η ηγεμονία του κυρίαρχου μοντέλου και οι μύθοι περί της νομοτέλειάς του, αλλά και να ξεκαθαρίζει το θολό τοπίο που γενικά χαρακτηριζόταν με τον όρο “παγκοσμιοποίηση”, με τους αντιπάλους να αποκτούν όνομα. Δ.Ν.Τ, Παγκόσμια Τράπεζα, Νεοφιλελευθερισμός.

Οι κινητοποιήσεις χαρακτηρίζονται από τη νέα γενιά, που ριζοσπαστικοποιείται και συμμετέχει στις κινητοποιήσεις μαζικά, εισάγοντας νέα εργαλεία και τρόπους πρόσληψης της πολιτικής παρέμβασης, ανανεώνοντας και εμπλουτίζοντας τις δράσεις, τα μέσα, αλλά και την ίδια τη γλώσσα του κινήματος.

Το «εργαστήριο» της Γένοβας αποτέλεσε τη μήτρα στην οποία κυοφορήθηκαν πολλές από τις αξίες που χαρακτηρίζουν τα σημερινά κινήματα και εκείνη την εποχή δεν ήταν διόλου αυτονόητες.

Η συνύπαρξη συλλογικοτήτων και ατόμων με διαφορετικές καταβολές, η ανάπτυξη μιας κουλτούρας διαλόγου, η συναίνεση στη λήψη αποφάσεων και η ενότητα στη δράση με βάση ελάχιστα προαπαιτούμενα, είναι αποτελέσματα μιας διαδικασίας που ωρίμασε μέσα στο «αντι-παγκοσμιοποιητικό» κίνημα και υιοθετήθηκε ως ένα σύστημα πρακτικών από τη ριζοσπαστική Αριστερά.

Ταυτόχρονα, όμως, εκτός από την ανάδειξη νέων αξιών, δοκιμάστηκαν οι παραδοσιακές αξίες της Αριστεράς σε μία περίοδο που το βάρος της «ιστορικής ήττας», σε συνδυασμό με ένα διάχυτο μετα-μοντερνισμό, την ήθελαν στο περιθώριο. Οι αξίες της οργάνωσης, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης, μαζί με τη θεωρητική κληρονομιά που κουβαλάει η Αριστερά, όχι μόνο «επιβιώσαν», αλλά κατάφεραν να μπολιάσουν αυτό το κίνημα.

Στην Ελλάδα, η παραδοσιακή αριστερά τύπου ΚΚΕ, καθώς και δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αντιμετώπισαν το κίνημα με επιφυλακτικό ή  και εχθρικό τρόπο. Η σημασία του, όμως, για την ελληνική αριστερά, δεν μπορεί να κατανοηθεί, αν δεν λάβουμε υπόψη μας τη ριζική επιρροή που είχε στον Συνασπισμό, αλλά και διάφορες συλλογικότητες που μέσα από τη συμμετοχή τους στο κίνημα βρήκαν διαύλους επικοινωνίας,  ενοποιητικά στοιχεία και νέες σταθερές, σε μια περίοδο όπου είχαν αρχίσει να ξεθωριάζουν- χωρίς όμως και να έχουν αφανιστεί-παλιές διαχωριστικές γραμμές εντός της αριστεράς.

Έτσι, η Γένοβα, αποτέλεσε ένα σημείο-σταθμό για την αριστερά,  προσδιορίζοντας μια νέα αφετηρία αγώνων, πρωτοβουλιών, αλλά και πολιτικών σχηματισμών, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίως, όμως, αναδείχτηκε η ανάγκη για μια νέα τύπου σχέση κόμματος και κινήματος, για νέες δομές μέσα και έξω από τα κόμματα και τα συνδικάτα, για μια νέα μορφή οργάνωσης των αντιστάσεων σε διεθνές επίπεδο.

Τίποτα από τα προηγούμενα δεν είναι τόσο επίκαιρο όσο σήμερα.

Το φάντασμα της Γένοβας αιωρείται πάνω από τις πλατείες και ας μην το γνωρίζουν αυτό οι τελευταίες.

