Επιδοματάκι αγάπη μου
15/07/2011, 6:09 μμ
Filed under: Uncategorized | Ετικέτες:
Επιδόματα (αντί μισθού) και επιδοματολογία από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα 
TOY ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΑΚΙΡΗ
Τι κοινό έχουν τα καυσόξυλα, η έγκαιρη προσέλευση, το σήκωμα κεραίας και η …επιμήκυνση του μορίου των αξιωματικών του στρατεύματος; Το ερώτημα είναι προκλητικό όσο και η απάντηση: όλα τα παραπάνω δικαιολογούν μορφές επιδομάτων που χορηγούνται από εργοδότες σε εργαζόμενους για την κάλυψη συγκεκριμένων αναγκών των ιδίων και των οικογενειών τους. Πρόκειται, λοιπόν, για κοινωνικές παροχές που αποσκοπούν στην  ενσωμάτωση των εργαζομένων στο σχεδιασμό της δράσης της επιχείρησης, ώστε από τη μια να ελαχιστοποιούνται οι τριβές λόγω δυσαρέσκειας στο εσωτερικό της, και από την άλλη να ενστερνιστούν οι εργαζόμενοι τη στρατηγική της εργοδοσίας για κατάκτηση ολοένα και μεγαλύτερου μεριδίου στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών, στην Ελλάδα και διεθνώς.Μέχρι πρόσφατα στη χώρα μας, η επιδοματική πολιτική του κράτους και των μεγάλων επιχειρήσεων ήταν αποσπασματική και συχνά δεν είχε άλλη λογική πέραν του να «μπαλώνει» εισοδηματικές τρύπες, να εξασφαλίζει εκλογικές υποστηρίξεις και να επιβάλλει σιγή στο εσωτερικό των επιχειρήσεων προς όφελος της μετοχής. Το συνδικαλιστικό κίνημα δεν είναι εδώ άμοιρο ευθυνών, δεδομένου ότι κινείτο ανάμεσα στις άκρες του εκκρεμούς, μεταξύ δηλαδή κομματικού-κυβερνητικού και συντεχνιακού-εργοδοτικού συνδικαλισμού.  Σε ορισμένες περιπτώσεις, εξάλλου, δεν χρειαζόταν καν κινητοποίηση των συνδικάτων, ιδιαίτερα στη μετεμφυλιακή περίοδο που οι «μακρυθεοδωρικές» ηγεσίες (βλ αντικομμουνιστικός εργοδοτικός-κρατικός συνδικαλισμός) κατέπνιγαν την ελεύθερη έκφραση και διεκδίκηση. Σε τέτοιες περιόδους, λοιπόν, οι εκάστοτε υπουργοί Εργασίας φρόντιζαν σχετικά.

Συνέχεια

Advertisements


Μηνυμα αλληλεγγυης στους Ελληνες εργαζομενους απο τη γερμανικη αριστερα

Εμείς, πολιτικοί παράγοντες μέλη του Κόμματος Die Linke, που ασχολούμαστε με τα ευρωπαϊκά και οικονομικά θέματα στη Γερμανική Ομοσπονδιακή Βουλή, εκφράζουμε, με αφορμή και τη γενική απεργία της περασμένης Τετάρτης στην Ελλάδα, την ολόπλευρη αλληλεγγύη μας στους απεργούς.

Εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας για την άνευ προηγουμένου εκστρατεία που έχει ενορχηστρωθεί με στόχο την Ελλάδα. Η δύσκολη θέση της χώρας γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης για την ενεργοποίηση προκαταλήψεων. Οι πολίτες της Ελλάδας, γυναίκες και άνδρες, κατασυκοφαντούνται, κατηγορούνται ότι είναι «κατά συρροή ψεύτες και ότι συστηματικά παραποιούν τα στατιστικά στοιχειά», ότι συνεχώς κατεργάζονται » ύπουλες πολιτικές».

