Ψυχη βαθια και κιβωτιο αδειο (ΕΠΟΧΗ, 29.11.2009)

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΑΛΜΠΑΝΗ

Για να είμαι ειλικρινής το Ψυχή Βαθιά του Παντελή Βούλγαρη μού φάνηκε καλύτερο από ό,τι περίμενα -περίμενα τα χειρότερα. Όχι ότι πρόκειται για πολύ σπουδαίο σινεμά -και οι χαρακτήρες δεν αναπτύσσονται και η ευκολία του συναισθηματισμού δεν αποφεύγεται. Όπως επίσης είναι καταφανής η σεναριακή προσαρμογή των ιστορικών γεγονότων στην προκρούστειο κλίνη της «εθνικής συμφιλίωσης» -οι μεν στρατηγοί του Εθνικού Στρατού παρουσιάζονται ως κατά βάθος ψυχούλες, στο δε Δημοκρατικό Στρατό δεν μάχεται ούτε μισός εθνικά Μακεδόνας… Ωστόσο, η ταινία βλέπεται χωρίς πλήξη, και σε ό,τι αφορά την πολιτική τοποθέτησή της, μού φαίνεται μάλλον υπερβολικός ο χαρακτηρισμός της ως η «Ελένη» της εποχή μας. Η ιστορική ανάγνωση που κάνει, θα ταίριαζε πιο πολύ στο υφιστάμενο μετασοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ (γι ‘αυτό άλλωστε άρεσε και σε τόσους από τον Συνασπισμό…), παρά σε μια τραμπούκικη ακροδεξιά τύπου Γκατζογιάννη.
Συνέχεια



Η νεα «Ελενη» (ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ, 1.11.2009)

ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Διαφωνώ απόλυτα με όλους όσοι υποστήριξαν, είτε εκθειάζοντας είτε κατηγορώντας τον γι’ αυτό, πως το βλέμμα του Παντελή Βούλγαρη είναι απλά «ανθρώπινο». Απεναντίας, έχουμε μια ταινία που παίρνει με τον τρόπο της θέση, υιοθετώντας μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική (θα έλεγα ακόμη και κομματική) οπτική. Αυτό που βλέπουμε στο «Ψυχή βαθιά» είναι ο Γράμμος και το Βίτσι όπως τα ερμηνεύει -την τελευταία δεκαετία ή λίγο παραπάνω- η μερίδα εκείνη της ελληνικής κοινωνίας που αυτοονομάστηκε «μεσαίος χώρος». Συνέχεια