Οι κινητοποιήσεις στους ιταλικούς δρόμους ήταν ένα γεγονός πρωτόγνωρο και αντιμετωπίστηκε με την πλέον βίαιη καταστολή. Αντίστοιχα, σήμερα, είναι εξίσου πρωτόγνωρο οι πλημμυρισμένες πλατείες για δεκάδες μέρες σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Και πάλι η καταστολή ήταν παρούσα, όπως όμως και η αντίσταση και η αλληλεγγύη. Τότε, το κίνημα εφηύρε νέα εργαλεία και νέες πολιτικές μεθόδ`ους. Από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, μέχρι το indymedia. Σήμερα, το κίνημα των πλατειών βρίσκεται ακόμα στην αναζήτηση αυτών και είναι αναγκαίο να πάρει μαθήματα από τα λάθη και τις αδυναμίες αυτού του παρελθόντος.

Το φάντασμα, όμως, της Γένοβα πλανιέται και πάνω από τη δική μας Αριστερά. Και ας μην κάνει η τελευταία πως δεν το γνωρίζει.

Στη σημερινή φάση ανοίγουν παλιά μεν ζητήματα, αλλά με ένα νέο και διαφορετικό τρόπο. Στον πυρήνα αυτών μπορούμε να βρούμε δύο αλληλένδετα στοιχεία. Δημοκρατία και διεθνοποίηση των αντιστάσεων. Δημοκρατία ως όραμα, ως αίτημα, ως μέσο, αλλά και ως καθημερινή πρακτική. Πανευρωπαϊκές αντιστάσεις, ως απαραίτητο εργαλείο για την επανάκτηση της ελπίδας και την αλλαγή των συσχετισμών. Δεν μπορεί να υπάρξει στρατηγικό σχέδιο της αριστεράς που να μην έχει ως συστατικά του αυτά τα στοιχεία. Και δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική Αριστερά που να μην πάρει μαθήματα, όχι μόνο από τα θετικά της τελευταίας δεκαετίας, αλλά κυρίως από τα λάθη και τις ήττες της.

Γι’ αυτό και η Γένοβα είναι το σύμβολο όλων αυτών που έγιναν, αλλά και όλων αυτών που πρέπει να γίνουν. Και ως τέτοιο πρέπει να τη βλέπουμε.



ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ 4ης ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ*
19/07/2011, 5:00 μμ
Filed under: Uncategorized

Η 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ συνήλθε σε συνθήκες που χαρακτηρίζονται από την δραματική ένταση της κρίσης που βιώνει η χώρα μας, αλλά και ολόκληρη σχεδόν η ευρωζώνη. Κρίση που τείνει να πάρει ευρύτερες ακόμη διαστάσεις με την εμπλοκή και άλλων ευρωπαϊκών χωρών, όπως η Ιταλία και η Γαλλία, αλλά και των ΗΠΑ.

Ταυτόχρονα, οι δύο βασικότεροι θεσμοί της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, η Ενιαία Εσωτερική Αγορά και η Ευρωζώνη, αντιμετωπίζουν σοβαρή κρίση, γεγονός που υποχρεώνει, αλλά δίνει και τη δυνατότητα στις δυνάμεις της Αριστεράς, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, να παρέμβουν ακόμα πιο αποφασιστικά με δράση και αγώνες για την υπεράσπιση των λαϊκών κατακτήσεων και δικαιωμάτων από τις νεοφιλελεύθερες επιλογές.

Στη χώρα μας, η συνειδητή προσχώρηση της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου στη στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού και η πλήρης υποταγή της στις επιταγές των κυρίαρχων εκφραστών του ελληνικού και διεθνούς κεφαλαίου, την αναδεικνύουν ως τη χειρότερη και εξαιρετικά επικίνδυνη κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να ανατραπεί, να φύγει το ταχύτερο δυνατό. Η διενέργεια εκλογών, με απλή αναλογική, γίνεται πλέον ευρύτερη λαϊκή απαίτηση.

Η 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, υπογραμμίζει την ανάγκη της ευρύτερης δυνατής συσπείρωσης των δυνάμεων της Αριστεράς, των δυνάμεων της ριζοσπαστικής οικολογίας και των δυνάμεων που απομακρύνονται οριστικά από τις επιλογές της κυβέρνησης, από την πολιτική και τα κόμματα του δικομματισμού. Την ανάγκη συγκρότηση μιας νέας λαϊκής πλειοψηφίας, ενός νέου συνασπισμού εξουσίας, με πυρήνα την Αριστερά και άμεσο πολιτικό στόχο έναν ανυποχώρητο αγώνα για την απομάκρυνση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, για την ήττα όλων των δυνάμεων που στηρίζουν τις νεοφιλελεύθερες και αντιδραστικές πολιτικές, για να φύγει η τρόικα του ΔΝΤ-ΕΚΤ-Ε.Ε. από την Ελλάδα, για την αποκατάσταση και υπεράσπιση της δημοκρατίας, για την αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας.