Οι Έλληνες, δήθεν, ζουν σ’ έναν «παράδεισο» απ’ τον οποίο «επειγόντως πρέπει να απαλλαγούμε». Στο στόχαστρο, όμως, των νεοφιλελεύθερων μέσων ενημέρωσης και πολιτικών παραγόντων δεν βρίσκεται μόνον η Ελλάδα.

Συνέχεια



Να ανακληθει η απολυση του Ντινου Παλαιστιδη απο τις εκδοσεις ΑΓΡΑ (ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ, 24.2.2010)

ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΚΟΥΡΑΚΗ

Κάθε απόλυση εργαζομένου είναι ακρωτηριασμός. Είναι η ακρότατη βία. Οι διαφορές δεν λύνονται με το δίκαιο της ιδιοκτησίας ούτε με το δίκαιο της εξουσίας. Οι διαφορές λύνονται από την ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ και στη συγκεκριμένη περίπτωση από τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι όλοι οι εργαζόμενοι είναι πάντοτε εντάξει στα καθήκοντά τους (και δεν αναφέρομαι στη συγκεκριμένη περίπτωση του Ντίνου Παλαιστίδη). Την αντίθεση όμως δεν την λύνει η μονοπρόσωπη εξουσία, δηλαδή το αφεντικό ή ο διευθυντής, γιατί είναι ανεξέλεγκτος και δεν λογοδοτεί (συνήθως) σε κανέναν. Την αντίθεση την λύνει η συνέλευση της Κοινότητας, με αίσθημα αλληλεγγύης και δικαίου. Και βέβαια η λύση δεν είναι ο εξοστρακισμός. Αυτή η μοίρα επιφυλάσσεται (σπανίως) σε εκείνους που στρέφονται εναντίον της ομάδας.

Στη χώρα μας δυστυχώς  δεν υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενες ομάδες εργαζομένων καθώς απέχουμε πολύ από μορφές αυτοθέσμισης της κοινωνίας. Υπάρχει όμως η συνέλευση των εργαζομένων και το σωματείο. Ας αξιοποιήσουμε αυτά κι ας μην διολισθήσουμε στο να αναμένουμε τις αποφάσεις των δικαστηρίων για να πάρουμε θέση για το δίκιο των εργαζομένων. Νόμιμο δεν σημαίνει ότι είναι και ηθικό, ούτε ότι είναι και κοινωνικά δίκαιο. (Τα εργασιακά, τα ασφαλιστικά, τα κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων πετσοκόβονται με ΝΟΜΙΜΟ τρόπο, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους με ΝΟΜΙΜΟ τρόπο εξολοθρεύουν ανθρώπους στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και αλλού)

Όσον αφορά την ΑΓΡΑ, αλλά και κάθε φυσικό πρόσωπο, είναι δίκαιο να αναγνωρίζεται η προσφορά εκάστου, αλλά οι αλλοτινές περγαμηνές δεν  μπορεί να αποτελούν διαρκές και ισόβιο διαβατήριο ορθής στάσης. «Το θέμα είναι τώρα τι λες». Όχι δηλαδή τι έχει κάνει η Άγρα γενικά ως τώρα, αλλά πώς πράττει συγκεκριμένα με τον εργαζόμενο Ντίνο Παλαιστίδη.

Οι δε διανοούμενοι αν δεν μπορούν -ως οφείλουν εκ της θέσεώς τους – να υπερασπιστούν τους εργαζόμενους, αν δεν τολμούν να συγκρουστούν, καλύτερα να σιωπούν. Όταν διακυβεύονται τόσο μεγάλα ζητήματα, οι καθωσπρεπισμοί  μπαίνουν στην άκρη. Εδώ δεν είναι δημόσιες σχέσεις, είναι σχέσεις ζωής.

Η ΑΥΓΗ με απογοήτευσε. Δεν την δικαιώνω. Η πολιτική των ίσων αποστάσεων (στην καλύτερη περίπτωση) μου είναι ξένη. Περιμένω να επανορθώσει.