Στις συνθήκες αυτές η 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, υπογραμμίζει, επίσης, την ανάγκη, το πολιτικό πλαίσιο αυτής της ευρύτερης συσπείρωσης, να περιλαμβάνει τα ζητήματα της συγκυρίας, με θέσεις σαφείς, συγκεκριμένες και αποφασιστικές.

Στη βάση αυτή, υποστηρίζουμε και παλεύουμε για την υλοποίηση των παρακάτω στόχων:

•    Την άμεση ανατροπή και κατάργηση του «μνημόνιου», του «μεσοπρόθεσμου» και του εφαρμοστικού του νόμου, καθώς και την απόκρουση των ετήσιων «ευρωπαϊκών μνημονίων», που συνεπάγεται το σύμφωνο για το ευρώ και οδηγούν σε πλήρη αποδόμηση την απασχόληση και το κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη. Αυτό το σύμφωνο,  σε συνδυασμό  με την λεγόμενη οικονομική διακυβέρνηση, κάνει ακόμη πιο συντηρητικό και αδιέξοδο τον μηχανισμό του ΕΥΡΩ. Η επιλογή για ένα  προοδευτικό εναλλακτικό σχέδιο ανάπτυξης έρχεται, εκ των πραγμάτων, σε ρήξη   με την σημερινή δομή της Ευρωζώνης και απαιτεί την ανατροπή της .

•    Το δημόσιο χρέος της χώρας έχει ταξικό χαρακτήρα, είναι προϊόν τοκογλυφικών πρακτικών και δεν είναι διαχειρίσιμο. Τα δημοσιονομικά μέτρα αντιμετώπισής του οδηγούν τη χώρα και την οικονομία σε ουσιαστική διάλυση, με παραπέρα βάθεμα της ύφεσης, γιγαντιαία άνοδο της ανεργίας και γενίκευση της φτώχειας και της καταστροφής του λαού και του τόπου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με κριτήριο την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων, τονίζει πως η εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών (μισθοί, συντάξεις, κοινωνικά δικαιώματα κλπ) είναι το πρώτο καθήκον μιας προοδευτικής διακυβέρνησης και όχι η εξυπηρέτηση των τοκογλύφων.

•    Μόνη λύση είναι η  διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και αντικοινωνικούς όρους, αξιοποιώντας όλα τα όλα τα όπλα αποφασιστικής και σκληρής διαπραγμάτευσης (λογιστικό έλεγχο, αμφισβήτηση, αθέτηση πληρωμών κ .α.).

•    Την Εθνικοποίηση-Κοινωνικοποίηση ολόκληρου του Τραπεζικού συστήματος, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, που θα αποτελέσει βασικό μοχλό, για την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας και τη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

•    Την άμεση επαναφορά στην ιδιοκτησία του Δημοσίου, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, των Δημόσιων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, που ξεπουλήθηκαν ή βρίσκονται στη διαδικασία να ξεπουληθούν.

•    Επιχειρήσεις όπως η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, οι Σιδηρόδρομοι, τα Πιστωτικά Ιδρύματα, οι επιχειρήσεις Ύδρευσης Αποχέτευσης, φορείς όπως Λιμάνια, Αεροδρόμια, Συγκοινωνιακές υποδομές, καθώς όλες οι  άλλες πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, δεν μπορούν παρά να υπηρετούν τις ανάγκες του λαού και την πολιτική ανάπτυξης που χρειάζεται η οικονομία και ο λαός.

•    Την άμεση αποκατάσταση των σοβαρών πληγμάτων που έχουν δεχθεί οι μισθοί οι συντάξεις, οι εργασιακές σχέσεις και η ίδια η εργασία. Χορήγηση ταυτόχρονα αυξήσεων, που θα υπερβαίνουν τα πλήγματα και θα καταπολεμούν την φτώχεια και την ανεργία στην οποία, με τον ένα ή άλλο τρόπο, έχει καταδικαστεί η πλειοψηφία του λαού και ιδιαίτερα η νεολαία.

•    Την ριζοσπαστική φορολογική μεταρρύθμιση με φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων με συντελεστή 45%.  Φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας και της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας.

•    Τη στήριξη με όλα τα μέσα της Δημόσιας Υγείας, της Δημόσιας Παιδείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης.

•    Την διεκδίκηση των Γερμανικών επανορθώσεων, του κατοχικού δανείου και των αποζημιώσεων των θυμάτων.

•    Την αποκατάσταση, την υπεράσπιση και διεύρυνση της δημοκρατίας.

Η πάλη για την προώθηση αυτών των στόχων θα επιταχύνει τη δημιουργία του νέου συνασπισμού εξουσίας που θα μπορέσει να τα επιβάλει, όταν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.

Το πολιτικό σύστημα του δικομματισμού βρίσκεται σε βαθειά κρίση. Η κυβέρνηση δεν έχει καμία απολύτως δημοκρατική λαϊκή νομιμοποίηση για να εφαρμόσει το αντιλαϊκό πρόγραμμά της. Γι’ αυτό το λόγο προχωράει σε αυταρχικοποίηση της μορφής διακυβέρνησης, σε μεθόδους συκοφάντησης του κινήματος και του ΣΥΡΙΖΑ, σε ένα κρεσέντο αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων. Κραυγαλέο δείγμα η πρωτοφανής επίθεση στους πολίτες που διαδήλωναν ειρηνικά στο Σύνταγμα, που συνιστά μνημείο αθλιότητας.

Βασικός παράγοντας προώθησης των πολιτικών που επιβάλλουν οι ανάγκες και οι απαιτήσεις των εργαζομένων, είναι η ανάληψη της ευθύνης και του ρόλου που έχει η πολιτική Αριστερά, για τη στήριξη των αγώνων και της δράσης του μαζικού λαϊκού κινήματος, του εργατικού – αγροτικού και του κινήματος των επαγγελματιοβιοτεχνών, καθώς και των νέων κοινωνικών κινημάτων, που αναπτύσσονται γύρω από συγκεκριμένα προβλήματα και διεκδικήσεις (περιβαλλοντικά, απορρίμματα, διόδια, ακρίβεια κλπ).

Το νέο σημαντικό στοιχείο που εισέβαλε ορμητικά στην πολιτική ζωή του τόπου είναι η άνοδος του μαζικού κινήματος με τη νέα μορφή των πολύ μεγάλων συγκεντρώσεων στις πλατείες των μεγάλων πόλεων, που ακολούθησαν τις μεγάλες απεργίες και συγκεντρώσεις της προηγούμενης περιόδου. Η μαζικότητα, η μεγάλη συμμετοχή νέων, οι πολύ θετικές μορφές δημοκρατίας, συλλογικότητας και αλληλεγγύης, η ένταση και η επιμονή των συγκεντρωμένων-αγανακτισμένων, δημιούργησαν μεγάλα γεγονότα και αφόρητη πίεση στο σύστημα εξουσίας. Οι πλατείες είναι ο χώρος και ο δεσμός συνάρθρωσης πολλών ετεροτήτων, πολλών επί μέρους κινημάτων που αναζητούν ένα νέο δρόμο κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης, και συγκροτούν μια μεγάλη δύναμη αμφισβήτησης, αντίστασης και ανατροπής. Το κίνημα αυτό μέσα από τις δικές του αμεσοδημοκρατικές λειτουργίες διατύπωσε τους στόχους του, επέλεξε τις μορφές πάλης του και πρέπει να συνεχίσει τον αγώνα του και να συμβάλει να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ανατροπής της κυβερνητικής πολιτικής. Το σύνθημα: ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ – ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΑΝ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ, που κέρδισε την πλατεία αποδεικνύει τον ριζοσπαστισμό που μπορεί να αποκτήσει αυτό το κίνημα. Ιδιαίτερο καθήκον όλων των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί η στήριξη και ο συντονισμός δράσης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος από κάτω προς τα πάνω και η δημιουργική συνάντησή του με το «κίνημα των αγανακτισμένων της πλατείας».

Τέλος, για μας, κεντρικά ζητήματα της  επόμενης περιόδου, είναι η ενιαία δράση του ΣΥΡΙΖΑ,  η συγκρότηση και ανάπτυξη δράσης, όλων των κυττάρων του σε ολόκληρη την Ελλάδα, η ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών  με βάση το συμφωνημένο πολιτικό πλαίσιο, η ανάκτηση πολιτικής και οργανωτικής ετοιμότητας για κάθε μεγάλη μάχη που θα προκύψει.