4 λογοι που τα νεα μετρα δεν αντιμετωπιζουν την εργασιακη ανασφαλεια (ΕΠΟΧΗ, 31.1.2010)

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΖΗ

Το σχέδιο νόμου για τα εργασιακά που φιλοδοξεί από τον τίτλο του να καταπολεμήσει την εργασιακή ανασφάλεια, ελληνική εκδοχή της flexicurity, δεν ανταποκρίνεται στο στόχο του.
Συνέχεια



ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΟΥΑΔΕΛΟΥΠΗ. H ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ (ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 10.1.2010)
ΤΟΥ FRANCOIS RUFFIN

Με την κόρη του καθισμένη στα γόνατά του και το στόμα του γεμάτο γρανίτα από εξωτικά φρούτα, ο Ολιβιέ Μερί μιλάει για «πάλη των τάξεων» και για «μαζική δράση».

ΛΗΔΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΛΗΔΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

Οι λέξεις αυτές μπορεί να φαίνονται ξεπερασμένες στη μητροπολιτική Γαλλία. Οχι όμως κι εδώ, δίπλα στα έλη της Γουαδελούπης και στο μανγκρόβιο(1) δάσος. Οχι ειδικά σήμερα, ένα Σάββατο του Αυγούστου που οι πυροσβέστες του αεροδρομίου γιορτάζουν τη νίκη τους.

Συνέχεια



Περι νεων και παλαιων (ΑΥΓΗ, 12.12.2009)

ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΕΔΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Τον Ηλία Κανέλλη τον θυμάμαι πριν είκοσι χρόνια τώρα. Έχω τη μορφή του στο μυαλό μου, ένας νέος άνδρας, αδύνατος, με έξυπνο πρόσωπο και λαμπερά μάτια. Παιδί με σεμνότητα και ήθος, έγραφε εύστοχα και ευαίσθητα κείμενα στα αριστερά έντυπα της εποχής, πάντα με σεβασμό προς τον «αντίπαλο», τον όποιο αντίπαλο. Τον άλλο Ηλία Κανέλλη, που γράφει σε έντυπα του συγκροτήματος κείμενα σαν και αυτό που απεύθυνε στον Αλέξη Τσίπρα, δεν τον γνωρίζω, και ούτε θέλω να τον μάθω. Φαντάζομαι ότι πρόκειται για μια τραγική συνωνυμία, ένα κακό παιγνίδι που επιφύλαξε η μοίρα στον παλαιό εκείνο άνθρωπο που εκτιμούσα.

Συνέχεια



Σκοτωνουν τους εργαζομενους πριν γερασουν (ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ, 29.11.2009)
30/11/2009, 1:23 πμ
Filed under: Uncategorized | Ετικέτες: ,

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Λόρδος Κέινς παρότρυνε να κάνουμε βραχυπρόθεσμες προβλέψεις, γιατί «μακροπρόθεσμα θα είμαστε όλοι νεκροί». Η συζήτηση για τις συντάξεις κινείται προς την αντίθετη λογική: οι μακροπρόθεσμες προβλέψεις των επαϊόντων «σκοτώνουν» τους εργαζόμενους βραχυπρόθεσμα. Προβλέψεις τελείως υποθετικές, που βασίζονται στην άλογη λογική του νεοφιλελευθερισμού. Σταθερά υποστηρίζουν πως αν δεν αυξηθούν άμεσα τα όρια ηλικίας, το σύστημα θα έχει χρεοκοπήσει λόγω της σχέσης εργαζομένων-συνταξιούχων. Λάθος υπολογισμός. Η συντριπτική πλειονότητα των νέων θέσεων εργασίας είναι εποχικές και ανασφάλιστες. Όσο περισσότερο ένας «γέρος» παραμένει στην εργασία τόσο ένας «νέος» μένει εκτός. Είναι απλή πράξη αριθμητικής : + α – α = 0. Εκτός βέβαια αν σκοτώνουμε τους “γέρους” ως μη παραγωγικούς.

Συνέχεια