Στην παρούσα φάση έχει ιδιαίτερη σημασία και αξία να κατακτήσουμε την οργανωτική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, διασφαλίζοντας τη δημοκρατία, τη συμμετοχή των Συνιστωσών, των ανένταχτων, των γυναικών και της νέας γενιάς.

Η Συνδιάσκεψη, συγκροτεί  με συναίνεση, την νέα Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή, η οποία  είναι το αποφασιστικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ και  θα λειτουργεί επίσης με την αρχή της συναίνεσης  και  θα ορίσει  την Εκτελεστική Γραμματεία. Από τα άμεσα ζητήματα είναι η υλοποίηση αποφάσεων που δεν έχουν εφαρμοστεί.

Οι αποφάσεις σε όλη την κλίμακα του ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκεται να λαμβάνονται συναινετικά και με ομοφωνία και όταν αυτό δεν επιτυγχάνεται, με αυξημένη πλειοψηφία τουλάχιστον των 2/3. Για σημαντικά θέματα μπορεί να ζητείται, από την ΠΣΕ, η γνώμη του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ.

Η επόμενη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη θα πραγματοποιηθεί μέχρι το τέλος του 2011.

Αθήνα 17 -7-2011
Το Προεδρείο της 4ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης

*To κειμενο δεν ειναι στη τελικη του μορφη. Θα υπαρξουν βελτιωσεις.



Σοσιαλδημοκρατία; Όχι ακριβώς
17/07/2011, 5:07 μμ
Filed under: Uncategorized | Ετικέτες:

ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ

Ακόμα συναντά κανείς αναλύσεις για την ελληνική πολιτική πραγματικότητα του τελευταίου χρόνου που θέτουν το πρόβλημα της «κυβέρνησης Παπανδρέου» με τους κλασικούς όρους της αριστερής κριτικής. Για παράδειγμα, αναγνωρίζοντας την διολίσθηση της σοσιαλδημοκρατίας προς τα δεξιά, την παθητική προσαρμογή των κυβερνώντων στα διεθνή κέντρα της χρηματοπιστωτικής οικονομίας, μια περαιτέρω «σοσιαλφιλελεύθερη μετάλλαξη» και πάει λέγοντας.

Συνέχεια



Η κατασκευή ενός αθώου
16/07/2011, 5:36 πμ
Filed under: Uncategorized | Ετικέτες: , , ,

ΤΗΣ ΣΙΣΣΥΣ ΒΩΒΟΥ

Σύσσωμα τα μεγάλα αμερικανικά ΜΜΕ οδηγούνται σε έναν νέο δρόμο σχετικά με τις καταγγελίες της καμαριέρας του Σόφιτελ Νέας Υόρκης για σεξουαλική επίθεση, απόπειρα βιασμού και ομηρεία από τον πρώην πρόεδρο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Οι πηγές τους προέρχονται από την εισαγγελία της Νέας Υόρκης και αναφέρονται ως ανεπιβεβαίωτες, προς το παρόν. Τα ελληνικά ΜΜΕ ακολουθούν στην πλειοψηφία τους χωρίς ερωτήσεις, δυστυχώς, τον νέο δρόμο που χαράσσεται.

Συνέχεια



Πώς θα είναι το δημόσιο Πανεπιστήμιο αν ψηφιστεί ο νόμος Διαμαντοπούλου
15/07/2011, 6:26 μμ
Filed under: Uncategorized

Ο Κώστας Σταμάτης, καθηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου στο Τμήμα Νομικής του ΑΠΘ, απευθύνει προς τους βουλευτές επιστολή-υπόμνημα επί του νομοσχεδίου για το ελληνικό Πανεπιστήμιο

«Αξιότιμοι Κύριοι και Κυρίες Βουλευτές.

Κατατίθεται προς ψήφιση νομοσχέδιο σαρωτικής μεταβολής του πανεπιστημιακού τοπίου στη χώρα μας. Το νομοσχέδιο κατατίθεται μέσα στο καλοκαίρι, μόνο και μόνο για να ψηφισθεί εσπευσμένα και χωρίς ουσιαστική συζήτηση, παρά την καθολική αντίδραση της ελληνικής πανεπιστημιακής κοινότητας. Το κείμενο αυτό ατυχώς απηχεί προς το πολύ χειρότερο συναφή δέσμη ιδεών, που έχει εξαγγείλει προ μηνών η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας και Διά Βίου Μάθησης. Η εν λόγω δέσμη ιδεών έχει αποτελέσει έκτοτε αντικείμενο ζωηρής και αυθεντικής διαβούλευσης στα Τμήματα και τις Συγκλήτους των ΑΕΙ όλης της χώρας. Η ελληνική πανεπιστημιακή κοινότητα έχει κρίνει νηφάλια και τεκμηριωμένα, με πλείστα ψηφίσματα των Συγκλήτων, ότι η δέσμη αυτή διαπνέεται από επίφοβες κεντρικές ιδέες, οι οποίες και μεγεθύνονται τα μάλα στο υπό κρίση νομοσχέδιο. Επί όλων αυτών, παρακαλούμε θερμά να λάβετε υπ’ όψιν Σας τα ακόλουθα.

Συνέχεια



Επιδοματάκι αγάπη μου
15/07/2011, 6:09 μμ
Filed under: Uncategorized | Ετικέτες:
Επιδόματα (αντί μισθού) και επιδοματολογία από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα 
TOY ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΑΚΙΡΗ
Τι κοινό έχουν τα καυσόξυλα, η έγκαιρη προσέλευση, το σήκωμα κεραίας και η …επιμήκυνση του μορίου των αξιωματικών του στρατεύματος; Το ερώτημα είναι προκλητικό όσο και η απάντηση: όλα τα παραπάνω δικαιολογούν μορφές επιδομάτων που χορηγούνται από εργοδότες σε εργαζόμενους για την κάλυψη συγκεκριμένων αναγκών των ιδίων και των οικογενειών τους. Πρόκειται, λοιπόν, για κοινωνικές παροχές που αποσκοπούν στην  ενσωμάτωση των εργαζομένων στο σχεδιασμό της δράσης της επιχείρησης, ώστε από τη μια να ελαχιστοποιούνται οι τριβές λόγω δυσαρέσκειας στο εσωτερικό της, και από την άλλη να ενστερνιστούν οι εργαζόμενοι τη στρατηγική της εργοδοσίας για κατάκτηση ολοένα και μεγαλύτερου μεριδίου στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών, στην Ελλάδα και διεθνώς.Μέχρι πρόσφατα στη χώρα μας, η επιδοματική πολιτική του κράτους και των μεγάλων επιχειρήσεων ήταν αποσπασματική και συχνά δεν είχε άλλη λογική πέραν του να «μπαλώνει» εισοδηματικές τρύπες, να εξασφαλίζει εκλογικές υποστηρίξεις και να επιβάλλει σιγή στο εσωτερικό των επιχειρήσεων προς όφελος της μετοχής. Το συνδικαλιστικό κίνημα δεν είναι εδώ άμοιρο ευθυνών, δεδομένου ότι κινείτο ανάμεσα στις άκρες του εκκρεμούς, μεταξύ δηλαδή κομματικού-κυβερνητικού και συντεχνιακού-εργοδοτικού συνδικαλισμού.  Σε ορισμένες περιπτώσεις, εξάλλου, δεν χρειαζόταν καν κινητοποίηση των συνδικάτων, ιδιαίτερα στη μετεμφυλιακή περίοδο που οι «μακρυθεοδωρικές» ηγεσίες (βλ αντικομμουνιστικός εργοδοτικός-κρατικός συνδικαλισμός) κατέπνιγαν την ελεύθερη έκφραση και διεκδίκηση. Σε τέτοιες περιόδους, λοιπόν, οι εκάστοτε υπουργοί Εργασίας φρόντιζαν σχετικά.

Συνέχεια



Όταν η πλατεία γέμιζε, εσύ πού ήσουν;
15/07/2011, 5:54 μμ
Filed under: Uncategorized | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΚΟΡΩΝΑΚΗ

Πώς αλλιώς θα έμπαινε ο λαός στο προσκήνιο, αν όχι γεμάτος αντιφάσεις; Πώς περιμέναμε ένα πλατύ κίνημα αντίστασης κάτω από το αίτημα «φτάνει πια»; Με έτοιμη πλατφόρμα, στέρεη ιδεολογία και δεδομένες πρακτικές; Μα, αν τα είχε όλα αυτά, γιατί θα ΄χαμε φτάσει ώς εδώ;
Συνέχεια